[Elizabeth White]

Kanadyjka z całego serca żałowała, że częściej nie zabierała swoich koni w tereny. Niestety zazwyczaj po prostu nie miała na to czasu, więc wyjazdy poza Orchard były niemałą atrakcją również dla niej.
Wkrótce ścieżka poprowadziła lekko w górę, by zaraz po wjechaniu na wzniesienie znów łagodnie opaść w dół. Niestety jak się po chwili okazało, dalej czekała na nich niespodzianka, a mianowicie droga zrobiła się wyjątkowo nierówna. Przecinały ją liczne, grubsze i cieńsze korzenie, co w sumie nie powinno dziwić White, bo coraz bardziej zagłębiały się w las, a drzewa były coraz potężniejsze. Tak czy siak, zmuszona była wyhamować gniadą do stępa, w obawie o jej drogocenne nóżki. Poklepała ją po szyi za ten kawałek przyjemnego kłusa i dała jej więcej wodzy, umożliwiają wyciągnięcie szyi i dokładniejsze przyjrzenie się przeszkodzie. Niestety nie dało się tego w żaden sposób ominąć, a powrót również wydał się dziewczynie opcją bez sensu. Mogła jedynie liczyć na to, że droga niedługo się poprawi i znowu będą mogły porobić coś ciekawszego. Tak czy siak, nie starała się w żaden sposób poganiać Coeur, chcąc by w swoim tempie przedreptała przez korzenie, które teraz służyły im prawie jako drążki. White jedynie mogła próbować prowadzić kopytną tak, by omijać większe przeszkody, aczkolwiek było to zadanie dosyć trudne. Po za tym nie było to coś, z czym gniada by sobie nie poradziła. W końcu robiła w swoim życiu już dużo trudniejsze rzeczy.

[Petit Coeur]

Dostrzegając przed sobą nieduże wzniesienie, nastawiła się na zwiększenie wysiłku. Górka okazała się jednak mniejsza, niż było to widoczne na pierwszy rzut oka - klacz została zmuszona raptem do nieznacznego poszerzenia wykroku na wskutek mocniej pracującego zadu i lekkiego opuszczenia szyi, na której złapała równowagę. Natomiast opuszczając wzniesienie przeniosła ciężar ciała na zad, choć nie była to znacząca różnica, bo jak zostało wspomniane - górka nie była stroma.
Po niej nastąpiło przejście do stępa ze względu na znaczne pogorszenie nawierzchni, po której szły. Petit z zainteresowaniem spojrzała po wystających korzeniach, zwyczajnie nie chcąc się o żaden potknąć. Przez to musiała lekko zwolnić, aczkolwiek w dalszym ciągu chętnie poruszała się naprzód, ostrożnie stawiając kopyta między korzeniami i uważając, by o żaden nie zahaczyć. Było to obciążające głównie psychicznie, bowiem wysiłek fizyczny był w tym momencie znikomy. Pokonywanie korzeni wymagało raczej koncentracji niż talentu, a i tak Petit zdarzyło się raz potknąć, aczkolwiek bez zagrożenia dla siebie czy Elizabeth. Niebawem przebrnęła przez to nagromadzenie korzeni, od razu zaczynając iść obszerniej i śmielej, bo znikło ryzyko nieprzyjemnego potykania się. Parsknęła głośno i opuściła głowę na tyle, na ile było to możliwe, naraz rozciągając górną linię. W zasadzie cały czas się gimnastykowała, co przychodziło jej samo z siebie, bez najmniejszego wysiłku. Praca w terenie po prostu nie była nużąca.
W pewnym momencie dostrzegła kątem oka czmychającą na boku sarnę, ale nie przestraszyła się - jedynie obróciła w tamtym kierunku głowę i nadęła chrapy, nie próbując ucieczki czy nawet zatrzymywania się.

