[Ruth]

W przejściu do kłusie coś poszło nie tak, nawet wiele, co musiała odratować silną paradą, ledwo się przy tym trzymając grzbietu. Boże, co tu się dzieje! Ściągnęła wodze, siadając głębiej w siodło i obciążając zad z przetrzymaniem łydek, aby sprowadzić go do stępa, w którym ponownie doprowadziła go do pełnej kontroli, aby dopiero po kilku krokach, półparadzie i pełnym panowaniu nad swoimi kończynami zacząć ogarniać życie. Lepiej nic więcej nie piszę, bo się jeszcze dowie i będzie mi marzł. Trochę efekt placebo, ale tak na odwrót. Powiem - jest zimno, to zacznie marznąć, choć zimna wcześniej nie czuł! Nim doszło do czegokolwiek, zatrzymała ogiera w roku czworoboku, by zsiąść, zdjąć mu derkę i ponownie się wgramolić, tym razem sprawniej. Dopiero wtedy wróciła do jazdy.
Taki koń mimo wszystko wiele dla niej znaczył, gdyż nie ukrywając, nie była złym jeźdźcem, ba, miała za sobą zwycięstwa na krajowych zawodach i nie tylko. Mimo to w ujeżdżeniu zawsze brakowało jej dokładności i tego, że musi idealnie panować nad swoim ciałem. W skokach mogła zgubić zakręt zadem, mogła zgubić strzemię i skoczyć bez niego, mogła wspomóc się batem czy niektóre konie potrafiły same odratować skok. W ujeżdżeniu mimo to potrzebowała więcej kontroli, szczególnie przy młodym i plastycznym koniu jak Hollywood. I to jest super! Mogła się uczyć, a nie była aż tak okropna, by go totalnie zjechać i zepsuć.
Po wszystkim poprosiła go, by znowu ruszyć kłusem. Obciążyła silniej zad, wypychając go miednicą, wykonując przy tym ruch nadgarstków i starając sprowadzić go do normalnego kłusa, w którym przeszła do anglezowania. Jeśli to się udało, po jednym okrążeniu maneżu, skręciła nim w połowie ściany na woltę, skupiając się na zewnętrznej nodze za popręgiem, która w ostatnich woltach gdzieś ją gubiła, oraz na stałości tempa, które utrzymywała anglezowaniem i subtelnymi, aktywizującymi łydkami. Zaraz po wolcie zjechała na równą linię, aby pokonać połowę maneżu i znów skręcić na woltę, tym razem z wcześniejszą zmianą nogi, gdyż skierowali się na woltę w drugą stronę.

[Hollywood Hell'o]

