[Bijou Caramel]

Klacz weszła za właścicielem na halę rozglądając się od razu na boki z zaciekawianiem i chętnie witając cichym rżeniem przebywające tu konie. Podprowadzona pod schodki przystanęła i nie kręcąc się dała sobie wszystko poprawić po czym cierpliwie czekając aż ten wsiądzie ostatecznie ruszyła na jego sygnał. Korzystając z długiej wodzy wyciągnęła łeb w przód nieco sztywno niosąc szyję jak to miała w zwyczaju na początku treningu, zawsze trzeba było dać jej sporo czasu, aż będzie w stanie wykrzesać z siebie 1oo%, które oferowała. Stępowała leniwie, nie pilnowana wolała raczej wlec się po ścianie niżeli dawać za dużo od siebie, w sumie ze wszystkim tak u niej było, ale zapewne jej nowy właściciel wkrótce się o tym przekona.

[Imagination ST]

Galop jej się nie nudził przez różnorodność wymogów i samego faktu, że może sobie pohasać. Angażowała się w galopie, z każdym kolejnym pokonywanym drągiem, cavaletti czy łukiem wykonując to coraz lepiej i czujniej. Zaczęła zauważać interesujące rzeczy w treningu, w wymaganiach Chrisa.
Stęp był dla niej ukojeniem, pozwalającym chwilę odsapnąć i jeśli tylko dostała od mężczyzny dłuższą wodzę, to chętnie z niej skorzystała. Mimo chillu zdawała się angażować zad i swoją uwagę na stukających o ziemię drągach, które później miała pokonywać. Przeszła na kontakt z łatwością, dalej żując leniwie wędzidło, pozostając przepuszczalną w potylicy, aby zakłusować na przeszkody. Uniosła wyżej łeb, nastawiając uszy i podstawiając lekko zad i unosząc wysoko nogi, aby rozciągnąć się nad drągami, wyciągając głowę w przód i pokonując je bez stuknięcia. Przed samą przeszkodą usiadła lekko na zadzie, unosząc łeb, by w odpowiednim miejscu wybić się nad niską przeszkodę z lekką przesadą, ale da się to młodej wybaczyć. Następnie skierowała się na krzyżaczki, kierując się pomocami Chrisa co do szerokości jej foul, aby zmieścić się, a raczej nie wahać w tempie, które by uniemożliwiło zmieszczenie się.
Na ścianie kawałek przegalopowała, aby przejść do kłusa ze swojego rodzaju zadowoleniem. Mimo stałych treningów jej kondycja nie była jeszcze wybitna, stąd drobne przerwy w niższych chodach niż galop były jej bardzo potrzebne.
Następne pokonanie krzyżaków nie stanowiło dla niej problemu, zaś klacz stosując się bardziej do pomocy i zauważając, ze nic jej nie zagryzie zdołała skoczyć w miarę porządnie, choć pośród tych kilku prób bywały problemy, to mimo wszystko należała się klaczy przerwa.

[Alexander]

Alex zdecydował się na przyjście na małą halę, ponieważ owszem ktoś tu już trenował jednak nie było tłoku i jeszcze mogli się spokojnie zmieścić i zrobić zaplanowany przez faceta trening. Po uprzedzeniu pracujących tu par o ich wejściu na obiekt, podążył wraz z siwą pod schodki w rogu hali. Tam poprawił sprzęt i kiedy już wszystko było dopięte na ostatni guzik, złapał pewniej wodze i dosiadł siwą. Przytrzymał ją przed samowolnym ruszeniem do przodu lub ją zwolnił do stój jak to zrobiła. W przypadku tego pierwszego została pochwalona głosem i sekundy później dostała zgodę na ruszenie stępem w przód poprzez dołożenie przez Alexa łydek do jej boków. Respektował fakt aby klacz szła w wskazanym chodzie, dając jej na razie dłuższą wodzę i prowadząc tak aby nie przeszkadzała pozostałym parom.

