[Aaren Wayford]

- Stęskniłeś się czy masz gorączkę?- Zapytała spoglądając na niego podejrzliwie, rzadko kiedy sam z siebie miał ochotę na przytulanie i zwykle to Aaren kleiła się do niego. Takie zachowanie Tonego skutecznie zbiło ją tropu i sprawiło, że nawet mają szansę na ucieczkę, pozwoliła mu się posadzić tak jak tego chciał, zamiast uciec kiedy była na to okazja.
- I będziemy tu tak siedzieć do rana?- Rzuciła rozbawiona i wzdychając cicho oparła się o szeroką klatkę piersiową niemal nagimi plecami, bo sukienka posiadała spore wycięcie z tyłu.
- A Ty nie jesteś w piasku? Chodź, wracajmy do domu. Musimy odwieźć Sleepa i odebrać Willa od Gerarda.- Kąpiel mogą sobie zafundować w domu, a nie w zimnej słonej wodzie.

[Anthony Wayford]

Przewrócił w odpowiedzi oczami. Czy naprawdę musiał istnieć powód, żeby chciał ją pomiętosić i poprzytulać?
- Ani to, ani to - odpowiedział, po czym poczochrał ją po głowie, odwdzięczając się za tamto. - Po prostu ciężko się od ciebie oderwać - mruknął nad jej uchem, po części nawiązując do jej wyglądu, a po części do tego, że jakaś bliżej nieokreślona siła wzbudziła w nim przypływ miłości i zainteresowania. Aaren powinna się cieszyć... albo obawiać.
- Tu nie, ale w domu tak - zapowiedział. - Ja nie, bo się nie tarzałem po nim jak wariat - odpowiedział, udając, że nie ma z tym nic wspólnego. Zgodził się jednak na to, by wracać, więc po chwili puścił Aaren i pomógł jej wstać, a potem załadował konia do przyczepy i wspólnie wrócili do domu. zt

[Aaren Wayford]

Nie musiał, ale robił to tak rzadko, że nie powinien dziwić się temu, że stała się podejrzliwa.
- Ciężko oderwać mówisz?- Zamruczała i uśmiechnęła się mimowolnie, gdy tak ją tulił i trzymał blisko siebie. Było to na swój sposób przyjemne i sprawiało, że powoli zaczynała ulegać urokowi tej chwili, a może to był urok Antosia.
- W domu to ja idę pod prysznic, sama.- Zaznaczyła tak na wszelki wypadek, musiała trochę odpocząć od tej przylepy, poza tym nie zasłużył na ładne widoki po tych łaskotkach. :<
- Bo ktoś mnie łaskotał!- Jęknęła wytykając mu i dopiero wtedy wypuszczona z objęć otrzepała się z piasku na tyle na ile było to możliwe. Dzięki temu w aucie nie zostało go aż tak dużo, dlatego po zapakowaniu Sleepa mogli już zbierać się do domku.
/zt

[Aiden Craven]

Jesienią i zimą niewiele osób wybierało się na plażę, która w tym okresie stawała się rajem dla koniarzy. Chyba każdy marzył o pustej plaży, po której można po prostu puścić konia pełnym galopem i nie bać się, że ktoś wpadnie pod kopyta.
Aiden niestety miał pecha do pogody i już w drodze nad morze złapał ich lekki deszcz, a właściwie mżawka, która była dość nieprzyjemna, ale nie przemaczała od razu ubrań (ani sierści). Niemniej dawało to gwarancję pustej plaży, na którą wkrótce udało im się dojechać, chyba bez problemowo. Blondyn dość często zabierał Soula w tereny, ale na plaży nie byli już wieki (o ile kiedykolwiek?), więc nie był pewien jak ogier zareaguje na dość wzburzone morze. Zanim więc podjechał do wody, jechał wzdłuż linii drzew, która graniczyła z plażą.

[Soul Eater]

Ogier lubił wypady w teren. Były one miłą odmianą, bo ciągłe chodzenie na tor czy koruzele robiło się nudne. Ale teraz zabrano go na plażę, którą uwielbiał. Był już tutaj kiedyś, nie z Aidenem, ale był. Dlatego szum fal nie wywołał u niego paniki. Tylko nastawił uszy i wziął głębszy wdech. Wyglądał na wyluzowanego. Szedł swobodnie wzdłuż linii drzew, obserwując to co działo się dookoła. Działo się niewiele bo byli sami, ale to nawet dla niego lepiej.

