[I So Bad]

Biegalnia o wymiarach 49x98, wyposażona w wysokiej jakości piach kwarcowy. Biegalnia wyposażona została w poidła automatyczne oraz kostki siana z których konie mogą podbierać. Podłoże jest sprawdzane regularnie, oczyszczane i nawadniane.

[Jessie]

Weszła na biegalnię spokojnym krokiem, prowadząc u swojego prawego boku Devilish. Odpięła uwiąz od jej kantara i wcisnęła go do kieszeni dresowej bluzy, podziękowała także stajennemu, który przez te parę minut pilnował Devocatis. Zostawił je same, więc Jess mogła w spokoju przyjrzeć się swoim dziewczynom... ciekawe, czy się ucieszą ze swojej obecności? ;>

[Devocatis]

Uspokajając się po chwili, dała z małymi problemami - wierceniem się, założyć sobie kantar, coby nie zwlekając wybyć z boksu. Nieco niezdarnie próbując wyrwać się od czasu do czasu, choć umieć, umiało się chodzić na kantarze, weszła do biegani za Jessie, która po momencie zniknęła.
Robiąc ślipia jak sto pięćdziesiąt, fuknęła, zaraz to rozpędzając się i wykonując serię brykać z przerwami na gwałtowne hamowanie i desperackie rżenia, hejże tak samotnie? ;<
Wnet dotarła do niej obecność stajennego, którego zaczęła ganiać i podgryzać, w końcu bawmy się!
Dźwięk obijanych kopyt zza potężnych drzwi, rozbudził końskie dziecię. Dostrzegając mamę od razu ruszyła do niej, rżąc i machając łbem, pakując się na szyję i kłąb w międzyczasie wodząc chrapami od pyska do klaty.

[Devilish]

Kara spokojnie weszła na biegalnię, a nowość otoczenia jak i zapachów nieco ją przytłoczyła. Gdy tylko została zwolniona z trzymającego ją uwiązu odskoczyła w bok chcąc pogalopować przed siebie. I właśnie w tej chwili zaatakowała ją Devocatis. Klacz ze sztywno postawionymi na sztorc uszami zarżała do córki. Dawno nie miała jej tak blisko siebie. Spięła lekko mięśnie kiedy mała próbowała dorwać się do jej kłębu, ale po chwili do tego przywykła. Dmuchnęła córce ciepłym powietrzem w szyję, w międzyczasie wodząc nosem po jej drobnum ciałku.

[Jessie]

Odetchnęła cicho, z ulgą, widząc, że obie panny wnet przypomniały sobie o sobie nawzajem, oraz że mimo tej rozłąki dogadywały się równie dobrze. Również cieszyło ją zachowanie Devocatis, widać było, że jest odważna i dobrze czuje się w tym miejscu, co z pewnością będzie dla niej korzystne w przyszłości.
Zostawiła konie na chwilę same, by wyjrzeć za drzwi i poprosić stajennego o przyniesienie dużej, ciemnoniebieskiej piłki przeznaczonej dla koni. Po otrzymaniu jej, wróciła do klaczy i poturlała piłkę obok nich, powoli, by obie się mogły oswoić z tym dziwnym przedmiotem :3

[Devocatis]

Czując przyjemne, ciepłe powietrze na zgrabnej szyi, wygięła ją w rogalika, kierując lico do matczynych chrap. Swe kierując do klatki klaczy, poczęła delikatnie skubać, mlaskając co jakiś czas, coby okazać uległość.
Wodząc chwilami bystrymi ślipkami po budynku, bystro strzygła uszyma. Ku jej zaskoczeniu ni stąd, ni zowąd Jessie zapodała wielką, straszną kulą ;3
Diametralnie odskoczyła, chowając się za matką, unosząc ogon u nasady, pokazowo kłusując. Takie to straszne !

[Devilish]

Dev zajęta obecnością małej, nawet nie zauważyła kiedy Jessie wyszła na zewnątrz. Skubała Catis po grzbiecie czasami dmuchając tam cieplusim powietrzem. Kara praktycznie się nieruszała z miejsca, tylko jej ogon bujał się na boki. Gdy niebieska kula przetoczyła się tuż obok niej wzdrygnęła się. Rozejrzała się za małą. Zastrzygła uszami wyciagając szyję w stronę piłki ale do niej nie sięgnęła. Cóż trzeba zaryzykować, a może niz się jej nie przytrafi. Kiedy piłka się zatrzymała Dev zrobiła kilka kroków w jej stronę. Będąc juz 2 kroki od niej wyciagnęła przed siebie przednią nogę, niczym pies podający łapę, poruszając piłką. Momentalnie odskoczyła gdy ta się poruszyła. Hmm, spodobało jej się.

