[Hayley]

- Już ci wybaczyłam - odparła w jakiś obojętny sposób, lekko wzruszając ramionami. Nie chowała urazy, ale to również nie znaczyło, że pozwalała ludziom niszczyć sobie życie. Po prostu czasami nie wchodziła na ten sam stopień relacji albo zwyczajnie się odsuwała od toksycznych znajomości. Takie podejście, chociaż całkowicie instynktowne, wychodziło jej na dobre.
- Ci policjanci co do nas przyjechali, chyba im wszystko powiedzieli, bo ani tata ani wujek nie byli zaskoczeni jak zadzwoniłam - zaczęła, cicho wzdychając. Ten temat może nie był bardzo przyjemny, ale również wydawał się trochę lżejszy niż same przeprosiny.
- Podobno wujek stwierdził, że może otworzą mi się oczy i wreszcie przestanę się z tobą zadawać, a tata ubolewał nad ubezpieczeniem. To jego samochód - Uśmiechnęła się lekko, dopiero teraz dochodząc do wniosku, że reakcja pana Wright była nadzwyczaj wyrozumiała. Nigdy nie robił jej żadnych wyrzutów, może dlatego, że doskonale wiedział jak bardzo bała się kierować.
- W ogóle ostatecznie okazało się, że ze szpitala odwiózł mnie Sevastien, a tata musiał iść na piechotę po samochód. Nawet nie wiedziałam, że tyle liczą tam za postój - Mruknęła zrezygnowana, wspominając mocno odchudzony portfel. Niemniej to zdanie dostatecznie dobrze wskazywało jakim była kierowcą i ile problemu narobiła wszystkim tamtą stłuczką

[Anthony Wayford]

Przez chwilę po prostu milczał, nie wiedząc jak zareagować. To była dla niego czysta abstrakcja. Cała postać Hayley była dla niego momentami abstrakcyjna, bo nie potrafił pojąć jak można być tak dobrym, wrażliwym człowiekiem. Zupełnie innym niż on. Chyba właśnie to go zawsze do niej przyciągało.
Słysząc o reakcji Cravena, uśmiechnął się lekko, tego właściwie mogąc się po nim spodziewać. Myśl o tym człowieku już od dobrych dwóch lat nie budziła w nim negatywnych emocji, głównie dlatego, że już od dawna nie miał z nim styczności i nie rozrabiał za dużo.
- Mhm, też go pozdrawiam - odpowiedział trochę ironicznie, a trochę żartobliwie, nie licząc na to, że Hayley przekaże to wujkowi. Oby nie, bo jeszcze znajdzie powód do spotkania.
- Sevastien? Chyba nigdy nie mówiłaś mi o nikim takim - zauważył. Cóż, nie było to dziwne biorąc pod uwagę fakt, że od dawna nie rozmawiali. Mogła kogoś sobie znaleźć, innego przyjaciela, a może nawet kogoś bliższego.

[Hayley]

Uśmiechnęła się słysząc jego komentarz i chociaż nie znała większości szczegółów, które odpowiadały za tak jawną wrogość, podejrzewała, że wujek Paul napsuł Tonemu krwi. Ten człowiek nie szanował nikogo i niczego, niszcząc nawet tak dobrą osobę jak swój własny syn.
- To lekarz - wyjaśniła, ale w głosie pojawiła się ledwo wyczuwalna ciepła nuta. Naprawdę lubiła tego człowieka, bo mimo kiepskiego początku znajomości, wciąż wydawał się bardzo w porządku.
- Codziennie przychodzi do The Griddle Cafe, w której pracuję i kupuje śniadanie. Na szczęście ciągle zamawia to samo i miał odliczone pieniądze, bo miałam taki cudowny pomysł na podryw, że Jess strzeliła facepalma. A umówmy się, że jej granica jest lekko przesunięta - Rozpogodziła się nieznacznie, wreszcie czując jak uporczywy kac minimalnie odpuszcza. Prawdopodobnie za sprawą emocji, które zmieniły się na coś w rodzaju rozbawienia.
- Dałam mu numer na serwetce i do tej pory nie wiem co to miało na celu, bo na pewno nie mogło zadziałać - pokręciła lekko głową, dochodząc do etapu, w którym szczerze bawił ją ten pomysł.

