[Anthony Wayford]

Hala widowiskowa na której mają miejsce różnego rodzaju eventy sportowe - mecze siatkówki, piłki ręcznej, koszykówki, walki bokserskie i inne.

Hala widowiskowa na której mają miejsce różnego rodzaju eventy sportowe - mecze siatkówki, piłki ręcznej, koszykówki, walki bokserskie i inne.

[Anthony Wayford]

Dzisiejsza walka kosztowała Tonego wiele wyrzeczeń i poświęcenia. Nie od dziś wiadomo, że przecież lubował się we wszystkim, co generalnie mu szkodziło - a tym czasem musiał z tego zrezygnować na rzecz dzisiejszego wieczoru, którego wynik nie był nawet pewny. Było to pierwsze takie starcie w jego karierze i chociaż rozgrywało się na niewielkim, lokalnym szczeblu, to było pierwszym krokiem do osiągnięcia sukcesu. Godziny spędzone na treningach, które miały przygotować bruneta do dzisiejszej walki, służyły nie tylko rozwojowi techniki i ciała, ale również ćwiczyły cierpliwość Tonego. Musiał postawić na pewną regularność, zmobilizować się i oddać się czemuś bez reszty, co przecież nie miało miejsca nigdy przedtem. I chociaż wsiąkł w ten sport, to jednak wciąż kosztowało go wiele wysiłku okazywanie pokory wobec stawania się lepszym.
Nie był jednak zestresowany. Nie opuszczało go charakterystyczne opanowanie i pewność siebie, chociaż nie da się ukryć, że ciężko było mu się skoncentrować. Wokół działo się tyle, że ciężko było się we wszystkim połapać - co chwilę ktoś zawracał Tonemu głowę, podczas gdy kto inny komentował całe wydarzenie, bo przecież nie mogło tu zabraknąć też ludzi, którzy mieli swoich faworytów albo którzy szukali nowych talentów by przygarnąć ich pod swoje skrzydła. W tle mignęła mu też parokrotnie Aaren, którą zaprosił na widownię, jak i jego ojciec, którego obecność w pierwszej sekundzie była dla Tonego pewnym zaskoczeniem, jako że raczej nie spodziewał się zainteresowania w tym temacie. Nie miał jednak czasu zamienić z nimi słowa, bo cały czas odbierał wskazówki od trenera. Dzisiejszy przeciwnik Tonego był trenerowi już znany, toteż brunet z grubsza wiedział czego może się po nim spodziewać, na co zwracać uwagę i czego się wystrzegać. Wszystko jednak mogło ulec zmianie już w praktyce, bo brunetowi zwyczajnie brakowało doświadczenia w walce na ringu i szczerze mówiąc... sam nie był pewien jak to wszystko będzie wyglądać.