[Jessie]

- Odwagi, dzieci, odwagi! - zawołała do nich z rozbawieniem widząc z jakim przestrachem, ale też zainteresowaniem patrzą na niezidentyfikowany obiekt. Była pewna, że zaraz się do niego przekonają i uczynią z niego główny element zabawy. Jeżeli po próbie podejścia do piłki nie wykazały kolejnych oznak zainteresowania wspomnianym przedmiotem, podeszła do niego by popchnąć delikatnie piłkę, by zaczęła się toczyć, co powinno skusić klacze do ponownego zainteresowania się.

[Devocatis]

Chowając się za matczynym zadem, pociągnęła pyskiem do dołu, furcząc wprost w kwarc. Nastawiając uszu, łypała ślipkami na niebieskiego potwora.
Widząc, że mama śmiało dotyka kulistego przedmiotu, uniosła wysoko ciemną mordkę, pewniej podchodząc do łopatki Devilish. Wyciągnęła maksymalnie szyję do piłki, smyrając ją chrapami.
Gdy ta ruszyła się, skarogniada koniałka znalazła się na tyłach, unosząc przody w górę, celując drobnym kopytem. Choć, ojej, ojej, to mogło ją zjeść, w try miga znów znalazła się za mamą.

[Jessie]

Coś nie możemy na siebie trafić we trójkę, so...
Po upływie dobrej godziny, podczas której przegoniła parę razy konie dookoła biegalni, a także spróbowała ponownie skusić je do zabawy piłką, w końcu pozwoliła im odetchnąć i zająć się tym, na co tylko miały ochotę - potarzać się, leniwie postępować, czy też po prostu się "pomiziać".
Po upływie wspomnianego wolnego czasu, wyprowadziła je za pomocą stajennego do boksów. /zt

[Taylor]

Ponieważ żadne inne kryte miejsce nie jest wolne, to Taylor stawiła się z Heatseekerem właśnie tutaj. Bezpośrednio po zamknięciu drzwi hali wyprowadziła go na środek biegalni, uprzednio podciągając popręg. Wsiadła na niego i dała mu lekką łydkę do stępa. Odrazu przybrała prawidłową postawę, łapiąc wodzę na lekki kontakt, a przynajmniej taki, by koń "czuł wędzidło" a zarazem mógł wyciągnąć troszeczkę łeb. Podczas około 10 stępa urozmaicała tą drobną rozgrzewkę ćwiczeniami na zgięcie i ustawienie, typu wolty, wężyki. Na koniec skróciła wodzę i cofnęła łydkę aktywizującą za popręg, uruchomiła również przytrzymującą którą docisnęła lekko zad, prowokując konia do zaangażowania go nieco bardziej. Po chwili wykonała niewielką półaparadę, po której zgrała łydkę z dotknięciem zadu bacikiem, czyt. prośba o zakłusowanie. Dopilnowała, oczywiście, by zakłusowanie było porządne, i wyszło z zadu, jak na eleganckiego konia przystało.
Prawidłowe ustawienie było chwalone głosowo. Podczas kłusa Taylor głównie pracowała nad tym, by koń zginał się, utrzymywał równowagę, nie chodził na przodach i pracował zadem. W narożnikach działała przytrzymująco, zaś aktywizującą delikatnie odstępowała, by koń nieco bardziej zgiął się na zakręcie. Zmieniła kierunek przez półwoltę i powtórzyła te same ćwiczenia, oczywiście pomiędzy nie wcinając żucia z ręki, bawienie się wodzą i inne ćwiczenia które miały sprawdzić jak koń reagował na wędzidło i pod jakim kątem rozpraszał się podczas ich trwania.

[Heatseeker]

