[Krugerrand]

Akurat długi stęp dobrze zrobi nie tylko zawodnikowi, ale też wierzchowcowi, który dobrze się rozgrzeje. Trochę się ocknął, gdy wodze zaczęły się skracać, a jego łeb zmuszony był do podniesienia się. Wpierw zrobił to bezmyślnie, unosząc pysk do góry. Praktycznie przysłaniał swoją głową widok mężczyźnie, póki ten nie dodał pulsowania wodzą. Od tego gniadosz zajarzył, że to nie tak szło i opuścił pokornie szyję, zawijając ją w przyjemny dla oka łuk. Ustawił się nisko, chyba, że mężczyzna będzie zamierzał go podnosić, wtedy też ustawi się inaczej. Krugerrand przez ustawienie głowy od razu przestał być nieco rozlazły w swoim chodzie. Teraz wyglądało to porządniej, choć potrzebował chwili do zaokrąglenia grzbietu i sensownego wkroczenia zadem pod kłodę. Jeśli jednak Christian dalej dawał mu sygnały, ten posłusznie ustawił się tak, jak żądał tego jeździec.
Parsknąwszy głośno, obił ogonem swoje boki, a całe ciało ułożył w delikatny łuk, przemierzając cały okrąg. Wszystko poruszało się jako jedność, a nie oddzielne, niewspółgrające człony. Jak to Niemiec, przykładał się do roboty, choć Chris mógł poczuć jak boki ogiera gdzieniegdzie wspierają się mocniej o jego łydki. Wtedy zawodnik miał szansę na zepchnięcie go na właściwy tor i uniknięcie wypadnięcia ogiera z całej konstrukcji koła. Kręcił się aktywnym tempem po tych wszystkich skrętach, a gdy przyszła pora na zatrzymania przy pierwszym trwało to trochę opornie. Drugi raz był na zasadzie akcji i reakcji. Od razu stanął, a trzymany w pomocach zrobił to równo kończynami. Pokornie trzymając pysk na wędzidle, aż można by było zastanowić się, dlaczegoż chodzi na tak mocnym kiełznie. Ale i o tym obecny jeździec się przekona.
Zezował przez cały czas, jednak po jakimś niedługim czasie stało się to beznamiętne. Żadnego strachu, czy też zaciekawienia. Ot, patrzył co mija. Wchodząc w kłus mocno zaakcentował pierwsze kroki i w sumie został w równym ale bardziej do przodu kroku. W kłusie był najniewygodniejszy jeżeli przyszłoby komuś go wysiedzieć, acz jak jest dobrze prowadzony to jest to do wytrzymania. Tak do anglezowania nie był zły, wymagał dłuższego momentu "wstawania" zważywszy na obszerność stawianych kroków, nic poza tym.
Jeśli ręka chłopaka pozostała rozluźniona, Kruger nie zamierzał nawet drgnąć łbem. Szedł cały czas w ustawieniu, będąc przyzwyczajonym do tego, o ile ktoś umiał trzymać wodze. Odchylając oboje uszu do tyłu, wpisywał się w koła, co trochę na początku wyszło mu sztywno, acz do wypracowania. Z kolejnymi woltami bywało lepiej, zaczął składać wszystko w logiczną całość. Że całe te wolty tak samo wyglądały w stępie. Tym razem przejścia wychodziły mu dobrze. Od razu reagował na dane sygnały i w zależności od ich 'nasilenia' takie tempo dobierał. Pierwsze przejścia robił na logikę. Jeśli nacisk na strzemiona był mocniejszy odruchowo zatrzymywał się do stój. A jeśli były one lżejsze to wtedy stępował. No chyba, że trafił na bardzo delikatnego mężczyznę(<3 ) to wtedy jedynie zwalniał krok w kłusie. Wszystko zależało od zawodnika, jak przekazywał sygnały gniademu. Bo i on nawet z galopu wykona zatrzymanie, byleby dosadnie mu to przekazać. Ruszenia, jeszcze prostsze od zatrzymania, bo jak wiadomo aż tak dużo do rozumienia tutaj nie było, więc to nie okazało się problemem. Nie potrafił jednak kompletnie zrozumieć o co chodzi, gdy Christian próbował pobawić się na nim w ciągi. Ustępował lekko zadem, jednak nie można było tego podciągnąć do chociażby muśnięcia bocznych.