[Aiden Craven]

Między innymi za to lubił Soula - prawie w każdej sytuacji był opanowany, a mimo tego spokoju miał w sobie wystarczająco dużo energii i dynamiki, by wygrywać na torze. Dopóki szli stępem, Aiden pozwolił sobie na to, by prowadzić konia na nieco luźniejszej wodzy, podczas czego palcami od czasu do czasu muskał jego kłąb lub szyję.
Wreszcie zdecydował się skręcić i dojechać do brzegu, więc z tej okazji nabrał wodze na kontakt i w prostej linii poprowadził Soula ku morzu. Z bliska nie stało się mniej groźne, ale z czasem koń powinien przywyknąć do fal, które do brzegu i tak docierały już płaskie, zwyczajnie sięgając kopyt. Jeśli jednak dla karego był to problem, Aiden pozwolił mu iść w pewnej, bezpiecznej odległości, w której nie powinien mieć kontaktu z wodą, a wciąż iść po brzegu, a nie grząskim piachu.
W niedługim czasie zdecydował się zakłusować, więc dał ogierowi łydkę, a gdy ten ruszył wyższym chodem, Aiden zaczął rytmicznie anglezować.

[Soul Eater]

Swobodny spacer bardzo mu odpowiadał. Był całkowicie rozluźniony, może nawet trochę przysypiał. Do czasu, aż nie zaczęli iść w stronę wody, bo wtedy trochę się obudził. Na sam widok fal jego uszy powedrowaly mocniej do przodu, ale się nie bał. Nawet pozwolił, by woda sięgała mu kopyt. Nie była jakaś super ciepła, ale mu to nie przeszkadzało. Zebrał się w sobie i zaczął kłusować, parskając co chwilę. Szastnął ogonem o swój bok, co jakiś czas oglądając się na wodę. Ciężko było się skupić na bieganiu, kiedy to tak szumiało.

[Aiden Craven]

Z dwojga złego Aiden wolał, by Soul Eater był rozkojarzony wodą i przez to momentami zwalniał, niż żeby pędził przed siebie i naciskał na galop. Oczywiście wybór padł na plażę właśnie z myślą o galopie, jednakże nawet tu, w terenie, pierwszeństwo miała rozgrzewka. Dzisiaj wyjątkowo prosta, bo chodziło jedynie o rozruszanie się podczas kłusowania po prostej, ale wciąż był to warunek konieczny do spełnienia.
Tempem swojego anglezowania Aiden narzucał Soulowi rytm, szczerze mówiąc trochę się przy tym męcząc, bo jednak klasyczna jazda nie była tym, co robił na co dzień. Najwygodniej było mu w półsiadzie, o czym mówiło nawet jego ciało, które mimowolnie starało się ułożyć w ten sposób. Starał się też mimo wszystko skupić ogiera na właściwym zadaniu, więc w chwilach większego rozproszenia wykonywał krótką półparadę lub po prostu cicho cmokał, odwracając tym uwagę konia od wody i skupiając go na biegu. Wiatr póki co wiał im w twarz, co raczej nie zachęcało do puszczenia się galopem przed siebie, więc jeszcze cierpliwie kłusowali wzdłuż brzegu.

[Soul Eater]

Cicho parskał co jakiś czas, kiedy wiatr za mocno wciskał mu się w nos. Było to trochę upierdliwe, a on sam najchętniej obróciłby się i biegł w przeciwnym kierunku. Tak byłoby mu najwygodniej. Swobodnie machnął ogonem, na moment spinajac się gdy przeleciała nad nim jakaś wredna mewa. Ogier miał przed sobą pusta przestrzeń, co mogłoby zachęcać do biegu, ale jednocześnie obok była woda, więc nie potrafił się za bardzo skupić. Chyba, że akurat chłopak odwracał jego uwagę, aby bardziej skupił się na tym co miał przed sobą. W końcu klus mu się znudził, więc zaczął kombinować z galopem. Mrużył przy tym oczy i parskał, walcząc z wiatrem.

[Aiden Craven]

Czując, że ogier zaczyna się niecierpliwić, Aiden nieco mocniej go przytrzymał, nie chcąc mu pozwolić na niekontrolowany galop. Siłowanie się z folblutem nie było jednak jego szczytem marzeń, więc niedługo później poprosił go o stęp, w którym poluźnił lekko wodze, pozwalając ochłonąć Soulowi.
- Zaraz pogalopujemy, obiecuję - odezwał się do konia, głaszcząc go po szyi. Obejrzał się przez ramię, oceniając na ile oddalili się od wejścia na plażę, po czym znowu spojrzał na wprost i po kolejnych kilkunastu sekundach nabrał ponownie wodze i zaprosił konia do kłusa, a potem na próbę do wolnego kentera, dopiero w drugą stronę chcąc pogalopować pełną mocą. Niemniej, już teraz przeszedł do niedużego półsiadu, pozwalając Soulowi na swobodny ruch.