No halo, a gdzie jakiś bardziej rozległy opis tego, jak ją wytrząsł i przewiózł i pięć razy o mało nie spadła? :c
W końcu, w odpowiedzi na bardzo wyraźne działanie z góry, dał się namówić na powrót do stępa, w którym od razu kilkakrotnie zafurkotał chrapami a na pysku nadal malowało mu się przerażenie. Niemniej jednak teraz już nic nie motało mu się tak mocno koło nóg, chociaż czuł obecność mocno przesuniętej derki. Całe szczęście Węgierka szybko go zatrzymała by zdjąć to ustrojstwo i odłożyć je na bok. A fe! Nawet po zdjęciu derki jeszcze przez jakiś czas był taki "elektryczny", co na co dzień raczej nie miało miejsca. Był trochę takim wycofanym gagatkiem i nawet pod siodłem pozostawał zdystansowany, nie odpowiadał tak jak inne konie na najlżejszą łydkę nagłym i widowiskowym przyspieszeniem, ale dzięki temu był o wiele łatwiejszy do jazdy i przede wszystkim w obyciu. Za wyjątkiem sytuacji takich jak ta.
Poproszony o przejście do kłusa po ponownym ruszeniu zareagował tak, jak chyba dawno tego nie robił, wyrywając nagle do przodu i przy tym niestety znacząco opadając na przody z ciężarem. Zdecydowana reakcja Węgierki w postaci bardzo wyraźnego zadziałania półparadą i ciężarem skłoniła go do "przemielenia" w głowie sytuacji i zrównoważenia się, dzięki czemu za chwilę się uspokoił i znów zaczął bardziej wkraczać zadnimi nogami pod kłodę, tym samym będąc w stanie odciążyć przednie kończyny i znów zacząć się zaokrąglać. Wolta na tym etapie nie była dla niego jeszcze najłatwiejszym elementem, nie do końca rozgrzany i wygimnastykowany miał trudność, aby wygiąć się prawidłowo na małej średnicy koła i mimo wsparcia zewnętrznych pomocy Ruth, nie odnalazł się w tym wszystkim, zrobił się kanciasty na tej wolcie i po prostu znacząco zwolnił, omal nie wypadając z kłusa. Sytuacja nie poprawiła się po ponowieniu próby w drugą stronę, ogierowi trzeba było jednak na początek znacznie więcej aktywnego jechania po prostej, dużych kołach i innych łukach o sporej średnicy, takich jak wężyki i serpentyny. Dopiero po wstępnym rozkłusowaniu się w takiej małej gimnastyce byłby w stanie dawać z siebie więcej w zmianach tempa, przejściach i w końcu ciaśniejszych łukach takich jak wolty czy półwolty, na które teraz jego ciało nie było zwyczajnie gotowe.

[Ruth]

Widząc, że jej działania nie przynoszą rezultatu sprowadziła go na prostą, prowadząc po jej połowie, aby finalnie znów sprowadzić go na koło, tym razem na całą szerokość maneżu. Prowadziła go dalej w kłusie, działając aktywizującą łydką, aby finalnie po zjechaniu z koła ponownie zjechać na ścianę. Na niej podpuściła go do szybszego kłusa, dodając łydkę i wypychając go delikatnie biodrami do szybszego kłusa, działając przy tym kontaktem aby nie zagalopował. Postawiła na przejechaniu kilku ścian w tym tempie, po pewnym czasie znów sprowadzając go na koło, tym razem w drugą stronę. Stawiała na ładny łuk i utrzymanie tempa, momentami jednak gubiła się gdzieś w któryś pomocach, tym samym albo tracąc na łyku, albo zmieniając tempo.
Mimo to poprawiała swoje pomoce widząc tylko jakiekolwiek problemy. Po kole zjechała ponownie na ścianie, na niej skłaniając go do wężyka o jednym łuku w połowie maneżu, na którym także stawiała na równe tempo i ładny łuk. Tutaj wyszło to już lepiej, między innymi jasnym, klarownym sygnałom z łydek i kontaktu. Odczuwała po Hollym każdy swój błąd co wiele jej dawało i pozwalało na szybką ingerencję i naprawdę błędu, nie znaczy to jednak, że nie będzie ich popełniać. W końcu nie ma ludzi idealnych. Obecnie jeśli gdzieś traciła, to na stałości pomocy i ich sile. Potrafiła przyłożyć obie łydki, lecz w różnym czasie i siłą, tym samym tracąc na ładnym łuku, czy skakać w tempie. Podobnie było z lekkim spinaniem się w plecach, co także wpływało na ogiera. Może powinna postawić na trenera?

[Hollywood Hell'o]

