[Luke]

Zawędrował z Lavardem na obiekt, który z reguły był jednym z najmniej tłocznych obiektów orchardowskich. Zawołał do stępującego Chrisa na powitanie i następnie slupił się na swpim podopiecznym, aby nie wydziwiał za bardzo. Szkoda było go kastrować ze wsględu na doskonałe geny więc jakoś trzeba było Synka wychować, dlatego stanowczo nie pozwalał mu się kręcić przy wsiadaniu ze schodków. Zdawał sobie sprawę, że zachowanie spokoju w obecności innego ogiera jest trudnym zadaniem, ale przecież towarzystwo innych koni obu płci jest normą na zawodach, więc nie mogli się przed tym całkowicie wzbraniać. Właściwie, to mimo stępowania w karuzeli i tak chciał zacząć jazdę od tego chodu, niemniej jednak jeśli Panicz cudował, Sugarman od razu nabrał wodze na dłuższy kontakt i posłał go do kłusa, chcąc dać karemu możliwość spuszczenia z siebie nadmiaru energii.

[Lavard Sontesique]

Wkraczając na czworobok od razu zarżał melodyjnie cały podnosząc się i pusząc podążając u boku Luczka. Hebanowa krótko przystrzyżona sierść lśniła s promieniach słońca dodając mu jeszcze więcej elegancji i podkreślając wydatnie zarysowane mięśnie. Niewątpliwie rodowód miał znakomity, gorzej jednak z charakterem, który odziedziczył zdecydowanie po rodzicach razem z talentem.
Przy schodkach stał w miejscu aczkolwiek zdarzyło mu się powiosłować przednią nogą i parokrotnie zaśpiewać. Dopiero, gdy Luke usiadł na jego grzbiecie obejrzał się na niego i ruszył energicznie stępem. Kątem oka obserwował towarzyszącego mu ogiera wyraźnie okazując niezadowolenie z powodu towarzystwa.
Przeżuł wędzidło i zaczął nerwowo podrzucać łbem, dzięki czemu zafundował sobie od razu przejście do kłusa. Nadymając szeroko chrapy ogonem mielił w powietrzu jednocześnie efektownie poruszając się pod siodłem. Lekkość i swoboda, z jaką stawiał każdy krok sprawiały, że wręcz chciało się na niego patrzeć. Charakterystyczna elegancja i miękkość chodów niemal od razu przywodziły na myśl Bad, która wielu swoim potomkom przekazała tą fantastyczna cechę. Dodatkowo ogier był mocny i solidnie zbudowany, prezentując świetny eksterier i łatwość w uczeniu się nowych elementów podobnie jak jego ojciec.

[Scott Williams]

