[Eviline]

Weszła na pusty tor z Daiqiurim. Ostatni raz dociągnęła popręg i spojrzała na ogiera, by sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, czy może trzeba jeszcze coś poprawić. Gdy uznała, że wszystko jest w porządku, zostawiła lonżę na ogrodzeniu, wpierw wolała wsiąść i zobaczyć co i jak. Podprowadziła ogiera bliżej płotu, weszła z lekka na ogrodzenie i w dwóch ruchach wsiadła na jego grzbiet. Nie wsuwała jeszcze nóg w strzemiona, gdyż zaplanowała to dopiero na kłus, wcześniej tylko odrętwiałyby jej nogi, a tego zdecydowanie nie chcemy. Poklepała ogierzastego po szyi i zachęciła do żwawego stępa w którąkolwiek stronę, choć po drodze i tak miała zamiar go trochę powyginać robiąc różne zakręty, koła itd. Chciała też zobaczyć co kasztan ma jej do pokazania, czy może będzie próbował zrzucać, ponosić, czy jeszcze co innego mu się uwidzi. Trzymała wodze, choć jeszcze nie na kontakcie, pozwoliła mu się do siebie przyzwyczaić na luźnej wodzy, w końcu to była nowa sytuacja, a ona nie wymagała od niego stuprocentowej posłuszności, zależało jej tylko na współpracy, a bramki startowe mogą chwilę poczekać. Gdy ogier był gotowy, złapała go na kontakt, zachęciła do większego wysiłku w bardziej żwawym stępie i kierowała go tak, by szedł po kole w jedną, a później w drugą stronę.

[Daiquiri]

Wchodząc na tor obrzucił go zaciekawionym spojrzeniem, po czym przystanął na chwilę, dając Eviline czas na dociągnięcie popręgu. Kolejno pozwolił się dosiąść, stojąc przy tym zaskakująco spokojnie, choć wyłącznie dlatego, że kobieta zrobiła to sprawnie - inaczej prawdopodobnie nie byłby tak skory do współpracy. Jeżeli już o niej mowa, to nie miał w zwyczaju zrzucania ludzi lub ich atakowania. Właściwie to bardzo ich lubił, czasem tylko był mało subtelny w swoim działaniu, więc trzeba było mieć na niego oko.
Po otrzymaniu łydki do stępa ruszył nim przed siebie, idąc żywo i obszernie. Jego kroki nie były co prawda do końca elastyczne, bo jednak był podekscytowany i szedł z wysoko uniesioną głową, czujnie lustrując otoczenie wzrokiem. Mimo to nie zdradzał ciągot do ponoszenia czy płoszenia się. Byli na torze sami, toteż nie przychodziły mu do głowy takie głupie pomysły. Po skróceniu wodzy nieco opuścił głowę, ale okazał się dość twardy w pysku. Generalnie ciężko było mu odpuścić psychicznie i fizycznie podczas pierwszych minut wyjścia, stąd też pierwsze koła i zakręty nie należały do szczególnie finezyjnych, choć koń pozostawał jak najbardziej posłuszny.

[Eviline]

Gdy uznała, że nadszedł odpowiedni czas,włożyła stopy w strzemiona i lekko uniosła się nad grzbietem ogiera, a jednocześnie zachęciła go do kłusa. Trzymała wodze na kontakcie i pilnowała, by ogier przeszedł do kłusa, a nie od razu do galopu, choć było to tylko "na zaś", bo po pierwszym ocenieniu ogiera stwierdziła, że jest on dość cierpliwy i chętny do współpracy. Wiadomo, wolała teraz dmuchać na zimne, gdyż chciała by trening wyszedł pomyślnie, a żeby to się stało, to musieli wytrzymać do bramek i biegu, który będą ewentualnie korygować. Postanowiła znowu trochę go poskręcać, by nie doszło do żadnego wypadku z powodu źle rozgrzanych mięśni, a wtedy sama by sobie nie wybaczyła nieodpowiedzialności. Cóż, powoli kierowała się w stronę bramek, jednak była to dość okrężna droga, dosłownie. Co drugie koło zmieniała kierunek i w ten sposób powoli zbliżali się do celu. Gdy byli już dość blisko, popchnęła ogiera do galopu, wciąż pilnując, by Daiquiri się za bardzo nie rozpędził i skierowała go do bramek. W ten sposób chociaż liznęli galop, a przed nimi już tylko wejście do bramek.