Pierwszą rzeczą, którą Heat zarejestrował po wejściu na biegalnię było to, że tu są kostki siana. Będzie próbował podbierać, z pewnością.
Wykazał się dużą cierpliwością podczas dopinania popręgu, stał grzecznie w miejscu, rozglądając się wokół i jak na razie niezbyt przejmując się poczynaniami człowieka. Podczas wsiadania również nie ruszył się z miejsca, ale gdy tylko poczuł na grzbiecie znajomy ciężar od razu skierował uszy do tyłu, gotów na rozkazy. Czując łydkę ruszył przed siebie ociężałym, nieenergicznym stępem, inaczej mówiąc na odwal się. Łeb trzymał najniżej jak mógł, nie chcąc trzymać głowy w chmurach. Podczas ćwiczeń, o ile był odpowiednio wspomagany przez Taylor, bardzo powoli łapał odpowiedni rytm i rozluźniał się, momentami idąc odpowiednim tempem. Energia na moment wyparowała, by pojawić się już za kilka chwil. Starał się angażować zad, żeby nie martwic swojej amazonki, poczciwy zwierz.
Czując sygnał do kłusa ruszył przed siebie jak poparzony, a o ile byli wtedy na pierwszym śladzie, gnał niemalże na ślepo, zdając się na jakieś znaki od jeźdźca. Stęp był nudny, a kłus? Teraz mógł się wykazać! Każda próba zwolnienia była owocna, aczkolwiek tylko na krótką chwilę, bo Heat po kilku sekundach od nowa zaczynał przyspieszać. Mimo to reagował gładko na sygnały dotyczące kierunków.
Pomijając ten fakt szedł gdzieś tak pomiędzy średnio a dobrze, bo jeżeli już obrał sobie jakieś tempo to szedł w rytmie, angażował zad i dobrze trzymał łeb. Pod wpływem magicznych zabaw wodzą zaczął żuć wędzidło. Skracał narożniki, o ile nie czuł odpowiedniego przytrzymania.

[Taylor]

Była świadoma faktu, że jeśli poklepie konia, mogą stracić ustawienie, nagrodziła go głosowo i na moment odpuściła wodzę, którą zaraz odebrała, robiąc to raczej w geście nagrody aniżeli próby jakiegoś niewiadomego ćwiczenia.
Tak czy owak, zdołała już wyłapać wszelakiej maści błędy - i w tym co ona robi, i w tym co robi koń. Nie miała mu tego leniwego stępa za złe, zdążyła się bowiem domyśleć, iż jest to koń rekreacyjny. Zablokowała dosiad, i delikatnie ściągnęła wodzę ku sobie, odchylając się. O ile Heatseeker wedle wszystkich razem zgranych pomocy, zwolnił do stępa, oddała mu trochę wodzy i poklepała po prawej stronie jego szyji. Następne co zrobiła, było poproszenie najdroższych, niezbędnych stajennych, o ustawienie mini toru przeszkód na klasę LL. Również nie zapomniano o drągach na kłus, cavaletti, etc.
Gdy już wszystko było gotowe dziewczyna zebrała wodze i dała mu sygnał do zakłusowania, uprzedzony półparadą. Użyła także bacika, który posłużył jej do delikatnego przytrzymania zadu w narożniku, czyt. lepszego zgięcia. Na długiej ścianie (pierwszy ślad) leżały pojedyńczo ustawione drągi w rozmaitych, wręcz zachęcających do pokonania ich kolorach. Taylor w praktyce nawet nie musiała nakierowywać na nie wałacha, oczywiście z wiadomych nam powodów. Przed drągami przeszła w półsiad i oddała trochę, nie przesadnie dużo, wodzy. Koń zyskiwał pochwały jedynie, gdy wykonywał ćwiczenia prawidłowo - i tak też było w tym przypadku.
W następnym narożniku krótkiej ścianie cofnęła aktywizującą, delikatnie działając przytrzymującą i biodrami wypychając konia do galopu. Nie zezwoliła mu na ociężały, leniwy galop - używała bacika za każdym razem, gdy tylko wyrywał się z wybranego przez Taylor rytmu. Stajenni przed zagalopowaniem zabrali drągi ze śladu, więc teraz para galopowała swobodnie dookoła hali.

[Heatseeker]