Zgodnie z umową Scott przyszedł na czworobok aby wspomóc Luke'a w treningu jego dość młodego ogiera. Najważniejsze, wstępne informacje o koniu jak i jeźdźcu trener otrzymał telefonicznie, niemniej jednak już zbliżając się do obiektu zaczął intensywnie przyglądać się parze, nie umknął mu nerwowy początek w stępie i przejście do kłusa, co na pewno było najlepszym wyjściem dla zbyt "świeżego" kopytnego. Podchodząc już bezpośrednio do białego płotku zapatrzył się na chwilę na bardzo rasowy ruch karusa, widok ten nie pozostawiał wątpliwości, że, odpowiednio pokierowany, ogier ten ma szansę zostać prawdziwą gwiazdą ujeżdżeniowych konkursów.
Kiedy Luke przejeżdżał w pobliżu, uniósł jedną rękę w geście powitania, rozumiejąc, że w tym przypadku wymaganie od Lavarda, by zbliżył się i zatrzymał podczas kiedy oni mieliby rozmawiać, było raczej głupim pomysłem, więc uważając zarówno na jedną, jak i drugą parę, wszedł do wnętrza czworoboku, po prostu przechodząc nad jedną ze szranek. Umiejscowił się tak, aby Sugarman mógł jeździć wokół niego po kole, na które też go zaprosił.
- Witam panów. - Odezwał się z lekkim uśmieszkiem, obracając się tak, aby w każdej chwili mieć parę w zasięgu wzroku. - Piękny koń, ale jak miałem okazję od pana usłyszeć i przed chwilą też zobaczyć, nie należy do tych nad wyraz spokojnych. Takie przypadki proponuję od razu czymś zająć, z nadmiarem energii nie mogą być pozostawiane same sobie. Najlepiej byłoby zacząć od zmniejszania i zwiększania koła, to niewinne ćwiczenie wykonywane rzetelnie zmusza wierzchowca do pomyślunku i przede wszystkim każe mu skupić wyładowywanie energii nie na jednostajnym pędzeniu, tylko na zaangażowaniu mięśni, które muszą zapracować przy zmianie średnicy okręgu i często łączonych z nimi zmianach tempa, co oczywiście też sugeruję. I ramiona minimalnie jeszcze do tyłu, luźniej kolano, żeby można nim było wyraźniej oddziaływać. - Zakomenderował i przystąpił do dalszych poprawek w postawie jeźdźca na bieżąco, które miały mu ułatwić przesyłanie skutecznych sygnałów ogierowi.

[Luke]

Nawet jako jeszcze młodzik ogier już był typowym eyecatcher'em i z wiekiem tylko zyskiwał - wyrośnięty, zadbany, z kształtującymi się coraz lepiej mięśniami... W rozmowie telefonicznej ze Scottem śmiało mógł powiedzieć, żeby na czworoboku szukał karego zjawiska. Kątem oka brunet zauważył postać trenera przy czworoboku i skinął mu głową kiedy ten uniósł rękę w geście przywitania, niemniej nie chciał zatrzymywać przy nim Lavarda na tym etapie treningu - czyli na samym począteczku - bo tylko by się wszyscy niepotrzebnie nadenerwowali. Kiedy mężczyzna wkroczył na plac, jeździec od razu pokierował swojego konia na koło wokół niego, przede wszystkim działając łydką, bez której nie mógłby przecież zapraszać Panicza na kontakt w niskim ustawieniu, o które od początku prosił. Choć kłus był mocno aktywny nie rezygnował z tej najważniejszej pomocy, bo dzięki niej mógł sugerować podopiecznemu zwiększenie zaangażowania zadu.
- Dzień dobry, dziękuję, że zjawił się pan tak spontanicznie. - Luke miał sporo szczęścia dzwoniąc do trenera podczas gdy jego kochaneczek przeżywał nie wiadomo co na karuzeli, to, że Scott akurat był na miejscu i miał przerwę między innymi treningami było w tym momencie jak wygrany los na loterii. Teraz trzeba było tylko umiejętnie wykorzystać wygraną. - Proszę mi mówić po prostu Luke, tak będzie prościej. A co do konia... fakt, do aniołów nie należy, ma za to piekielnie ogromny potencjał, który jednak o tyle trudniej jest wykorzystać na treningu, że koń nierzadko zbyt się denerwuje. Stępował na karuzeli więc bez wyrzutów sumienia zacząłem jazdę od kłusa, bo go dziś trochę roznosi. - Pożalił się Williamsowi by następnie wysłuchać jego wskazówek, o których realizację zadbał w trybie natychmiastowym. Dość płynnie przechodził od zmniejszania do zwiększania średnicy koła, starając się, aby zmiana była nieustającym procesem. Tak jak powiedział mu Scott, skorygował nieco swoją postawę, dzięki czemu jego ciężar nawet dzięki tej subtelnej różnicy lepiej oddziaływał na zad Czarnego Księcia a kolano, lekko się otwierając, stwarzało mu okazję do wyraźniejszej reakcji, jeśli trzeba było poprosić Panicza Sontesique o spokojniejsze tempo, co oczywiście czynił, kiedy koło stawało się mniejsze. Przy tym podtrzymywał impuls oraz posyłał go na zewnętrzną wodzę wewnętrzną łydką, podczas gdy ze jego zewnętrzne pomoce stały na straży prawidłowego wygięcia. Słuchając komentarzy trenera, ponownie poprawiał swoją pozycję w siodle, bo jak wiadomo, w ruchu można "utrzymać" swoje ciało w konkretnej pozycji tylko dzięki przyzwyczajeniu i już wyuczonym balansie. Naturalnie także pamiętał o zmianach kierunku po kilku kołach na jedną stronę, nie zaniedbując zmiany nogi, na którą anglezował. Jeśli czuł, że jego podopieczny co nieco spuszcza z tonu, decydował się na przejście do stępa w którym kierował go na półwoltę by po tak zmienionym kierunku powrócić do kłusa i zadanego ćwiczenia.