[Daiquiri]

Nie potrzebował dodatkowych zachęt, by ruszyć kłusem - już po pierwszej "łydce" ruszył oczekiwanym chodem. Od pierwszego kroku szedł żywo przed siebie, lekko napierając na wędzidło i z zainteresowaniem wyglądając w przód. Dobrze zrobiło mu wyginanie i częste zmiany kierunku; dzięki temu nie nakręcał się na bieg, co zdarzało mu się podczas pokonywania dłuższych odcinków po prostej i co Eviline mogła poczuć, gdy tylko zaczął subtelnie przyspieszać. Trudno, by nie miał takich ciągot - był w końcu nauczony, by pędzić po prostych, a młodzieńcza energia nie sprzyjała cierpliwemu i grzecznemu kłusowaniu, z którego było już przecież tak niewiele do upragnionego galopu. Jednakże gdy wreszcie doszło do zagalopowania, utrzymanie ogiera w pożądanym tempie nie było niewykonalne - bez walki dostosował się do oczekiwań Eviline, w podyktowanym tempie zbliżając się do bramek startowych.

[Eviline]

Była zadowolona z pracy ogiera, często starsze od niego osobniki zachowywały się niczym młodziki, jednak to nie było winą ich, tylko nieodpowiedzialnych ludzi. Jak widać tutaj sytuacja była całkiem w porządku, więc nie musiała interweniować, co po prostu cieszyło. Przy bramkach czekał już ktoś, kogo Ev wcześniej poprosiła o pomoc przy bramkach (ta, jasne, jasne), więc mężczyzna pomógł jej spokojnie wprowadzić kasztana, po czym zamknął bramki. Dziewczyna spokojnie trzymała ogiera, jednocześnie założyła sobie gogle i przyjęła prawidłową pozycję. Ułożyła wodze w rękach i poklepała ogiera po szyi, a potem pozwoliła mu się skupić na swoim zadaniu, sama postanowiła uważnie śledzić każdy ruch, który wykona Daiquiri.
Nagle stało się, żargonowo - bomba w górę i pooooszli, a przynajmniej można sobie to było tak wyobrazić. Bramka otworzyła się przed nimi, dziewczyna natychmiast wypchnęła ogiera do galopu i pochyliła się nad jego ciałem, by schować głowę za jego szyją, co miało osłonić ją przed wiatrem i nie wywierać zbędnego nacisku. Chciała, by start był sprawny i szybki, bez zbędnych zawahań. Dopiero później postanowiła dostosować prędkość do okoliczności i do konia, więc lekko przyhamowała ogiera, będą się rozpędzać dopiero lekko za połową, by nabrało to trochę prawdziwości, jak przy zawodach, choć wiadomo, że ciężko będzie to zrobić bez towarzyszącej pary.

[Daiquiri]

Zwykle nie miał oporów przed wchodzeniem do bramek, więc dzisiaj nie było inaczej. Pozwolił się wprowadzić do boksu, jedynie zadarł lekko łeb przy pierwszym pociągnięciu, by następnie całkowicie odpuścić. Zamknięty w boksie startowym uparcie wpatrywał się przed siebie, oczekując otworzenia się bramki. Gdy owy moment nastąpił, Dai odruchowo wyskoczył do przodu, niespecjalnie przejmując się brakiem towarzystwa innych koni. Dopiero po chwili dostrzegł ten brak, co jednak nie miało większego wpływu na jego zachowanie. Może tylko taki, że bez przeszkód dał się zwolnić, bo też nie czuł potrzeby lecenia na złamanie karku, gdy nie miał się z kim ścigać.

