[Mistrz Gry]

W dniu dzisiejszej gonitwy jako pierwsze pobiegną na torze wyścigowym im. św. Wiktorii, należącym do Orchardu, konie czystej krwi arabskiej.
Niebo jest pochmurne, a wilgoć powietrza po ostatnich deszczach bardzo wysoka, ale nie zapowiada się na deszcz.
Do gonitwy zgłosiło się osiem par, z czego pięć należy do Orchard Stable.
Każdemu został przydzielony odpowiedni boks startowy (losowo).
Najmniejsze numery znajdują się bliżej wewnętrznej krawędzi toru, zaś większe - bliżej zewnętrznej.
Podział wygląda następująco:

1: EVA O'CROSS & SAITAMA
2: BRIAN DONNEY & THUNDERHEAD
3: NON-PLAYED CHARACTER #1 | reasonable runner | k. 60 s. 59
4: EVILINE RODRIGUEZ & EBONY KNIGHT
5: NON-PLAYED CHARACTER #3 | reasonable runner | k. 58 s. 72
6: ROSALIE ATKIEWICZ & DOUBLE TROUBLE
7: NON-PLAYED CHARACTER #2 | first winner | k. 90 s. 42
8: LIAM RODRIGUEZ & BASHAYER


Taktyki i statystyki NPC zostały ujawnione by obyło się bez nieporozumień,
ale oczywiście uczestnicy fabularnie NIE SĄ ich świadomi.
k. - kondycja, s. - szybkość

W kolejnym poście MG pojawi się losowanie dotyczące startu z bramek.
Ten post jest wyłącznie informacyjny.

[Mistrz Gry]

WYJŚCIE Z BRAMEK
Atmosfera towarzysząca wejściu do bramek i nadchodzącemu startowi była z każdą chwilą coraz gorętsza.
Wszystkim udało się jednak bez problemu zająć przypisane sobie boksy,
w których oczekiwano otworzenia bramek.
Niebawem bomba poszła w górę, a bramki otworzyły się, umożliwiając koniom start.
Najszybszą reakcją wykazały się THUNDERHEAD, NON-PLAYED CHARACTER #1 i NON-PLAYED CHARACTER #2.
Chwilę później, w tej samej sekundzie, wyszli z bramek EBONY KNIGHT oraz BASHAYER, SAITAMA i NON-PLAYED CHARACTER #3. W bramkach natomiast pozostała DOUBLE TROUBLE i opuściła je ze znacznym opóźnieniem, mając na ten moment bardzo nikłe, jeśli nie zerowe szanse na nadrobienie strat do konia, który wysunął się na czoło stawki.

To pierwszy moment, w którym można powalczyć o upatrzoną pozycję na torze.
To, że ktoś startował przykładowo z bramki numer osiem,
nie oznacza, że nie może próbować zająć toru przy samej krawędzi!

Kolejka prezentuje się następująco:
1) Brian & Thunderhead 2) Eviline & Ebony Knight 3) Liam & Bashayer 4) Eva & Saitama
5) Rosalie & Doule Trouble 6) MG - NPC (wszystkie) PODSUMOWANIE AKCJI, koniec kolejki, rusza kolejna.
Każda osoba (nie para) ma 24h na odpis.

[Brian]

