[Dechoise]

Siedząc na kompletnie obcym sobie kucyku, wolała być przygotowaną na wszystko. W końcu nie bez powodu mówiło się, że to kuce są złośliwe i wredne, chociaż Bonita robiła wszystko, aby tę opinię swoim przedstawicielom poprawić. Wszelkie spięcia i zgrzyty starała się rozpracowywać na łukach, oczywiście nie wymagając jeszcze pełnego wygięcia, bo nie siedziała na doświadczonym ujeżdżeniowcu. Niemniej dała jej całkiem sporo czasu w stępie, zwyczajnie nie wiedząc, w jakim stanie klacz jest i czy nie będzie to za mało - wolała, aby było go za dużo niż żeby miała zaraz sobie naderwać ścięgno czy nabawić się innej kontuzji, tym bardziej, że nie był to jej koń. Na razie skupiała się na równomiernym rozgrzaniu obu stron klaczki, przy czym ciągle zachęcała ją do intensywniejszego żucia i zabawy wędzidłem, a również wyczulenia na pomoce poprzez wprowadzenie kilku zatrzymań, które uprzedzała pełną paradą i wyraźnym napięciem krzyża, a nie ciągnięcie jej za pysk. Przy zatrzymaniu pamiętała o lekkim odpuszczeniu wodzy dla zwyczajnej wygody wierzchowca. Po kilku sekundach nieruchomości dawała jej sygnał do stępa, aby wkrótce po paru minutach "zaprosić" ją do kłusa, w którym od razu zaczęła ponownie zjeżdżać na obszerne koła i ósemki, w zasadzie oczekując jedynie aktywnego tempa.

[La Isla Bonita]

To także była kolejna z rzeczy, która różniła Bonitkę od standardowego modelu kucyka - była bardzo przyjaźnie nastawiona do każdego, przy tym dość karna i nawet chętna do pracy. Naturalnie, miewała lepsze i gorsze momenty, ale na ogół była przykładem wierzchowca nie tylko dobrze ujeżdżonego, ale i po prostu o dobrym charakterze. Praca na łukach na swój sposób pomogła uporać się z początkowym spięciem - po prawdzie kasztanka nie od razu angażowała się w rzeczone figury tak, jak robić to powinna, ale z czasem nabierała na koncentracji, coraz lepiej odpowiadając na wszelkie sygnały. Danie jej więcej czasu okazało się dobrym pomysłem: z każdą kolejną minutą znacząco poprawiała jakość wykonywanych łuków, teraz już nie tylko krocząc aktywnie i angażując zad, ale również powoli zaczynając "ulegać" działaniu kiełzna, powoli zaczynając je przeżuwać i dzięki temu stopniowo odpuszczać w potylicy, szyi i grzbiecie, nabierając chociaż częściowej płynności na łukach. Zatrzymania były z kolei całkiem udane już od samego początku: dobrze odpowiadała na półparady i pełne parady, stając równo, w samym przejściu mocno wchodząc zadem pod kłodę. Samym zakłusowaniem nie podekscytowała się nadto, choć od pierwszej chwili ruszyła mocno do przodu, trochę mocniej wchodząc w kiełzno, z początku znów reagując na łuki tak jak zrobiła to w stępie - dość sztywno poruszała się po wyznaczonych śladach, rozgrzewając się powoli i bardzo stopniowo, dopiero z czasem ochłonąwszy będąc w stanie dać z siebie trochę więcej.

[Dechoise]

Niezrażona początkowym spinaniem się klaczki na pierwszych łukach, powtarzała je do skutku, pamiętając też o tym, aby robić to równomiernie i na obie strony, dlatego nie mogło zabraknąć zmian kierunku, głównie przez połowę czworoboku czy półwoltę. Przy tej drugiej dbała nie tylko o zachowanie odpowiedniego kształtu figury, ale także regularności chodu i utrzymania stałego tempa, a to miało być aktywne, ale z zachowaniem umiaru. Z kolei na prostych uważała na to, aby kasztanowata była rzeczywiście prosta i nie spływała na boki, a o to dbała przez wyrównanie wodzy i swojego ciężaru. Nie zabrakło też kolejnych przejść, a także zatrzymań z kłusa i zakłusowań z miejsca, gdzie Dechoise dbała o klarowność i wyrazistość swoich sygnałów, żeby Bonita nie zahaczała o inne chody. W tym celu albo wykonywała pełną paradę połączoną z zamknięciem palców i napięciem krzyża, albo wypychała ją do wyższego chodu po wcześniejszym upomnieniu jej półparadą.
Niebawem zjechała na nieco bardziej wymagającą i ciekawą figurę, jaką była zwykła serpentyna o czterech łukach. Na nich wewnętrzną łydką zachęcała ją do wygięcia się w kłodzie, zewnętrzną wodzą i łydką ograniczając wypadanie, z kolei na prostych odcinkach znowu pilnowała wyprostowania się w kręgosłupie.