[Christian Levrull]

Nie zapominał chwalić jej, gdyż na chwilę obecną bardzo na to zasługiwała, a chciał by ta zakorzeniła sobie dobre i przyjemne dla niej nawyki. Nawet taka pierdoła, jak zaangażowanie ciała na luźnej wodzy czy szybkie przyjście klaczy do ręki, było dla niego ogromną satysfakcją, gdzie jeszcze nie tak dawno temu musiał chwilę z nią o coś takiego "powalczyć".
Z próby na próbę klacz stawała się coraz bardziej równiejsza, skacząc nadal w równowadze, co dla Christiana była naprawdę istotne. Dzisiaj nie licząc gimnastyki musiała właśnie zacząć myśleć w dystansach, które ćwiczyli ciągle na treningach, a które miały jej zakorzenić w głowie pewne nawyki, które wykorzystają również w trakcie prób terenowych. Za każdym przejazdem otrzymywała od niego czytelną pochwałę i nagrodę w postaci np. luźniejszej wodzy, by następnie zrobić jej przerwę, w trakcie której szereg nieznacznie się zmienił. Drągi z przodu na kłus zostały jak i również pierwszy krzyżak 60 cm. Drugi krzyżak urósł na wysokość 90 cm, zamiast trzeciego krzyżaka pojawiła się stacjonata na wysokości 90 cm, 4 identyczna jak trzecie przeszkoda, a na samym końca pojawił się okserek 90 cm, gdzie przód oksera to krzyżak, a tył oksera to stacjonata. Odległości pozostały bez zmian, nie licząc odsunięcia oksera o 10/20 cm.
Ponownie najechał z klaczą z kłusa na linię gimnastyczną, wcześniej wracając z nią na kontakt, do lekkiego ustawienia, ale w trakcie najazdu jak najbardziej umożliwiając jej wyciągnięcie nosa - ale nie wyszarpywanie wodzy. Z wyczuciem trzymając ją na drążkach po ich minięciu od razu dał sygnał do skoku nad krzyżaka, by po pokonaniu fouli na kontakcie posłać ją nad kolejnego krzyżaka tylko, że wyższego, gdzie swobodnie zamykając ją w łydkach poszedł za nią do skoku w półsiadzie, po skoku usiadł na dwie foule nie cofając ręki, a trzymając klacz, by następnie posłać do skoku nad jedną, a następnie drugą stacjonatą. Na sam koniec po pokonaniu 3 fouli, gdzie nieznacznie wziął ją na siebie w razie czego podnosząc by pokazać oksera dojechał do miejsca wybicia nad niego, by następnie posłać klacz do skoku. Powtórzyli to po dwa razy na każdą stronę, by następnie dźwignąć jedynie oksera na wysokość 100 cm i najechać na linię raz na stronę. Jeśli nie trzeba było niczego powtarzać ponownie przeszedł z klaczą na chwilę do stępa chwaląc sowicie.

[Leon]

[Unbridled Life]

Kiedy Alexander przyprowadził ją na małą halę Unbridled obrzuciła ją uważnym wzrokiem, parskając ciut nerwowo i niepewnie w stronę innych par, ale o ile pozostałe obecne tu konie, nic nie odstawiały w związku z jej obecnością, to generalnie siwej udawało się mieć je w nosie, co już samo w sobie wymaga chyba medalu. Grzecznie zatrzymała się w rogu, czekając aż właściciel poprawi sprzęt i ją dosiądzie, jednak kiedy ledwo co zasiadł siodle, zanim zdążył wysłać jej odpowiednie pomoce, klacz ruszyła sama z siebie, być może wybijając tym faktem mężczyznę z równowagi. Dodać trzeba jednak, że nie rozgalopowała się od razu, ruszając stępem. Po prostu miała szybszy zapłon i właściciel i wiedziała z czym co się je
Mimo to jeśli uznał to za stosowne zatrzymała się, nie wiedząc do końca po co i na co, jednak później znowu ruszyła stępem. Był to stęp aktywny i energiczny, jednak przy tym dość spokojny, Unbridleld nie rozpędzała się niepotrzebnie. Gorzej z tym, że mniej chętna byłą do takiego rozluźnienia, niechętnie i ciut opornie prostując szyję i obniżając łęb, chociaż Alex dawał jej taką możliwość.

[Alexander]