[Elizabeth White]

Zauważyła sarnę chwilę po swojej podopiecznej. Mimowolnie lekko się spięła, ale ta na szczęście nie zrobiła nic, co mogłoby ją poważniej zaniepokoić. Odprowadziła uciekające zwierze wzrokiem, chwilę później głaszcząc Petit po szyi, w podzięce za opanowanie i odwagę. W sumie nie powinna się dziwić – były przecież w lesie i możliwość spotkania sarny czy zająca była naprawdę duża. Grunt, że nie trafiły na cały rudel, które potrafiły być naprawdę liczne, bo to mogłoby wywołać znacznie większe wrażenie na klaczy. Szczególnie, gdyby nagle spłoszone wyskoczyły z pobliskich krzaków. Chociaż nie jestem pewna czy to jest czas w którym sarny grupują się w rudle, więc nie ma stresu xD
Jeśli kopytna z własnej inicjatywy chciała zejść z głową w dół, to Kanadyjka w pełni jej to umożliwiała. Jazda na Petit – zarówno w terenie jak i na ujeżdżalni była czystą przyjemnością i El nie ufała żadnemu innemu koniowi równie mocno co jej. No dobra, był jeszcze Devon, ale ten ujeżdżeniowiec to w ogóle oaza spokoju i bezwarunkowego posłuszeństwa, więc się nie liczy.
Droga, którą się poruszały na szczęście wróciła do normalności. Nie mniej jednak wkrótce dojechały do skrzyżowania, a Elizabeth nie chcąc odjeżdżać Bóg wie gdzie, zawróciła w kierunku głównego szlaku. Nie znała lasu na tyle, by mieć pewność, że nie zdoła się tu zgubić, a raczej nie chciała samotnie zwiedzać jego zakątków.
Ów ścieżka była znowu długa i prosta, więc White zachęciła swoją klacz do ponownego zakłusowania. Tak jak za pierwszym razem, nadawała jej rytm swoim anglezowaniem, pozwalając na odrobinę żwawsze tempo. Niestety po ostatnich deszczach zostało trochę kałuży, który w lesie nie schły równie szybko, co na otwartej przestrzeni. Te mniejsze Kanadyjka usiłowała omijać, aczkolwiek w końcu na swojej drodze napotkały tak wielką, że obejmowała całą ścieżkę. Nie wyglądała jednakże na głęboką, a raczej po prostu rozległą. Brunetka nie przejęła się tym jednak jakoś szczególnie mocno, bo przecież Petit jeszcze jakiś czas temu trenowała cross. Dla pewności posłała jej jednak półparadę i zamknęła w łydkach, uniemożliwiając ewentualną próbę ucieczki w bok. Jeżeli jednak udało im się przejść przez wodę bez żadnego zawahania, od razu pochwaliła Coeur głosem, kłusując dalej.

[Petit Coeur]

Czując głaskanie po szyi, odchyliła uszy na Elizabeth, na moment całkowicie puszczając sarnę w niepamięć. Ich większa ilość być może rzeczywiście wywołałaby większą reakcję u Petit, ale nie ma co rozmyślać nad czymś, co się nie wydarzyło i prawdopodobnie się nie wydarzy, o ile dopisze im trochę szczęścia.
Zaufanie jakim Elizabeth darzyła Petit nie było niczym dziwnym, bo gniada naprawdę była go godna i z łatwością je sobie zaskarbiała. Znalazłszy się na skrzyżowaniu dróg, na chwilę się zawahała, na dobrą sprawę nie znając tutejszych ścieżek. Stąd też wyczekała decyzji amazonki, po czym udała się pewnym krokiem we wskazanym kierunku, nic a nic się nie stresując. Nie minęła chwila jak ponownie ruszyła kłusem po prostej, szerokiej ścieżce, tak jak ostatnio idąc chętnie i żywo. Tym razem jednak nie próbowała narzucić Elizabeth swojego tempa, od razu szła tym, które wyznaczyła jej właścicielka.
Jeżeli chodzi o kałuże, to tylko pierwsza wzbudziła w klaczy zainteresowanie - zupełnie jak nie ona, zapatrzyła się na nią i mijając, odgięła się w drugą stronę, jakby się bojąc. Zaraz jednak jej przeszło, a najlepszym dowodem na to była rozległa kałuża, przez którą Petit miała przekłusować. Uczyniła to bez zawahania, kopytami rozbryzgując wodę. Na chwilę tylko opuściła łeb, nie tylko łapiąc równowagę na lekko wydłużonej szyi, ale i przypatrując się zaburzonemu lustru wody. Po jej przekroczeniu z powrotem uniosła nieco głowę i dalej szła przed siebie, trzymając energiczne tempo.