Dzisiejsza walka kosztowała Tonego wiele wyrzeczeń i poświęcenia. Nie od dziś wiadomo, że przecież lubował się we wszystkim, co generalnie mu szkodziło - a tym czasem musiał z tego zrezygnować na rzecz dzisiejszego wieczoru, którego wynik nie był nawet pewny. Było to pierwsze takie starcie w jego karierze i chociaż rozgrywało się na niewielkim, lokalnym szczeblu, to było pierwszym krokiem do osiągnięcia sukcesu. Godziny spędzone na treningach, które miały przygotować bruneta do dzisiejszej walki, służyły nie tylko rozwojowi techniki i ciała, ale również ćwiczyły cierpliwość Tonego. Musiał postawić na pewną regularność, zmobilizować się i oddać się czemuś bez reszty, co przecież nie miało miejsca nigdy przedtem. I chociaż wsiąkł w ten sport, to jednak wciąż kosztowało go wiele wysiłku okazywanie pokory wobec stawania się lepszym.
Nie był jednak zestresowany. Nie opuszczało go charakterystyczne opanowanie i pewność siebie, chociaż nie da się ukryć, że ciężko było mu się skoncentrować. Wokół działo się tyle, że ciężko było się we wszystkim połapać - co chwilę ktoś zawracał Tonemu głowę, podczas gdy kto inny komentował całe wydarzenie, bo przecież nie mogło tu zabraknąć też ludzi, którzy mieli swoich faworytów albo którzy szukali nowych talentów by przygarnąć ich pod swoje skrzydła. W tle mignęła mu też parokrotnie Aaren, którą zaprosił na widownię, jak i jego ojciec, którego obecność w pierwszej sekundzie była dla Tonego pewnym zaskoczeniem, jako że raczej nie spodziewał się zainteresowania w tym temacie. Nie miał jednak czasu zamienić z nimi słowa, bo cały czas odbierał wskazówki od trenera. Dzisiejszy przeciwnik Tonego był trenerowi już znany, toteż brunet z grubsza wiedział czego może się po nim spodziewać, na co zwracać uwagę i czego się wystrzegać. Wszystko jednak mogło ulec zmianie już w praktyce, bo brunetowi zwyczajnie brakowało doświadczenia w walce na ringu i szczerze mówiąc... sam nie był pewien jak to wszystko będzie wyglądać.

[Aaren Wayford]

Korzystając z zaproszenia na walkę pojawiła się na hali, choć od samego początku była dość sceptycznie nastawiona do tego pomysłu o czym jednak nie wspominała brunetowi. Zwyczajnie martwiła się o niego i o cały przebieg walki, nawet jeśli mieli nadzorować to profesjonaliści, sędzia i lekarze.
Dzień wcześniej powiadomiła Gerarda o walce, którą miał stoczyć Tony dzisiejszego dnia, od samego rana chodziła zdenerwowana i nieobecna myślami, które wciąż krążyły wokół młodszego Wayforda. Obecność starszego, dodawała jej otuchy i była jedyną deską ratunku na wypadek, gdyby jednak Aaren nie była w stanie na to patrzeć. I nawet jeśli stalowe nerwy sprawdzały się w podbramkowych sytuacjach, to akurat w tym wypadku była wewnętrznie roztrzęsiona. A mimo to przyszła tu, chcąc wspierać Tonego i kibicować mu podczas pierwszej poważnej walki.
Ring jeszcze był pusty, a tłum ludzi oraz wciąż jeszcze puste krzesełka, powoli się zapełniały.
Siadając na jednym z nich, nerwowo zaczęła miętosić rękaw swojej bluzy, starając się sama sobie tłumaczyć, że tak walka to nic strasznego.

[Gerard Wayford]

Nie trzeba było go długo namawiać, by zgodził się towarzyszyć Aaren w oglądaniu walki. Kierowała nim ciekawość, co było chyba naturalnym zjawiskiem; nawet jeżeli na ogół nie wykazywał zainteresowania życiem syna, to jednak chciał go zobaczyć podczas tego, bądź co bądź, ważnego wydarzenia, jak każdy rodzic swoje dziecko.
Zajął miejsce obok Aaren, w przeciwieństwie do niej nie przejmując się ani trochę. Przez dłuższą chwilę milczał, dyskretnie przyglądając się brunetce, aż wreszcie zabrał głos. - Czym Ty się tak stresujesz? - Spytał, szczędząc sobie jednak charakterystycznej złośliwości. Sam nie do końca wiedział, czego może się spodziewać, ale był chyba ostatnią osobą u której można by się doszukiwać niepewności.

