[Mia]

....Była bardzo zadowolona z pracy ogiera, widoczne było, że stara się i mu to wychodzi. Poza tym najważniejsze, że wszystkie te ćwiczenia mu się podobały, bo to też ważne było, bo jak ktoś może się starać przy czymś, czego nie lubi? Oczywiście za każde poprawnie wykonane ćwiczenie klepała go po szyi, poza tym tylko raz na te kilka trącił drąg, co dla Mii było dobrą pracą, chociaż niezbyt się na tym znała.
....Nakierowała siwka na cavaletti, podobnie jak przy drągach w odpowiednim czasie dajac łydkę, nieco mocniejszą od poprzednich, aby zasugerować, żeby wyżej podnosił nogi, bo drągi są wyżej niż poprzednim razem. Znowu powtórzyli to kilka razy zanim przeszli do przeszkód. Jeszcze pierw wrócili na ścianę, podczas gdy Mia wydawała polecenia w związku z układem przeszkód.
....Najpierw pojawiła się półmetrowa koperta, aby dziewiętnastolatka mogła sobie przypomnieć jak się skacze. Lecz żeby nie zanudzić konia po drugiej połowie parkuru był ustawiony już tor, lecz na razie nie zwracali na niego uwagi, był na później.
....Podczas krążenia dookoła w oczekiwaniu na gotowe przeszkody przeszła do galopu robiąc to tak jak poprzednio - ustawienie łydek i łydka aktywizująca. Pół okrążenia w galopie i prostopadły najazd na kopertę, która na szczęście dziewczyny była niska, więc nawet jeżeli już miałaby spaść nie uznałaby takich urazów jak przy metrowej. Oceniła dobre miejsce na odbicie, w nim też dając łydkę do wybicia, a gdy koń już odbił nogi przeszła w półsiad i oddała mu wodze, zeby swobodnie wyciągnął szyję, chociaż przy tak niskiej przeszkodzie raczej tyle luzu nie potrzebował. Obciążyła też prawą nogę wierzchowca, aby na tę nogę wylądował, potem wracając na ścianę.

[Angel's Wings]

Po nakierowaniu na cavaletti po otrzymaniu łydki dobrze na nią reagował, jeszcze wyżej podnosząc nogi, tak, by nie stuknąć kopytem o kozły. Nadal był skupiony i zaangażowany, starał się wszystko robić jak najlepiej, a także ochoczo przystępował do ćwiczeń takich jak cavaletti, mimo, że nie mógł się doczekać przeszkód z prawdziwego zdarzenia. Podczas kilkukrotnego przejazdu przez cavaletti, potrącił je lekko może ze dwa razy.
Starość nie radość, a może o tych drobnych błędach zaważyła przerwa w treningu. Był to jednak dla Angela dodatkowy bodziec, by bardziej się starać i uniknąć błędów.
Gdy skończyli ćwiczenie z cavaletti wrócili pod ścianę, a ogier dostrzegł stajennego układającego przeszkody. Uzbroił się w cierpliwość, robili koła pod ścianą dopóki przeszkody nie były gotowe. Po otrzymaniu łydki od Mii przeszedł płynnie do energicznego galopu, trzymając się mimo wszystko tempa pośredniego. Kiedy indziej chętnie by się wyszalał, trzymał się jednak ustalonego tempa, aby zostawić sobie energię na skoki. Zrobili jeszcze pół okrążenia w galopie i dziewczyna nakierowała siwka na półmetrową kopertę. Och, cóż to dla niego? Jednak na początek może być. Najechał na środek 50 cm koperty, po otrzymaniu łydki do wybicia oderwał przody, a następnie tyły i z dużym zapasem pokonał kopertę, lądując na prawą nogę. O czymś takim jak upadek z siodła nawet nie było mowy. Co prawda oldenburg lubił sprawdzać swoich jeźdźców, ale był też świadomy, że siedzą na jego grzbiecie i że nic nie może im się stać.