[Elizabeth White]

Tak jak już wspomniałam – zaraz po przekroczeniu kałuży, Elizabeth od razu pochwaliła swoją podopieczną. Na samej przeszkodzi pozwoliła zaś na wyciągnięcie szyi, dając Petit w tej kwestii pełną swobodę.
Kłusowały w ten sposób jeszcze jakiś czas, a brunetka tylko co jakiś czas zmieniała nogę, starając się czerpać z ów wyjazdu wszystko, co najlepsze. White nie wątpiła w wyśmienitą kondycję gniadej, aczkolwiek chciała dać jej odrobinę odpoczynku przed galopem. Wiedziała bowiem, że zbliżają się z powrotem do głównego szlaku, który był idealny by nieco rozprostować nogi. Z tego powodu dociążyła grzbiet Coeur, ściągnęła łopatki, usztywniła miednice i sprowadziła klacz do wolniejszego chodu. Umożliwiła jej również rozciągnięcie się i obniżenie głowy – oczywiście o ile kopytna miała takową potrzebę. W dalszym ciągu pilnowała jednak energicznego marszu, nie pozwalając na przysypianie, chociaż akurat tego raczej się nie spodziewała po swojej podopiecznej. W międzyczasie delikatnie miziała ją po szyi, delektując się spokojem i ciszą, jaka panowała dookoła.
Gdy wreszcie zadecydowała o ponownym przyspieszeniu, nabrała wodze na kontakt i posłała klaczy wyraźną półparadę. Następnie niemalże od razu wypchnęła ją do galopu ze stępa, przechodząc w niski półsiad. Na początku nie pozwalała jednak wyrobić u Petit świadomości, że może biec jak tylko jej się podoba. Starała się obrać nad nią pełną kontrolę, dzięki czemu minimalizowała ryzyko, że kopytna odrobinę się zapędzi i w rezultacie przestanie jej słuchać. Dopiero wtedy pozwoliła na aktywniejsze tempo, miękko współpracując ręką z pyskiem Coeur.

[Petit Coeur]

Pozytywnie zareagowała na pochwałę, zwyczajnie czując się wewnętrznie podbudowana nią. Elizabeth postępując w ten sposób mogła być pewna, że Petit kolejnym razem po prostu nie zawaha się przed wejściem do wody, a nawet nie spojrzy na nią krzywo, jak to było w przypadku wcześniej mijanych kałuży.
Jeszcze przez dłuższą chwilę szła przed siebie raźnym kłusem, nie tracąc zapału, który towarzyszył jej od samego początku. Czując zwalniające pomoce, przeszła gładko do stępa, nie próbując wymusić na Elizabeth pozostanie w kłusie. Pomimo ogólnego pobudzenia wciąż była usłuchana i grzeczna, jak zawsze - ale też za to ją ceniono. Poza tym zwyczajnie szanowała i lubiła swoją właścicielkę, była do niej przywiązana i chciała dla niej pracować. Pod inną, obcą osobą, mogłoby nie być tak kolorowo. Petit mimo tego, że była raczej ugodowym i przyjaznym koniem, jak każdy inny potrzebowała jasnych zasad i czasu, by zdobyć zaufanie i szacunek do swojego jeźdźca.
Idąc w stępie odsapnęła przed galopem, choć wcale nie odczuwała zmęczenia. Czasami tylko kierowała uszy w kierunku Elizabeth, poza tymi krótkimi chwilami mając je non stop nastawione do przodu. Wysłana przez amazonkę półparada postawiła Petit w gotowości, więc na łydkę do galopu odpowiedziała od razu, chętnie przechodząc do pożądanego chodu. W galopie tak jak w pozostałych chodach zapoczątkowała dość mocny start, co nie oznacza, że próbowała ponieść. Był to jak najbardziej kontrolowany galop, którego Elizabeth raczej się nie obawiała, skoro w przeszłości skakały cross. Lekko zaokrąglona szła przed siebie pewnie, od czasu do czasu poparskując.