[Ruth]

Przybyła na jeden z mniej tłocznych czworoboków, mając na ten trening totalnie inny zamysł. Przed wejściem za ogrodzenie, ogarnęła cały sprzęt, odpięła mocniej popręg i zapięła cały swój sprzęt, następnie kierując się wejściem, aby już tam wsiąść na grzbiet bułanka, uprzednio łapiąc mocno za wodze przy siodle. Podobnie jak z Heniem, chciała wsiąść z ziemi, sprawdzając reakcję ogiera na to, oraz trochę się rozciągając.
Już na grzbiecie bułanka, pchnęła go do stępa, zamykając w łydkach, ale mając luźne wodze. W stępie wpierw popchnęła go wokół ogrodzenia, nie wchodząc w paradę Dechoise, z którą, kiedy była bliżej, przywitała się krótkim cześć czy czymkolwiek innym. Po dwóch okrążeniach, zmieniła kierunek przez przekątną, po tym znów dwa okrążenia. Po tym zaczęła jeździć już w większym skupieniu. wpierw obdarowując ogierka kilkoma półparadami, następnie wzmocniła kontakt, zamknęła ogiera w łydkach i dociążyła zad, skupiając się na tym, by zaczął prezentować naprawdę ładny stęp.

[Atterupgaards Armani]

On też przybył na ten jeden z bardziej czworoboków i choć była to jego pierwsza wyprawa na trening, odkąd pojawił się w nowej stajni, właściwie sprawiał wrażenie, jakby czuł się tu jak ryba w wodzie. Jasne, rozglądał się po otoczeniu z wyraźnym zainteresowaniem, jednak nie napalał się zbytnio ani nie świrował, tylko dał się zatrzymać i dosiąść. Jakoś zniósł to wsiadanie z ziemi choć przyzwyczajony był do lżejszego wsiadania ze schodków, mniej obciążającego jego plecki, które aż ugięły się pod ciężarem właścicielki, mimo że ta nie należała do ciężkich osób.
Ruszył energicznym stępem w którym kołysał mocno plecami i generalnie pozostawał spokojny, o ile odstęp między nim a niedużą klaczą mieścił się w określeniu "rozsądny". Szedł dość luźno, na razie nie skupiając się jednak szczególnie, bo ciekawsze było oglądanie okolicy i hasającego nieopodal, innego konia. Niemniej nie robił nic, co można by było uznać za zapowiedź czegoś niebezpiecznego. Kierować sobą dawał, acz z lekkim opóźnieniem ze względu właśnie na swoje rozglądanki po bokach. Nabranie wodzy na kontakt i dojechanie do niego skłoniło Armaniego dopiero do jakiegoś rozmyślania na temat celu tej swojej wycieczki i tak, wyczuwając działanie od tyłu do przodu, zaczął nieśmiało bardziej wkraczać tyłami pod środek ciężkości, co sprawiało, że zaczął pojawiać się na wędzidle przy lekkim zaokrągleniu szyi.

[La Isla Bonita]

[Ruth]

[Dechoise]

W trakcie wyjeżdżania serpentyny Dechoise dbała o to, aby wszystkie łuki były podobnej średnicy, robiąc je jednocześnie na tyle małe, żeby zmieścić cztery na całej szerokości czworoboku. Po zakończeniu figury dostrzegła nadchodzącą parę, ale nie zwróciła na nich większej uwagi, swoje zainteresowanie poświęcając Bonicie. Jeszcze dobrych kilka minut poświęciła na kręcenie kolejnych figur, starając się wykonywać je równomiernie na obie strony - a kierunek jazdy starała się zmieniać na różne sposoby, aby utrzymać skupienie i wyczekiwanie na pomoce ze strony kasztanki. Nie zabrakło więc półwolt, krótkich i długich przekątnych czy linii środkowych. Przede wszystkim uważała na klarowność swoich pomocy, na łukach oferując oparcie w zewnętrznej wodzy i wewnętrznej łydce, którą zachęcała ją na wejście na wcześniej wspomnianą wodzę.
Mając już rozluźnionego i elastycznego konia pod sobą, zagalopowała w narożniku, zewnętrzną łydkę cofając za popręg i łącząc to z mocniejszym bujnięciem biodrami. Od razu po przejściu zaczęła znowu zagarniać jej zad dosiadem, jednocześnie aktywizując łydkami. Jeżeli z kolei Bonicie towarzyszyło za dużo emocji i energii, szybciej wprowadziła ją na pierwsze koło o średnicy 20 metrów, co asekurowała wewnętrzną wodzą.