Jak zwykle miałem zamiar wziąć czynny udział w mających się odbyć wyścigach. Mając dwójkę wyścigowców nie mogło być inaczej. Postanowiłem także wystartować w gonitwie koni arabskich i do tego celu oczywistym kandydatem na konia, a raczej kandydatka byłą Thunderhead, ponieważ mieliśmy za sobą już kilka wspólnych startów w wyścigach.
Gonitwa koni arabskich miała się odbyć jako pierwsza, dlatego wcześnie tego dnia podjechałem pod stajnię, by najpierw zając się klaczą. Przygotowałem cały jej sprzęt, po czym przyszedłem do niej przywitać się. Następnie zaprowadziłem ją na myjkę, gdzie ją wyczyściłem i osiodłałem. Gdy sam byłem gotowy ruszyliśmy w stronę toru im. św. Wiktorii. Najpierw weszliśmy na rozprężalnię, gdzie poprawiłem jej sprzęt, po czym znalazłem się na jej grzbiecie, dobierając odciążający dosiad. Kilkanaście minut spędziliśmy w stępie, a potem kłusie, co powinno być odpowiednią rozgrzewką dla mięśni arabki, przed właściwym startem. Rozgrzewka w kłusie była krótka, tak więc zachowaliśmy siły na start. Następnie poprowadziłem ją na tor, kierując się w stronę bramek. Atmosfera byłą nerwowa, ale mimo to bez problemu znaleźliśmy się w przypisanym nam boksie, który był całkiem dobrym torem wyjściowym, o ile dobrze wystartujemy. Opuściłem gogle na oczy, przybierając prawidłowy dosiad na grzbiecie dwulatki, oczekując na otwarcie bramek, przygotowując do tego samego Thunderhead. Gdy bramki się otwarły klacz wyskoczyła z naszej, przy mojej drobnej pomocy. To sprawiło, że wyszliśmy z bramki jako jedni z pierwszych. Zachęciłem jedynie Thunderhead do obrania naturalnego dla siebie tempa jeśli chodzi o ten etap wyścigu i jej technikę, przy tym starałem się jak najwięcej korzystać na dobrym starcie i zająć nasz obecny, bardziej wewnętrzny, a więc korzystny tor. Nie chciałem, żebyśmy pchali się pod samą barierkę.

[Thunderhead]

Klacz czuła że się coś święci od samego rana, ponieważ w stajni panowała nerwowa atmosfera i wiele nowych i starych ludzi oraz nowych koni się szwendało po stajni. Thun nie miała stałego jeźdźca i była rzucana między różnymi, co jednocześnie jej przeszkadzało i wkurzało. Wolałaby mieć jednego właściciela i jeźdźca na stałe, niż ciągle być rzucaną z kąta w kąt. Na szczęście w tym dniu i na tej gonitwie przewidziana była dla jeźdźca którego już znała, więc poniekąd lepiej się z tym czuła. Była jego oczywistym wyborem? O jak miło <3 Kręciła się nerwowo po boksie, wyglądając co rusz przez drzwiczki boksu na korytarz. Przywitała się z Brianem dość przyjaźnie, bo kojarzyła go dość pozytywnie i miała nadzieję że coś się razem z nim wydarzy. Po krótkiej chwili wylądowali na myjce, gdzie dała się spokojnie i szybko wyczyścić i osiodłać. Kiedy oboje byli gotowi ruszyli w kierunku toru im. św. Wiktorii. W pierwszej kolejności udali się na rozprężalnie, gdzie odpowiednio rozgrzali się i przygotowali do wyścigu. Klacz nie chciała przypadkowo złapać lekkiej lub co gorzej ciężkiej kontuzji. W końcu przez luzaka zostali zaprowadzeni do boksu startowego, gdzie wraz z drobnymi oporami ze strony rudej spowodowanymi stresem weszła do niej. Klacz dreptała w miejscu, kuląc uszy i stawiając do pionu i prychała nie mogąc się doczekać startu. Osiadła mocniej na zadzie, by wraz z otwarciem się bramek wykazać się nie nagannym refleksem i wyskoczyła z bramki dość szybko. Była jedną z pierwszych, co ucieszyło ją mentalnie. Klacz nie gnała jeszcze przed siebie oczywiście pełnią sił, ale nie ślimaczyła się i obrała obecnie pośrednie tempo galopu. Biegli po dość wewnętrznym torze, który jak podejrzewam z racji dobrego startu udało im się zachować.