[Lavard Sontesique]

Już tak go nie zachwalaj, bo jeszcze narcyz z niego wyrośnie i nie będzie chciał nawet spojrzeć na kogokolwiek poza właścicielem.
Dostrzegając pojawienie się Scotta błyskawicznie zastrzygł uchem i przekrzywił łeb w jego stronę. Cały nabuzowany wręcz skwierczał z nadmiaru energii i niezadowolenia wywołanego obecnością drugiego konia. Nie tolerował innych kopytnych, a jednym koniem, który działał na niego kojąco była oczywiście wybranka serca, do której tęsknie od czasu do czasu podśpiewywał.
Zaproszony na koło od razu mocniej wszedł zadem pod kłodę niemal automatycznie dostosowując działanie mięśni do sytuacji, w jakiej teraz się znaleźli. Był nie tylko piekielnie inteligentny, ale i niesamowicie jezdny, dzięki czemu lekkość i swoboda, z jaką się poruszał grały w harmonii z pomocami jeźdźca. Korzystał ze swobody, jaką dawał mu Luke w niskim ustawieniu, przeżuwał wędzidło od samego początku dość obficie się przy tym pieniąc. Doskonałe podstawy, jakie wpoił mu mężczyzna sprawiały, że koń sam chętnie przychodził do ręki i pracował na stabilnym kontakcie, nie próbując uciekać, chować się czy walczyć z jeźdźcem.
Podtrzymywany łydkami zachowywał zgięcie w kłodzie od tej wewnętrznej, dodatkowo pozostając odpowiednio ograniczony przez zewnętrzną stale trzymającą to buchające testosteronem cielsko w ryzach. Wjeżdżany wewnętrzną łydką i biodrem do zewnętrznej wodzy zachowywał odpowiednie zgięcie dodatkowo bez problemów pozwalając manipulować Luke'owi swoim ciałem. Skupił się na powiększaniu i zmniejszaniu średnicy koła, po którym się poruszali, dzięki czemu przynajmniej chwilowo mężczyźnie udało się uzyskać względy spokój u ogiera.
Dość chętnie podejmował współpracę z człowiekiem jednak potrzebował nieustannego zajęcia i przede wszystkim nie mogło być ono monotonne, bo za szybko się nudził oraz rozpraszał. Przejście do stępa wykonał płynnie nie tracąc przy tym impulsu do ruchu naprzód, podobnie zachowując się przy przejściu do wyższego chodu jakbym był kłus już po zmianie kierunku.
Pomimo skupienia nadal momentami przyglądał się drugiemu kopytnemu, na którego kładł uszy, gdy tylko Chris wraz z koniem podjeżdżali zbyt blisko trenującej pary.