[Christian Levrull]

Nie omieszkał go chwalić za dobrze wykonane zadanie, w końcu chciał mieć przyjemnego pod sobą konia i widzącego do czego jeździec dąży. Tak samo kary, które były na zasadzie mocniejszej pomocy, dłuższego przytrzymania - więcej karać nie trzeba, koń i tak poczuje owy dyskomfort łapiąc o co chodzi. Przy anglezowanie dość szybko nawet przywyknął do zmiany konia na kogoś jego postury i tym samym sporego wykroku. Cały czas dochodził do tego, by szedł on na kontakcie, w ustawieniu, w aktywnym tempie.
Przy dobrym przejściu, mógł poczuć poklepanie jedną dłonią, gdzie drugą, trzymał wodze jako sygnał do stania. Przy samych przejściach pilnował płynności, by nie wyglądało to na zasadzie nieprzyjemnego dla oka, nagłego zatrzymania, a płynnego przejścia do stój. I w taki sposób też przekazywał mu pomoce do przejść, konkretnie, ale przyjemnie lekko dla pyska. Czyli po prostu z wyczuciem, tym bardziej, że po tych nastu minutach zaczął go wyczuwać.
Zainteresował go fakt, że ktoś nie nauczył go w ogóle bocznych. W jego mniemaniu taką podstawę jeździecką powinien mieć każdy skoczek, ba, de facto czynność typu cofanie i ruszenie do galopu czy nawet półpiruety powinny być zawsze w temacie treningu. Były do akcepty konieczne do wykorzystania zarówno w parkurze, jak i wyciągnięciu maksimum z końskiego ciała, tym bardziej w czasie skoków.
Dlatego postanowił trochę z nim to poćwiczyć. Wchodząc na półwolty i przy wyjściu z nich zostawiając go na ustawieniu zewnętrznym sprowadzał na ścianę w stępie. Wystarczyło parę kroków, pochwała, wjazd zwykł na ślad i ponownie wjazd na półwoltę i tak parę razy. To samo w kłusie, by było wygodniej mu zrozumieć wysiadywał kłusa, wodzy używając de facto minimum jedynie do ustawienia zewnętrznego, natomiast dawał mu poczuć przesuwanie się jego łydki w taki sposób, by zrozumiał za każdym razem, że chodzi mu o jedno i to samo. Za każde parę kroków w bok pochwała i odpuszczenie ćwiczenia na chwilę, następnie powrót i tak trochę się z nim bawił. Nie stosował kar, w końcu chciał go nauczyć, nie jego wina, że nie zrozumie. Chciał chętnego i pojmującego konia.

[Krugerrand]

Zatrzymując się za każdym razem zrobił gdzieś między kłusem, a stój jeden spokojny krok stępa. Po tym już stał, najczęściej równo stawiając kończyny, o ile został odpowiednio domknięty w łydkach. I tak za każdym razem. Rzecz jasna nie zawsze wychodziło mu ustawienie wszystkich kończyn równo względem sąsiedniej.
Wchodząc na półwoltę, chwilę musiał pokombinować w głowie, aby zorientować się o co chodzi. Wpierw traktując ustawienie jako zwykłe wygięcie, po prostu ustawił szyję na zewnątrz, podczas gdy ciało poruszało się po łuku w przeciwną stronę. Nie robił zejścia do ściany tak, jakby tego Christian oczekiwał. On po prostu odsuwał się od łydki, idąc naprzód po skosie. Nie krzyżując nóg, ani nic. Po prostu schodził powoli, nieśpiesznie. Tak póki co rozumiał prośbę jeźdźca, nie wiedząc o co na prawdę chodzi. Denerwował się, gdy wiedział, że to jednak o coś innego chodzi. Zaczął nawet podrzucać pyskiem czy głośno parskać w niezadowoleniu. Raz, czy dwa udało mu się zrobić ze dwa kroki bardziej w bok niżeli przód. Jeśli został w odpowiedniej chwili nagrodzony - coś zaczęło świtać. Powoli w jego łepku sygnały zaczęły układać się w całość, a wodze nagle sugerowały coś zupełnie odmiennego. Coś łapał, próbował. Za jednym razem robił więcej kroków w bok, a za następnym kompletnie nie chciał wykonać ćwiczenia. Ostatecznie ze dwie próby wyszły mu całkiem dobrze, a nawet z raz czy dwa razy udało mu się skrzyżować nogi. Jednak zaraz po tym był niezadowolony i skulił uszyska, mocno bijąc ogonem po stawach.