[Mia]

....Poklepała ogiera po szyi, gdy bezbłędnie pokonał przeszkodę. Jedno okrążenie i kolejna próba skoku, teraz od tyłu, chociaż i tak praktycznie nic się nie zmieniło. Wszystko wyglądało jak poprzednio - łydka do wybicia, przejście w półsiad oraz oddanie wodzy. Tym razem obciążyła lewe strzemię, żeby nie robić tego cały czas na tę samą stronę.
....- To co, zwiększamy poziom? - Zapytała ogiera, nagrodziwszy go po zapewne udanym skoku. Czuła się już pewniej podczas tych krótkich faz lotu, więc i była gotowa na gwódź programu. Wrócili na ścianę i podjechali pod drugą połową parkuru, gdzie czekał cały szereg - koperta 60 cm, dwie stacjnaty 70 cm oraz okser 70-80 cm. Nie wiedziała jak koń potrafił skakać, ale postawiła na to, że jest gdzieś tak przy... dziewięćdziesiątce? Setce? Nie zamierzała wprowadzać tych dwóch ostatnich, lecz gdyby tylko ogier nie poradził sobie przy okserze zmniejszyła go o dziesięć centymetrów, bo nie chciała ryzykować i straszyć siwka.
....Zapewne ten już zainteresował się nowymi przeszkodami, więc nie przedłużając najechała prostopadle na kombinację. Wszystko odbyło się jak poprzednio - ocena miejsca do wybicia, łydka, półsiad i oddanie wodzy. Nawet jeżeli gdzieś ogier strąciłby drąg czy inaczej sobie nie poradził, nagrodziła go na koniec, także znowu wracając pod ścianę.

[Angel's Wings]

Po pokonaniu koperty wrócili na ścianę, na której zrobili jedno okrążenie, po czym Mia znowu nakierowała go na kopertę, tylko, że z drugiej strony. Tu wszystko wyglądało podobnie: Angel nadal był skupiony i zaangażowany, starał się, chociaż nawet gdyby tego nie robił, koperta nie sprawiłaby mu to raczej problemu. Po otrzymaniu łydki do wybicia, odbił się od trawiastego podłoża unosząc przody i podbijając tyły, przeleciał nad kopertą i wylądował na lewą nogę.
Parsknął i zastrzygł uszami na jej słowa. Nic z nich nie zrozumiał, ale umówmy się, że odpowiedź była potakująca. Po powrocie pod ścianę ruszyli na drugą połowę parkuru, gdzie czekały przeszkody. Siwek podrzucił łbem radośnie, widząc je z daleka. Gdy dziewczyna nakierowała ogiera na pierwszą z przeszkód, czyli kopertę 60 cm, oldenburg odbił się dynamicznie od ziemi po otrzymaniu łydki, przeskoczył z zapasem niezbyt wysoką przeszkodę i pokierował się zgodnie z instrukcjami amazonki na następną: pierwszą z dwóch stacjonat siedemdziesiątek. Nadal był skupiony i zaangażowany, nie przestawał an na moment się starać nie tylko podczas pokonywania przeszkód, ale również pod ścianą. Przy stacjonatach wszystko odbyło się podobnie: odbicie, oderwanie przodów i uniesienie tyłów, zgranie się w skoku z jeźdźcem i dość miękkie lądowanie, bez choćby dotknięcie drągów. Po pokonaniu dwóch stacjonat 70 cm, najechał zgodnie z pomocami od dziewiętnastolatki na okser 70 x 80 cm. Dwunastolatek zareagował błyskawicznie na łydkę od Mii, oderwał przody i tyły, przeleciał nad przeszkodą. Wszystko wyglądało perfekcyjnie, dopóki nie potrącił lekko kopytem wyższego drąga. Drąg jednak nie spadł na ziemię. Parsknął mimo wszystko zadowolony po otrzymaniu pochwały od jeźdźca i wrócił pod ścianę.