[Momentum]

[Christian Levrull]

Stępując nieprzerwanie z ogierem nawet nie zmienił swoich pomocy widząc zbliżającą się parę. Dość szybko zresztą zauważył Luka oraz Lavarda. Trzeba było przyznać, że ogier rozkwitał i co tu ukrywać - czasami żałował jego sprzedaży, ale tak to bywa w przypadku hodowli, że czasami trzeba po prostu zarobić. Z ciekawością przyglądał się Karemu naprawdę łapiącemu za oko, w między czasie przywitał się z Lukiem, a następnie ze Scott'em, by ostatecznie skupić się na swoim Rudym.
W sumie ciszył się, że ogier ma taką głowę, był swego rodzaju odskocznią od reszty stawki, nie licząc paru wyjątków. Momentum kupił jako konia o przeciętnym ruchu - tak mu się zdawało, ale włożona ostatecznie praca zaczęła wyciągać z niego całkiem niezły potencjał z czego się cieszył. Ile można wyciągnąć dobrym treningiem! :)
Po chwili takiej wstępnej rozgrzewki w stępie zaczął skracać wodze podnosząc ogiera w ustawieniu i w ramach rozluźnienia czasami puszczając półparadę. Aktywnie również domykał go dołem, pilnując jednak by na łydki reagował błyskawicznie - w razie czego wspomógł się ostrogą przekazując czytelny znak, że tej pomocy nie można ignorować. Uzyskując nieco wyższe (ale nie docelowe!) ustawienie zakłusował z nim. Tu tak samo od samego początku pilnował aktywnego, roboczego kłusa nie dając mu nawet możliwości na zastanowienie.
Zaczął wplatać wolty, półwolty, serpentyny i inne, tym razem jednak nie działając już w ich trakcie tak biernie jak wcześniej. Podpierając go zewnętrzną łydkę pilnował nie wypadającego, aktywnego zadu. Zewnętrzną wodzą prowadził go po kole, wewnętrzną domykając półparady i rozluźniając go, wewnętrzną łydką pilnował zgięcia wokół niej. Starał się nie zajeżdżać drogi tamtej parze, ani też jakoś specjalnie nie podjeżdżając szczególnie blisko Lavarda. Chwilę później zaczął wplatać przejścia do stępa i stój, skupiając się na prawidłowej odpowiedzi na łydkę uczestniczącej w przejściu w dół tak, by ogier naturalnie dołączał aktywny zad do przejścia. Podobnie w przejściach w górę w trakcie których rozluźniał go nie chcąc, by wychodził z obecnego ustawienia oraz pracy całego ciała.

[Mistrz Gry]

JONAH WRENS & VALKYRIA - PROGRAM KLASY L

Wynik: 89,960 / 150 = 59,973%

Opis:


UWAGA:
Przejazd rozgrywa się na świeżym powietrzu, na rozstawionym małym czworoboku o podłożu kwarcowym.
Na początku swojego posta - jeźdźca i konia - proszę wkleić to:

Kod:

[center][size=10][url=http://dressage.pl/wp-content/uploads/2016/05/L1_2016.pdf][b][color=#a7e5c2]ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L[/color][/b][/url][/center][/size]

Jeśli ktoś dzieli przejazd na kilka części, proszę odpowiednio dodać: cz.1/cz.2.

[Christian Levrull]

ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L

Po ostatnim udanym starcie z Illusion w zawodach ujeżdżeniowych postanowił ją wystawić do nich po raz kolejny. Była jeszcze młoda i mało doświadczona, więc na razie wolał na spokojnie obstartować ją w kl. L, tak by nie przesadzić, a przede wszystkim dlatego, by klacz się nie zniechęciła. Zarówno jak jej przyrodnia siostra miała ogromne możliwości, jak większość koni po I So Bad, wolał więc ich nie zmarnować.
W dniu zawodów dość porządnie zajął się klaczą, wcześniej kąpiąc ją i zaplatając, tak, by lśniła na czworoboku. Kiedy oboje prezentowali się nienagannie udał się z klaczą na rozprężalnie już pod stajnią ją dosiadając. Po wjeździe na rozprężalnie dał jej sporo czasu na luźniejszym, ale cały czas kontakcie, by ponownie oswoiła się z otoczką zawodów, na których ostatnio nie bywali. Następnie rozgrzał ją w trzech chodach, standardowo pierwszą połowę rozgrzewki robiąc na dolnym ustawieniu, a w ramach osiągnięcia rozluźnienia często wplatał również żucie z ręki. Dopiero później zaczął ją wyżej ustawiać wymagając zebrania, z czym klacz obecnie miała coraz mniej problemów. Elementy, które mieli wykonać w trakcie przejazdu były podstawowe, nie obawiał się więc nieporozumień. Na koniec rozgrzewki w ramach urozmaicenia zrobił parę ustępować, które już nieco ćwiczyli, a w każdym chodzie również zrobił zmiany tempa, chcąc uzyskać różne „typy” danego chodu. Usatysfakcjonowany pochwalił klacz głosem, przy okazji gładząc ją po szyi, by następnie przejść do stępa w oczekiwaniu na swoją kolej.
Już po chwili dało się słyszeć imię i nazwisko Zawodnika oraz imię Imag, dlatego zbierając wodze udał się w stronę czworoboku, łydkami zachęcając ją do aktywnego i odważnego kroku. Gdy znaleźli się przy szrankach ponownie ją pozbierał ruszając kłusem. Głęboko siedząc w siodło wysiadywał, znacznie lepiej czując się w ćwiczebnym, w którym miał większą kontrolę nad koniem. W trakcie okrążania czworoboku posyłał klaczy półparady, domykając ją pewnie dołem. W trakcie przejazdu obok sędziów nie spinał się, swoją pewną postawą dając jej odwagę do mijania ich bez cienia zawahania. Wreszcie dało się słyszeć dzwonek do wjazdu, na który pod koniec ostatniego okrążenia wjechał z klaczą na linię środkową.
Od samego początku linii prostej pilnował, by klacz wpasowała się w nią ciałem, prowadząc ją na równych pomocach po obu stronach. W razie gdy potrzebowała korekcji po prostu przesuwa ją łydką, gdyby pływał zad, korygując wodzą w przypadku krzywizn gdzieś z przodu. Oczywiście pomoce współgrały ze sobą, nigdy nie działając osobno. Podpierał ją wręcz upierdliwie w łydkach na każdy kroku, chcąc by klacz miała owy impuls, prezentując dobrą pracę w kłusie. Przed literą X posłał jej czytelną półparadę samemu nieco cofając ramiona, by domknąć ją z łydką na dwóch wstrzymujących wodzach. Tym sposobem udało im się uzyskać równe zatrzymanie, bez utraty zadu. Trzymając wodze w lewej ręce ukłonił się prawą, by bez utraty ustawienia ruszyć z Karą kłusem. Znów pilnując jej prostej sylwetki dojechał z nią do C, gdzie znów odważnie pchał ją w stronę sędziów, przekazując pomocami informację, by się ich nie obawiała.