[Anthony Wayford]

Gdy wspomniała o próbie podrywu, która nie mieściła się nawet w standardach Jessie, Tony spojrzał na Hayley z nieukrywanym zainteresowaniem. Słysząc jak to właściwie wyglądało, uśmiechnął się z rozbawieniem, powstrzymując się jednak przed parsknięciem śmiechem, na który mu się zebrało głównie z powodu tego, jak Hayley o tym opowiadała. Znał ją na tyle dobrze by wiedzieć, że pierw na pewno nie było jej tak wesoło.
- Jess dała ci po tym żyć? - Dopytał tylko, domyślając się, że jej reakcja nie była równie wyrozumiała. Musiał jednak przyznać, że był to dość kiepski sposób, bo nie zadziałałby chyba nawet na niego... I nawet nie dlatego, że z Hayley było coś nie tak, tylko dlatego, że jak to mężczyzna, lubił zdobywać, a nie być zdobywanym.
- Ale w jakiś pokrętny sposób trochę zadziałało, co? - Zapytał, wnioskując po tym, że jednak dalej utrzymywali jakiś kontakt. Nie podejrzewał ich już o bliższą relację, ale koleżeńskiej, a może nawet przyjacielskiej relacji wcale to nie wykluczało.

[Hayley]

- Stwierdziła, że gorzej już nie będzie - Zaśmiała się szczerze, w duchu przyznając Jess order najlepszego pocieszyciela. Trzeba przyznać, że jej empatia i wyczucie taktu naprawdę pomagały w szczerych rozmowach
- Ale na szczęście nie swatała nas długo, bo w miarę szybko okazało się, że Sevastien ma nowofundlanda - uśmiechnęła się lekko, kątem oka rejestrując kelnera z zamówieniem. Podziękowała grzecznie, sięgając wreszcie po widelec. Początkowo wszystko rosło w ustach, przyprawiając Hayley o nagłe pogorszenie samopoczucia, ale w końcu zmusiła się do przełknięcia pierwszego kęsa. Jej mina chyba mówiła sama za siebie, bo mimo głodu, nie sięgnęła po kolejną porcję.
- No... nadal przychodzi do kawiarni... - odparła z lekkim zawahaniem, do końca nie wiedząc co odpowiedzieć. Sevastien póki co był wyrozumiałym światkiem nieogarnięcia Hayley, ale nie dało się nazwać go ani przyjacielem ani, tym bardziej, zainteresowanym jej osobą.

[Anthony Wayford]

- Okej... A to w czym przeszkadza? - Zapytał, wyraźnie nie łącząc wątków. Nie znał Jess na tyle dobrze by wiedzieć, że ta nie cierpi tych psów, co zresztą większości ludzi ciężko było zrozumieć. W tym także Tonemu, chociaż zdecydowanie wolał małe pieski, którym nie trzeba było poświęcać tyle uwagi.
- Aż mi się ciebie szkoda zrobiło - stwierdził, patrząc na nią z czymś na rodzaj współczucia, ale też rozbawienia. Naprawdę chciałby jej w tym pomóc, ale nie było jak, a że opowiadała o tym w taki, a nie inny sposób, to nie dawała mu innego wyboru niż reagować w ten sposób.
- Ale chyba aż chciałbym zobaczyć faceta, który wpadł ci w oko - stwierdził po chwili zastanowienia, kompletnie nie wiedząc, czego mógłby się spodziewać. Właściwie chyba nigdy nie rozmawiali o gustach Hayley, i o ile pod względem osobowości Tony wiedział, czego się spodziewać, to wygląd był dla niego zagadką.

