[Papillon Rouge]

Nie frustrował jej brak uwagi ze strony drugiego konia, a w zasadzie, wręcz przeciwnie - zrezygnowana zwolniła nieznacznie, tym samym wracając na sam środek własnego boksu i w lekkim znudzeniu szła wzdłuż śladu, niewzruszona do czasu, aż odpowiedział na jej zaczepki. Gdy tylko wyciągnął się w jej kierunku, zbliżyła chrapy do dzielącej ich przegrody, sama jednak mając wystarczająco pomyślunku, aby nie próbować jej dotykać. Znów z niezadowoleniem stuliła uszy, gdy uderzony prętem Michelangelo kwiknął, podrzucając nawet lekko przodami w geście złości, którą tego typu zachowania w niej prowokowały. Z tego też względu zignorowała ciemnogniadego, dla odmiany kierując uszy w stronę CJ'a. W przeciwieństwie do rozemocjonowanego kolegi, pomimo dużej ilości energii kłus również przyjęła ze spokojem, płynnie przechodząc w wyższy chód i energicznie kłusując przed siebie, goniąc przednią przegrodę bardziej z własnej wygody aniżeli potrzeby bycia blisko świeżo upieczonego amanta. Przez dłuższy moment nie odpowiadała na jego poparskiwanie, w dużej mierze skoncentrowana na nowym zadaniu jakim było utrzymanie adekwatnego tempa - jedynie raz po raz rzucała w kierunku Michała pojedyncze spojrzenia, jedno ucho utrzymując niezmiennie skierowane w jego kierunku.

[C.J. Marshall]

Po początkowej panice i hałasie, wreszcie zapadła niczym niezakłócona cisza. Konie kłusowały grzecznie w karuzeli, nie zwracając na siebie większej uwagi. Mimo to Charlie o nich nie zapomniał; gdy znowu podszedł do karuzeli, zbiegło się to z jego przerwą, więc gdy zmienił kierunek karuzeli (stopniowo, pierw wytracając prędkość do stępa, a potem dopiero przestawiając kierunek ruchu), usiadł na ławce nieopodal i pomijając wodę z butelki, dla zabicia czasu przyglądał się chodzącym w karuzeli koniom. W dalszym ciągu miały za zadanie kłusować, mniej więcej tyle czasu, ile na wcześniejszą stronę. Spodziewał się, że tym razem Michelangelo będzie szedł nieco spokojniej i równiej, mogąc 'gonić' Papillon, zamiast ciągle się na nią oglądać.

/Możecie napisać po dwa posty zanim się znowu wtrącę. ;)

[Michelangelo]

Z kolei Michelangelo wydawał się być wielce zaaferowany tym, że Papillon nie dawała mu już tyle uwagi, co początkowo. Co prawda nie wprawiał już wszystkiego wokół siebie w taki chaos jak to miało miejsce po zmianie kierunku poruszania się i zakłusowaniu, ale dalej nie dało się nazwać go spokojnym. Jeszcze parokrotnie zarżał krótko do izabelowatej, ale w zasadzie na tym na razie kończył, oczywiście tylko jeśli dostawał odpowiedź, w przeciwnym razie znowu się denerwował.
Kolejna zmiana strony wywołała w nim kolejną falę niepokoju i zdenerwowania, już samo zwolnienie do stępa niekoniecznie mu się spodobało. Jednak gdy tylko domyślił się, że zaraz ruszą w drugim kierunku (a zapewne sporo czasu minęło do tego, bo trybiki w tym jego pustym łbie coś nienaoliwione są) i od razu dopadł ściany dzielącej go od Papillon, wyciągając w jej stronę ciemny pysk i parskając cicho.

[Papillon Rouge]

Nie dawała się terroryzować, konsekwentnie robiąc swoje i pozostając w większej mierze skoncentrowana na aktywnym kłusie wzdłuż śladu i jedynie raz po raz racząc ogiera krótkim parsknięciem, dopiero z czasem, gdy już odrobinę znudziła się dreptaniem w kółko, odzywając się do Michelangelo trochę częściej, rżąc cicho. Bez skrajnego entuzjazmu czy niezadowolenia zwolniła do stępa, wkrótce płynnie obracając się aby zaraz wznowić kłus, znów nie pozwalając emocjom związanym z rozbijającym się za nią ciemnogniadym ogierem wziąć górę i zachowując niezmienny stoicyzm. Tym razem jednak wyciągający się doń siedmiolatek i jego towarzystwo kusiły ją na tyle, aby z pełną regularnością próbowała odwracać pysk w jego kierunku, czasem nawet zwalniając na potrzebę takiego manewru. Spragniona towarzystwa, zafurkotała głośno, dmuchając powietrzem w jego kierunku i w pewnym momencie zwalniając do stępa w swoich desperackich próbach dosięgnięcia go, pogoniona przez przedział złoszcząc się i tuląc uszy.