[Atterupgaards Armani]

W ogóle nie był niczego świadomy, jako potulny baranek robił generalnie to, co było trzeba, w tym wieku jeszcze nie myśląc o wszystkim zbyt poważnie. Może za kilka lat dojrzeje i też zacznie mieć jakieś ambicje, kto wie, na razie po prostu bawił się ruchem na tyle, na ile już potrafił i na ile pozwalała mu własna równowaga i siła.
Nawet nieźle szło mu otwieranie stępa na dłuższych odcinkach prostych, do czego zachęcały go pomoce właścicielki. Na przekątną zjechał płynnym ruchem i zaraz w wyprostowaniu zakłusował, na moment się podniecając i nie bardzo obchodziły go dociśnięte kolanka Ruth. Uniósł wyżej łeb już mając nadzieję na jakieś fajne rozbieganie, bo mimo wszystko miał w sobie spore pokłady niewykorzystanej energii. Nie dane mu było się jednak wybiegać i spinając się i zagryzając na wędzidle sztywno i w ogóle z ociąganiem wrócił do stępa, już tak ładnie w nim nie pracując, bo on teraz chciał biegać! Niby te łuki, zakręty, narożniki i jakieś obłe figury kazały mu się wyginać i opierać na pomoce, ale od tego momentu wyraźnie było czuć z siodła, że bułany po prostu myśli o kłusie, na który kobieta zrobiła mu smaka. No i po jakimś czasie znów się względnie zaokrąglił, niemniej nadal pozostawał w jakimś stopniu spięty i nie odpuszczał w pełni tak jak przed tym krótkim zakłusowaniem, teraz dłuższa praca w stępie od razu wydała mu się nudna i nie zajmowała już jego głowy.

[Ruth]

Po odpowiedniej porcji kłusa w najróżniejszych woltach, serpentynach i po ścianach, postanowiła w końcu zagalopować na długiej ścianie, tym samym po subtelnej półparadzie, zamknęła ogiera w wodzach i pchnęła biodrem, skłaniając do zagalopowania. W galopie przetrzymała łydki i dosiad, by ustalić równe tempo, prowadząc go po ścianach czworoboku.
Następnie pokonali kilka większych kół w galopie na obie strony, zmieniając nogę poprzez przejście w kłus, by finalnie wrócić do kłusa, później stępa i zacząć pracę przy ścianie. Prawą wodzę napięła, skłaniając zgięcie w szyi, zaś prawą łydkę cofnęła, wspierając nią ruch ogierka do przodu i w bok. Zewnętrzne pomoce blokowały nadmierne zgięcie, czy ruch, tym samym ustępowanie przez pierwsze kroki wyszło całkiem ładnie, potem zaś się posypało, Armani szedł bardziej w przód niż bok, stąd Ruth musiała go wyprostować, objechać małe koło na środku czworoboku, by zacząć ćwiczenie ponownie. Po wszystkich udanych sytuacjach, głaskała go i chwaliła słownie, bo to przecież taki dzielny, mądry synek!!
Zrobiła wpierw 3 powtórzenia na jedną stronę, potem 3 na drugą, by zjechać na ścianę, zakłusować i poćwiczyć coś innego, mianowicie wydłużenia i skrócenia. Po to, by się nie zanudził, po to, by nie zaczął robić błędów celowo.
Wylądowali po lewej stronie od wejścia na długiej ścianie, gdzie już po narożniku zamknęła go w pomocach, usiadła głębiej w siodło i pchnęła dosiadem, wykonując ten ruch co jakiś czas. Wspierała to wypychanie dosiadu, łydkami, zaś kontakt wzmocniła, dążąc do wydłużenia kroku. To także nie wyszło genialnie za pierwszym razem, ale ogierek został pochwalony nawet za drobne poszerzenie ram. Na krótkiej ścianie skrócenie do kłusa roboczego, by na drugiej długiej ścianie, ponownie poszerzyć ramy.
/zostawiam Ci tyle, byś opisała jakie błędy porobił :p

[Atterupgaards Armani]