Na kole już znacznie łatwiej było mu przyjąć optymalne wygięcie całej kłody bez utraty tempa, które mogło swobodnie powrócić do swojego aktywnego, roboczego wymiaru. Naturalnie sam z siebie nieco bardziej by się ślimaczył, ale działanie łydek Węgierki stale zachęcało go do otwartego ruchu naprzód. Zjechawszy z koła był wyraźnie lepiej "ułożony" między pomocami ciemnowłosej i nie zignorował jej prośby o przyspieszenie, przy którym na dzień dzisiejszy jeszcze łatwiej było mu o wydłużenie wykroku, które także nastąpiło. Kontrolowany z każdej strony ale w taki akceptowalny sposób nie wypadł z kłusa do galopu, choć po pewnym czasie stracił tę początkową moc i dynamikę na rzecz już normalnego kroczenia, tylko w tempie szybszym od standardowego. Tak naprawdę potrzebował częstych półparad i oprócz tych aktywizujących pomocy także elastycznego i delikatnego zachęcania go poprzez umiejętne użycie wodzy do tego, by jeszcze bardziej szukał kontaktu, by szedł jeszcze bardziej zaokrąglony, co też nie dopuściłoby do tego, że tak jak teraz znów zaczął iść płasko. Kolejne koło pozwoliło mu w jakimś stopniu jakościowo dojść do siebie i znów zaczął się ładniej nieść, na łuku pracując lepiej nawet, jeśli gubiła się jego właścicielka. Chociaż zdarzyło mu się wypaść/wpaść przodem czy tyłem i nie szedł cały czas równo, dało się wyczuć, że znacznie lepiej rozluźnia się na takim sporym łuku a co za tym idzie, staje się bardziej giętki i plastyczny. Większa dyscyplina u Ruth zaowocowała jego stałością podczas wyjechania na wężyk, na którym już prawie całkiem miękko wyginał się raz w jedną, raz w drugą stronę - nieznacznie, bo łuczki były dość płaskie, ale mimo wszystko widać było jego "przeginanie się" z lewa na prawo i właśnie ta zmiana wygięcia była u Hollywooda tym, co znacząco poprawiało stan jego wygimnastykowania. Wbrew pozorom, choć na czworoboku konkursowym takie rzeczy były jak najmniej pożądane, to teraz podczas treningu błędy Kravchenko w jego wyginaniu czasami potrafił przynieść pozytywne rezultaty. I tak choćby, na długiej ścianie zaoferował jej równomierne poruszanie się z zadem do wewnątrz czy na kole niepostrzeżenie sam sobie robił wstęp do łopatki do wewnątrz czy połowicznych ustępowań. Z pewnością pomoc trenera nie zaszkodziłaby kobiecie w lepszym wykorzystaniu umiejętności ogiera, jeśli oczywiście planowała go dalej rozwijać i być może startować w klasach kiedyś wyższych niż aktualne P.

[Ruth]

Widząc poprawę w jego ruchu postanowiła zaangażować go w coś ambitniejszego. Poprowadziła go w kłusie po ścianach, w ramach finalnego rozkłusowania. Delikatnie napinała i rozluźniała wodze małym palcem, mieląc nim w jego pysku, aby nie tracić na kontakcie i rozluźnieniu. Następnie zaś usiadła głębiej w siodło i ruchem z miednicy oraz łydką za popręgiem poprosiła go o galop. Najpierw poprowadziła go w nim jakiś czas wokół ścian, aby trochę rozbudzić w nim tempo, następnie zaś rzuciła mu półparadę zjeżdżając ponownie na dość duże koło. Siedziała głębiej w siodle, obciążając zad i skłaniając go do spokojniejszego tempa, by spokojnie popuszczać mu wodzę ku sprowadzenia pyska niżej. Obniżyła mocniej łydki w puśliskach, siedząc równo na obie strony, zaś łydkami wspierając jego zakręt. Nie wymagała od niego bardzo niskiego sprowadzenia, wystarczy by choć trochę sprowadził łeb niżej a wtedy został pochwalony słownie. Pod koniec koła spokojnie zebrała wodze, wracając na koło, aby przejechać długość ściany do koła i po narożniku, na którym wparła go łydkami w łuku zwolniła go do kłusa, aby pokonać krótszą ścianę w kłusie anglezowany. Przed narożnikiem rzuciła mu półparadę, następnie pokonała narożnik i skłoniła ponownie do galopu, starając się przy tym o zagalopowanie na złą nogę. Trzymała go w nim przez jakiś czas, pokonując kolejny narożnik ze ścięciem, bo jeszcze by sobie nogi powyłamywał, aby po jakimś czasie znów zwolnić do kłusa. W nim zjechała na ścianie na kolejny wężyk, tym razem w drugą stronę. Na sam koniec po kolejnych partiach kłusa zwolniła do kłusa, następnie zaś do stępa w którym od narożnika skłoniła go do ustępowania w lewo do środka, wspierając go przy tym na silnej pomocy łydek, które jednak co jakiś czas traciła. Przez to całość mogła wyjść koślawa, ale z czasem zdecydowanie polepszała się, wystarczy, że kobieta to zobaczyła.