[Aaren Wayford]

Mając obok Gerarda czuła się odrobinę lepiej, choć nadal strach i niepewność nie chciały odczepić się od niej. Natarczywie atakowały myśli brunetki wprawiając ją w coś na rodzaj stresu, pragnęła aby było już po wszystkim, a tym bardziej aby Tony wyszedł z tego bez większego uszczerbku na zdrowiu.
Głos mężczyzny sprawił, że niemal podskoczyła na krześle, po chwili wbijając lekko zdezorientowane spojrzenie w twarz Gerarda. - Martwię się o niego.- przyznała się niemal od razu nawet nie próbując tego maskować czy kamuflować. Już wielokrotnie widziała Tonego pobitego, leżącego w szpitalu, sama nawet ratowała mu życie. Ale teraz było inaczej, zależało jej na nim bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, oboje zbliżyli się do siebie w ostatnim czasie. Tym razem miała go oglądać na ringu i to jak jego przeciwnik będzie próbował uderzać go, cios za ciosem. A ona będzie mogła tylko patrzeć na to nie mogąc w żaden sposób zareagować.
- Ty się o niego nie boisz?

[Gerard Wayford]

Zwlekał chwilę z odpowiedzią, chcąc uniknąć niewłaściwego doboru słów, który zdarzał mu się nad wyraz często. - Szczerze? - Odezwał się wreszcie, spoglądając brunetce w niebieskie, zatroskane oczy. - Dzisiaj wyjątkowo nie. Skoro już musi, to wolę żeby bił się tutaj niż na ulicy - dodał całkiem poważnie, nieco ściszonym tonem nie chcąc, by ktokolwiek ich podsłuchał podczas tej wymiany zdań. - Weź głębi wdech i oglądaj, bo właśnie zaczynają - zwrócił uwagę Aaren na ring, gdy zaczęto zapowiadać zawodników, którzy niewiele później zaczęli wchodzić na ring wraz z sędzią i swoimi ekipami.

[Aaren Wayford]

Na jego pytanie odpowiedziała skinięciem głowy, chcąc poznać prawdę jaka by ona nie była.
- Masz rację, ale mimo to nie wiem czy będę potrafiła wysiedzieć spokojnie widząc to na własne oczy.- mruknęła nadal będąc pełna obaw, odrobiny entuzjazmu ma próżno można było szukać u niej dzisiaj.
Gdy opisywano każdego z bokserów brunetka siedziała jak na szpilkach, wzrok mając wbity głównie w osobę Tonego, jedynie na samym początku omiotła wzorkiem jego przeciwnika, mając nadzieję, że jest gorzej przygotowany niż brunet.
Słysząc dźwięk dzwonka, odruchowo złapała Gerarda za przedramię, zaciskając paznokcie na jego skórze. Zorientowawszy się co zrobiła spojrzała na niego przepraszająco. - Wybacz.- mruknęła, zabierając rękę i zajmując ją nerwowym gnieceniem rękawa.

[Anthony Wayford]