[Mia]

....Ku jej uciesze koń poradził sobie z osiemdziesiatką, nie przeszkadzało jej muśnięcie ostatniego drąga - ważne, że nie strącił, mógł przecież przypadkowo dotknąć. Nagrodziwszy siwka najechała na ścianę, gdzie zrobili koła w kłusie. Powiedziała stajennemu, żeby podszedł do pierwszej koperty i edytował ją na jeszcze inniejszy parkur, który miał zostać "odsłonięty" po przejeździe teraz przygotowanego toru.
....W narożnikach wykręcili parę wolt, ale nie chcąc przedłużać i denerwować konia, więc po jednym okrążeniu przeszli do galopu i najechali na ten sam tor, ale od tyłu. Czyli teraz czekał ich doublebarre 70x80 cm, dwie stacjonaty 70 cm w odległości 1 foule oraz koperta 60 cm.
....Zaatakowała przeszkody, kierując się prostopadle na środek każdej z nich, w odpowiednim miejscu dając łydkę do wybicia oraz oddając wodze i przechodząc w półsiad. Na koniec także go pochwaliła i wróciła na ścianę.

[Angel's Wings]

Po pokonaniu toru i otrzymaniu pochwały Wings posłusznie powrócił pod ścianę do kłusa, w którym zrobili koła. Mimo, że Mii udało się spuścić z niego trochę energii, nadal miał jej zapas, jednak nie śpieszył się, ani nie denerwował. Skupiał się nawet przy prostym okrążaniu parkuru i wykręcaniu wolt w narożnikach, nie było raczej opcji, że przedłużające się oczekiwanie aż tor będzie gotowy go zdenerwuje, miał anielską cierpliwość.
Ostatecznie jednak przeszkody były gotowe, a dziewczyna pokierowała siwka w ich stronę, zaczynając od końca, czyli od doublebarre'a 70 - 80 cm.
Podejście do przeszkody wyglądało tak jak wcześniej: najechali prostopadle na doublebarre'a, dostał łydkę do wybicia, na którą zaraz zareagował, odrywając najpierw przody, potem tyły, w dynamicznej pozie przeleciał nad przeszkodą, zgrywając się w skoku z amazonką i wylądował dość miękko. Ciemnowłosa nakierowała siwka na następną przeszkodę: stacjonatę 70 cm, gdzie wszystko wyglądało podobnie: odbicie po dodaniu przez dziewiętnastolatkę łydki, uniesienie ciała, zgranie się w skoku, lądowanie, nakierowanie na następną przeszkodę. Kolejna przeszkoda - bliźniacza stacjonata, znajdowała się w odległości jednego foule. Oldenburg nadal angażował się i był skupiony. Przy drugiej stacjonacie wszystko wyglądało wzorowo, dopóki Angel nie zahaczył lekko kopytem o drąg, nie zaliczył jednak upadku drąga. Podrzucił łbem, jakby niezadowolony, czekała ich jednak jeszcze koperta 60 cm, którą tym razem dwunastolatek pokonał bez problemu.

[Mia]