[Caroline Hathaway]

Kobieta właśnie tutaj przyprowadziła Who, gdyż wszystko inne było już zajęte a ona nie chciał się gnieździć na kilku metrach kwadratowych w szczególności że słabo znała jeszcze ogiera i nie wiedziała jakby się zachował w sytuacji gdzie byłyby inne pary. Podprowadziła ogiera tutaj na luźnym uwiązie ale kontrolując jego zachowanie by przypadkiem czegoś sobie ani jej nie zrobił, kiedy utwierdziła się w przekonaniu że maneż był pusty weszła do środka wraz z koniem zamykając za nimi drzwi. Zapaliła światła na maneżu bo po mału zaczęło się z ciemniać, najpierw poprowadziła ogiera wokół maneżu by się z nim zapoznał.

[Who Knows]

Po drodze trochę wyrywał do przodu, to przystawał... Momentami tulił uszy, gdy zobaczył jakiegoś kota wyskakującego nagle z zarośli albo po prostu coś niespodziewanego. Ale na szczęście nie płoszył się. Trochę zatańczył tylko w miejscu, gdy zapłonęły światła. Co to za magia ma być? Spokojnie przechadzał się przy jej boku, spoglądając tylko na drewniane ogrodzenie, znane sobie podłoże i wszystko wokół. Może tak w ręce to rozgrzewka? Już się nastawił na pracę, więc dało się zauważyć, że zaokrąglił nieco szyję i szedł z nieco większym zaangażowaniem, łypiąc ciemnym okiem w stronę Caroline.

[Caroline Hathaway]

Kobieta dała mu podrodzę powąchać co tam chciał ale nie ociągali się, kiedy czegoś się wystraszył próbowała go głosem i głaskaniem uspokoić by nie zrobił sobie krzywdy w ewnetualnym spłoszeniu. Udało im się nawet bezpiecznie dostrzeć na maneż, widząc że ogier praktycznie od razu chciał przejść do konkretów kobieta się uśmiechnęła. Zrobili w okół maneżu dwa spore koła w tym samym chodzie, po czym niczym na treningu z siodła poprowadziła go na środek i nieco obszerniejszą sepentynę zrobili uważała przy tym by nie zostać podeptana przed konisko. Drobna rozgrzeweczka na początek zawsze ok, po wejściu na ściany ze zmianą kierunku kobieta nieco wydłużyła sobie lonżę w ręce i szybszym tempem poczłapała do przodu cmokając na niego z nadzieją że nie wyparzy od razu galopem lecz kłusem ewentualnie nieco go zastopowała w końcu po mału do wszystkiego nie? Planowała nieco go rozgrzać by poćwiczyć z nim ciężar na grzbiecie i potem znowu nieco pohasać i dopiero odprowadzić go do boksu.

[Who Knows]

Dotyk dość szybko go uspokajał, był bardzo czuły na głos i pieszczoty. Ogólnie czuł się dość bezpiecznie przy ludziach... No, może prócz dni, kiedy nadmiar energii trochę zawracał mu w głowie i sprawiał, że ogier zachowywał się jak wariat. To prawda, że zaangażował się i zaczął starać... Ale nadal trzeba trzymać go mocną ręką, bo rwał do przodu, co chwilę wydłużając krok i drobiąc na zmianę. Na serpentynie i łukach nie zginał się prawie w ogóle - bo i cóż miało go do tego zachęcić, albo pokazać mu, że tak trzeba? Więc skręcał sztywny, albo zginał się minimalnie.
Uważał, żeby nic jej nie zrobić - z odruchu. I ruszył szybciej dopiero, kiedy poczuł luz na lonży. W bezpiecznej odległości od niej strzelił sowistego barana i zaraz ruszył galopem naprzód, machając niespokojnie łbem i kręcąc się. Pomoce do zwolnienia za pierwszym razem po prostu zignorował - był jeszcze w fazie sprawdzania z jakiej gliny jest dziewczyna.