Ta, ona za wszystko dostanie medale za sam żywot nawet. Czemu nie mogła się urodzić jakoś bardziej przystępna? No tak ani matka ani ojciec to zbyt normalni to nie byli, a raczej nie są. Jednak cichosza tam, to mało ważne. Ta ona wszystko wie lepiej, szkoda że nie zawsze w tych momentach co powinna i wychodzi na tym niekoniecznie dobrze. Od razu ponownie ją zatrzymał, a w ramach przypomnienia jej że samowolka nie popłaca stali dobrą minutę lub ponad zanim ponownie ruszyli przed siebie stępem. Krążyli bez większego celu dobre kilkanaście minut wzdłuż ścian małej hali, zmieniając jedynie kierunek przez przekątną od czasu do czasu. Dopiero po tym czasie pozbierał wodzę wchodząc z siwą na kontakt i poprzez dociążenie jej zadu, poprosił ją o jego zaangażowanie w pracę. Odbyło się to na krótkiej ścianie, a wraz z jechaniem na długą w jej połowie zjechali na pierwsze koło. Postarał się jak najlepiej wygiąć siwą od wewnętrznych pomocy, a ograniczając zewnętrznymi postarał się aby klacz nie wypadała z ustawienia. Wykręcili kilka kół na jedną stronę, zmienili kolejno kierunek przez przekątną i wykręcili kilka na drugą. Jak klacz wykonywała pewniej i dokładniej większe koła które były jako pierwsze rzucane na trening, starał się wyjeżdżać z nią ciaśniejsze. Wtedy po powrocie na ścianę, wysunął lekko ręce w przód i docisnął łydki do jej boków wraz z wypchnięciem z bioder w wyższy chód. Zaczął od razu także anglezować w siodle, by mieć większą kontrole nad nią. Na razie jechali po prostu przed siebie, łapiąc odpowiednie tempo i dogrywając się.

[Imagination ST]

Pochwały były jak najbardziej na miejscu - Imagination kojarzyła je z czymś, co zrobiła dobrze, tym samym jako dość mądry koń zaczynała takie rzeczy powielać. W przeciwieństwie do niektórych innych koni, potrafiła wyciągnąć coś sama z siebie, a to było cenione i lubiane, szczególnie u bardzo doświadczonych jeźdźców, którym Christian był.
Poprawiała się z każdym elementem, po prostu nabierając odrobiny spokoju i zrozumienia, że nic jej nie zje ani nie ugryzie chociażby. Dawały jej też sporo nagrody, które otrzymywane po różnych elementach sprawiały, że nabierała odwagi i coraz chętniej pracowała ponownie na takimi sprawami.
Kłusem pokonała linię gimnastyczną, angażując zad i wyciągając się lekko z wysoko unoszonymi nogami, zaokrąglając szyję i będąc przepuszczalną w potylicy. Drągi przestawały ją już gryźć dlatego wykonywała je całkiem poprawie, nie stukając ani w jednego, w końcu!
Pierwszy krzyżak poszedł gładko, bo też nie był super wymagający, zaraz za nim przeszła zaś w galop, pokonując dość sporą foule i wybijając się nad drugi, wyższy. Tutaj lekko się zawahała, pokazała spięcie nową wysokością przeszkody, lecz bez problemu pokonała ją kierując się na stacjonaty. Levrull musiał Imaginatnion pchnąć do skoku, przysiadła lekko na zadzie chcąc wyhamować, nie udało się to jednak, gdyż zamknięta w pomocach ową przeszkodę musiała pokonać, ta zaś nie była wcale taka trudna, tak jak kolejna.
Okser stanowił dla niej problem, z którego ledwo się wykaraskała przez spięcie i spłaszczenie skoku, tym samym zaczepiła tyłami o drąg, który może i nie spadł, ale nieźle ją przestraszył. Zdenerwowana wraz z mężczyzną musiała poprawić owy skok dwukrotnie i dopiero wtedy dostała stęp, który przyjęła z błogością.

[Bijou Caramel]

[Christian Levrull]

Ponownie pokazała, że potrafi uczyć się na błędach, gdyż dwa kolejne przejazdy faktycznie okazały się znacznie lepsze niż pierwszy ze spłaszczonym skokiem nad ostatnią przeszkodą. Dlatego uwzględniając fakt, że klacz na tej nie takiej dużej zresztą wysokości poradziła sobie postanowił ją nieco zaskoczyć. Prócz dystansu chciał jej pokazać parę "strasznych rzeczy" chcąc wprowadzić straszaki jak najprędzej.
Dlatego kiedy stępowali skład przeszkody się nie zmienił, a pod pierwszym krzyżakiem pojawił się mały, okrągły basenik. Również na wyższym, drugim krzyżaku został postawiony basenik, na trzeciej przeszkodzie, którą była stacjonata na dole pojawiła się podmurówka zasłaniająca od połowy przeszkody w dół, natomiast na okserze, który tym razem był już normalnym okserem (czyli zamiast krzyżaka na pierwszym członie była stacjonata) na którym została zawieszona wąska deska pod drągiem.
Gdy zostały ułożone wszystkie podmurówki skrócił wodze wracając z klaczą do lekkiego ustawienia i zakłusował od razu pilnując aktywnego tempa. Parokrotnie skrócił i dodał na ścianie w kłusie chcąc sprawdzić jej przepuszczalność, by będąc pewnym, że ma ją na pomocach skierować się na "straszny" szereg gimnastyczny. Wiedział, że będzie patrzeć/kombinować, dlatego mocno domknął ją w łydce nie bojąc się w razie czego wzmocnić sygnał ostrogą czy wspomóc się bacikiem z głosem. Nie dał jej również zmieniać tempa, co mogłoby ją wytrącić z równowagi i zmotywować do wyłamania. Następnie przed każdą z czterech przeszkód posłał ją do skoku pewnie domykając ją w pomocach i starając się jej nie wyprzedzić w skoku, dając jej tym samym wymówkę do stopki. Rozszerzył nieco ręce tworząc trudny do przebrnięcia korytarz z wodzy. Jeśli jednak zatrzymała się czy próbowała wyłamać na razie starał się ją uspokoić po takim incydencie i najechać na całą kombinację jeszcze raz nie każąc ją za stres. Jeśli jednak pojawiło się to parokrotnie to już dostała motywację na tyłku bacikiem. Jeśli jednak od razu podołała zadaniu od razu ją pochwalił i dwukrotnie jeszcze najechał na kombinację, by później uraczyć ją smaczkiem z siodła. Jak było pozostawiam Tobie.

