[Sevastien Sheremetyev]

- Tak, dziękuję - odparłem, płacąc Hayley za kawę, którą wziąłem do ręki. Już miałem odejść od lady i wyjść z kawiarni, gdy nagle przyjaciółka Hayley powiedziała coś, co mnie przed tym powstrzymało. Zupełnie odruchowo spojrzałem na nią uważnie, może nawet z przejęciem, nie wiedząc, że to tylko żarty. Może gdyby nie jej niewyraźna mina uznałbym to za wygłupy, ale tymczasem dałem się złapać. - Wszystko w porządku? - Upewniłem się, przysiadając na chwilę na stołku obok i uważnie patrząc na Jess, na wypadek, gdyby miała się osunąć na ziemię. Przy takiej pogodzie nie było to nic dziwnego, bo ludzie nie potrafili o siebie zadbać i często źle kończyli w starciu z upałami.

[Hayley]

W pierwszym odruchu spojrzała na Jess z poważną miną, ale dość szybko uzmysłowiła sobie co było przyczyną komentarza Brunetki. Próbując powstrzymać się od reakcji, która mogłaby uchodzić za ignorancję, natychmiast nalała wody do wysokiej szklanki i postawiła ją przed przyjaciółką, nieco pochylając się nad ladą. Że też sama nie wpadła na pomysł z omdlewaniem
- Napij się wody - zaproponowała, w tonie cicho akcentując zaciekawienie. Zastanawiała się czy Jess próbując zyskać jeszcze trochę atencji, będzie dalej ciągnąć ten teatrzyk, natychmiast zaprzeczy czy faktycznie zrobi jej się słabo
- Mam zadzwonić po JONAHA? - dodała z niezauważalnym rozbawieniem, kładąc nacisk na imię męża dziewczyny.

[Jessie]

Nie do końca przemyślała ten ruch - jej komentarz był zupełnie spontaniczny, jako że tylko to przyszło jej do głowy, by zatrzymać Sevastiena na dłużej. Nieopatrznie potraktował to zupełnie serio, czego Jess już nie przewidziała, więc żeby nie wyszło głupio, powachlowała twarz jakąś ulotką czy innym papierkiem.
- Tak, tylko trochę mi się zakręciło w głowie - wyjaśniła z uprzejmym uśmiechem, po czym wzięła łyk wody, którą podsunęła jej Hayley. - Po Jonaha? Nie, nie trzeba - zapewniła przyjaciółkę, po czym posłała jej spojrzenie pt. "tylko się nie śmiej" I nagle wstała ze stołka wiedząc, że jeżeli chce tu przytrzymać doktora i czegoś się o nim dowiedzieć, to musi działać, bo jej przyjaciółka do usranej śmierci będzie mu tylko podawać kawę. Powinna docenić to poświęcenie. Dlatego z chwilą, gdy wstała, udała utratę równowagi, co nie było trudne na jej wysokich szpilkach. Liczyła na to, że nieznajomy posadzi ją z powrotem na miejscu i posiedzi z nimi jeszcze parę minut.

[Sevastien Sheremetyev]

Już miałem poprosić o szklankę wody, gdy Hayley postawiła ją przed nosem Jessie. Skwitowałem to krótkim uśmiechem, po czym spojrzałem na brunetkę, powoli chyba nabierając pewnych podejrzeń. Mimo to nie mogłem tak po prostu sobie pójść. - Ale proszę trochę posiedzieć - zaprotestowałem, gdy Jessie nagle wstała z miejsca, tracąc równowagę. Odruchowo ją przytrzymałem i pomogłem usiąść z powrotem, przez chwilę zastanawiając się czy coś brała albo piła; nic poza zachowaniem jednak na to nie wskazywało, więc opędziłem się od takich podejrzeń.
- Zaraz będę musiał wracać z przerwy, ale twoja przyjaciółka na pewno sobie poradzi - zwróciłem się do Jessie, spoglądając przy tym porozumiewawczo na Hayley. Nic nie wskazywało na to, żebym mógł coś pomóc. Dziewczynie raczej na pewno nic nie było.
Dopiero po chwili zorientowałem się, że zabrzmiało to dość dziwnie bez kontekstu, jakim było to, że pracowałem w szpitalu. To też tłumaczyłoby moją reakcję. Nie pospieszyłem się jednak z wyjaśnieniami, tylko powoli zacząłem zbierać do wyjścia.