Zakręcili przed nimi w lewo, gdzie w trakcie zakrętu standardowo prowadząc ją na zewnętrznej wodzy pilnował wewnętrzną łydką zgięcia wraz z wewnętrzną wodzą, zewnętrzną łydką korygując jej tyły tak, by zad nie wypadł w zakręcie. W E wjechał z nią na duże koło, gdzie postąpił analogicznie; przy okazji wewnętrzna wodza działając pulsująco w trakcie półparady zachęcała ją cały czas do przyjęcia wędzidła i odpuszczenia w potylicy, w celu pozostania w dobrym ustawieniu. Pilnując dobrego rysunku wyjechali z koła, by przed A siadając w siodło zagalopować. Od samego początku przy asyście łydki i dosiadu oraz elastycznej, stale pracującej ręki pracował nad okrągłym, efektownym galopem. Klacz naturalnie dobrze kryła teren, prezentując dobrej jakości okrągły galop pod górkę, który właśnie starał się uzyskać.
Od razu w A wjechali na duże koło w trakcie, którego domykając klacz w łydkach pilnował stałego, aktywnego tempa, bez utraty dobrej jakości galopu, który udało mu się uzyskać. Po powrocie na ścianę, dalej kontrolował każdą jej foulę w razie czego ją „upiększając” pomocami. Po minięciu B nieco blokując biodra przytrzymał ją na wodzy wraz z rozluźniającą półparadą, która pojawiła się w trakcie przytrzymania, tym efektem przechodząc z klaczą do kłusa roboczego. Elastycznie wysiadując każdy krok kłusa przed C zainteresował klaczą półparadą, chcąc tym samym niejako poinformować ją o tym, że coś zaraz się zmieni. Już po chwili mogła poczuć jak znów lekko blokując w biodra i odchylając się w tył, przytrzymuje ją również na wodzy lekko rozluźniając ją wewnętrzną z nich i dając tym sposobem czytelny znak do płynnego powrotu do stępa pośredniego.
Masującą jej brzuch łydką i aktywną pracą bioder pilnował dobrego stępa, w trakcie którego odważnie będzie przekraczać ślad nawet w lekkim zebraniu. Skierował się z nią następnie na przekątną, gdzie dalej pilnując tempa i dobrego wykroku zaczął nieco oddawać jej z wodzy w celu zaprezentowania swobodnego. Mimo owego luzu nadal utrzymywał kontakt z jej pyskiem, który skrócił dopiero przed zakończeniem przekątnej. Ponownie płynnie wrócili do pośredniego, by w literze A zakłusować. Tu znów nieco „pobudzając” ją pomocami pilnował dobrego impulsu i aktywności zadu, co przy dobrze pracujących plecach miała dać efekt „wow” w kłusie, przy jakości jaki prezentowała Imag. W E znów skierował klacz na duże koło w prawo, nadal pilnując zgięcia do wewnątrz i pilnując ą na wodzy i łydce eliminował ewentualne wpadanie/wypadanie zadem czy łopatką.
Wracając na ścianę znów półparadą przygotował ją do zmiany chodu, by przed C wypychając ją z biodra i domykając łydce zagalopować na prawo. Symetrycznie do wcześniejszego rysunku wjechali na duże koło w C, gdzie dość szybko dotarli się na tyle. By zaprezentować dobry, okrągły galop z widocznie pracującym zadem i plecami. Bardzo wygodnie siedziało mu się na grzbiecie Karej, która była równie wygodna co jej matka, o ile nie zaczęła brykać. Po powrocie na ścianę, dalej utrzymując wyraźny uphill galopował po ścianie, by po minięciu B przytrzymać ją na równych dwóch wodach, wplatając w przejście półparadę i tym samym płynnie wracając do roboczego kłusa, gdzie Christian bez problemu znów zaczął jazdę w ćwiczebnym, bez problemu odnajdując się w równym rytmie kłusa klaczy.
Kłusem z tak dobrą kadencją wjechali na linię środkową, dobrze i płynnie wyjeżdżając zakręt i równie szybko prostując klacz uzyskał jej równoległą do ściany sylwetkę nadal dobrym kłusem kierując się do X. Przed literą posłał półparadę, przysiadając ją mocniej i zamykając paradę zatrzymał równo w literze. Ukłonił się oddając klaczy długą wodzę, a następnie opuścił czworobok.
Porządnie rozstępował klacz, chwaląc ją głaskaniem i co jakiś czas częstując smaczkiem. Spisała się, bardzo, liczył więc na dobry procent z tego przejazdu. Sam zresztą ciekaw ocen jej chodów przez sędziów.