[Caroline Hathaway]

Wiedziała że ogieras był dość młody, nieco za pewne nadal nie doświadczony. Na szczęście lubił ludzi i posiadał jakiś zapał w sobie do dalszego działania. Były dość obszerne więc nie jako musiał choć trochę skręcić ciało bo jakby siedziała na nim to inaczej ale koń podobno nie był naucziny z jeźdźcem na sobie to też nie miała w planach nawet go dosiadać. Musiała dość szybko zmienić lonżę w ręce by nie zostać przez nią przewrócona, dość mocno ją złapała w czasie kiedy ogier na jej długość galopowoał nie znacznie przesuneli się bardziej ku środkowi hali by nie wylądował w tym pędzie na ścianie przypadkiem. Przełaził nie daleko stajenny którego poprosiła o przyniesienie przedłużenia ludzkiej ręki jak to mówią, na razie dawała ogierowi się wybiegać do czasu gdy stajenny nie podał jej bata. Na razie nie zamierzała go używać, chyba że do poprowadzenia lub naprowadzenia ogiera na nowo na tor jakby mu coś do łba strzeliło i oczywiście nie będzie celować przecież w niego niech się nieco wyszaleje z początku. Jeśli nadal szalał galopując itd kobieta po mału zaczęła skracać długość lonży by się do niej zbliżył, tym samym zmniejszając średnicę koła. Jeśli już dawno zaprzestał tego podeszła do niego też skracając długość lonży i pogłaskała go po szyi prowadząc w kierunku drągów.

[Who Knows]

Who strzelił jeszcze kilka baranków, pogalopował jeszcze kilka kół... I jego oddech stał się bardziej urywany, bieg mniej opanowany - opierał się bardziej na przednich nogach i łopatkach, podrywał nieznacznie łeb co chwilę i przestał angażować zad. Po prostu rozpuścił się. Nie było komendy do pogonienia, nie było do zwolnienia... Po tamtej nic się nie ponowiło - więc spokojnie przeszedł do kłusa, a potem do stępa. Prawda była taka, że nie miał dobrej kondycji. Ale z wymęczonym ogierem łatwiej jej będzie i na pewno będzie spokojniejszy potem, na "ciężarowaniu". Obniżył łeb, tak, że nosem prawie muskał jasny piasek maneżu, leniwie machał ogonem i szedł krótkimi, niskimi kroczkami, mrużąc lekko ślepia. Spojrzał z zainteresowaniem na Caroline, obracając lekko łeb. Tak z nim ludzie jeszcze nie pracowali. Dziwnie jakoś. Ale co on koń o pracy wie! Przedtem dawali mu się porządnie wybiegać na początku, ale częściej dawali mu więcej kłusa niż galopu. Dostrzegł przy niej bat... I ten widok ani go ziębił, ani grzał - z takim kijkiem też można się podroczyć!

[Caroline Hathaway]

Caroline na razie stała i obserwowała ogiera oraz jego poczynania, nie wnikała jak i co robi dopóki nie robił sobie tym krzywdy. Był młody i jeszcze nie nauczony lub nie wyćwiczony chodów oraz jak ma pracować ciałem, wszystko przychodzi z czasem. Obserwowała jak z czasem zwalnia do stępa, z pewnością brak treningów podowało taką a nie inną kondycję u niego oraz nadal że nie był w pełni zajeżdżony. Kiedy maszerował na kole z zniżonym łeb, cóż na trochę więcej mu pozwalała za pewne niż poprzedni ludzie albo na mniej bo nie wiedziała jak z nim pracowano. Po dwóch trzech kołach stępem, zacmokała na niego oraz drgnęła lonżą zachęcając go ponownie do przejścia w aktywniejsze tempo ewentualnie jak nie pomogło to zbliżyła bat nie znacznie do jego zadu machając zwisającą linką tuż za nim pobudzając go tym samym.

[Who Knows]

Szedł spokojnie stępem, nie zwracając zbytnio uwagi na otoczenie... Trochę oddech wrócił mu do równowagi i na cmoknięcie uniósł łeb w górę, stawiając uszy. Próbując się wykpić przyspieszył jednak tylko krok stępa. Zakłusował dopiero na znak batem - wszedł w wolne tempo, nie angażując zbytnio ani zadu, ani też nie starając się wchodzić w ustawienie. Trochę jak na slow motion. Nieznacznie podrzucił zadem, wykazując niezadowolenie. W zależności od dnia, od humoru właściwie można go było zaliczyć do koni całkiem przymilnych albo całkiem odstraszających.