[Hollywood Hell'o]

Szedł aktywnie od zadu a między pośladkami zaczęły mu się pojawiać niewielkie ilości piany, bo mały pracuś pracował pracowicie! Kiedy więc Ruth dodała do aktywizujących pomocy także subtelne działanie wodzy, Holly zaczął powoli przekonywać się do szukania sobie bardziej miejsca w dole i kiedy docierał do podparcia na wędzidle, zostawał na nim tak długo, aż nie stracił na chwilę równowagi i zabawa mogła zacząć się od nowa. Taki urok szkolenia konia, dużo trzeba było powtarzać i mieć cierpliwość do drobnych niepowodzeń, na które lekarstwem było tylko i wyłącznie dalsze, skrupulatne trenowanie.
Do galopu przeszedł pewnie i chętnie, nie wyrywając jednak do przodu tylko pozostając takim "stonowanym", dlatego dobrym pomysłem okazało się otwieranie go i rozjeżdżanie wokół ścian maneżu. Przy tym gniadosz się bardziej zaangażował i w jego galopie pojawiło się widocznie więcej dynamiki i siły, której jednak nie mógł oferować nie wiadomo jak długo, bo jego mięśnie nie miały jej w sobie aż tyle. Póki co jednak szedł aktywnie i nic się nie zmieniło podczas zjazdu na koło, dopóki kobietka nie zaczęła się robić jakby cięższa w siodle i trudniejsza do niesienia. Wówczas oldenburg zmuszony był do poważniejszego zapracowania plecami i w ogóle całym sobą do góry, chcąc jakoś "wypchnąć" ten nagle większy ciężar ku górze, aby powrócić do równowagi sił. Oczywiście zagranie to nie było nie wiadomo jak spektakularne, ale na pewno odczuwalne z siodła. Skoro tak się dźwignął i na razie szło mu dobrze zostawanie dłużej na tylnych nogach od których z gracją się odbijał, to mógł też trochę śmielej się opuścić przodem, bo był wystarczająco zrównoważony dzięki podstawionemu zadowi. Powróciwszy na prostą był co prawda nadal oparty na pomocach, ale nieco trudniej mu było zachować taką okrągłą sylwetkę co na łuku, wobec czego wrócił do optimum.
Poproszony o zejście do kłusa troszkę jeszcze wpadł w ten niższy chód i ponowne zagalopowanie, tyle, że na złą nogę, wyszło chyba tylko przez przypadek. Ale grunt, że się udało, jednak w kontrgalopie gniadosz nie był aż tak łatwy do utrzymania i mam tu na myśli zachowanie impulsu do dalszego galopu a nie rozpaczliwe przytrzymywanie na wodzy, które w żadnym razie nie było konieczne. Ruth musiała się naprawdę mocno rozluźnić a jednocześnie zdecydowanie go podpierać w tym galopie, bo nie było to łatwe zadanie i jak łatwo się domyślić, starczyło jedno zachwianie kobiety bo Hell'o spadł niezdarnie do kłusa. W tym chodzie jednak już się poprawił znów za pomocą wężyka a ponowne galopy właściwie przebiegły bez większych różnic względem pierwszej strony - tutaj Holly trochę zaskakiwał, bo niewiele było koni, których gorsza strona różniła się od lepszej tak niewiele.
Już stępie myślał, że przyszła pora na odsapnięcie, skoro jednak nie dostał długiej wodzy a za to jakieś sygnały, przemielił je szybko przez trybiki w głowie by po narożniku zacząć poruszać się niby z ciałem wyprostowanym, a jednak po przekątnej za sprawą fikuśnego przestawiania nóżek. Nie był równy w tym ustępowaniu bo sygnały miały raz większe, raz mniejsze nasilenie, ale przy kolejnych próbach Ruth jakby dochodziła do siebie coraz bardziej i tak samo jej podopieczny odnajdywał więcej harmonii w poruszaniu się w tym najprostszym chodzie bocznym, który właściwie nie do końca był chodem bocznym. xD