Kiedy przedstawiano zawodników, Tony wyglądał na nieobecnego, jakby nie mówiono o nim, a o kimś innym, kogo nie znał. Koncentrował się przed walką, chcąc dać z siebie 100%; wszakże od tego zależała jego najbliższa przyszłość. Nie miał za wiele do stracenia, ale za to dużo do zyskania, więc motywację miał sporą. Oczywiście chodziło o pieniądze, bo w jego przypadku nawet skromne parę tysięcy było celem, o który warto było walczyć. Dopiero na drugim miejscu była rywalizacja i najzwyklejsza w świecie chęć bicia się, czego nigdy nie ukrywał, otwarcie przyznając się, że zainteresował się tematem właśnie dzięki temu, że lubił się bić.
Wchodząc na ring myślał już tylko o swoim przeciwniku i o tym, czego się dotąd nauczył. Po założeniu ochraniacza na zęby, poruszył parokrotnie stawami rąk rozgrzewając je na chwilę przed rozpoczęciem walki. Nawet nie patrzył w stronę widowni, więc nie był świadom zdenerwowania siedzącej tam Aaren; to jednak i tak niczego nie zmieniało, bo i tak nie mógłby nic na to poradzić.
Zanim obaj bokserzy stanęli w swoich narożnikach, na środku ringu honorowo się przywitali i dopiero wtedy zostali odesłani na dwa przeciwległe końce. Wraz z dźwiękiem dzwonka ponownie wychylili się do przodu by stawić sobie czoła. Wayford, utrzymując gardę, przez pierwsze sekundy trzymał się na pewien dystans, obserwując uważnie przeciwnika. Obaj przez chwilę kręcili się po ringu, jakby mierząc siły przeciwnika; w międzyczasie padło parę ciosów, ale wszystkie trafiały w nicość lub zostały zablokowane. Tak naprawdę nikt nie chciał zacząć walki wprost, najwyraźniej mając podobną taktykę. Jednak to Tony jako pierwszy przerwał te podchody - stanął tu przecież do walki, a nie po to, żeby tańczyć, prawda? Zaatakował zatem przeciwnika, robiąc to celnie, by po chwili zostać jednak nieco zaskoczonym czy może nawet przytłoczonym jego szybkością. Tej niestety brakowało Tonemu; może i był wytrzymały i silny, ale zdecydowanie za wolny, więc chcąc nie chcąc przyjął parę ciosów zanim udało mu się je zablokować i odepchnąć od siebie przeciwnika. Można było odnieść wrażenie, że z początku był dość bierny, jakby nie wiedział po co się tutaj znalazł, bo póki co to raczej on obrywał niż bił, ale jakby nie patrzeć, nie odniósł jeszcze wyraźnych obrażeń i nie zapowiadało się na to, by przeciwnik miał go szybko położyć.

Kiedy przedstawiano zawodników, Tony wyglądał na nieobecnego, jakby nie mówiono o nim, a o kimś innym, kogo nie znał. Koncentrował się przed walką, chcąc dać z siebie 100%; wszakże od tego zależała jego najbliższa przyszłość. Nie miał za wiele do stracenia, ale za to dużo do zyskania, więc motywację miał sporą. Oczywiście chodziło o pieniądze, bo w jego przypadku nawet skromne parę tysięcy było celem, o który warto było walczyć. Dopiero na drugim miejscu była rywalizacja i najzwyklejsza w świecie chęć bicia się, czego nigdy nie ukrywał, otwarcie przyznając się, że zainteresował się tematem właśnie dzięki temu, że lubił się bić.
Wchodząc na ring myślał już tylko o swoim przeciwniku i o tym, czego się dotąd nauczył. Po założeniu ochraniacza na zęby, poruszył parokrotnie stawami rąk rozgrzewając je na chwilę przed rozpoczęciem walki. Nawet nie patrzył w stronę widowni, więc nie był świadom zdenerwowania siedzącej tam Aaren; to jednak i tak niczego nie zmieniało, bo i tak nie mógłby nic na to poradzić.
Zanim obaj bokserzy stanęli w swoich narożnikach, na środku ringu honorowo się przywitali i dopiero wtedy zostali odesłani na dwa przeciwległe końce. Wraz z dźwiękiem dzwonka ponownie wychylili się do przodu by stawić sobie czoła. Wayford, utrzymując gardę, przez pierwsze sekundy trzymał się na pewien dystans, obserwując uważnie przeciwnika. Obaj przez chwilę kręcili się po ringu, jakby mierząc siły przeciwnika; w międzyczasie padło parę ciosów, ale wszystkie trafiały w nicość lub zostały zablokowane. Tak naprawdę nikt nie chciał zacząć walki wprost, najwyraźniej mając podobną taktykę. Jednak to Tony jako pierwszy przerwał te podchody - stanął tu przecież do walki, a nie po to, żeby tańczyć, prawda? Zaatakował zatem przeciwnika, robiąc to celnie, by po chwili zostać jednak nieco zaskoczonym czy może nawet przytłoczonym jego szybkością. Tej niestety brakowało Tonemu; może i był wytrzymały i silny, ale zdecydowanie za wolny, więc chcąc nie chcąc przyjął parę ciosów zanim udało mu się je zablokować i odepchnąć od siebie przeciwnika. Można było odnieść wrażenie, że z początku był dość bierny, jakby nie wiedział po co się tutaj znalazł, bo póki co to raczej on obrywał niż bił, ale jakby nie patrzeć, nie odniósł jeszcze wyraźnych obrażeń i nie zapowiadało się na to, by przeciwnik miał go szybko położyć.