[Elizabeth White]

Elizabeth bardzo pewnie czula sie na grzbiecie swojej podopiecznej, najzwyczajniej w swiecie jej ufajac. Klacz wielokrotnie nie zawiodla Kanadyjki i z kazdym dniem coraz bardziej umacniala ja w przekonaniu, ze zakupienie jej bylo strzalem w dziesiatke.
Podczas galopu pozostala w odciazajacym polsiadzie, na biezaco sledzac wzrokiem trase rozciagajaca sie przed nimi. Na szczescie oprocz spragnionych wrazen jezdzcow malo osob sie tedy krecilo, co dawalo El pewne poczucie bezpieczenstwa. Strasznie nie lubila chlopcow na crossach, ktorzy szaleli po lesnych trasach w jej starej stajni. Na szczescie tutaj jeszcze sie z tym nie spotkala, wiec mogla miec nadzieje, ze po prostu ich nie bylo.
Galopem poruszaly sie jeszcze jakis czas, jako ze kondycja Petit byla calkiem dobra i White wiedziala, ze moga sobie na to pozwolic. Zachecala ja do dosc mocnego tempa, chcac by kobylka miala nieco frajdy z ow wyjazdu i mogla porzadnie rozprostowac nogi. Niestety podczas treningow na terenie stajni nie bylo mowy o takich galopach, wiec na pewno byla to dla niej bardzo przyjemna odskocznia. Wkrotce jednak nawierzchnia zaczela ulegac stopniowemu pogorszeniu, co wymusilo na zawodniczce powrot do klusa, a nastepnie rowniez do stepa. Trasa zostala bowiem wysypana na tym odcinku szutrem , przez co brunetka poczula sie odrobine zawiedziona. Od razu skierowala gniada na trawiaste pobocze, nie chcac by ta maszerowala po ostrych kamykach. Taka jazda nie dawala jej jednakze frajdy, wiec odbila w pierwsza sciezke, ktora prowadzila w kierunku Orchardu

/Sorki za brak polskich znakow, ale tymczasowo ich nie mam xddd

[Petit Coeur]

Gniadej były za to obce atrakcje typu quady pędzące po lesie. Z jednej strony to dobrze, a z drugiej trudno było przez to powiedzieć, jak zachowałaby się w takiej sytuacji. Niewykluczone, że to już by ją przerosło, choć w ruchu ulicznym nie wykazywała się lękiem wobec pojazdów, nawet jeżeli przejeżdżały blisko. Co najwyżej wywoływały niepokój, ale nic więcej.
Dostając możliwość rozwinięcia sporej prędkości w galopie, wyraźnie się ucieszyła. Zwykle nie brykała, ale że już dawno nie miała okazji zaznać odrobiny szaleństwa, stąd tym razem pozwoliła sobie na przejaw szczęścia w tej postaci. Lekko podrzuciła zadem, zdecydowanie niegroźnie, bo jej intencją nie było wyrzucenie Elizabeth z siodła. Chwilę potem kontynuowała rytmiczny, szybki galop, nie zwracając najmniejszej uwagi na otoczenie. Mocno wyciągając nogi, przemierzała szlak bez najmniejszego zawahania, zwyczajnie dobrze się czując w takich okolicznościach. Niebawem jednak nadszedł koniec galopady, bowiem droga stała się zdecydowanie mniej przyjazna dla końskich kopyt. Mimo wcześniejszej prędkości Petit grzecznie przeszła do stępa, którym zeszła na trawiaste pobocze, unikając stąpania po kamyczkach. Po galopie była jeszcze bardziej rozluźniona niż dotąd. Korzystając z chwili przerwy opuściła swobodnie łeb i przeciągle parsknęła, bystrze spoglądając po otoczeniu. Niebawem odbiła we wskazaną przez Elizabeth ścieżkę, która choć była dla niej prawdopodobnie zupełnie nowa, to także nie wzbudzała żadnych wątpliwości. Idąc przed siebie energicznym, swobodnym krokiem, strzygła od czasu do czasu uszami, kontrolując w ten sposób sytuację. Była już lekko mokra na szyi, głównie dlatego, że taki wyjazd był emocjonujący, ale też ze względu na pogodę.

[Elizabeth White]

Wyjeżdżające zza zakrętu rozpędzone quady czy crossy to jednak większe przeżycie niż mniej hałaśliwe samochody. Dlatego chociaż Petit nie miała problemu z ruchem drogowym, to Elizabeth naprawdę wolała nie spotkać tej drugiej grupy pojazdów.