[Ruth]

Po pierwszej fali ustępowania sprowadziła go ponownie do stępa na ścianie, tym razem popuszczając mu lekko wodzę. Pozostała w tym przez dobre półtora ściany, pozwalając mu się uspokoić i odsapnąć, by ponownie spróbować ustępowania, tym razem w drugą stronę i ze stałymi pomocami. Równomiernie przyłożone łydki, kontakt wspomagający potylicę i lekki kołysanie dosiadem skłaniały ogiera do ruchu w bok. Jeśli to się udało został ponownie pochwalony i sprowadzony na ścianę, aby zakłusować, a potem zagalopować na odpowiednią nogę w kierunku narożnika. Na nim skręciła w dobrą stronę prowadząc go po przekątnej do drugiego narożnika, gdzie skręt odbył się ponownie na kontrgalop. Oczywiście nie robiła mu ostrego zakrętu, zaś tempo utrzymywała stałe, skupiając się na mobilizacji do dalszego galopu na błędną nogę, w którym prowadziła go na długości jednej ściany i to nie pełnej. Cały czas mobilizowała go dosiadem do pchania się w przód, zaś łydkami wskazywała na ruch po prostej linii. Przed kolejnym narożnikiem obciążyła zad i przycisnęła łydki, sprowadzając go do kłusa, w którym wyjechali narożnik.
Na ścianie poprowadziła go ponownie w kłusie, na razie roboczym, w którym ustabilizowała stałe, aktywne tempo oraz podziałała mobilizująco wodzą na dalsze mielenie wędzidłem, dosiadem obciążając zad. Na kolejnym narożniku wspomogła go wewnętrzną łydką do zgięcia do wewnątrz, zaś zewnętrznął do odpowiedniego usytuowania zadu, aby na ścianie wzmocnić nacisk kontaktu, obciążyć zad i dodając stałą, aktywizującą łydkę skłonić go do wyciągnięcia kroku przez całą długość ściany. Miała rozluźniony, stały dosiad który mógł mu w tym zdecydowanie pomóc. Pod koniec ściany rzuciła mu półparadę sprowadzając ponownie do kłusa roboczego, aby pokonać kolejny narożnik i poprosić go o galop. W nim na następnej ścianie zjechała ponownie na duże koło, powoli i łagodnie popuszczając mu wodzę i dosiadem obciążając mu zad, ku lepszemu utrzymaniu równowagi. Wspierała go łydkami w łuku, działając przy tym mobilizująco, by nie stracił na tempie. Jechali teraz koło w drugą stronę niż obecnie i widoczne było, że w tą szło mu trochę gorzej - wiadomo nad czym pracować. Musieli wspólne wyzbyć się braku koordynacji wśród pomocy Ruth oraz niektórych niedociągnięć, które u młodego konia są całkowicie zrozumiałe.