[Hayley]

- Ostentacyjnie dała mi do zrozumienia, że nie cierpi tej rasy - Jasne oczy Hayley wyglądały na jeszcze bardziej rozbawione niż wskazywałby na to kontekst wypowiedzi i sytuacji. Bez przekonania bawiła się widelcem, dłubiąc w sałatce na tyle długo i zawzięcie, że w końcu bez wysiłku dało się dostrzec gdzie jeszcze przed chwilą lądowała ostra końcówka sztućca.
- Boże, nawet nie chcę myśleć jaka byłam czerwona jak zobaczyłam go kolejnego dnia - zaśmiała się głośno, wreszcie niejako nawiązując do wydarzeń z przeszłości. Całkiem mimowolnie uciekła myślami do wspólnego spotkania przy kominku i gorącej czekoladzie, łaskotek, głupiego komentarza Tonego i swojej czerwonej twarzy. Chyba do końca życia nie zapomni jak z gorąca, prócz policzków, piekły ją nawet uszy.
- O nie. Już Jess przyszła zobaczyć i zrobiła to tak dyskretnie, że aż udawała, że zemdleje. Chyba nie dał się nabrać - posłała mu spojrzenie w stylu "wyobraź to sobie", zaraz znów wracając wzrokiem do sałatki nad którą westchnęła bezsilnie. Chyba jednak nie była w stanie jej zjeść.

[Anthony Wayford]

- To dalej nie ma sensu - stwierdził, biorąc łyk soku. - Przecież to byłby twój problem - dodał, na chwilę spuszczając wzrok na Zgredka, który już chyba uporał się ze swoją rurką. Gdyby się tak zastanowić, to może jednak stanowisko Jess nie było takie głupie, bo psy często bywały powodem konfliktów... Tony coś o tym wiedział, wiedząc, że jego żona czasami się chyba czuje zazdrosna o Zgredka. Nawet jeśli nie, to niejednokrotnie kłócił się z jego powodu, niekoniecznie z nią.
- Więcej pewności siebie. Mnie też Aaren próbowała na początku spławić, ale nie ustąpiłem - podzielił się z Hayley swoimi wspomnieniami, mimowolnie się przy tym uśmiechając. Co prawda nie myślał wtedy o dzieciach i ślubie, ale swój ówczesny cel osiągnął wtedy bez dwóch zdań.
Parsknął urwanym śmiechem, wyobrażając sobie przedstawioną przez Hayley scenę. Tak... Jess niewątpliwie miała talent do takich akcji, nawet nie trzeba daleko szukać w pamięci, bo skojarzenie z historią śledztwa w gej klubie od razu nasuwało się na myśl.
- Mi wystarczy zdjęcie. Nie daj się prosić - mówiąc to, spojrzał na jej sałatkę, a potem znowu na Hayley. - Może jednak zjesz coś bardziej przystępnego? Też byłoby mi niedobrze od zielska w tym stanie.

[Hayley]

- Miś jest dużo bardziej ułożony od Rubensa. Po prostu Jess jest trochę zbyt mocno uprzedzona - wzruszyła lekko ramionami, właściwie nijak nie komentując stanowiska przyjaciółki. Sama zresztą lubiła tę rasę, ale nawet gdyby tak nie było, już dawno dała sobie spokój z Sevastienem. W końcu jasno dał jej do zrozumienia, że nie jest zainteresowany.
- Serio chciała cię spławić? - Zaśmiała się podnosząc lekko brwi do góry. Z trudem wyobraziła sobie jak mogłoby wyglądać, przez zaburzony pryzmat obecnej sytuacji. W końcu to Aaren zawsze starała się dużo bardziej niż to konieczne, niejednokrotnie wplatając zazdrość tam, gdzie nie było ku niej podstaw.
- Tyle, że ja nie mam jego zdjęcia. Poza tym Jess mnie zabije, bo znowu zapomniałam zaprosić go na facebooku. - zaśmiała się cicho, wyciągając telefon z małej kieszeni torebki.
- Ale z tego co mówiła, wyszukuje go wujek google... jeśli nie pomylę nazwiska - westchnęła cicho, nie do końca rozumiejąc jak to się stało, że pokazuje Tonemu zdjęcie Sevastiena. Do tej pory myślała, że takie rzeczy robiło się tylko w babskim gronie.