[Hayley]

Niemal cały czas starała się obserwować Jess z kamienną twarzą, ale oznaki pobłażliwości same wciskały się pomiędzy gesty Hayley. Przede wszystkim nie była zbyt mocno przejęta, raczej starając się ograniczać do drobnych gestów jak podanie wody czy pokrzepiający uśmiech.
- Na pewno. Proszę się nie martwić - Uśmiechnęła się w stronę doktora, by w chwilę później znów przenieść wzrok na Jess. Dopiero teraz zwróciła uwagę na strój w którym przyszła Brunetka i uśmiechnęła się sama do siebie w nadziei, że dziewczyna nie pójdzie zaraz za doktorem do samego szpitala. Zbieranie informacji dzisiaj szło jej aż nader opornie, ale nie zawsze mogło być łatwo, tym bardziej, że dzisiaj umiejętności aktorskie przyjaciółki okazały się niewystarczające. Kto by się spodziewał :<

[Jessie]

Mimo wszystko Jess nie dawała za wygraną. Usiadła z powrotem na stołku i posłała doktorowi delikatny, niby zakłopotany uśmiech, udając, że wcale nie chciała mu zawrócić głowy.
- Dziękuję - zwróciła się do nieznajomego, uznając, że mimo wszystko powinna mu podziękować za zainteresowanie i 'interwencję'. Wiedziała, że sekundy dzielą go od wyjścia z kawiarni, więc zanim zdążył się z nimi pożegnać, znowu weszła mu w słowo.
- Tak w ogóle to jestem Jess - wypaliła nagle i uśmiechnęła się, podając rękę i próbując w ten sposób ośmielić Sevastiena, który zapewne poczuł się zbity z tropu tym nagłym przedstawieniem się, w tych okolicznościach. Było to jednak celowe działanie, bo wiedziała, że zaskakując go, na 99% uzyska odruchową odpowiedź. Prawda, że była przebiegła?
- Hayley podobno już znasz - wspomniała, nie ukrywając, że słyszała o liściku z numerem. Jakoś jednak musiała się wytłumaczyć z tego, że nie przedstawiła przy okazji przyjaciółki. Spodobało jej się, że mężczyzna sam zaczął zwracać się do nich w nieformalnym tonie, więc teraz to ciągnęła. W końcu byli w podobnym wieku, co do czego Jess upewniła się, gdy już zobaczyła doktora na żywo, dotąd myśląc, że serio ma ponad trzydzieści lat i że bardzo to widać.
Nie chciała jednak przeginać i zatrzymywać go w nieskończoność, więc jeśli rzeczywiście się przedstawił, uśmiechnęła się z zadowoleniem.
- Miło było poznać. Nie będziemy już dłużej zatrzymywać. Jeszcze raz dziękuję i do zobaczenia! - Dodała z entuzjazmem, który miejmy nadzieję, nie zniechęci Sevastiena do kolejnych wizyt w tym miejscu.

[Sevastien Sheremetyev]

Miałem już powiedzieć, że w takim razie będę lecieć, ale Jess znowu zabrała głos. Gdy się przedstawiła i wyciągnęła rękę na powitanie, spojrzałem na nią z lekkim zdezorientowaniem.
- Sevastien - odpowiedziałem z wyczuwalnym, ale słabym wahaniem w głosie i uścisnąłem dłoń Jess, po czym uśmiechnąłem się już swobodniej, chyba postrzegając brunetkę jako niegroźną wariatkę. Bez takich ludzi byłoby nudno na świecie...
Gdy wspomniała o tym, że Hayley już znam, spojrzałem w stronę blondynki. Niby można tak powiedzieć. Domyśliłem się, do czego nawiązywała Jess, przez co poczułem się trochę niezręcznie, na szczęście nie musząc się bardziej pochylać nad tym tematem - z przywitania przeszliśmy bezpośrednio do pożegnania.
- Mnie również - odpowiedziałem, na pewno uprzejmie, a czy szczerze... Na pewno nie kłamałem, bo nie było to złe spotkanie, tylko niecodzienne. Lubiłem poznawać innych ludzi i chociaż tym razem wyglądało to dziwnie, to raczej nie miałem nic przeciw. - Nie ma za co. To lecę w takim razie - skwitowałem, biorąc zamówioną kawę. Skinąłem im głową na pożegnanie, z towarzyszącym temu uśmiechem, po czym wyszedłem z kawiarni, nie oglądając się za siebie. W drodze do szpitala zastanawiałem się nad sensem tego wydarzenia, ale tak jak wszystkie inne niezręczne sytuacje, szybko puściłem to w niepamięć. /zt

[Hayley]