Ścieżka w którą skręciły była wąska i widocznie rzadko uczęszczana. Niestety nisko wiszące gałęzie ponownie zmusiły Elizabeth do robienia różnego rodzaju uników. Podczas tego spaceru dała Petit swobodnie wyciągnąć szyję, sama zaś wspomagała się ręką w odgarnianiu niektórych gałązek. Powoli kierowały się na obrzeża lasu, o czym świadczyło coraz więcej prześwitów i mniejsze średnice drzew. Niestety oznaczało to również więcej różnego rodzaju krzewów, które Kanadyjka starała się omijać. Podczas tego etapu musiały się również nieco nagimnastykować, bo ów ścieżka wkrótce rozmyła się całkiem i teraz poruszały się pomiędzy drzewami. A gdy wreszcie udało im się wyjechać na otwartą przestrzeń okazało się, że nieco oddaliły się od stajni i teraz czekał je dłuższy niżeli poprzednio spacer. Przejechały kawałek łąką, aż na ich drodze pojawił się rów z wodą. Na szczęście Elizabeth niemalże od razu wypatrzyła szeroką i raczej stabilną kładkę, przez którą postanowiła przeprowadzić swoją podopieczną. Podczas tego manewru zamknęła ją w łydkach, uniemożliwiając spływanie na boki i pewnie napychała do przodu. Było to zaledwie kilka kroków, ale jeśli gniada zaczęła się opierać, Kanadyjka zsiadła i przeprowadziła ją w ręku. Dalej obyło się już bez ekscesów - stępem dojechały do stajni, gdzie Coeur została rozsiodłana i odstawiona do boksu.

z/t

[Petit Coeur]

Petit natomiast nie miała najmniejszego problemu z pokonywaniem kolejnych metrów wzdłuż wybranej przez Elizabeth ścieżki. Idąc rytmicznym, obszernym stępem, łeb niosła nisko na opuszczonej i rozluźnionej szyi. Delikatnie kołysała nim w rytm kroków, nie zwracając uwagi na szelest gałęzi rozsuwanych przez siedzącą na jej grzbiecie Elizabeth. Czujnie nasłuchiwała tego, co działo się wokół i chociaż pysk miała w zasięgu smakowitych, liściastych gałązek, to nie dała się pokusie wiedząc, że nie jest to szczególnie dobrze widziane. Niebawem ścieżka skończyła się, zmuszając Petit do wejścia w las. Na szczęście niezbyt gęsty, ale i tak musiała się nieco nagimnastykować przy pokonywaniu rosnących w zagajniku drzew. Nie trwało to jednak długo, bo następnie wyszła z Elizabeth na otwartą przestrzeń, gdzie na chwilę przystanęła by się rozejrzeć. Później udała się we wskazanym kierunku i jak się okazało, by pokonać rów z wodą musiała przejść przez kładkę. Uniósłszy łeb, zastrzygła uszami i stawiając ostrożnie kroki w przód, ostatecznie weszła na kładkę, zdecydowanie szybciej z niej schodząc niż zdecydowała się wejść. Zwyczajnie nie przypadł jej do gustu ten pomysł, aczkolwiek nie stchórzyła. Po pokonaniu przeszkody parsknęła krótko i z powrotem się odprężyła by udać się już stępem do stajni, w której po oporządzeniu przez właścicielkę wróciła do boksu na zasłużony odpoczynek. Była zdecydowanie zadowolona przebiegiem dzisiejszego dnia, o czym choćby świadczyła jej mowa ciała, gdy stała rozluźniona w boksie i od czasu do czasu ziewała. /zt

[Amber]

Tak więc po dłuższej chwili stępa oboje znaleźli się na głównym szlaku w lesie. Jak na razie nie zamierzała poganiać ogiera. Miał to być spokojny spacer, bez jakiś większych przeszkód. Dziewczyna miała wodze w kontakcie i lekko pracowała dłońmi, wraz do ruchu ogiera. Pozycja z zachowanym kątem prostym, sprawiała, że nie jechało się jej źle. Tak czy inaczej, widząc pobliski zakręt. Łydką i subtelnym nakierowaniem wodzą, dała znać, by ogier skręcił. Jak na razie nie chciała zbaczać z głównego szlaku. - No i jak ? Zadowolony na wyrwanie sie poza stajnie i orchard ? - Zagadnęła retorycznie. Wiedząc, że i tak koń nie odpowie.