[Hollywood Hell'o]

Jak każdy niegłupi koń wykorzystał oddanie wodzy do rozciągnięcia sobie i przez ten czas luzu poparskiwał sobie cichutko co krok. Przy ponownym nabraniu wodzy na kontakt potrzebował wyraźnego dojechania go z powrotem do wędzidła aby nie zblokować się w potylicy ani nie utracić w ogóle dobrego stępa. Ponowne podejście do ustępowania przeszło o tyle gładziej, o ile jego jeździec bardziej wziął się w garść i skoro Ruth okazała się teraz bardziej dokładna, on mógł równomiernie krzyżować nogi i nie gubić jednolitego tempa. Oczywiście nawet to ustępowanie nie zasługiwałoby na 10 od sędziów, mogło być jeszcze bardziej dynamiczne a kroki obszerne, natomiast szyja ogiera winna się bardziej podnieść do ustawienia wysokiego, ale nie były to rzeczy, które można było ot tak "zrobić" przy następnym powtórzeniu - nad takimi aspektami pracowało się długofalowo i kropka. Warto jednak wiedzieć, co jest celem w jakim obszarze, czyż nie?
Otrzymawszy pomoce do zagalopowania ze stępa zawahał się tylko chwilę, zapaliła mu się lampka z czasów, w których chodził też trochę skokowo i jeźdźcy niejednokrotnie "przechodzili do rzeczy" ze stępa czy co poniektórzy próbowali z nim nawet ze stój. Zagalopował więc, znów trochę się ociągając i potrzebując wyraźnego dojechania do aktywności w której później mógł pokonywać kolejne metry wzdłuż ściany maneżu, aż w końcu został skierowany na przekątną. Pozostał na niej opanowany jak rzadko który koń a kiedy już dotarli z powrotem do ściany i tym samym do momentu, w któym do tej pory dobry galop zamieniał się w kontrę, tak jak wcześniej zrobiło się trochę trudniej, za to teraz Ruth już widocznie była mądrzejsza o tamto podejście i sumiennie go podtrzymała, dzięki czemu Holly dogalopował do momentu, w którym ona sama poprosiła go o przejście do kłusa. Od razu wchodząc w niższy chód miał równowagę i jak na siebie dobrą dynamikę, opierał się na kontakcie i zabrakło mu poszerzenia ram stwarzanych przez wodze do dobrego rozwinięcia dodania w kłusie - było widać chęć i jakąś zmianę, ale to jeszcze nie było w stu procentach to. W każdym razie powrót do standardowego wydania roboczego nie sprawił mu problemów, podobnie jak kolejne zagalopowanie już z kłusa. Na kole widać było szczególnie, że bardziej opiera się na jej pomocach bo sam w sobie jest nieco mniej zrównoważony na tę stronę, choć różnica może nie była kolosalna. Z tego jednak względu nie zszedł w dół za oddaną wodzą bez utraty osadzenia na zadzie - po prostu lekko opadł podążając pyskiem w dół, nawet mimo wsparcia od strony Węgierki. Ale tutaj podobnie, pomóc mogło tylko częste wałkowanie tematu i sumienne budowanie siły zadu, która ratowałaby go z takich sytuacji. Nie wszystko do zrobienia na jednym treningu, szczególnie, że po gniadoszu zaczęło być widać, że już jest trochę zmęczony.

[Ruth]

Rozumiała całkowicie fakt, że nie wszystko da się zrobić od razu. W końcu do osiągnięcia jakiegoś poziomu potrzebowali czasu i licznych treningów. Nie obawiała się jednak o to, będąc jak na razie pewną długotrwałego, stałego trenowania Holly'iego. Zobaczymy co z tego wyjdzie. <lol2>
Po kolejnym kole z obniżeniem pyska, które nie wyszło im do końca spowolniła go do kłusa roboczego, w którym pokonali kilka ścian. Na nich pracowała nad idealną linią ich ruchu, stałości tempa i żuciu wędzidła. Zbliżali się ku końcowi, Holly był dziś wytrzaskany we wszystkich 3 chodach, kobieta zauważyła błędy i u siebie, i u niego nad którymi miała zamiar pracować na kolejnych treningach. Na razie musiała dać mu odpocząć i nagrodzić go w stajni za naprawdę dobrą pracę.
Po fali kłusa spowolniła go do stępa, dając luźną wodzę i głaszcząc go po szyi w ramach nagrody za wykonanie swojej roboty, pozwalając także na odrobinę ścinania narożników czy niewyraźnych łyków na woltach pod końcowym stępie. Już się dzisiaj nagimnastykował.
Na koniec podjechała pod wyjście z czworoboku, gdzie zgrabnie zeskoczyła biorąc derkę w dłoń, rozpinając kask i idąc z nim w ręku na luźnej wodzy w stronę stajni. <3 zt