Dopóki Jess nie wciągała Hayley w swoje rozmowy, obserwowała ją z lekkim rozbawieniem, intuicyjnie dopasowując się do sytuacji. Wbrew zamkniętej naturze i wrodzonej nieśmiałości, przy Brunetce potrafiła podejść do wielu kwestii znacznie luźniej, choć nie zawsze wychodziło jej to na dobre. Jak teraz, kiedy nie spodziewając się kolejnych słów przyjaciółki, zachłysnęła się popijaną kawą, odkaszlnęła cicho i spojrzała na nią z niedowierzaniem. Ona serio własnie powiedziała mu, ze niedawno o nim rozmawiały? Skąd inaczej miałaby wiedzieć o zawartej niedawno "znajomości? " Natychmiast poczuła jak policzki zaczynają grzać od czerwieni, ale nie zareagowała. Nie potrafiąc wybrnąć z sytuacji pociągnęła jeszcze dwa porządne łyki, w duchu dziękując sobie za to, że napój zdążył wystygnąć. Panowanie nad sobą w takich chwilach nie było jej mocną stroną, ale pragnienie ucieczki zdusił rozsądek. Nie mogła odejść od baru, więc tylko spuściła wzrok, wstrzymując na chwilę oddech. Mogło być gorzej? Jak się okazało - mogło. Sevastien najprawdopodobniej nie zdawał sobie sprawy ze swojej mimiki, ale zakłopotanie uwidoczniło się znacznie bardziej niż mógłby przypuszczać. To jeszcze mocniej wbiło Hay w przekonanie, że nie tylko jej wcześniejszy pomysł był głupi, ale przede wszystkim, że nie chce mieć z nim kontaktu. Znów poczuła się jak ostatnia idiotka i chociaż doktor zachował się naprawdę miło, uśmiechnęła się tylko, pożegnała go krótko i na chwilę przymknęła oczy. Jeszcze dzisiaj postara się o zmianę godzin pracy.
- Jess, musiałaś? - szepnęła cicho, nie potrafiąc powstrzymać się od wyrażenia swojego niezadowolenia. Obgadywanie kogoś za plecami nie mogło być w żaden sposób odebrane właściwie.

[Jessie]

Odprowadziła doktora wzrokiem do samych drzwi, po czym z uśmiechem obejrzała się na Hayley. Jej mina pełna wyrzutów trochę ją zaskoczyła, ale nie zdołała pozbawić brunetki uśmiechu.
- No co? - Zapytała, nie widząc, jakoby zrobiła coś złego. Może i wyszło trochę niezręcznie, ale nie zamierzała się tym przejmować. - Teraz już wiemy jak się nazywa. Zaraz go poszukam, chyba nie ma za wiele osób z takim imieniem. Jak myślisz, skąd jest? - Zapytała, nawet przez sekundę nie myśląc o tym, o czym Hayley pomyślała jako pierwszym - że przyznała się do tego, że wcześniej o nim gadały. Dla Jess było to tak naturalne, że nawet nie brała pod uwagę tego, że dla kogoś mógłby to być problem. Co więcej, była pewna, że doktora to nie zrazi i dalej będzie przychodził do kawiarni, bo dlaczego miałby sobie komplikować życie?
- No już nie patrz tak na mnie. - Mruknęła po dłuższej chwili z poważniejszą miną, gdy Hayley dalej patrzyła na nią karcąco. - Założysz się, że wszystko się poukłada? - Zaproponowała, biorąc łyk kawy.

[Hayley]

Przez chwilę w milczeniu przyglądała się Jess, nie do końca wiedząc czy będzie potrafiła powstrzymać się od kilku zbędnych słów. Cisza zaległa po jej pytaniu tak mocno, że Hay sama poczuła się z nią niezręcznie, ale dopóki nie zyskała pewności, że nad sobą panuje, nie ośmieliła się powiedzieć zupełnie nic.
- Właśnie powiedziałaś mu, że go obgadywałyśmy - mruknęła z niemrawą miną i na chwilę przymknęła oczy w geście rezygnacji. Nie chciała sprzeczać się z Jess, bo chociaż miała prawo być zła, wciąż źle znosiła kłótnie z kimkolwiek.
- Nie wiem, nie interesuje mnie to - odparła bez entuzjazmu, przecierając blat naprzeciwko siebie. Starając się opanować złość, odetchnęła dwa razy i w chwili, w której Jess wyraziła swoje zdanie, zacisnęła usta.
- Będzie, bo poproszę o zmianę godzin pracy. Nie zdziwiłabym się jakby przestał tu przychodzić

[Jessie]