....- Dooobry koń - poklepała ogiera po szyi, całkowicie nie przejmując się muśnięciem drąga. Wtedy też okazała nowy tor po drugiej połowie parkuru - skoro byli sami to czemu nie wykorzystać całej powierzchni? Tam czaił się już trudniejszy układ, na którym mieli skończyć trening.
....Czekał ich całkiem długi tor, bo praktycznie wszędzie była jakaś przeszkoda. Mieli zacząć na samym środku, od koperty 70 cm oraz kilka foule dalej stacjonata 80 cm. Wtedy skręt w prawo, przejście w kłus i pięć drągów. Dojazd na długą ścianę, przed którą mieli planowo przejść w galop, aby na tej ścianie spotkać triplebarre 60-70-80 cm, dwie stacjonaty 60 cm w odległości 1 foule. Natomiast na krótkiej ścianie czekała ich jedna, 60 cm stacjonata oraz okser 50-60 cm. Na równoległej długiej była tylko jedna przeszkoda, mianowicie stacjonata 70 cm z tym, że była przykryta kolorową płachtą, która mogła prawdopodobnie przestraszyć ogiera. Ale chciała zaszaleć i ten lęk spróbować ogarnąć.
....Na tak przygotowany tor najechała z galopu, do każdej z przeszkód ustawiając się prostopadle i na środku. Dała wystarczająco mocne łydki do odpowiedniego wybicia, po wybiciu zachowywała się jak poprzednio - oddanie wodzy + półsiad. Natomiast przy ostatniej "nakrytej" stacjonacie skupiła się bardziej, uważając na każdą ewentualną reakcję siwka. Nie chciała przecież zrobić sobie krzywdy, lecz spróbować zaszczepić w oldenburgu odwagę.

[Unexpected]

[Angel's Wings]

Angel zastrzygł uchem zaciekawiony nowym wyzwaniem, gdy Mia pokazała mu nowy tor Dziewczynie udało się spuścić z niego sporo energii, jednak miał jeszcze jej zapas, poza tym siwek lubił treningi, nawet te bardziej męczące, oczywiście z zachowaniem rozsądku. Skierowali się w stronę rozbudowanego toru galopem, ogier nadal angażował się i pozostał skupiony, w pełni współpracując z jeźdźcem.
Rozpoczęli od stojącej na środku koperty 70 cm, przy której po otrzymaniu łydki oldenburg ładnie się wybił i bez problemu pokonał kopertę. W odległości kilku foule czekała ich już następna, przy której wszystko odbyło się podobnie: łydka do wybicia, uniesienie przodów i oderwanie tyłów, ładny "przelot" nad stacjonatą i zgranie się w skoku z jeźdźcem, w miarę miękkie lądowanie. Następnie skręcili w prawo, gdzie dwunastolatek płynnie przeszedł do kłusa po otrzymaniu sygnałów od dziewczyny i przejechał przez ustawione drągi, nie potrącając żadnego. Dojazd na długą ścianę, przed którą z powrotem wrócili do galopu. Kolejną przeszkodą był tripplebarre 60 - 70 - 80. Przed przeszkodą Wings parsknął nerwowo, na chwile przyklejając uszy do potylicy, jednak gdy przyszło do skoku nie zawahał się: po łydce do wybicia, odbił się dynamicznie unosząc najpierw przody, potem tyły. Udało mu się pokonać tripplebarre nawet bez dotknięcia drąga, chociaż lądowanie raczej do miękkich nie należało. Mimo chwilowej nerwowości przed przeszkodą, jabłkowity nie wyłamał się, ponieważ bardzo rzadko to robił: należał do koni, które skaczą, nawet gdy coś im się nie podoba i sytuacja musi być już wyjątkowa, żeby się wyłamał. Była to zarówno jego zaleta, jak i wada.
Gdy tripplebarre mieli już z głowy, dziewiętnastolatka nakierowała ogiera na pierwszą z dwóch stacjonat 60 cm, w odległości jednego foule. Pierwsza poszła mu jak po maśle, jednak przy drugiej lekko potrącił drąg, który mimo to nie spadł. Oldenburg parsknął jednak niezadowolony. Wjechali na krótką ścianę, gdzie ciemnowłosa nakierowała skoczka najpierw na stacjonatę 60 cm. Po łydce do wybicia Angel odbił się dynamicznie, zgrał w skoku z amazonką i wylądował dość miękko, jakby chciał zrekompensować dziewczynie wcześniejszy błąd. Okser również pokonał bez problemu, teraz jednak czekało go największe wyzwanie. Zauważył wcześniej nakrytą płachtą stacjonatę. Właściwie oldenburg nie miał pewności, że to jest przeszkoda, jednak po kształcie obiektu domyślał się. Z początku myślał, że ją ominą, kiedy jednak Mia nakierowała dwunastolatka bezpośrednio na nią, siwek parsknął nerwowo podrzucając łbem i przyklejając uszy do potylicy. Nadal zmierzali w stronę nakrytej stacjonaty, ale ogier nieznacznie zwalniał, wpatrując się nerwowo w stacjonatę. Kiedy jednak dostał od dziewczyny wyraźne sygnały do przeskoczenia przeszkody odkleił nieśmiało uszy od potylicy, wrócił do normalnego tempa i nakierował się dość niepewnie na stacjonatę. Po łydce do wybicia oldenburg postąpił instynktownie: odbił się dynamicznie, jak najwyżej podciągając kończyny, w efekcie pokonał przeszkodę z dużym zapasem, większym niż było to konieczne. Lądowanie było dość twarde, Mii jednak nie powinno się nic stać.