[Eviline]

Ściągnęła go na wewnętrzną część tory, by mógł biec przy barierce. Nie potrzebowała go korygować, szedł ładnie i słuchał się jej jak dotąd. Nie chciała się dzisiaj skupić na kondycji, czy na innych duperelach, wolała korygować ewentualne błędy przed wyścigiem i wczuć się w ruch, pracę mięśni i sposób biegu Daiquiriego. Nie będzie tą, co tylko wsiądzie na gotowe, pojedzie, a potem zsiądzie i zostawi, bo inni odwalą całą robotę. Sama pracowała z koniem na osiągnięcia i tego zamierzała się trzymać.
Dojrzała niedaleko zakręt, więc zaczęła się do niego przygotowywać już teraz, nieco zwlekała ze zwolnieniem tempa, jednak szukała odpowiedniego momentu w którym zaczęła wstrzymywać ogiera, by płynnie wejść i wyjść z zakrętu. Nie chciała, by kasztan się poślizgnął, nieszczęścia były im teraz zbędne. Swobodnie operowała wodzami, jej nogi również pracowały, jednak jeszcze delikatniej niż ręce, ogier wyglądał na czujnego i przyzwyczajonego do tych procedur, więc w ten sposób go wyczuwała.

[Daiquiri]

Problem ogiera polegał na tym, że trudno było go trenować w pojedynkę. Podczas gdy konie o innej technice było stosunkowo prosto wyczuć, bo zwykle proponowały odpowiednio szybkie wyjście do przodu lub oszczędny bieg od początku, Daiquiri mówił swoim zachowaniem niewiele. Zawsze dostosowywał się do przeciwnika, więc pozbawiony go galopował w umiarkowanie szybkim tempie, wyraźnie nie dając z siebie stu procent. Taki bieg zdawał się go nie męczyć, najwyraźniej miał doskonałą wydolność oddechową, co było zasługą rozwiniętej kondycji. Zgodnie z sugestią Eviline przysunął się bliżej barierki, zaś w zakręcie subtelnie zwolnił, by po wyjściu na przeciwległą prostą ponownie zacząć stopniowo nabierać tempa.

[Eviline]

Wiedziała już, że ogier biega zazwyczaj w środku stawki, z jednej strony było to dobre, ponieważ mieli wyśrodkowane tempo, z drugiej nie wiadomo było dokładnie czego od niego wymagać podczas przygotowań przed zawodami, a ona nie chciała go przemęczać przez nadmierne "poganianie" do przodu, lub zbyt wolne tempo. Widocznie trenowanie w pojedynkę miało swoje minusy, ale przynajmniej nie było żadnych problemów z jego zachowaniem. Uchyliła się mocniej na zakręcie i cały czas obserwowała miejsce, w które mieli pobiec dalej, asekurowała się wzrokiem. Po zakręcie w zadowoleniu obserwowała dostosowanie tempa, niczym z automatu. Cóż, jeszcze tylko ta prosta, zakręt i zobaczy, jak ogier idzie na ostatniej prostej, a do tej pory ten trening może wydawać się zwykłą przebieżką z racji na wyćwiczoną technikę ogiera. Poprawiła swój dosiad, by jak najmniej obciążać kręgosłup ogiera, ale też po to, by zapobiec odrętwieniu lewej nogi, gdzie miała starą kontuzję kolana. Postanowiła też dać ogierowi więcej luzu i narzuciła trochę szybsze tempo, by go odrobinę zmęczyć.

[Parnassus]

Stulił uszy, kładąc je mocno po sobie jakby faktycznie obok biegły inne konie.Od początku narzucił duże tempo, zgodnie z wcześniejszym treningiem i swoimi możliwościami. Na ogół był spokojny dlatego już po pierwszych kilku foulach wyraźnie zwolnił i wszedł na kontakt. Zaczął wyciągać się w galopie mocno, bezustannie prąc do przodu. Nawet w zakręcie zwolnił jedynie nieznacznie, niemal się kładąc, ale nie pogubił nóg – co zapewne miałoby miejsce gdyby przyszło mu biec w drugą stronę. Niezrażony jednak znów puścił się mocno przed siebie, na tę chwilę napędzany tylko adrenaliną i wpojonymi solidnie manierami.