[Gerard Wayford]

- Będzie dobrze - zapewnił Aaren i nawet pokusił się o wymuszony uśmiech, który chyba jako jedyny go zdradził. Nie mógł być przecież pewien sukcesu, ale też nie chodziło tylko o wygraną; mimo wszystko o wiele istotniejszy był stan, w jakim Tony miał skończyć ten sparing.
Nieoczekiwanie złapany za ramię zerknął krótko w stronę Aaren, nie komentując jednak tego zdarzenia. To było w pewnym sensie urocze, do jakiego stopnia przejmowała się młodym Wayfordem, ale nie miał czasu by się nad tym "rozczulać", bo chwilę później rozpoczęła się walka. Znajdując wygodne oparcie na krzesełku, skrzyżował ręce na piersi i utkwił wzrok w obu bokserach. Nie koncentrował się wyłącznie na synu, skoro już tutaj przyszedł, chciał obejrzeć całą walkę, zachowując swoisty dystans. Może dlatego trudno było odgadnąć towarzyszące mu emocje, który pojawiły się wraz z padnięciem pierwszych ciosów.

[Aaren Wayford]

Spojrzała na Gerarda wystraszonym spojrzeniem i tylko odruchowo skinęła mu głową, sama mając wątpliwości co do tego, czy aby na pewno "będzie dobrze". Nie zdążyła się nawet speszyć bo już po chwili po przedstawieniu zawodników rozległ się dźwięk dzwonka oznajmiającego początek walki.
Obserwując zaczynającą się walkę podobnie jak Tony nie słyszała nic poza tym, co działo się na ringu. Skupiona na osobie bruneta czuła jedynie jak serce tłukło się w jej klatce piersiowej, dopiero gdy padły pierwsze ciosy napięła wszystkie mięśnie starając się opanować swój własny niepokój.
Niebieskie oczy poruszały się krok za krokiem śledząc sylwetkę młodego Wayforda, z jednej strony była z niego dumna, że podjął się walki i realizował konsekwentnie swoje plany. A z drugiej wciąż towarzyszył jej strach o jego zdrowie, gdy przyjmował ciosy brunetka przymykała powieki zwyczajnie bojąc się na to patrzeć. Chociaż równie szybko je otwierała chcąc mieć pod kontrolą to co działo się z Tonym.
Dopóki nie nastąpił rozlew krwi zachowywała jako taki spokój, starając się wytrwać podczas tego widowiska choć kosztowało ją to wiele nerwów. Nie mogła jednak tak po prostu stąd wyjść, chciała aby wiedział, że mimo wszystko go wspiera.

[Anthony Wayford]