[Michelangelo]

Z kolei dla Michałka kłusowanie pozostawało sprawą drugorzędną. O wiele bardziej był przejęty obecną klaczą, z którą coraz bardziej zaczynał się dogadywać. Kiedy tylko został pogoniony do kłusa, podgalopował te parę metrów, znowu nie odstępując od przedniej ściany o krok. Kłusował aktywnie, z uniesionym u nasady ogonem i dość wysoką akcją nóg, zwyczajnie chcąc zaprezentować się przed wybranką z jak najlepszej strony, nawet jeśli była odwrócona do niego tyłem. Parę razy nawet próbował złapać koniec jej ogona powiewającego na wietrze w geście zaczepki, poparskując radośnie i w rosnącej ekscytacji.

[Papillon Rouge]

Odwrócona tyłem rzeczywiście nie miała okazji być pod wrażeniem popisów ciemnogniadego, zwyczajnie nie widząc go w całej okazałości, ale zerkanie za siebie i pojedyncze próby odwrócenia się w zupełności wystarczyły, aby nawiązać z nim jakiś kontakt. Nadal zdawała się być nieco sfrustrowana jego nerwowymi zachowaniami, złością reagując na wszelkie podskoki, galopy i inne niesubordynacje, ale gdy kłusował za nią, nie ubarwiając tego czasu już żadnymi wybrykami, była nim zainteresowana bardziej niż kiedykolwiek, co rusz zerkając w jego kierunku. Tym razem nawet wobec jego zaczepek pozostawała pozytywnie nastawiona, odpowiadając na jego parsknięcia i sama nawet entuzjastycznie podrzucając kilka razy zadem w geście ekscytacji - najwyraźniej negatywne emocje opuściły już ich dwójkę i kłus wzdłuż śladu przestał być przepełnionym nerwami utrapieniem.

[C.J. Marshall]

Zanim jego przerwa dobiegła końca, znowu podszedł do karuzeli i zwolnił ją do tempa, które wciąż wymuszało na koniach kłus, ale już znacznie spokojniejszy. Takie tempo miało pomóc koniom w oszczędzaniu sił, bo właśnie w nim miały poruszać się najdłużej.
Cały cykl nie trwał jednak w nieskończoność, bo prędzej czy później każdy oszalałby od chodzenia w kółko. CJ w końcu wrócił do koni, by włączyć w karuzeli stęp i raz jeszcze zmienić kierunek. Były to ostatnie minuty "treningu", bo po upływie około dziesięciu minut stajenny wrócił po konie. Pierwszą przyprowadził Papillon, więc to ona pierwsza wróciła z CJ'em do stajni - po zatrzymaniu karuzeli wyprowadził ją z boksu na uwiązie i odprowadził klacz do stajni.
Parę minut później wrócił po Michałka, który prawdopodobnie nie był zachwycony tym, że został tu sam, a jego nowa miłość znikła mu z oczu, ale może zainteresował go fakt, że z CJ'em przyszedł inny koń, który został wprowadzony do jednego z wolnych boksów. Wtedy CJ uruchomił na chwilę karuzelę i zatrzymał ją gdy boks ciemnogniadego znalazł się na jego wysokości. Wyprowadził go, znowu puścił karuzelę i zaprowadził ogiera do stajni. zt

[Michelangelo]

Ciemnogniady jeszcze nie wiedział, z czym łączyło się podejście człowieka do panelu, a już na pewno nie spodziewał się spowolnienia maszyny. Nie obyło się więc bez obicia nosem o przednią ścianę, która zmusiła go do nieco wolniejszego ruchu. Michelangelo należał do dość sporych koni, więc parokrotnie musiał przejść do stępa, bo przecież nie mógł odstąpić Papillon na krok. Dalej zaczepiał ją parsknięciami i rżeniem, przez większość czasu mając lekki problem z dopasowaniem swojego tempa tak, żeby nie musiał przechodzić do wolniejszego chodu co chwilę. Problem ten został rozwiązany wraz z przestawieniem ustawień na stęp, co uczynił wyjątkowo bez zająknięcia. Odetchnął głośno, zaraz znowu spłoszony tym, że ściany zaczęły poruszać się w drugą stronę, a dało się to odczuć szybko, kiedy ciągle oblegał przednią ścianę, która teraz stała się tylną. Zrobił zwrot na zadzie i ruszył parę metrów kłusem, uciekając od prętów czy tam krat, zamiatając przy tym nerwowo ogonem. Znowu musiał co chwilę oglądać się za izabelowatą, co nie było dla niego najwygodniejsze przy ciągłej konieczności poruszania się. Wkrótce jednak karuzela została zatrzymana, a ku jego nieszczęściu Papillon została zabrana. Donośne rżenie opuściło jego ciało w roli pożegnania, a pozostawiony już sam sobie, zaczął nerwowo kręcić się po swoim przedziale, źle bowiem znosił osamotnienie w nowym miejscu. Wystawił ciemny łeb wysoko, słysząc nadchodzącego kolejnego konia, robiąc sobie głupią nadzieję, że to może jednak jego wybranka. Niestety, czekał go wielki zawód, rozwiązany jednak tym, że został zabrany z tej nieszczęsnej karuzeli i odstawiony do swojego boksu.
/zt