[Anthony Wayford]

- Tak, była złośliwa i nie chciała ze mną rozmawiać. Potem przypadkiem spotkaliśmy się na ulicy drugi raz i dalej jakoś poszło - opowiedział w skrócie, również twierdząc, że to całkiem zabawne jak zmieniło się nastawienie Aaren. Teraz to raczej on był o nią bezpodstawnie zazdrosny.
- Nie wierzę, że to mówię, ale wyjątkowo się z nią zgadzam - rzucił, będąc przekonanym, że ta znajomość jednak jest trochę głębsza i nie ogranicza się do wydawania zamówienia w kawiarni każdego dnia. Z drugiej strony nie powinien być zdziwiony, Hayley nie była raczej typem osoby, która śmiało działałaby w temacie.
Następnie spojrzał na nią wymownie, czekając, aż jednak wydobędzie to zdjęcie z czeluści internetów. Nie powinna być zaskoczona tym, że chciał zobaczyć, w końcu Jess nie bezpodstawnie posądzała go o bycie homo. Niezmiennie od lat był najlepszym kompanem na zakupy, więc czemu nie miałby chcieć zerknąć na zdjęcie kolesia, który spodobał się jego przyjaciółce, którą raczej posądzał o brak jakiegokolwiek zainteresowania takimi tematami?

[Hayley]

Zaśmiała się cicho, tylko tak komentując jego odpowiedź. Przez chwilę przyglądała mu się badawczym, podszytym rozbawieniem spojrzeniem, ale nie skomentowała w żaden sposób swojej, co by nie powiedzieć, dość enigmatycznej reakcji. Ciekawe na ile sprawa była tak prosta jak mu się wydawało, bo przecież mądra kobieta podobno potrafi wpędzić mężczyznę w przekonanie, że sam na coś wpadł.
- Nie bałeś się, że po prostu kogoś ma? - odezwała się po chwili, poniekąd wyrażając swoje obawy wobec Sevastiena. Chyba wolałaby nie spotykać go codziennie z myślą, że doprowadziła do jakiegoś konfliktu między nim a osobą mu bliską.
- O nie, Ty też... - Westchnęła, wyłapując kątem oka kelnera, który przechodził obok. Po raz kolejny poprosiła o menu, przypatrując się sałacie bez przekonania, a kiedy mężczyzna odszedł, odsunęła talerz na bok i wróciła do szukania zdjęcia. Nie była w tym tak dobra jak Jessie, ale ostatecznie udało jej się znaleźć coś na stronie szpitala, więc chwilę później oddała telefon Tonemu.
- Ten z lewej, chociaż czekaj, z prawej... w sensie nie ten gruby tylko ten drugi - Mruknęła, na szczęście w porę orientując się, że kierunki nie są jej najmocniejszą stroną

[Anthony Wayford]

- Nie - odparł, dopiero po chwili zastanawiając się nad tym. - Dziewczyny mające facetów raczej nie chodzą same wieczorami do pubu ani klubu. Może dlatego - rozwinął swoją myśl, już z samym sobą dochodząc do wniosku, że nawet jeśli coś wskazywałoby mu wtedy na to, że Aaren jest zajęta, to i tak spróbowałby ją poderwać.
Wziął od Hayley telefon i z zainteresowaniem zerknął na zdjęcie. Blondynka w porę uprzedziła go o swojej pomyłce, bo nie zdążył się przerazić, w pierwszej chwili i tak skupiając wzrok na właściwej osobie, bo bardziej odpowiadała mu do opisu tego całego zamieszania.
- Ej, ja go chyba kojarzę - stwierdził, jeszcze przez chwilę wpatrując się w zdjęcie. - Jeśli się nie mylę, to przychodzi do nas na boks. Tak rekreacyjnie - dodał, oddając Hayley telefon. Zdjęcie na stronie szpitala na pewno nie było mocno aktualne, więc Tony nie miał stuprocentowej pewności, tym bardziej, że nigdy nie rozmawiał z tym człowiekiem ani nie przyglądał się za bardzo jego treningowi, skupiając się na sobie.

[Hayley]

- W sumie masz rację - westchnęła cicho, poprawiając się na krześle. W jej przypadku miejsce spotkania niezbyt wiele mówiło o samym Sevastienie, a już na pewno nie mogło dać odpowiedzi na najważniejsze pytanie.
- Myślisz, że powinnam spróbować go gdzieś zaprosić? - zapytała w końcu, niezbyt przekonana do tego pomysłu. Nie znała się za bardzo na relacjach damsko-męskich, istniało też spore prawdopodobieństwo, że zwyczajnie przestraszy się kolejnego odrzucenia, ale chyba nie do końca potrafiła patrzeć na Sevastiena obojętnie. Z drugiej strony, sama nie wiedziała czy potrafiłaby w ogóle wyjść ze swojej strefy komfortu.
- Tak? - lekko zmarszczyła brwi, posyłając mu pełne ciekawości spojrzenie jakby za chwilę miała dopytać o więcej szczegółów. Przez chwilę biła się z myślami, wreszcie lekko odchylając się na krześle. O czym oni w ogóle rozmawiali?!
- W ogóle jak Ci idzie na treningach? Mam wrażenie, że ostatnio coraz częściej widzę cię w gazetach