[Eviline]

Rozpoczęły się trzy dni pełne gonitw i wielbicieli wyścigów. Już pierwszy dzień przyciągnął tłumy, w końcu ścigały się araby, jedne z najbardziej majestatycznych dla widzów ras. Eviline po przygotowaniu się wkroczyła do stajni i oporządziła ogiera do wyścigu. Przekazała go w ręce luzaka, a sama poszła się zważyć, co na szczęście nie zajęło jej ruskiego roku. Wróciła i dokończyła pracę siodłając Knighta. Wykiziała go na koniec i ostatni już raz przekazała luzakowi, który wyruszył z nim na spacerniak. Za trzecim okrążeniem mogła że spokojem wsiąść, dać się przespacerować i w końcu ruszyć na tor, gdzie pierwsze metry po puszczeniu ich przez luzaka musieli przegalopować kenterem. Hiszpańska starała się utrzymywać ogiera w ryzach, by nie próbował skutecznie jej przyspieszać. Dopiero przy bramkach znaleźli miejsce mieli czas na szybką rozgrywkę i sprawdzenie sprzętu, oraz obciążenia. Koniec końców zostali wprowadzenie do bramki startowej.
Przy starcie wypchnęła karego do galopu, próbując zająć dogodne im miejsce. Fakt, że byli w środku stawki, ale bliżej przodu sprawiał, że kobieta była zadowolona, nie musieli się bowiem męczyć z narzucanie tempa stawce i mogli się skupić na pilnowania swojej pozycji. Nie pozwalała ogierowi na dwa wolne galopy, choć i Ebony był już doświadczony, więc z przyzwyczajenia powinien wiedzieć jak biec i że zuchwalstwo przy wyścigach nie popłaca. Tymczasowo zostawli więc na swoich miejscach, bez planów na większą walkę o prowadzenie na ten moment.

[Ebony Knight]

Od rana w stajni panowała bardziej nerwowa atmosfera niż zazwyczaj, więc Ebony czegoś się spodziewał i w zasadzie gdyby nic szczególnego się nie wydarzyło, chyba byłby zawiedziony. Kiedy wkrótce na horyzoncie pojawiła się Eviline, Ebony przywitał go entuzjastycznie. Rozpierała go energia, co przed wyścigiem było chyba dobrym znakiem, jednak nie utrudniał kobiecie życia, gdy go oporządzała. Co innego z luzakiem, który chwilowo przejął opiekę nad karoszem. Koniec końców oboje byli jednak gotowi, ogier z zadowoleniem przyjął należne mu kizianie, po czym ponownie przejął go luzak, aby z nim przejść po spacerniaku. To pomogło mu trochę się rozgrzać i pozbyć niezdrowego nadmiaru energii. Wiadomo, że co za dużo to niezdrowo. W końcu blondynka odebrała go od luzaka, a potem ruszyli już na tor, gdzie po porządnej rozgrzewce, arab nadal pełen energii, ale nie ponoszący z tego powodu dał się wprowadzić, chociaż nie bez lekkich nerwów do swojej bramki startowej, gdzie pozostało mu czekać i przygotowywać się do wyskoczenia z boksu. Kiedy te się otwarły dwulatek wyskoczył ze swojej bramki może nie jako pierwszy, ale nie był to też najgorszy start. Pozostanie na swoim miejscu, gdzieś w środku stawki również dla Knighta było korzystną sytuacją. Świat podobno do zuchwałych należy, ale i za tą zuchwałość można zapłacić wysoką cenę, tak więc na razie ogier stosował się do tego co podpowiadało mu własne doświadczenie i oczywiście Eviline na jego grzbiecie.