[Hollywood Hell'o]

Z niejaką ulgą przeszedł do kłusa bo tu już znacznie łatwiej było mu się obniżyć w prawidłowym zaokrągleniu i bez utraty równowagi, co też z chęcią uczynił mając ku temu okazję. Był teraz mięciutki jak masło a jednocześnie stały na kontakcie, co dobrze świadczyło o dzisiejszym treningu, na którym ogier naprawdę dał z siebie wiele. Utrzymywał równomierne tempo, nie przyspieszał ani tym bardziej nie pływał na boki, a po tym widać było, że trochę ma dosyć - tak pozytywnie, ale jednak. Zwolniony do stępa parsknął przeciągle i wypełnił prawie całą luźną wodzę swoją rozciągniętą luźno w dół szyją. No może nie tak tylko w dół, trochę też do przodu.
* Chyba mu jednak ubrała tę derkę na stęp, bo by się wyziębił. :c
Podreptawszy sobie wystarczająco długo do uregulowania krążenia i w ogóle rozluźnienia i rozchodzenia wszystkich kluczowych mięśni, opuścił maneż w towarzystwie Ruth, spokojnie sobie za nią człapiąc skoro już zsiadła.

[ zt ]

[Delfinek]

Nie było bardzo zimno, stąd postawiła na trening na maneżu, początkowo w derce. Miała przy sobie bat, nie korzystała z niego jednak, podobnie jak z drugiej lonży. Na razie puściła go na kilka kół w stępie, coby go wstępnie rozgrzać. Najpierw w lewą stronę, potem poprosiła go do siebie i puściła w prawą. W razie chęci przyśpieszenia sprowadzała go na mniejsze koło, przetrzymując mocniej lonżę, aby jednak stępował, bo się zgrzeje za bardzo chłopczyk.
Po stępie zdjęła mu derkę i wróciła na koło, tym razem prowadząc go w kłusie, aktywnym ale nieprzesadnym, co kontrolowała restrykcyjnie, bo nie z nią teraz numery, że ją przeczołga po całym maneżu. Nie pierwszy wyścigowiec w jej karierze, nie peirwszy młodzik, coby nie wiedziała jak skłonić go do normalnego kłusa.

[Keenashaw]

Ogier wydawał się dość podekscytowany perspektywą wyjścia z boksu. Trochę świrował po drodze na maneż, ale pewnie szybko został sprowadzony do pionu. Potrzebował kogoś kto będzie z nim postępował twardo, nie będzie się pierdzielił. Nie przeszkadzała mu praca na powietrzu, bo w sumie nawet chyba podświadomie ją wolał niż taką w zamknięciu. Wyszedł na koło, podnosząc wyżej łeb i obrzucając kobietę bacznym spojrzeniem. Mimo że dziewczyna przewijała się przez jego życie jak kartki z albumu, to nie zagościła w jego pamięci na długo. Nie przywiązywał się do ludzi, traktował ich przelotnie i przedmiotowo jako żywicieli i wyprowadzaczy. Większość ludzi od niego odstraszał całkiem wredny charakter, który bóg wie po kim odziedziczył. Poruszał się dość żwawo w tym stępie, odpuszczając dopiero po chwili i zniżając łeb na wysokość kłębu. Po kilku kołach w stępie na lewo podszedł do kobiety, by po przepięciu wrócić do stępa tylko na prawo. Nie próbował jak na razie szaleć, poruszał się w stępie ale w tempie dość żwawym jak na początku. No może ciut słabszym, ale nadal energicznym. Po zdjęciu derki przez Delfina poruszał się dalej na kole, przechodząc jednak całkiem ochoczo tutaj w kłus. Na początku potrzebował tutaj jednak delikatnego przystopowania, bo nieco wykazywał zapędy do rozpędzania się.