[Mia]

....Sama też trochę obawiała się tej ostatniej przeszkody, widząc zaniepokojenie ogiera, jednak ten na jej szczęście się nie wyłamał, co nagrodziła oddzielną nagrodą.
....- Odważniak z ciebie, co? - szepnęła do niego, głaszcząc po szyi. Będąc po ścianą praktycznie go nie kierowała, bowiem wiedziała, że jest koniem mądrym i sam sobie poradzi. Po chwili jednak spowrotem weszła na kontakt i powoli zaczęła kończyć trening. Poprosiła stajennego o sprzątnięcie przeszkód spod ścian, bo na razie musiała kłusować obok nich. Została koperta i stacjonata, które miały ukoronować ten trening.
....Więc przed zejściem ze ściany ustawiła odpowiednio nogi i posłała łydkę aktywizującą do galopu. Skręciła na środek, na kopertę. Dała średnio mocną łydkę do wybicia, oddała wodzę i przeszła w półsiad, który wyszedł jej wręcz idealnie. Tak samo postąpiła ze stacjonatą, a wróciwszy na ścianę poprosiła o zniżenie stacjonaty do 60 cm. Ostatni raz pokonali te dwie przeszkody, oczywiście nie obyło się bez pochwał.
....Na koniec jednak dziewczyna stopniowo rozkłusowała i rozstępowała konia, następnie zsiadła i poluźniła popręg oraz przełożyła wodze, z których pomocą wyprowadziła siwka. /zt

[Angel's Wings]

Parsknął i podrzucił lekko łbem otrzymując pochwałę, na którą w jego mniemaniu całkowicie zasłużył. Po pokonaniu przeszkody zwolnił tempo do powolnego galopu kierując się pod ścianę, skoro nie dostał od Mii żadnych pomocy Angel sam obrał kierunek i tempo.
Stajenny zaczął sprzątać przeszkody, co dla jabłkowitego było oznaką, że trening ma się ku końcowi, jednak nadal przykładał uwagę do tego co robił, nawet jeśli było to zwykłe "łażenie w kółko". Na parkurze zostały tylko dwie przeszkody: koperta i stacjonata. Ogier od razu zareagował na łydkę aktywizującą do galopu, przyśpieszając nieco tempo, skręcając na środek zgodnie z poleceniem od dziewczyny. Najpierw dziewiętnastolatka nakierowała oldenburga na kopertę, którą siwy pokonał bez problemu: wybicie po otrzymaniu łydki, oderwanie przodów, potem tyłów, zgranie się w skoku z amazonką i miękkie lądowanie. Dalej Mia pokierowała dwunastolatka na stacjonatę, przy której wszystko odbyło się podobnie
Pokonali te dwie przeszkody jeszcze raz, z obniżeniem stacjonaty, bez żadnej wpadki, dalej ciemnowłosa rozstępowała Skrzydlatego. Angel do końca treningu był zaangażowany i skupiony, a chociaż ten ostatecznie dobiegł końca, cieszył się z możliwości poruszania się i poskakania. Po rozstępowaniu opuścił parkur, idąc grzecznie za Mią.