[Soul Eater]

Ogier zdążył się już porządnie zdenerwować, kiedy chłopak sprowadzał go na ziemię. Chciał biec, a nie truchtać. Położył uszy mocniej po sobie, próbując się jeszcze buntować, ale nic mu z tego nie wyszło. W końcu zwolnił do stępa, wzdychając głośno, z wyraźnym niezadowoleniem. Jednak udało mu się rozluźnić na tyle, że teraz swobodnie stępował po plaży, już nie wprowadzając swoich rządów. Tylko co jakiś czas zerkał na boki. Długo to nie potrwało bo zaraz za prośbą swojego jeźdźca przyspieszył i po chwili już lekko galopował. Na razie bez wariowania, ale nie przywykł do takiego wolnego tempa. Był stworzony do szybkiego galopu i właśnie taki mu się teraz marzył.

[Rex]

Jak co roku w wakacje Rex przyjeżdżał nad morze wraz ze swoim panem, ponieważ obaj uwielbiali spędzać czas na plaży. Kiedy już zameldowali się w hotelu, to wybrali się na plażę, jako że była piękna, słoneczna pogoda. Na plaży jak zawsze było tłoczno, więc znalezienie wolnego miejsca zajęło im trochę czasu. Pies szedł przy nodze swego pana, węsząc z zaciekawieniem i rozglądając się wokoło. W końcu jego pan znalazł wolne miejsce, gdzie rozłożył koc i usiadł na nim, głaszcząc wilczura za uszami. Pies położył się na piasku, wystawiając język. Rozglądając się wokoło dostrzegł nakrapianego dalmatyńczyka, który szwendał się samotnie po plaży, wyglądając na zagubionego. Wstał i podszedł do niego, by się z nim zapoznać, ponieważ z reguły był przyjacielsko nastawiony do innych psów, a dalmatyńczyk nie wyglądał na agresywnego.

[Samson]

Dla Briana i Samsona plaża była raczej częstym miejscem spacerów. Nie inaczej było tego dnia, kiedy na jeden ze spacerów udali się właśnie do tego miejsca. Po wejściu na plaże został odpięty od smyczy, by jeszcze przez chwilę trzymać się właściciela. Jednak po chwili odchodził coraz dalej i dalej, aż w końcu za którymś razem Brian zniknął mu z oczu. Rozejrzał się kilka razy dookoła, ale nie mógł go namierzyć. Nawet nie zauważył podchodzącego do niego owczarka, dopóki ten nie zbliżył się na prawdę blisko do niego. W pierwszej chwili nieco się spiął, bo nie wiedział w jakiej sprawie przyszedł i jakie ma nastawienie. Postawił lekko ku górze swoje oklapnięte uszy przez co śmiesznie wyglądał, by wysunąć nieco pysk w jego stronę i zaciągnąć się jego zapachem. Wtedy jednakże dość szybko go cofnął, bacznie obserwując drugiego psa.

[Rex]

Rex obwąchał Samsona, który wyglądał na zestresowanego. Owczarek zamachał ogonem, by mu pokazać, że ma przyjazne zamiary i szczeknął krótko, wpadając w morskie fale i rozpryskując dookoła wodę. Przypadł do ziemi, zachęcając go do zabawy.

[Luke]

Nadmorska destynacja wydawała się całkiem dobrym pomysłem na wyjazd w teren, można powiedzieć, że przy specjalnej, urodzinowej okazji. Pora roku nie sprzyjała do opalania i kąpieli, dlatego szanse, że szaleni plażowicze napatoczą im się pod nogi podczas galopu, była raczej znikoma. A przy okazji od wody jednak pochodził ten łagodniejszy klimat, jako, że niejako magazynowała ona ciepło zgromadzone podczas miesięcy letnich.
Ale zanim dotarli nad samą plażę, Luke prowadził Promkę przez pobliskie zagajniki i łączki, oczywiście w stępie, tak, aby na spokojnie jeszcze bez większego wysiłku mogła skończyć trawić swój tort. Starał się przy tym prowadzić ją na dłuższej wodzy o ile pozostawała spokojna - tak, aby mogła się rozluźnić i czerpać trochę przyjemności z tego spaceru, bo tak to do tej poty można było określić. Półderka przyczepiona do popręgu i siodła pomagała w zachowaniu ciepła i jednocześnie nie przesuwała się na koniu, będąc optymalnym rozwiązaniem dla golonego konia podczas wypadu na zewnątrz.
Przy tym wszystkim mężczyzna nie zapominał, że siwą trzeba dojeżdżać do aktywnego tempa i kontaktu, który właśnie oferował jej elastyczną ręką, wystarczająco długi na sam początek ruchu.