[Delfinek]

Przetrzymała go w kłusie spory czas, następnie zmieniając stronę i postępowała tak kilkukrotnie, zarówno w stępie, jak i kłusie, by finalnie przejść do galopu na obie strony. Dopiero po pewnym czasie przywołała go do siebie na chwilę dłużej, dając kostkę cukru i przyczepiając drugą lonżę, którą przeprowadziła koło jego zadu, prowadząc na kolejne koło. Oczywiście wewnętrzna wodza była krótsza, zewnętrzna dłuższa, tym samym ogier mógł chodzić w spokojnym kole, zapoznając się z jej dotykiem i sygnałami z obu stron. Po kilku kołach nastąpiło cmoknięcie i delikatnie popuściła wewnętrzną wodzę, napinając zewnętrzną, kierując się przy tym bliżej niego, by wspomóc go w zakręceniu się i zmianie kierunku. Na razie w stępie, miał się nauczyć reagować na napinanie, które już początkowo miał, ale nie na wysokim poziomie. W przeciwieństwie do niektórych, lekko bestialskich, szkół wyścigowców, Delfin stawiała na naukę konia podstaw normalnej, klasycznej jazdy. Nie miał być zwierzęciem w klatce, a zwierzęciem przy nodze.

[Keenashaw]

Kłusował chętnie przed siebie, angażując zad w pracę na tyle ile potrafił się ogarnąć. Zwyczajnie tak mu się szło łatwiej do przodu, kiedy jego bardziej uaktywniał w pracę. Pracował w ten sam sposób na obie strony, pracując tak za równo w stępie jak i kłusie. Z niemą radością wręcz przeszedł do galopu, wystrzelając w przód niczym z procy. Wyciągał przy tym zabawnie nóżki przy każdym kroku, wyglądając nieco jak koń ujeżdżeniowy podczas wykonywania kroku wyciągniętego z nieco większą fazą zawieszenia. Oczywiście w jego wykonaniu było to chaotyczne i nie miało w sobie żadnej harmonii, ale ciutkę podobne było. Galopował oczywiście na obie strony, kierowany odpowiednio przez kobietę. Dopiero po jakieś chwili podszedł do kobiety, pożerając ze smakiem zaoferowaną kostkę cukru. Poczekał cierpliwie aż kobieta dopnie drugą lonżę, a potem narzuci mu nowe zadanie. Zszedł zaraz na kolejne koło, mieląc intensywnie wędzidło w pysku i obserwował kątem oka kobietę. Opuścił nieco niżej łeb, schodząc nim bardziej do dołu. Miał problem ze zrozumieniem o co jej chodzi, dlatego dopiero po chwili skręcił zmieniając przy tym kierunek ruchu. Zabrzmiało to trochę jakby miał być psem, a trochę za duży chyba niego był

[Delfinek]

Podstawą wychowania i psów, i koni jest zrobienie z ich pobratyńców, nie podwładnych. Kiedy koń skręcił pochwaliła go w głosie puszczając na kilka kół w stępie w tą stronę, by następnie poprosić go o kłus. W nim także pokonali kilka kół. Dopiero wtedy główną lonżą spowolniła ogiera do stępa, podobnie postępując z zewnętrzną, którą lekko napięła. Wtedy w stępie postąpiła podobnie, zbliżając się, by naciągnąć zewnętrzną i znów skręcić. Jeśli to się udało pochwaliła ogiera, powtarzając znów koła w stępie i kłusie. Dopiero po jakimś czasie zamiast prowadzać ogiera po kole przeszła do krążenia po całym maneżu, idąc spokojnie z tyłu, kierując ogierem zarówno głosem, cmokaniem jak i lekkimi sugestiami z wodzy.
(Pozostawiam Ci mozlwiość reakcji)