zt

[Anna Ross]

Przyszła tu z karoszem, po drodze stosując tą metodę co w stajni czyli bez żadnych wybryków znaczy nie pozwalała mu na nie korygując stanowczo jego zachowanie ale z zachowaniem delikatności. W końcu prędzej czy później udało im się dotrzeć na parkur trawiasty, oprowadziła ogiera w ręku dookoła pokazując co ciekawsze rzeczy i jak coś sam chciał zobaczyć to mu pozwalała. Ostatecznie postawiła go w rogu przekładając wodze by zaraz usiąść w siodle, zablokowała go w pomocach by nie ruszył zbyt pochopnie poprawiając wszystko w siodle co jeszcze mogła. Dopiero wtedy na luźnej wodzy puściła go na ślad, nie pozwalając tu też na wybryki typu za szybkie tempo, samowolkę i tym inne. Przejechali tak dwa koła by wejść z ogierem na kontakt skracając wodzę, prosiła go aktywizację zadu ewentualnie pomogła sobie batem jak miał jakieś "ale". Nadal nie pozwalała mu na nic prócz tego czego oczekiwała od niego, zjechali następnie do środka by wykręcić kilka figur: ósemki, serpentyny, wolty, łuki, koła. Zjechanie na ślad, jedno koło i ponownie do środka powtórka tego samego w innej kolejności i nieco ciaśniej, pomagała mu wodzą oraz łydkami pilnując tempa, wygięcia oraz właściwej pracy zadu. Po zjeździe na ślad za kłusowali, trzymała pośrednie tempo zostając na kontakcie nieco mniejszym niż wcześniej na początek, nadal nie pozwalając na wybryki hamując lub wysyłając odpowiednie sygnały do jego zachowania.

[Pandemonium]

A Pandemonium oczywiście po drodze próbował swoich starych sztuczek. Wysiłki dziewczyny sprawiały, że próby te nie osiągały rezultatu, ale kary też z nich nie rezygnował. Gdy znaleźli się na parkurze, ogier parsknął, strzygąc uszami. Co prawda pół życia spędził trenując, lub startując jako wyścigowiec, jednak parkur był mu dobrze znany i folblut lubił skoki, w których startował, po zakończeniu kariery wyścigowca.
Obeszli parkur bez problemów, po czym kobieta zatrzymała sportowca w narożniku Zgodnie z jej pomocami nie ruszył się, póki nie dała mu wyraźnego sygnału, kiedy jednak taki nastąpił, Demon, w którym skumulowało się dużo energii, ruszył od razu szybko i dynamicznie. Annie udało się to skorygować po chwili, doprowadzając go do stępa i utrzymując z nim to tempo. Luźna wodza nie była jednak dobrym pomysłem, nadawała się, kiedy z konia zeszło już trochę energii. Teraz, kiedy był nią nabuzowany, korzystał z luźnej wodzy łażąc zygzakiem, lub robiąc inne swoje złośliwe triki, dopóki osiemnastolatka go nie korygowała, na co parskał niezadowolony. Ludzie naprawdę nie znają się na żartach.
Jednak po wejściu na kontakt, zgodnie z jej pomocami aktywizował zad, bo kiedy akurat czegoś nie kombinował, przykładał się i był zaangażowany. Po zjechaniu do środka do figur Pandemonium nawet utrzymywał tempo, za to raz lub dwa ściął łuki za wcześnie, psując geometrię figury. Chociaż cały czas próbował swoich złośliwych sztuczek, naprawdę był koniem ambitnym, który wiele potrafił i pokazywał na co go stać, gdy akurat nie był złośliwy. Niestety często był złośliwy, ale Anna nieźle sobie z nim radziła.
Powrót na ścianę, jedno okrążenie i znowu figury: Demon utrzymywał stałe tempo, nie można było nic zarzucić pracy jego nóg, czy zadu, jednak tym razem celowo wydłużył łuki raz lub dwa, więc figury zrobiły się rozlazłe i straciły zamierzony kształt. Pozostałe jednak wykonywał zgodnie z pomocami kobiety.
Powrót na ścianę, gdzie zakłusowali, a raczej po otrzymaniu op0omocy do przyśpieszenia, anglik rzeczywiście przyśpieszył, ale do galopu i dopiero po chwili zwolnił do właściwego tempa w kłusie.