Wyraźnie bardziej zadowolony poddawał się rozgrzewce w kłusie, niosąc amazonkę wygodnie, dynamicznie ale przy tym w kontrolowany sposób, zdradzając swoją plastyczność w lepiej wychodzących wygięciach na różne strony, przy tym też fajniej rozciągając górną linię i chętniej schodząc w dół do wędzidła na okrągłej szyi.
Do galopu Armani przeszedł płynnie i chętnie, na moment tylko spinając się i zadzierając mordkę do góry, a tak to pod wpływem pracy dosiadu, łydek i dość miękkiej ręki zaraz zaczął powracać do zaokrąglenia, nie mając raczej problemu z tym, aby dopasować tempo do tego narzucanego przez ruch bioder Ruth. Sunął finezyjnie po czworoboku, jak na swoje pięć latek naprawdę nieźle niosąc się na zadnich nogach. Dał się też pokierować na łuki kół i trochę się spiął i ponapalał, kiedy pomoce kobiety zwalniały go do kłusa. Zszedł do niższego chodu, chcąc jednak nadal galopować nie był to od razu kłus dobrej jakości a spieszący. Bułany potrzebował chwili i kilku wyraźniejszych półparad do ogarnięcia się i ponownego pozbierania zanim finalnie zagalopował na drugą nogę. Teraz przez to wydawał się bardziej spięty i wyrywny niż wcześniej, dlatego właścicielka musiała o wiele bardziej starać się o utrzymanie równego, rozsądnego tempa, bo niezłośliwie, ale jednak wykorzystywał luki w jej pomocach aby sobie pohopsiać szypciej. Kiedy jednak spuścił trochę pary jakoś się zaczął względnie uspokajać i już bez nadymania zejść też do kłusa.
Odebrał jakiś sygnał i jakoś tak może on mu kazał iść do boku trochę, ale trochę nie do końca wystarczająco, więc bułany odpowiedział niewystarczająco, zostając bardziej w tendencji do ruchu naprzód, choć też zwolnił i nie dokraczał tyłami. Powiedzmy, że na kole trochę się odbudował w tym kłusie ale nowe ustępowanie nie było wiele lepsze, coś zaczynał w nim iść do boku ale potem brakowało mu jakby siły na utrzymanie równomiernego, aktywnego tempa roboczego przy tym krzyżowaniu i tak szedł dość nierówno, raz bardziej, raz mniej. Brakowało mu kondycji po przerwie związanej z transportem, zaaklimatyzowaniem się w nowej stajni i szczepionkach, ałć. Do tego dodajmy momentami jeszcze chwiejne pomoce, szczególnie prowadzenie na zewnętrznej wodzy, na którą niby wszedł, ale w sumie to jednak najwyraźniej nie do końca.
Pierwsze dodanie też nie wyszło od razu, generalnie w tym momencie mógł spokojnie sprawiać wrażenie dość gamoniowatego i nieskupionego konia... i nie było w tym wiele nieprawdy. Niemniej obudzony na sygnały do poszerzenia ram po pierwszej, niezbyt spektakularnej próbie, przy następnym razach już bardziej wiedział, co ma robić, i tak dość nieśmiało, ale wyczuwalnie, zaczynał się otwierać przy aktywizujących pomocach. Ściana go jednak średnio zachęcała, bo była ograniczeniem od jednej strony, ale za to pozostawał posłuszny i nawet skupiony kiedy nadchodziły pomoce do powrotu do roboczego tempa.

[Ruth]

I się chłopak doczekał, bowiem po wjeździe na krótką ścianę zagalopowali by jechać na półkole. Na nim łydki ruch spoczęły wyraźnie przy bokach ogiera, wodza lewa nakreślała skręt, zaś prawa ograniczała zbyt mocny łuk, dosiadem pchała go w aktywnym tempie, do momentu dojazdu do połowy koła, w tym na oko 20 metrowym okręgu. Tam dociążyła zad, blokując go w łydkach na prost, by wykonać paradę do kłusa. Z niego ponownie zagalopowali, pewnie trochę się spóźniając, ale to nic złego. Wtedy ponownie zagalopowali, ale już na prawą nogę, tym samym dojeżdżając na drugi koniec czworoboku. Na drugim półkolu działała pomocami będącymi odbiciem lustrzanym wcześniejszego, zaś po zjeździe na ścianę przesunęła łydki na równo, blokując tym samym jakiekolwiek spływanie Mańka.
Na ścianie kontynuowała galop roboczy, ponownie na kolejnej ścianie krótkiej, by po pokonaniu narożnika do ściany długiej, dociążyć zad, docisnąć łydki i lekko wzmocnić kontakt, zaś ruchami miednicy wypychając ogiera do wydłużenia kroku. Chciała go przetestować w tym także w galopie, dlatego cały proceder wyglądał podobnie- roboczy na krótkiej ścianie, wydłużenie na długiej. Po takich 3 powtórzeniach na obie ściany zmiana kierunku przez przekątną i ponownie 3 na jedną ścianę.
Następnie zaś dała maleństwu chwilę odpoczynku, spowalniając go od stępa, w którym zamknęła go w łydkach i dosiadzie, zaś wodze subtelnie oddała, pozwalając mu wyciągnąć szyję.