[Anthony Wayford]

- Hmm - zastanowił się na głos, nie wiedząc od razu jak sam by się do tego ustosunkował, będąc na miejscu Sevastiena. Faktycznie mogło wypaść różnie, ale z drugiej strony Hayley mogłaby w nieskończoność czekać na jego krok i nigdy się go nie doczekać. Choćby z tego powodu było warto spróbować, czyż nie? - To chyba nie jest taki zły pomysł. Jeszcze zależy dokąd - stwierdził wreszcie, zastrzegając jednak, że nie każdy pomysł będzie trafiony.
- Tak. Można u nas wykupić karnet i sporo ludzi z tego korzysta, bo to dobry sposób na odstresowanie się - był to jeden z głównych powodów, z których Tony zdecydował się na boks. Pomagał mu w rozładowywaniu napięcia i do pewnego etapu ułatwiał mu kontrolowanie emocji, ale odkąd zaczął się bić na poważnie, pojawiły się wybuchy agresji. Nie była to niczyja wina, bo prawdopodobnie po tylu ciosach w głowę nie można być do końca normalnym. Ot, ryzyko zawodowe.
- Nie zdziwiłbym się, gdyby tak odreagowywał po pracy. Jeśli następnym razem go zauważę, to się przyjrzę i powiem ci, czy to faktycznie on - dodał, na jej szczęście nie będąc drugą Jess, która od razu wykorzystałaby sytuację i trochę namieszała. Tony raczej nie zamierzał się wtrącać, chyba że Hayley go o to poprosi.
- Dobrze. Jeszcze odpoczywam po ostatniej walce, ale niedługo zacznę przygotowania do kolejnej - jego odpoczynek co prawda i tak równał się paru godzinom treningu dziennie przez pięć dni w tygodniu, tak dla podtrzymania kondycji i sprawności, ale teraz miało być jeszcze ciężej. Jeśli myślał o zwycięstwie, musiał w to włożyć całe serce.

[Hayley]

- Nie wiem... byliśmy raz w psim parku. Zresztą, wolałabym żeby nie czuł się zobowiązany do czegokolwiek - Odpowiedziała cicho, starając się nie stresować rzeczami, które wcale nie musiały się wydarzyć. Zaproszenie Sevastiena zupełnie nagle wydało jej się zadaniem tak trudnym i rzeczywistym, jakby już wyszło poza skalę zwykłej rozmowy i miało wydarzyć się tu i teraz.
- To też dobry sposób żeby dostać w łeb - zaśmiała się cicho, niezbyt rozumiejąc fenomen tego sportu. Szczerze powiedziawszy, mimo szczerych chęci, nigdy nie obejrzała ani jednej walki nawet jeśli brał w niej udział Tony. Za każdym razem podejmowała jakieś próby, zmuszała się przez pierwszych kilka ciosów, a potem roztrzęsiona klikała czerwony guzik na małym pilocie i wychodziła na taras, by dotlenić organizm.
- Pewnie tak, ale chyba wtedy bije się tylko w worek... czy nawet w takiej sytuacji są walki z innymi? - Zmarszczyła lekko brwi, niejako porzucając temat Sevastiena, chociaż słowa Tonego dziwnym trafem utkwiły jej w głowie. Nie powinna była robić takiego śledztwa. W ogóle nie powinna była robić sobie nadziei na cokolwiek, a tymczasem...
- Jak długo musisz się przygotowywać? Ja zazwyczaj żeby dobrze opanować choreografię, potrzebuję przynajmniej dwa miesiące regularnej pracy. Tyle, że moje zawody nie są tak ważne - uśmiechnęła się delikatnie. Zazwyczaj rzadko porywała się na duże konkursy, przede wszystkim przez brak czasu na treningi, pracę i do niedawna studia.