[Imagination ST]

Przeszkody zaczynały być trochę straszne, bo chyba jak każdy nie taki doświadczony koń, cała się uderzenia czy wjechania na coś z pozoru nieruchomego i twardego. Podczas stępu obserwowała więc zmienianie przeszkód z odrobiną niepewności, stawiając uszy w kierunku zmienianych przeszkód, lekko się spinając. W trakcie zbierania jej na kontakt i zakłusowania Chris musiał się nieźle nagimnastykować, by skupić klacz na sobie, gdy to się jednak udało szła o wiele lepiej, aktywniej, choć może odrobinę nerwowo? Zdawała się skupiać tylko na mężczyźnie, ale jednak te przeszkody odrobinę ją przestraszyły. Dodanie wykonała całkiem sprawnie, przyśpieszając machanie nóżkami, aktywnie pracując zadem. Następnie wjechali na szereg gimanstyczny, przed którym klacz chciała się bronić, lecz będąc zablokowaną w pomocach ruszyła na przeszkody, pokonując je na czystko, lecz z przesadnie dużym zapasem. Wyglądało to, jakby skakała przeszkody sporo większe, ale tak bardzo bała się stuknąć, coś na jej oko twardego i nie do ruszenia. Na koniec całego szeregu zarzuciła zadem, oddając negatywne emocje i adrenalinę.
Z każdą powtórkę było coraz mniej stresu i coraz lepszy baskill. Nie spinała się, wyskakiwała na wa miarę zdrową wysokość. Nagrodę zaś przyjęła z chęcią, zjadając ją szybko, jakby ktoś miał ją jej zabrać.

[Unbridled Life]

No właśnie, po co pytasz jak znasz odpowiedź? Takie geny, takie geny. Wszystko wina tatusia. No dobrze, mamusi też, ale tatusia mniej lubi, więc będzie, że na niego. No tak samowolka nie popłaca, ale jemu, bo by się jej w życiu nie wypłacił, za to, że musi stać minutę. Którą owszem, stała w miejscu z fochem, wiercąc się i ogólnie nie ułatwiając mu życia. Czy to ją czegoś nauczy? Niee, no skąd! I to też, zachowuje się jakby mu wystrzeliła spod tyłka i to galopem! I to ona jest mało przystępna w tym duo?
Jednak w końcu ruszyli i Unbridled była naprawdę wyrozumiała za wcześniejszą przewinę swego właściciela. Stępowała energicznie i aktywnie, jednak nie przesadzając, nie spiesząc się nigdzie nadmiernie, chociaż nadal było u niej widać lekkie spięcie, niechęć do zejścia łbem do dołu i ogólnego rozluźnienia. W związku z tym mimo, że podjęła próbę odpowiedniego zaangażowania zadu, nie wyszło jej to tak dobrze, jak powinno przy mniejszym spięciu. Podobnie miała się sprawa z kołami, które chociaż były spore to po prostu sprowadzała je do kwadratu, a nawet jeśli udawało jej się jakoś wygiąć od jego łydki i wpisać w figurę, to i tak nie była to figura o największej jakości. Powoli zaczęła odpuszczać na kolejnych, zakończonych głównie klapą figurach, jednak jeszcze nie na tyle, by miały jej się udać koła o mniejszych średnicach. W końcu, zapewne po przepracowaniu jej na kołach na tyle, na ile to było w tej chwili możliwe, Alexander poprosił ją o kłus na ścianie. I tym razem zareagowała błyskawicznie, jednak nie wychodząc przed niego. Mimo to tym razem nie ograniczała się do aktywnego tempa, rozpędzając się bardziej, niż to ustawa przewidywała.