[Liam]

Po przygotowaniach i ważeniu mógł w pełni skupić się na Bashu, pędząc do jego boksu jakby go coś oparzyło. Na nieszczęście jego ważenie było ostatnie więc miał bardzo mało czasu na oporządzenie konia i sam w życiu by nie zdążył, dlatego tym razem Basha ogarniał jeszcze ich stały luzak. Gdy wszystko było gotowe, a ogier był już na spacer Iraku, Liam do końca oglądał konkurencję, a następnie wsiadł i po przebycia dwóch okrążeń dla widowni, które były końcem rozstępowania, zostali puszczę na tor do kenteru w stronę bramek. Tym sposobem Liam mógł sprawdzić, czy pod wpływem obciążenia nic się nie dzieje niedobrego ze sprzętem. Na miejscu zrobili jeszcze slalom kłusem i zostali wprowadzeni do startboksu, gdzie mężczyzna założył gogle, przyjął pozycje i jeszcze raz poklepał ogiera w ramach pochwały.
Gdy tylko bramki się otworzyły, Liam jak najlepiej wypchnął ogiera, starając się uzyskać jak najlepsze wyjście, co niejako im się udało, bowiem trafili w środek stawki, ale w dość dobrym miejscu jak na początek gonitwy. Zeszli bardziej do wewnętrznej, zajmując sobie miejsce, którego obecnie mieli się pilnować. Nie było potrzeby prześcigania innych, to dopiero początek gonitwy i próby ustalenia odpowiedniego tempa względem całej stawki.

[Bashayer]

Nie pierwszy raz startował pod Liamem, a właściwie to startował głównie pod nim właścicielkę widując bardzo rzadko. To blondyn dbał o niego i z nim trenował chcąc, aby koń w pełni mu ufał, gdy już stanął na torze, a bramki otworzą się po tzw. bombie.
Przygotowany do wyścigu stępował energicznie po dziedzińcu mimo wszystko zachowując spokój nawet, gdy ekscytacja u niektórych koni sięgała zenitu. Przywitał Liama krótkim parsknięciem zanim dżokej zasiadł na jego grzbiecie i obaj udali się w stronę toru.
Tam został rozkłusowany, a następnie podprowadzony do boksu, z którego miał wystartować. Na szczęście wykazał się dość szybką reakcją po tym bramki się otworzyły, a Liam wypchnął go do galopu. Powoli zabierając tempa ustawili się w środku stawki, gdzie ogier mógł zająć wygodną pozycję i zacząć rozważnie rozkładać siły. Oddychając spokojnie i głęboko Bashayer polegał na swojej kondycji, która miała pomóc mu w utrzymaniu równego tempa i zachowaniu zapasu sił na sam finał gonitwy.

[Eva]

Eva bez wahania zapisała się na wyścigi, kiedy pojawiła się możliwość wzięcia w nich udziału w Orchardzie. Zapisała się na wyścig dwu letnich anglików ze swoją podopieczną, ale pojawiła się możliwość wzięcia nie znanego sobie konia - Saitamę. W dniu wyścigu arabów podjechała pod stajnię, by po krótkim pobycie w socjalu udać się pod boks ogiera. Po krótkim przywitaniu się z nim, zabrała go na myjkę i tak dokładnie wyczyściła oraz osiodłała. Zostawiła go na moment pod opieką luzaka, by samej się przygotować i dopiero wtedy ruszyli na rozprężalnie w okolice toru na którym będa się lada moment ścigać. Tam dużo czasu poświęciła na jego rozgrzanie w stępie, ale nie mniej uwagi poświęciła na kłus. Najmniej w galopie, bo nie miał się porządnie zmęczyć tylko rozgrzać. Popracowała nad jego wygięciami i rozluźnieniem oraz skupieniem się, badała również podłoże ich relacji czy idzie w dobrym czy złym kierunku. Wydawało się że idzie wszystko po jej myśli, przynajmniej jak na razie. Oddała ich w reszcie w ręce luzaka, który wprowadził ich do bramki startowej. Tam przyjęła odpowiedni dosiad, naciągając gogle na oczy i łapiąc wodzę w obie dłonie. Wraz z usłyszeniem dzwonka i otwarciem się bramek, zachęciła ogiera do biegu ruchem dłoni i wyraźnym cmoknięciem. Z kilku sekundowych zapłonem z nich wyskoczyli, co zaowocowało że może nie wyskoczyli jako pierwsi ale także nie jako ostatni. Pewnie dzięki dobremu startowi udało im się zachować swój tor, co ją niesamowicie cieszyło. Biegli po środku stawki, co odpowiadało za równo jej jak i za pewne ogierowi, który dysponował taką a nie inną techniką.