- Nieprawda - zaprzeczyła, patrząc na to zupełnie inaczej, ale nie próbowała wytłumaczyć swojego punktu widzenia.
Westchnęła ciężko i przewróciła oczami, gdy przyjaciółka nie wyraziła entuzjazmu względem poszukiwań. Również tego nie skomentowała, chociaż na usta już się cisnęło, że "ty wcale nie umiesz się bawić". I tak zamierzała poszukać doktora na mediach społecznościowych na własną rękę.
- O nie - spojrzała na nią z niedowierzaniem, niemal zakrawającym o oburzenie. - Ani mi się waż. Możesz chociaż raz nie panikować i mi zaufać? Na pewno przyjdzie - odpowiedziała, patrząc na nią poważnie i jednocześnie przekonująco, aż ciężko było jej odmówić, bo chyba byłby to cios prosto w serce.

[Hayley]

- Jess, koleś nie jest zainteresowany - Podkreśliła dobitnie, wbijając wzrok w jej twarz. Znała ją na tyle dobrze, by wiedzieć że przyjaciółka nie odpuści po tym argumencie, ale nie miała pomysłu co powinna dalej zrobić. Na szczęście rozmowę przerwało jej pojawienie się kolejnego gościa, toteż oderwała się na chwilę, obsłużyła klienta i wróciła do Jess, siadając naprzeciwko.
- Poza tym, widziałaś jego twarz? Zrobiło mu się głupio. Jestem pewna, że ma mnie za kompletną desperatkę!

[Jessie]

Westchnęła tylko głośno, nie mogąc dyskutować z tym faktem. Rzeczywiście nie wyglądał na zainteresowanego, ale zgodnie z domysłami Hayley, Jess to wcale nie przeszkadzało.
- Zrobiło mu się głupio, bo nie wiedział jak się zachować. To było dziwne, ale nie mogłam tak po prostu zagadać, okej? W końcu to nie ja tu chcę go poderwać - wyjaśniła, dając jej do zrozumienia, że nie umknął jej wyraz jego twarzy.
- Zabrzmię teraz jak twoja babcia, ale jeszcze wspomnisz moje słowa! - Stwierdziła, po czym wypiła kawę do końca. - Będę się zbierać, bo ludzie zaczynają przychodzić. Pamiętaj - ani mi się waż zmieniać czas pracy. Jutro do ciebie zadzwonię. - Dodała, po czym podziękowała za kawę i ciastko i pożegnała się z Hayley, a następnie wyszła z kawiarni i udała się do domu, wykonać obiecany research doktora. /zt

[Hayley]

Miała ochotę coś dodać, ale dyskusja z Jess była jak rzucanie grochem o ścianę. Stawiała na swoim praktycznie zawsze, kiedy chodziło romanse i plotki, dlatego nawet nie licząc na zmianę sposobu myślenia dziewczyny, Hayley westchnęła cicho i dokończyła swoją kawę. Pożegnała przyjaciółkę miłym gestem, a potem do końca swojej zmiany doszukiwała się zajęć pomiędzy kolejnymi odwiedzinami zainteresowanych świeżą, gorącą kawą gości.
Po 16, kiedy mogła wziąć telefon do ręki, bez narażania się na krytykę przełożonych, wybrała numer i zadzwoniła do szefa. Dokładnie tak jak obiecała, zapytała o możliwość zmiany godzin pracy, wykręcając się jakimiś obowiązkami rodzinnymi. Niestety mężczyzna kategorycznie odmówił, pozostawiając blondynkę z takim samym problemem co jeszcze kilka godzin temu. Najgorsze było jednak to, że Jess podjęła już działanie i jeśli w całej reszcie swoich pomysłów szpiegowskich będzie równie delikatna, Doktor naprawdę przestanie tu przychodzić
/zt

[Sevastien Sheremetyev]

Jak zawsze podczas swojej przerwy przyszedłem do The Griddle Cafe na kawę. Tym razem jednak po przywitaniu się z Hayley nie zagłębiłem się w swoich myślach i sprawach, tylko podtrzymałem kontakt wzrokowy i gdy otrzymałem swoje zamówienie, zagadnąłem dziewczynę.
- Jak głowa? - Zapytałem, nawiązując do jej wczorajszej wizyty na izbie przyjęć, na której akurat pełniłem dyżur. Chociaż Hayley była jednym z wielu przyjętych tego dnia, pamiętałem prawie każdy szczegół wczorajszego "spotkania", prawdopodobnie dlatego, że tylko ona nie była dla mnie w pełni anonimową osobą. Znajome twarze i ich przypadłości zapamiętywałem jednak lepiej.