[Papillon Rouge]

W przeciwieństwie do towarzysza niedoli, z pewnego rodzaju ulgą przyjęła zwolnienie maszyny - wcześniej zdawała się nie mieć żadnego problemu z nadążeniem i utrzymaniem aktywnego tempa, ale trucht w kółko był męczący w trochę innym wymiarze, a nic nie miało być lepszym zwiastunem końca takiej pracy niż zwolnienie maszyny. Izabelowata szybko przekonała się, że z powrotem do stajni nie miało ono nic wspólnego; już po kilku kolejnych minutach takiego kłusa była nieco sfrustrowana, mając dosyć robienia dokładnie tego samego, czerpiąc jedynie z faktu, że tym razem nie musiała praktycznie żadnej energii wkładać w nadążanie za maszyną, pozostając w bardzo komfortowym i naturalnym tempie. Płynnie wróciła do stępa, wzdychając głośno z cichym furkotem, znów będąc w swoich reakcjach bardzo przewidywalna i bez najmniejszego wzruszenia płynnie obracając się na zadzie, aby zmienić kierunek. Choć znudzona, bez wymyślania stępowała za Michelangelo, jedyną przyjemność czerpiąc z gonienia przedniej ściany; ku swojej radości, wkrótce zawitał po nią CJ, wyprowadzając z karuzeli. Pożegnała ogiera cichym rżeniem, aby u boku mężczyzny wrócić do swojego boksu.
/zt

[C.J. Marshall]

Parę minut po tym, jak opuścił to miejsce z dwoma końmi, wrócił znowu, tym razem w towarzystwie karego ogiera. Podszedł z nim do karuzeli i wyłączył ją na chwilę, gdy jeden z trzech pustych boksów (czwarty był zajęty przez jakiegoś konia) znalazł się na ich wysokości. Wpuścił do środka Lysandra, zamknął boks i ponownie uruchomił karuzelę, nie zmieniając jeszcze kierunku ani tempa.
Odczekał chwilę, jakby upewniając się, że wszystko gra, po czym wrócił do stajni po jeszcze jednego kopytnego, chwilowo nie mając więcej 'pacjentów' do wpuszczenia. zt

[Lysander]

O proszę, karuzela. Dawno tu nie był, niemniej był zaznajomiony z działaniem tego urządzenia. Szedł energicznym stępem obok stajennego, jednak nie na tyle energicznym, żeby go wyprzedzać. Jedno ucho skierował właśnie w stronę mężczyzny, by unieść łeb na widok karuzeli. Został do niej wprowadzony i ruszył energicznym stępem, który miał mu służyć za rozgrzewkę. Łypnął okiem na innego konia, który już korzystał z karuzeli, unosząc głowę i cofając uszy, rzucając mu niemiłe powitanie, po czym parsknął i obniżył łeb, omiatając bok ciała bujnym ogonem. Trzeba było trochę tego innego przytemperować na samym wstępie, by sobie nie myślał. Tak to wszystko było spokojnie, dopóki obcy nie zdecyduje się go zaczepiać, Lysander również nie miał zamiaru nic mu robić.

[C.J. Marshall]

Towarzystwo klaczy, z którą CJ wrócił po niespełna trzech minutach, powinno bardziej przypaść fryzowi do gustu. O ile miało to jakiekolwiek znaczenie, bo mógł ją jedynie widzieć przez ścianę działową boksu karuzeli i nic więcej... Co do izabelowatej nie był jednak o tym przekonany, więc prowadząc ją w kierunku maszyny, obserwował jej zachowanie. Zatrzymał karuzelę, gdy wolny boks pojawił się przed nimi, po czym wprowadził do niego Peię i ponownie uruchomił karuzelę stępem, ale już w przeciwnym kierunku, niż dotąd poruszał się Lysander i trzeci koń.