[Hollywood Hell'o]

Stępując dłuższą chwilę w jakimś stopniu mógł się wstępnie rozruszać, z rozluźnieniem nieco gorzej, bo nie za często udawał się w teren, przez co nie czuł się pewnie poza obiektami treningowymi. Utrzymywał jakiś kontakt z ręką dziewczyny, jednakże szedł z łbem trochę za wysoko a z pyskiem daleko przed pionem. Naturalnie nie odpowiedział blondynce na pytanie, nie zrobił tego z braku dobrego wychowania tylko po prostu nie był w stanie ani jej zrozumieć, ani tym bardziej udzielić jej odpowiedzi, którą ona mogłaby zrozumieć. Wobec tego milczał, śledząc uważnym wzrokiem otoczenie, szedł w trochę nieregularnym tempie, raz jakby się wahając przed tym, czy powinien w ogóle kroczyć przed siebie, raz przyspieszając w reakcji na jakiś szmer w krzaku nieopodal czy szelest liści na drzewach. Nie opierał się przez tym, by skręcić tak, jak robiła to ścieżka, po której się poruszał, dopóki był to dobrze wydeptany, niezarośnięty zewsząd szlak, podążał nim instynktownie, nie myśląc nawet o tym, żeby pakować się w busz.

[Amber]

Zauważyła, że koń jest niepewny, każdy jeździec by to zauważył. Po skręcie szlak długo wiódł prosto. To miał być relaksacyjny spacerek i chciała by Hollywood się rozluźnił. Poklelpała go po szyi przemawiając uspokajająco. Koń nie miał się czego bać. Zaczęła nieco bardziej skupić na pracy dłoni i nadgarstków i zainteresować go wędzidłem. Zależało jej by czerpał przyjemność z przejażdżki na świeżym powietrzu. -
Wiesz tak czasem zastanawiam się, jak to jest widzieć świat końskimi oczami. -/Powiedziała od tak i pogłaskała go po szyi. Jak na razie była zadowolona, ogier szedł dobrze, brakowało mu tylko pewności siebie, co by go szybciej rozluźniło.

[Hollywood Hell'o]

Klepanie może nie pogarszało sytuacji, ale i niewiele wnosiło do psychiki konia, bowiem nie miał w zwyczaju tak po prostu oddawać się ludziom z pełnym zaufaniem. Owszem, głos dziewczyny i jej gest sugerowały, że wszystko jest w porządku, mimo to ogier pozostawał w gotowości, nie będąc pewnym co do miejsca. Oczywiście z upływem minut trochę się przyzwyczajał do otoczenia lasu, co jednak ani na moment nie usypiało jego czujności. Drobną część swojej uwagi poświęcił na działające w jego pysku wędzidło, które sporadycznie zaczął przeżuwać w odpowiedzi na delikatne ruchy. Jego sylwetka zbliżyła się o mały kroczek do bardziej poprawnej, ale tym nie ma się też co tak bardzo przejmować, kiedy się jest na stosunkowo młodym i niedoświadczonym koniu w terenie. Ważne było, że jego tempo nieco się ustabilizowało i gniady nie miał większych obiekcji przed dalszym podążaniem drogą, na której się znajdowali.

[Amber]

Jak na razie, nie miała żadnych obiekcji. Metodą małych kroczków dojdą do wszystkiego. Robili postępy a e momentach gdy gniadosz skupiał się na wędzidle i na niej bardziej jak na otoczeniu, chwaliła go. Chciała by za pomocą dobrych skojarzeń nauczył się, iż skupianie na człowieku popłaca. Dalej łagodnie pracowała nadgarstkami i dłońmi a także dosiadem, którym starała zachęcić do bardziej równego tempa. Tak vzy inaczej, ogier musi się tego nauczyć i nie może tego zaniedbać. Poza tym, mysi mu stawiać jakieś wyzwania, co by się nie znudził. - Widzisz, ja bardzo lubię lasy, są takie spokojne a z drugiej strony, nie wiesz czego się spodziewać. Polubisz las, zobaczysz.. Tylko przywykniesz do odgłosów. - Zaśmiała się cichutko obserwując ogiera i otoczeniu. Nie chciała zabijać jego czujności, nie o to chodziło. Każdy musiał być czujny, ale nie powinien skupiać się tylko na tym.