[Christian Levrull]

Cytat:

Zatrzymując się za każdym razem zrobił gdzieś między kłusem, a stój jeden spokojny krok stępa. Po tym już stał, najczęściej równo stawiając kończyny, o ile został odpowiednio domknięty w łydkach. I tak za każdym razem. Rzecz jasna nie zawsze wychodziło mu ustawienie wszystkich kończyn równo względem sąsiedniej. Wchodząc na półwoltę, chwilę musiał pokombinować w głowie, aby zorientować się o co chodzi. Wpierw traktując ustawienie jako zwykłe wygięcie, po prostu ustawił szyję na zewnątrz, podczas gdy ciało poruszało się po łuku w przeciwną stronę. Nie robił zejścia do ściany tak, jakby tego Christian oczekiwał. On po prostu odsuwał się od łydki, idąc naprzód po skosie. Nie krzyżując nóg, ani nic. Po prostu schodził powoli, nieśpiesznie. Tak póki co rozumiał prośbę jeźdźca, nie wiedząc o co na prawdę chodzi. Denerwował się, gdy wiedział, że to jednak o coś innego chodzi. Zaczął nawet podrzucać pyskiem czy głośno parskać w niezadowoleniu. Raz, czy dwa udało mu się zrobić ze dwa kroki bardziej w bok niżeli przód. Jeśli został w odpowiedniej chwili nagrodzony - coś zaczęło świtać. Powoli w jego łepku sygnały zaczęły układać się w całość, a wodze nagle sugerowały coś zupełnie odmiennego. Coś łapał, próbował. Za jednym razem robił więcej kroków w bok, a za następnym kompletnie nie chciał wykonać ćwiczenia. Ostatecznie ze dwie próby wyszły mu całkiem dobrze, a nawet z raz czy dwa razy udało mu się skrzyżować nogi. Jednak zaraz po tym był niezadowolony i skulił uszyska, mocno bijąc ogonem po stawach.

I tyle wystarczyło, te parę razy ustąpienie od nacisku łydki w ustawieniu. Na pewno nie miał kojarzyć tego ze spięciem i swego rodzaju blokady ze strony jeźdźca, więc przerwy miedzy kolejnymi próbami były w miarę spore, by ponownie wprowadzić go rozluźnionego do ręki i pozostawić w ustawieniu w rytmicznym kłusie. Po owych udanych próbach zaprzestał, ponownie wjeżdżając na ślad.
Zostali w kłusie na dużej ósemce, Chris pilnował aktywnego rytmu w kłusie, natomiast w łukach ósemki odpowiedniego ustawienia, przy wyjazdach na przekątne ósemki siadał głęboko w siodło, pozostawiając elastyczną rękę i zamykając go w łydkach dawał sygnał do wyciągniętego - by chłopaka trochę rozciągnąć tym razem w ustawieniu. Cały czas działał subtelnymi półparadami z blokującym dosiadem (w tym wypadku po prostu wysiadując w rytmie ew. blokując w razie jego wypadnięcia), by przypadkiem nie wszedł w galop, ani nie rozpadł się. Pilnował równej wodzy i prostego konia, bo tak wyciągnięty nie miałby sensu. Powtórzył to parę razy.
Następnie przeszedł na chwilę do stępa, dając dłuższą, ale nie luźną widzę, tym samym motywując go do zejścia nosem w dół, szukając ręki; motywował go do szukania delikatnymi półparadami. Chwila oddechu, po czym znów zakłusowanie, znów w tempie rytmiczne. Zerknął okiem na ustawione wcześniej drągi po czym zamykając go w pomocach wjechał najpierw na drągi ustawione na prawie 3m, czyli gdzieś 2 szerokie kroki przy jego wzroście. Przejechał je parokrotnie, samemu anglezując i odpowiednim działaniem łydki i powstrzymującą przed uwaleniem się na przodzie (jak i za mocnym wyciągnięciem się), drągów było prawie 10.
Przejście na chwilę do stępa i zmiana drągów (a i drągi na linii środkowej, więc raz robił najazdy z prawej raz z lewej) na jeden krok. Zakłusowanie w rytmie, znów pilnując zadu i lekkiego przodu. Na drągach skupił się na jednym rytmie, powstrzymując go ew. półparadą, jeśli szedł za krótko, automatycznie dał mu możliwość do ruchu na przód, ale w ustawieniu. Praca przede wszystkim nad rytmem nad drągami i tym, by zapracował grzbietem.