[Cassiopeia]

Już po wyjściu ze stajni zorientowała się gdzie prowadzi ją mężczyzna, bo drogę na karuzelę jak i sam obiekt znała najlepiej ze wszystkich znajdujących się w Orchardzie, pomijając pastwisko oczywiście. Mimo tej kuszącej perspektywy rozruszania mięśni zachowywała względny spokój, w czym pomagała obecność znajomego stajennego. Niosąc pysk na wysokości jego ręki, toczyła się dzielnie, przebierając krótkimi nóżkami w tempie kroków człowieka. Na przemian wdychała jego zapach ( zmieszany z zapachem koni przy których się dzisiaj kręcił ) i wydychała ciepłe powietrze wprost na dłoń w której trzymał uwiąz. Akurat przeszła w fazę chuchania na łokieć, który wyraźnie przykuł jej uwagę, kiedy usłyszała konie znajdujące się już w karuzeli. Uniosła więc energicznie łeb, mierząc stępujące konie zdziwionym spojrzeniem, bo nie mogło się w tej jasnej łepetynie pomieścić skąd się tu wzięli i po co tu są, skoro to jej czas.
Właśnie dzięki temu zdziwieniu nie odwaliła nic, aż do momentu podejścia do sprzętu. Dopiero wtedy parsknęła w ich kierunku, caplując i wyraźnie mając ochotę przywitać się z nimi bliżej. Co prawda zarówno ogiera jak i trzeciego konia widziała po raz pierwszy, ale zupełnie nie przeszkadzało jej to w byciu jak najbardziej pozytywnie nastawioną. Kiedy C.J trochę mocniej zwrócił na siebie jej uwagę, dała się wprowadzić do boksu odprowadzając go wzrokiem. Jako że wylądowała w boksie tuż przed Lysandrem, a za innym koniem odwróciła się do Fryzyjczyka próbując go przynajmniej powąchać przez ścianę karuzeli. Zaskoczona nagłym ruchem owej ściany, która przywaliła jej w nochal jako że stała do niej przodem, postąpiła kilka kroków w tył, dopiero po nich załapując że wygodniej będzie się jednak odwrócić i iść przodem.

[Lysander]

Jako że tempo nie było zbyt szybkie, mógł sobie pozwolić na rozglądanie się. Zapach klaczy, który nie był mu za bardzo znany, dotarł do nosa fryzyjczyka, przez co on podniósł głowę, by móc dokładniej obejrzeć, kto do niego idzie. Dostrzegł niską, kremową klacz o białej grzywie, która zdecydowanie bardziej wpadła w jego gust, niż koń, z którym wcześniej chodził. Przywitał się z nią niskim, krótkim rżeniem, ustawiając głowę pionowo do ziemi i potrząsając zaokrągloną szyją, by w ruch poszła gęsta, męska grzywa. Zatrzymał się blisko ściany tam, gdzie stajenny zamierzał wpakować nieznajomą, stojąc wyprostowany i pełen emanującej dumy i doświadczenia. Może jego kondycja kulała i to ostro, jednak nadal miał wyrobione mięśnie przez przynajmniej rozruszanie i przypomnienie podstawowych elementów jego klasy startów, dlatego prezentował się imponująco. Klacz chciała się z nim przywitać, dlatego nie zwlekał długo z bliższym dojściem do oddzielającej ich ściany, by rozszerzyć chrapy, gdy zapoznawał się bliżej z jej zapachem. Na szczęście, to o parę centymetrów niższa koleżanka przyłożyła nosem, a nie on, na co cicho prychnął rozbawiony. Ruszył stępem blisko oddzielającej ich ściany, dopóki izabelowata się nie odwróciła i nie ruszyła normalnie tak, jak koń powinien iść. Niepocieszony zwolnił, cofając przy tym lekko uszy i wyciągając lekko nos przed pion, parskając przy tym. Niestety, karuzela miała to do siebie, że nie można było za bardzo nawiązać nowych kontaktów, jakby pojawił się ktoś interesujący. Zwykle tak się nie działo, ale nieznajoma zdecydowanie pobudziła ciekawość ogiera. Szedł aktywnym tempem, obijając zamaszyście ogonem o boki i opuszczając nieco szyję, pozwalając sobie na chwilę relaksu.

[C.J. Marshall]

Widząc, w co nieopatrzenie wpakowała się Cassiopeia, uniósł lekko brew i uśmiechnął się z rozbawieniem, nie mogąc go powstrzymać na widok zaskoczonej miny klaczy. Nie miał jednak całego dnia na to, by podziwiać konie, więc zostawił je same na kolejne dziesięć minut, podczas których wykonywał swoje obowiązki. Dopiero po tym czasie wrócił znowu, żeby zwiększyć tempo, w którym obracała się karuzela do roboczego kłusa. Liczył się z tym, że konie, które chodziły w tej turze, nie miały wybitnej kondycji ani szczytowej formy, więc dobrał odpowiednie dla nich tempo, w którym mogłyby się po prostu rozruszać, a nie wylewać z siebie siódme poty.

/Możecie teraz napisać po dwa posty, albo po jednym, jak wolicie - tylko mnie szturchnijcie kiedy nadejdzie moja kolej, plz