KONIEC

[Vivianne Feron]

ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L

[Momentum]

Momentum nie zdawał sobie sprawy kim była druga para. Oczywiście widywał ich czasem w stajni czy na zawodach, ale jakoś nie przywiązywał do tego szczególnej wagi. Momentum jakiś czas był koniem Chrisa i rozkwitł pod nim za równo fizycznie, jak i psychicznie. Nie był już gówniarzem, ale statecznym koniem o stabilnym charakterze. Miewał gorsze dni jak każdy, ale był na ogól przewidywalny. Prócz pracy czy to na treningach czy w zawodach, ogier nie posiadał najgorszego papieru. Znajdowały się w nim w końcu sławy jak Wolkenstein II czy jednak nieco bardziej chyba znany De Niro. Oczywiście jednak geny to nie wszystko. Ogier chętnie wszedł na kontakt, angażując znacznie bardziej w pracę swój zad. Uaktywnił się znacznie w pracy którą wykonywał, przestał się "ślimaczyć". Momentum energicznie przeszedł w wyższy chód, robiąc to płynnie i bez szaleństw w następstwie tego. Od razu zaczęli wykręcać wolty, półwolty, serpentyny i inne, gdzie ogier porządnie wyginął się od wewnętrznych pomocy właściciela. Natomiast ograniczony zewnętrznymi nie wypadał z ustawienia, przez co rysował naprawdę poprawne łuki. Pchał się z zadu pracując nim aktywnie i zachowując jedno tempo, narzucone wcześniej przez Chrisa. Brał pod uwagę drugą parę i nie wchodzenie jej w drogę, ale nie specjalnie się na niej skupiał. Jakąś chwilę później wykonali przejścia do stępa i stój, ogier nie był szczególnie zadowolony z zejść w dół. Chciał szybciej i energiczniej, a nie wolniej lub wcale. W górę natomiast przechodził z większym entuzjazmem, ale nie żeby tu szalał czy cuś.

[Christian Levrull]

Za każdą poprawną reakcję na pomoce Christiana Momentum mógł liczyć na pochwałę głosową, wraz z pogładzeniem go po szyi, co by przekaz nagrody był czytelny. Przed zbliżającymi się zawodami miał zamiar nieco poprawić go w chodach bocznych, wprowadzić również ciągi w galopie i wstęp do lotnych przynajmniej co trzy tempa. Na razie jednak skupił się na prawidłowej rozgrzewce. Czując, że ten zrobił się gotowy na kolejne ćwiczenia na chwilę przeszedł z nim do stępa na kontakcie, dalej jednak podtrzymując obecną aktywność oraz ustawienie, działając półparadami i aktywizującą łydką.
W stępie zaczął wprowadzać łopatki na długich ścianach, wpierw do zewnątrz (czyli renwers) pilnując go zewnętrzną wodzą, wewnętrzną wymagał zgięcia do wewnątrz w razie czego działając bardziej pulsacyjnie tak, by rozluźnić go w ustawieniu. Wewnętrzna łydka spychała go, by nie wjeżdżał do środka, tak jak prowokowały go wodze, a został na trzech śladach na ścianie. Ćwiczenie wykonał po parę razy na każdą stronę póki bez problemu nie poruszał się bokiem po trzech śladach w zgięciu po ścianie.
Następnie wprowadził łopatką do zewnątrz (trawers), działając teraz pomocami nieco inaczej. Wodzami prowokując zgięcie do wewnątrz, ale przy jednoczesnym ustawieniu go na ścianę, tym razem zewnętrzną łydką spychał go do jazdy bokiem, obiema działając w celu motywacji go do ruchu naprzód. Również wykonał to w obie strony, by następnie to samo przemęczyć w kłusie roboczym, przy lekkim zebraniu, jadąc ćwiczebnym "molestował" go łydkami intensywnie, by w trakcie wykonywania łopatek nie stracił owego impulsu do przodu. Za każdy element znów oczywiście pochwała, a gdy nie mógł się przyczepić do płynności i zgięcia przeszedł z nim na chwilę do stępa na dłuższym kontakcie dając odetchnąć.

[Bastian Collins]

ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L

[Jonah Wrens]

ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L

[Oliver Pelerieux]

ZAWODY UJEŻDŻENIOWE - KLASA L