[Caroline Hathaway]

Był dość leniwy a ona nie wiedziała czy wynikało to z braku treningu czy z natury ogiera. Kobieta pilnowała jego tempa by nie było za wolne ani za szybkie tylko aktywne, więc kiedy się lenił nieco go poganiała.
-Spokojnie Who. - powiedziała do niego na jego ogierze wybryki, prowadziłam go jeszcze trochę po kole aby w końcu zebrać lonżę do siebie i go zastopować. Trzymając ogiera za ogłowie przepięłam lonżę na drugą stronę i pogoniłam do kłusa w przeciwną stronę. Ponownie zrobiliśmy kilka kółek, po czym zwolnienie do stępa, kilka kółek, zmiana kierunku, kilka kółek do zastopowania. Poklepałam go po szyi delikatnie, ale był miał świadomość dobrze wykonanej pracy. Po czym wyprowadziłam go do stajni.

z.t
Wzięłam go na rozruch, przy kolejnej okazji zabiorę się za ciężarowanie.

[Who Knows]

*luz blues*

Pod koniec pracował raz lepiej, raz gorzej... Co jakiś czas starał się ogarnąć, ale kiepskawo mu to wychodziło. Z zadowoleniem przyjął jednak koniec treningu, bo musiał odetchnąć. Brak kondycji wynikał z braku regularnej pracy... Z charakteru był dość pracowity. Ale żeby się to w pełni ukazało - trzeba było trafić na dobry dzień. Wrócił z nią na stajni.

[z/t]

[Krugerrand]

Parsknął jeszcze niezadowolony, jakby jeszcze przypadkiem jeździec tego nie zrozumiał. Wpierw opierał się o wędzidło, czy nawet zgrzytał zębami, wyrażając swoje poirytowanie. Buntował się. Nie chciał zejść do ręki, wręcz wypychając łeb w dół by pociągnąć wodzę, lub zadzierał łeb. Dopiero po chwili takowego 'focha', dał się ponownie ustawić.
Mieląc wędzidło, wszedł równym krokiem na ósemkę, odchylając jedno z uszu w stronę zawodnika. Rozumiał przesłanki w postaci dociśniętych do jego boków łydek. Dlatego też ruszył, mocno wyciągając przed siebie nogi. Zarówno przód jak i tył pracowały, nie pozostając w 'stajni'. Przykładał się, lekko opuszczając głowę, gdyż tak było mu wygodniej. O czym już Christian nie mógł powiedzieć. Za każdym razem łagodnie przechodził w kłus, bez niepotrzebnego buntu. Również i zwolnienie nie było z jego strony problemem.
Przechodząc do stępa, machnął ogonem i ponownie przemielił wędzidło. Już chciał 'zanurkować' łbem w dół gdy poczuł niejaki luz, jednak ręka mężczyzny w porę przemówiła mu do rozsądku. Powoli schodząc pyskiem, wrócił na kontakt z Chrisem, znowuż mieląc metale w pysku.
Wchodząc ponownie w kłus, pozostał na ustawieniu jakie oczekiwał od niego chłopak. Problem, a raczej kolejna próba zaczęła się w momencie pojawienia się drągów, przed nosem ciemno gniadego. Wtedy jego uszy drgnęły ku przodowi, a on zaczął się wahać. Patrzył na drągi, fukał jakby były czymś strasznym. Tak właśnie sprawdzał nowych jeźdźców. Typowy chrzest w jego wykonaniu. Dlatego wiele zależało od mężczyzny. Czy zdążył go dopchnąć do drągów, czy gdzieś powinęła mu się noga, lub po części zignorował udawaną panikę Krugera. (Jeśli zignorował - koń odskoczył mocno w bok, może nawet z bryknięciem) Zakładając jednak, że wszystko poszło po myśli zawodnika, koń nawet nie drgnął przechodząc nad drągami. Nagle 'obawa' zniknęła, a on jakby nigdy nic przechodził przez drągi. Z jednej i drugiej strony.
Wchodząc w stęp, potrząsnął łbem i postarał się dotknąć pyskiem klatki piersiowej. Tak żeby się w nią skubnąć, nic więcej. Znów zmiana chodu na wyższy. Jednak skoro ciągle był w ustawieniu, nic mu się nie przestawiało. Nie kombinował, dalej poruszając się w dobry sposób. Cała siła szła od mocnego zadu, a przód jedynie 'otrzymywał' energię, będąc zdecydowanie lekkim. Nieco się opierając na wędzidle, wyciągnął krok, by zmieścić się między drągami, tak jak chciał chłopak. Choć z jego krokiem i tak zgarniał dobre metry.
Jeśli chodzi o jego tempo, z drągami nie było żadnego parcia. Dostosowywał się, nie mając z tym problemu.