[Atterupgaards Armani]

Zagalopował wręcz radośnie, ciesząc od razu bardzo wygodnym i przy tym okrągłym chodem z naturalnym uphillem. Na łuk wszedł miękko, opierając się w wygięciu na zewnętrznej wodzy i nie uwieszając się na nadającej ustawienie wewnętrznej. Jakie było jego zdziwienie, kiedy został sprowadzony po połowie okręgu do kłusa. Zafurczał chrapami schodząc dość sztywno do niższego chodu by zaraz z lekkim opóźnieniem ponownie zagalopować, co na nowo go jakby nieco rozluźniło. Dodania w tym chodzie przychodziły mu o wiele łatwiej niż w kłusie, za to gorzej było z czytelnymi skróceniami. Raczej miały one charalter procesu niż momentalnego przejścia, niemniej, o ile amazonka pozostawała rozluźniona, i on niepotrzebnie się nie spinał. Kolejne powtórzenia przynosiły małe ale rozpoznawalne poprawy, miały też korzyść dla ogólnej przepuszczalności ogiera. Po zmianie kierunku (i, jak mniemam, nowym zagalopowaniu) sprawował się minimalnie gorzej, bo lewo to była jego słabsza strona, ale też się starał odpowiadać poprawnie na sygnały płynące od pomocy Ruth.
Po wykonaniu ćwiczeń chętnie przeszedł do stępa na chwilę przerwy, galop wyraźnie go rozruszał w pozytywnym sensie i ogier już gdzieniegdzie był delikatnie spocony, co na dzień dzisiejszy po takiej samej ilości kłusa nie byłoby możliwe. Wyciągnął szyję na długiej wodzy i maszerował raźno, nie sprawiając wrażenia, jakby planował coś przeskrobać.

[Ruth]

Następnie skrócila ogierka w stępie, zamknęła w pomocach I pchnęła ponownie do kłusa. W nim znów postanowiła na ćwiczenia po ścianach jak ustępowanie od łydki na obie strony. Na nich działała lekko mocniejszymi pomocami, równomiernymi, skupiając sie na tym, czy problemy w wykonywaniem tego ćwiczenia leżą w niej, czy w ogierku.
Po kilku kolejnych powtórzeniach na obie ściany długie, wróciła ponownie do poszerzania ram, tym razem w kłusie. Działała dalej silnymi pomocami, jak dociśniecie łydek, obciążenie zadu, rękę miała stanowczą acz nie nieugiętą. Powtórzenie takie zrobiła tylko na jednej długiej ścianie i jednej krotnie, po tym pozwalając ogierkowi jeszcze chwilę postępować, by po tym udać się z nim do stajni na luźniej wodzy. Pozwoliła sobie jednak jeszcze trochę pokrążyć, pozwiedzać stajnię z siodła, tym samym pozwalając Armaniemu rozejrzeć się po wszystkim, obwąchać i nawet podskubać kilka razy trawkę. Już poza terenem czworoboku działa głównie dosiadem i łydkami, chcąc, by koń miał jak najwięcej odpoczynku. zt

[Atterupgaards Armani]

Korzystał ze stępa przez krótki okres czasu, krótszy, niż by sobie tego życzył. Poproszony o kłus przeszedł do niego płynnie, rozluźniając się pod delikatnymi pomocami kobiety, reagując momentami z opuźnieniem, ale posłusznie. Kroczył z aktywnym zadem, poddając się pomocom kobiety, jednak nie tak, jakby sobie tego życzyła. Wykonując ustępowania ponownie szedł bardziej do przodu, niż w bok, nie dokraczając tyłami. Zaczęło go to w końcu nudzić, czego nie omieszkał ukryć, zaraz podnosząc głowę go góry i nadstawiając uszy na dźwięki wokół.
Zmieniło się to podczas poszerzania ram, które ponownie skupiły go na pomocach Ruth. Nie prezentował pięknego chodu, godnego wysokiej klasy ujeżdżeniowca, ale zgrabnie wymachiwał nóżkami do przodu, robiąc to z wrodzoną gracją, którą odziedziczył po ojcu. Z czasem ćwiczenie wychodziło coraz lepiej, ale po ogierze dało się zauważyć zmęczenie, dlatego z ulgą przyjął dłuższą wodzę i spokojny spacer po stajni, podczas którego zapoznał się z kolejną częścią posesji.

[ zt ]