[Saitama]

To była jego pierwsza gonitwa w nowym miejscu. Ogier był bardzo podekscytowany, szalał po boksie, zaczepiał kogo tylko się dało i był jednym wielkim wulkanem energii. Dopiero kiedy zainteresowali się nim luzacy i kobieta pod którą miał startować to trochę się uspokoił. Z energią, której mógłby mu pozazdrościć niejeden koń przeszedł na myjkę, gdzie został przygotowany do startu. Wizualnie prezentował się bardzo dobrze.
Kiedy znaleźli się w okolicach toru to jego ekscytacja tylko coraz bardziej rosła. Jako arab, w dodatku ogier miał swój temperament, który właśnie z niego wyłaził. Ale nie robił się też przesadnie niebezpieczny, czy niemożliwy do ogarnięcia bo ostatecznie się rozgrzali. Nie znał kobiety pod którą miał startować. Trochę go to stresowało bo nie wiedział czego może się spodziewać. Już na samym torze dał się wprowadzić do swojej bramki, oddychał szybko, rozglądał się nerwowo na boki i już chciał biec. Otwarcie bramek było dla niego sygnałem, więc wyskoczył z niej szybko, od razu zajmując miejsce dla siebie. Starał się nie odstawać od przodu, ale też nie dawać zbytnio doganiać się tym z tyłu. Chciał zostać pośrodku stawki.

[Rozalia]

Gonitwa arabów zdawała się dla Rosalii szczególnie problematyczna. Double nie znała za dobrze, zaś konkurencja była dość silna, szczególnie Eviline, którą widziała już na pozostałych gonitwach i zdawała się być naprawdę dobra.
Mimo to do samego wyścigu podeszła na spokojnie, przygotowała konia jak za każdym razem, zarówno pod kontekstem czyszczenia jak i rozgrzania, na spokojnie dosiadła araba i poprosiła luzaka o wprowadzenie do bramki, gdzie dopięła rękawiczkę, nasunęła gogle i przyjęła dosiad, nachylając się mocno nad szyję i łapiąc ręką za grzywę. Bramka się otworzyła, zaś Double została w niej, i dopiero lekkie klepnięcie batem w zad skłoniło ją do susa w przód i pogoni za resztą. To już jednak niemożliwe.
Pogoniła ją jak tylko mogła, dając silny sygnał do skrętu na wewnętrzną. Miała jeszcze szanse na dotarcie do reszty, lecz odbije się to napewno na późniejszej rywalizacji.

[Double Trouble]

Double była osowiałym koniem w typie osiołka z Kubusia Puchatka. Mało reagowała na wszystkie poczynania, które miały miejsce w boksie. Równie dobrze ktoś mógłby ją wyprowadzić i ukraść, a klacz byłaby niewzruszona. Dopiero na rozgrzewce dała coś z siebie, zaczynając współpracować z jeźdźcem i dawać coś z siebie, wyraźnie widać było poprawę w zaangażowaniu klaczy.
Wprowadzenie do bramki było lekko problematyczne. Klacz naprawdę nieczęsto miała z nimi styczność, z tym było tak, jak z jej kondycją, czyli nieciekawie. Jednak udało się klacz wprowadzić, choć nikt nie powiedział że to koniec problemów.
Bomba w górę, bramki się otwierają, a klacz... Zostaje w boksie. Tak, Double w ogóle nie pojęła czego się od niej oczekuje i w pierwszej chwili stanęła jak wmurowana. Dopiero po chwili ruszyła wprzód, próbując zrobić tempo, co może i w niedługim czasie jej się uda, jednak nadrobienia dystansu było tematem bardziej odległym. Siwa zaczęła walczyć już z samego początku, co mogło się później źle na niej odbić, ale lepsze to niż cała gonitwę biec kilka długości za grupą.