[Anna Ross]

No starała się z jakim skutkiem? Kto wie jedynie ogier w zależności jak reagował na te bodźce nie? W każdym bądź razie w miare szybko udało im się tu dotrzeć, to chyba dobrze trafiła skoro lubił skoki? Cieszył ją jednak fakt że był w miarę ogarnięty choć potrafił pokazać rogi Dynamicznie było dobrze ale szybko już nie więc skorygowała go uspokajając jednocześnie głosem że na wszystko przyjdzie czas. Mimo narzuconego luzu pilnowała albo przynajmniej starała się by szedł w miarę prosto, żarty żartami kiedy na nie pora a nie kiedy się trenuje tu poważnie ! Urozmaicała mu jazdę wykonując powtórkowe ćwiczenia w innej kolejności co by nie jedno i to samo, jak im coś nie wyszło bo ogier się nie przyłożył bądź chciał pokazać że jest jednak wredny to powtarzali ćwiczenie proste nie? Jej zawód który miała w tej stajni nie pozwalał na błędy wśród koni, przynajmniej starała się a nie to co po nie którzy. Kobieta nie przejmowała się złośliwością konia gdyż działał sobie na własną szkodę przedłużając po prostu ćwiczenia bo każdy jego błąd a raczej złośliwość powodowała powtórkę ćwiczenia. Dopiero jak wszystko było dobrze wrócili na tą ścianę i zakłusowali, dwa koła luźnym kłusem pilnując jego wybryków co by nie spływał na boki czy coś w ten deseń by wejść z nim na kontakt prosząc o wyższe ustawienie. Kobieta po chwili zaczęła rozciąć też jego szyję to na prawo to na lewo wykręcając ją w rytmie kłusa, zrobili tak jedno koło na zmianę na jednej ścianie w lewo, na drugiej w prawo. Potem zaczęli robić przejścia kłus-stęp-kłus-stój-kłus, kolejno zjechali na środek by zacząć wykręcać figury podobnie jak w stępie, zjazd na ślad i powtórka tylko ciaśniejsze. Przy tym wszystkim kobieta prowadziła ogiera wodzami, pilnując aktywizacji zadu, wysyłając pół parady, dokładają łydki no i nie zapominała o pochwaleniu konia za dobrze wykonane zadanie. Jednak jak coś szło nie tak powtarzali te ćwiczenie do skutku można powiedzieć, by po powrocie na ślad przejść do galopu w końcu.

rozstępowała go i wyszli z.t

[Leon]

Przyszedł z ogierem na otwartą przestrzeń, była dość ładna pogoda więc po co się kisić w zamknięciu? Szli średnim tempem nie za szybkim nie za wolnym, pozwalał mu na swobodę, oglądanie przedmiotów ale nie na ociąganie się, cyrki i tym podobne stanowczo przypominając mu czego od niego oczekuje. W końcu dotarli nad parkur, weszli na niego po czym zamknął za nimi barierki, oprowadził go dookoła w ręku przy okazji pokazując teren jak i przeszkody. W końcu postawił go pod schodkami poprawiając popręg, strzemiona, przekładając wodzę by zaraz go dosiąść jeśli ogier ruszył w między czasie kłusem np. to zwolnił go do stępa, wchodząc na kontakt lekki na razie ale jednak i posłał go po śladzie jak na razie. Pilnował aktywnego tempa, równego toru jazdy, pilnował go aby nie wyprawiał różnych dziwnych wygibasów bo inaczej wróci biedak do boksu