Czując odpuszczaną wodzę parsknął cicho. I on nie lubił, gdy ludzie napinali ją aż do granic możliwości lub ciągnęli siebie z niewiadomego powodu. Postanowił, że nie będzie przeszkadzał Taylor, bo jeszcze ani razu nie zadała mu bólu niewprawną rękę. Zresztą, chyba znała się na rzeczy, tak wydawało się Heat'owi.
Na ściągnięcie wodzy i dosiad odpowiedni do zwolnienia zareagował po jakichś pięciu sekundach, wtedy też nieznacznie zwolnił i przez moment podkłusowywał jeszcze, starając się swoim zachowaniem wybłagać o szybsze tempo, ale czując, że dziewczyna nie odpuści, przeszedł do stępa. Dzięki niejakiemu rozbudzeniu spowodowanemu zakłusowaniem szedł teraz znacznie lepszym tempem niż na początku treningu. Z zaciekawieniem zerkał na stajennych ustawiających przeszkody, niejednokrotnie próbując do nich podejść. No, ale w końcu w porę zatrzymany Tinker to niegroźny Tinker, więc szedł tam, gdzie chciała Taylor, z lekką niechęcią, ale jednak.
Dobrze, że amazonka zastosowała półparadę, ponieważ dużą cześć uwagi skupił na stajennych, a nie na niej. Zakłusował, dość dobrze jak na niego, bo wyginał się odpowiednio, a pomocne łydki podtrzymywały ruch.
Drągi... Heat nigdy nie był nauczony jakiegoś szczególnego szacunku co do tych przedmiotów i tych prawdziwych przeszkód. Zakładając, że drągi były "w średniej ilości", czyli nie za dużo i nie za mało: czując oddaną wodzę wysuwał przed siebie szyję na każdym, aczkolwiek na dwóch pierwszych nie złapał rytmu i pukał w drągi, na kolejnych szedł już pewniej i nie obijał się o nie. Gdzieś tak w środku drogi niespodziewanie wydłużył krok, czego wcześniej nie uczynił. Mobilizował się z każdą pochwałą głosową, sam efekt był skuteczny, ale krótkotrwały, jak to u niego często bywa.
Galopował bardzo dobrze, ten chód był zdecydowanie najwygodniejszym, chociaż i tak Heat mógł poszczycić się całkiem miękkim grzbietem. Galopował z typowym rekreacyjnym ustawieniem głowy, aczkolwiek poruszał się ładniej i gdy któryś tam raz z kolei Taylor nie pozwoliła mu ustawiać samemu tempa, poddał się i starając się zgrać z jeźdźcem słuchał się poleceń.

[Taylor]

A jednak, półparady nie były takim złem za jakie niektóre konie je pojmowały, a w szczególności właśnie rekreanci o kilkuletnim doświadczeniu. Bo po co, skoro i tak zaraz zwolnię i przestane się skupiać? Ucieszyła się z faktu, że koń wkłada w trening choć namiastkę energi i poświęca jej choć minimum uwagi.
Wygodnie wysiadywała każdą kolejną foule galopu, pracując biodrami oraz dosiadem blokując wrazie jakichkolwiek niechcianych wybryków czy też nawet czystych przypadków. Zmieniła kierunek przez koło, a następnie wyjechała na linię środkową ujeżdżalni, gdzie zatrzymała konia. Ot, sprawdzian umiejętności z podstawy ujeżdżenia. Bardzo chętnie zdałaby na tym koniu odznakę, bowiem zauważyła jego ukryty pod niejakim lenistwem potencjał. Jeżeli wedle instrukcji, zatrzymał się pośrodku ujeżdżalni, z kończynami przynajmniej połowicznie równo, został poklepany i pochwalony głosowo; odmowa wykonania polecenia, np. przejście do kłusa\stępa zamiast do stój - skorygowanie konia przez ponowne zagalopowanie i powtórzenie uprzedniego ćwiczenia (i tak działała nim w kółko, dopóty nie zdołał wykonać ćwiczenia). Zakładam, że ćwiczenie udało się, mniejsza czy po raz pierwszy, czy poraz 5, 8, 10. Dała mu więc łydkę do stępa i oprowadziła dookoła przeszkód, przed każdą zatrzymując się i pozwalając koniu podgryźć, powąchać czy cokolwiek innego. Po zapoznaniu się z każdą z przeszkód dosiadem zepchnęła go na ślad, używając przy tym przytrzymującej, co było ponownym sprawdzianem z zdobytych umiejętności.
Po zjechaniu na ślad zagalopowała w najbliższnym narożniku, dokładając do tego łydkę pomagającą przytrzymanie wałacha podczas zmiany chodu. Pierwsza przeszkoda: koperta 80 cm bez wskazówki, podobnie jak dwie następne przeszkody. Przed pierwszym skokiem wzmocniła go ostrą półparadą, coby nie zasnął tuż przed wybiciem. W oszacowanym miejscu odbicia przyłożyła mu łydki które przez całe odbicie trzymała. Jeżeli koniowi w jakikolwiek sposób prakowało tego 'szacunku do drągów' to odpuszczała mu wodzy, dociskała łydek i bacikiem jakby wskazywała 'dalej, nie ociągaj się'. Miała dziwne metody, prawda, jednak każdy jeździec miał swoje odrębne zwyczaje. Tak też było i w wypadku Taylor. Ponieważ pierwszy skok, był skokiem rozpoczynający szereg, Taylor dołożyła wszelakich starań by wszystkie 3 przeszkody wyszły jak najlepiej w wykonaniu naszej nietypowej parki. Niestrącone drągi na całym szeregu były chwalone bardzo owocnie, choć był to dopiero początek w wykonaniu dziewczyny. Biedny Heat, nie znał jej możliwości >3