[Mistrz Gry]

Udany start bardzo przysłużył się NPC2, który po wyjściu z pierwszego zakrętu zdecydowanie obejmował prowadzenie, galopując przy wewnętrznej krawędzi toru.
Reszta koni biegła póki co zwartą grupą, ale przez to, że każdemu zależało na zajęciu jak najlepszego miejsca, blisko wewnętrznej krawędzi, to niestety dla słabszych nie starczyło miejsca. Tym samym Saitama został lekko przyblokowany, podobnie jak NPC1.
Double Trouble prawie udało się nadrobić stratę, oczywiście kosztem swoich sił, ale podobnie jak wspomniane wyżej dwa konie nie była w stanie przebić się bardziej do przodu, jeżeli dalej chciała atakować od wewnętrznej.



Przed końmi pierwszy zakręt i wyjście na przeciwległą prostą.
Kolejka prezentuje się następująco:
1) Brian & Thunderhead 2) Eviline & Ebony Knight 3) Liam & Bashayer 4) Eva & Saitama
5) Rosalie & Doule Trouble 6) MG - NPC (wszystkie) PODSUMOWANIE AKCJI, koniec kolejki, rusza kolejna.
Każda osoba (nie para) ma 24h na odpis.

[Brian]

Udało nam się utrzymać tor, z którego wystartowaliśmy, co przy walce o najbardziej zewnętrzne tory dawało pewną satysfakcję. Chociaż NPC 2 nieco odskoczył, to znaczna większość stawki biegła równo, co również na razie mnie zadowalało. Zbliżał się natomiast pierwszy zakręt. Tuż przed nim nieznacznie zwolniłem Thunderhead ze względów bezpieczeństwa, chcąc na zakręcie zachować dotychczasową pozycję. Gdy weszliśmy w zakręt uniosłem się wyżej z jej grzbietu i jednocześnie schowałem głowę za szyją kasztanki, patrząc na tor spomiędzy jej uszu, chcąc stawiać jak najmniejszy opór dla powietrza, jednocześnie starałem się jej pomóc w zachowaniu równowagi na zakręcie. Wraz z wyjściem na prostą cmoknąłem na klacz zachęcając ją do powrotu do szybszego tempa sprzed zakrętu, jednak na tym nie poprzestałem. Zachęciłem ją do lekkiego przyspieszenia, jednocześnie mając na uwadze, by nie nadużyła tej możliwości. Miała przyspieszyć a nie rozpędzić się zanadto. Chciałem w ten sposób umocnić naszą pozycję, a kto wie, może ją poprawić.

[Thunderhead]

Thunder była wojowniczką i to całkiem niezłą, więc walczyła o swój tor do samego końca. Kiedy NPC2 zaczął się najpierw do niej zbliżać, skuliła uszy i furknęła nerwowo. Jakby na dwie foule mocniej wbiła kopyta w podłoże, ale nie przyspieszyła przy tym. Czuła na sobie oddech pozostałych koni, ale nie przerażało ją to w ogóle. Byli na takim etapie że to wydawało się wręcz normalne. Tuż tuż był przed nimi pierwszy zakręt, klacz automatycznie i wraz z pomocami od jeźdźca zwolniła nieznacznie. Chciała się odpowiednio wpisać w zakręt z zachowaniem swojej pozycji oraz toru, co miejmy nadzieję udało się jej względem koni za nią i koło niej. Wraz z wychodzeniem na prostą zaczęła nabierać tempa, wracając najpierw do tego sprzed zakrętu. To w nim wyszła na tą przeciwległą prostą, ale na tym nie koniec. Zgodnie ze wskazówką Briana, klacz dodała jeszcze w tempie galopu na tej prostej. Nie biegła nadal pełnią swoich możliwości, ale chciała polepszyć swoją pozycję choć trochę albo ją zabezpieczyć przynajmniej.