[Christian Levrull]

Był z niej bardzo zadowolony, jako, ze wyzwanie postawił przed nią całkiem trudne, choć przez wzgląd na szereg ciężej było klaczy kombinować jak już wpadła wciąg skakania. Dał jej chwilę długiej wodzy, kiedy stępowali po ostatnich, bardzo udanych przejazdach i postanowił jeszcze ostatnie parę razy pokonać szereg gimnastyczny, teraz nieco podwyższając poprzeczkę wysokości. W trakcie gdy stępowali pierwszy krzyżak jechany z kłusa wzrósł na 90 cm, drugi krzyżak z basenikiem pozostał na wysokości 90 cm, trzecia przeszkoda, którą była stacjonata urosła na wysokość 100 cm, a okser na wysokość 110 cm. Odległości zostały poszerzone o ok. 10/20 cm tak by wszystko pasowało.
Kiedy przeszkody były już gotowe zakłusował jadąc chwilę po ścianie, gdzie skracał i dodawał jej kłusa, wjeżdżając również na ciasne wolty, czując, że jest "ridi" najechał z nią na szereg, gdzie zamykając ją w korytarzu z pomocy domknał ją na drągach posyłając do pierwszego i każdego kolejnego z czterech skoków. Analogicznie jak wcześniej uniemożliwił jej ucieczkę, starając się jednak być na tyle przyjemnym w pomocach, by sama chętnie wciągała go w przeszkody, nie chciał jej cały czas pchać w skok. Po przeskoczeniu oksera pochwalił ją, by najechać na kombinację raz jeszcze. Następnie dwukrotnie najechał raz jeszcze, gdzie okser miał wysokość już 120 cm. Znów starał się o lekkość klaczy zachęcając ją do skoku. I na sam koniec okserek urósł do 130, ale najazd wykonał na tą kombinację tylko raz, z tej lepszej strony.
Tak jak wcześniej jeśli się zatrzymała się czy próbowała wyłamać starał się ją wpierw uspokoić po takim incydencie i najechać na całą kombinację jeszcze raz nie każąc ją za stres. Jeśli jednak pojawiło się to parokrotnie to już dostała motywację na tyłku bacikiem. Jeśli jednak przeszła wszystko śpiewająco od razu rozkłusował ją na długiej wodzy chwaląc głosem i gładząc po szyi, a po przejściu do stępa znów dając jakiś dobry smakołyk. <3 Zasłużyła. Długo postępował ją z derką już na plecach, by czując, że odetchnęła opuścić halę.

[zt]

[Imagination ST]

Na długiej wodzy była spokojna, trochę zmęczona, obserwując jak przeszkody się zmieniają. Bez problemu przeszła do kłusa, na ścianie pozostając rozluźnioną i pogodną na pomoce ze strony jeźdźca. Wolty nie sprawiały jej problemu, choć zdawała się czasami być nieobecną ze zmęczenia. Mimo to przy skokach się rozluźniła, pokonując je w miarę dobrze.
ZROBIE EDIT JUTRO PLS ZT <3

[Oliver Pelerieux]

Przynajmniej z Cruzem nie musiałem się izolować od reszty, więc już bez skrępowania wybrałem się z ogierem na halę. Co prawda zastaliśmy ją pustą, ale to mogło się zmienić w każdej chwili, prawda? Zamknąłem za nami dolną połowę drzwi wejściowych, żeby siwemu nie przyszło do głowy pójść w siną dal, po czym ustawiłem w jego towarzystwie kilka przeszkód i wreszcie wsiadłem na niego, pierw podciągając popręg i opuszczając strzemiona po obu stronach. Zacząłem od dziesięciu minut stępa, w zasadzie od początku zajmując czymś głowę ogierowi, bo wiedziałem, że nie lubił bezczynności, a perspektywa galopu i skoków była dla niego olbrzymią pokusą. Dlatego cały czas zabierałem go na mniejsze lub większe koła oraz wolty, często zmieniając kierunki i nie zapominając o jakże istotnych momentach wyprostowania, podczas których przestawiałem zwykle pomoce. Po takim wstępie zatrzymałem Cruzeira przy jednym ze stojaków, odwiesiłem na nim derkę, która dotąd chroniła siwego przed chłodem hali i zaprosiłem go do kłusa, podczas pierwszego zakłusowania chcąc przede wszystkim sprawdzić dzisiejszy nastrój podopiecznego.