[Daiquiri]

Zdawał się biec na pamięć, doskonale pamiętać, kiedy powinien przyspieszyć, a kiedy zwolnił. Prowadził go wzrok Eviline, za którym podążał do przodu, za cel mając obrany dokładnie ten sam punkt, co dosiadająca go kobieta. Wraz z prośbą o zwiększenie tempa zaczął jeszcze mocniej wyciągać nogi, co wiązało się z większym zaangażowaniem zadu i zwiększonym zakresem ruchu szyi, którą śmiało pracował podczas biegu, wymagając od Eviline elastycznego działania ręką, o ile nie chciała go wstrzymywać.

[Aiden Craven]

Po pokonaniu przeciwległej prostej, ponownie wprowadził konia w zakręt, przed którym lekko - aczkolwiek stanowczo, nie dopuszczając możliwości zignorowania tego - przytrzymał karego, ułatwiając mu wejście w zakręt. Już w jego połowie z powrotem poprosił konia o dodanie, by po wyjściu na prostą zaprezentował szczyt swoich możliwości, motywowany do tego przez poganiającego go Aidena. Po przekroczeniu umownej linii mety z powrotem zaczął zbijać tempo aż do kłusa, w którym pozostał do czasu uspokojenia oddechu przez ogiera i obniżenia tętna. Wówczas przeszedł do stępa i zeskoczył z grzbietu Parnassusa, by w ręku występować go do końca (już bez siodła, które zostało przez kogoś odniesione) i odprowadzić do stajni. /zt

[Eviline]

Współpracowała z ogierem, najbardziej rękoma, które sprawnie poruszały się wraz z jego ruchami. Miała zamiar wyciągnąć z niego choć odrobinę więcej wysiłku, jednak bez zbytniej przesady, która mogłaby wyprowadzić go z formy, którą miał bardzo dobrą. Pokonywali monotonną prostą dość spokojnie, nie było nikogo, kto by im to zaburzał, więc Ev czuła się naprawdę komfortowo i pozwalała sobie na więcej niż zazwyczaj, dzięki czemu mogło się wydawać, że ten trening przebiega dość swobodni. Zblokowała się lekko w rękach przed zakrętem i miarowo spowalniała ogiera, aż do wejścia w zakręt, gdzie starała się utrzymać stałe tempo jego biegu. Dopiero po wyjściu z zakrętu zaczęła pospieszać ogiera, by zaczął bardziej rozwijać swoją prędkość, aż do maksimum.

[Parnassus]

Niechętnie zwolnił na zakręcie, początkowo siłując się z dżokejem. Uniósł wyżej głowę, tak czy owak pozwalając się nieco skrócić, co pozwoliło wyjechać zakręt ze zdecydowanie większą precyzją. Nie potrzebował jednak szczególnych zachęt do przyspieszenia na prostej. Czując tylko delikatne przesunięcie ręki w przód, od razu przyspieszył z każdą kolejną chwilą rozpędzając się coraz bardziej. Nagromadzona energia teraz znalazła ujście, napędzając ciało ogiera jak parowóz. Właśnie dlatego, mimo krótkiego dystansu, zwolniony zaczął współpracować, oblany potem i zmęczony. Spokojnie, acz nieco za szybko kłusował przed siebie, wyciągając mocno łeb w dół, by rozluźnić dotychczas spięty grzbiet. Po kilku chwilach ostygł i uspokoił się, w ręku zachowując się naprawdę należycie. Grzecznie szedł obok Aidena, pozwalając wyprowadzić się do stajni. /zt

[Daiquiri]

Przed wejściem w zakręt nieoczekiwanie machnął łbem w górę, niejako broniąc się przed przytrzymaniem, któremu ostatecznie i tak uległ. Po wyjściu na prostą ponownie mógł skorzystać z "wolności", toteż chętnie rozwinął prędkość nie tylko do stopnia, w którym poruszał się przed zakrętem, ale jeszcze dodatkowo ją podkręcając. Wszystko to za sprawą zachęt ze strony dżokejki, której mowa ciała zachęciła go do zwiększenia wysiłku i jeszcze szybszego galopu, co wciąż wyglądało harmonijnie. Przede wszystkim dlatego że tor był pusty i zadbany, co pozwalało Daiquiriemu na bezpieczne i swobodne rozwijanie prędkości.