Sytuacja na ringu szybko stała się jasna. Technikę obu walczących dało się poznać już po kilkunastu sekundach; przeciwnik Tonego wyraźnie wolał trzymać dystans, preferując ciosy proste i ciosy z dużej odległości. By ją utrzymać, musiał się sporo nachodzić po ringu - co zresztą było strasznie irytujące, bo dosłownie co chwilę się przemieszczał w szybkim tempie, nieraz zaskakując Tonego nagłym doskokiem czy ucieczką. Brunetowi jednak nie przeszkadzało to tak, jak można by podejrzewać - wiedział, że tym sposobem jego przeciwnik szybciej opadnie z sił.
Wayford pod względem techniki był diametralnie różny. Przemieszczał się wolno za przeciwnikiem, próbując go przyprzeć do ściany lub zagonić w narożnik, niemal wcale się przy tym nie męcząc. Ciężko było mu się bronić przed szybkimi ciosami rywala, padającymi głównie na klatkę piersiową i żebra, ale sam też niejednokrotnie dosięgał swojego przeciwnika pięściami, celując głównie w głowę. Brak finezji i szybkości odbijał sobie właśnie siłą, której nie można mu było odmówić. Chociaż często powtarzał te same, pojedyncze ciosy, to zawsze trafiał mocno, stwarzając duże ryzyko szybkiego znokautowania przeciwnika. Póki co jednak walka była równa, bo gdy mężczyznom już udało się "ściąć" to starcie było raczej krótkie, acz bardzo agresywne, w czym zdradzała się jeszcze jedna cecha Tonego jako boksera. Przez większość czasu była to jednak ucieczka tego drugiego i wzajemne przyjmowanie ciosów.

Sytuacja na ringu szybko stała się jasna. Technikę obu walczących dało się poznać już po kilkunastu sekundach; przeciwnik Tonego wyraźnie wolał trzymać dystans, preferując ciosy proste i ciosy z dużej odległości. By ją utrzymać, musiał się sporo nachodzić po ringu - co zresztą było strasznie irytujące, bo dosłownie co chwilę się przemieszczał w szybkim tempie, nieraz zaskakując Tonego nagłym doskokiem czy ucieczką. Brunetowi jednak nie przeszkadzało to tak, jak można by podejrzewać - wiedział, że tym sposobem jego przeciwnik szybciej opadnie z sił.
Wayford pod względem techniki był diametralnie różny. Przemieszczał się wolno za przeciwnikiem, próbując go przyprzeć do ściany lub zagonić w narożnik, niemal wcale się przy tym nie męcząc. Ciężko było mu się bronić przed szybkimi ciosami rywala, padającymi głównie na klatkę piersiową i żebra, ale sam też niejednokrotnie dosięgał swojego przeciwnika pięściami, celując głównie w głowę. Brak finezji i szybkości odbijał sobie właśnie siłą, której nie można mu było odmówić. Chociaż często powtarzał te same, pojedyncze ciosy, to zawsze trafiał mocno, stwarzając duże ryzyko szybkiego znokautowania przeciwnika. Póki co jednak walka była równa, bo gdy mężczyznom już udało się "ściąć" to starcie było raczej krótkie, acz bardzo agresywne, w czym zdradzała się jeszcze jedna cecha Tonego jako boksera. Przez większość czasu była to jednak ucieczka tego drugiego i wzajemne przyjmowanie ciosów.

[Aaren Wayford]

Z uwagą śledziła wymianę ciosów pomiędzy zawodnikami, skupiając się na tym jak oboje poruszali się na ringu. Przyglądając się technice ich walki częściowo unikała uczucia niepokoju, które niemal całkowicie do tej pory przysłaniało jej myśli.
Nadal siedziała spięta i nerwowo podgryzała swoją dolną wargę w bolesny sposób. Zamykając oczy, gdy tylko padły kolejne ciosy, palce mocno zacisnęła na swoich ramionach, wpijając weń paznokcie.
Nawet obecność Gerarda obok nie była w stanie uspokoić zdenerwowanej Aaren, która ostatkami sił zajmowała swoje miejsce wśród publiki, a mimo to nie wstała i nie wyszła z sali. I nawet jeśli Tony jej nie widział, to przynajmniej miał świadomość tego, że brunetka gdzieś tu jest i kibicuje mu choć jednocześnie serce podchodzi jej do gardła.

// Mężu będzie gwałt za te gify w podpisie ;>

[Anthony Wayford]

/Nie obiecuj xD

Minęła już trzecia runda, po której obaj zawodnicy wciąż trzymali się stosunkowo dobrze. Minutowa przerwa przed kolejną rundą pozwoliła Wayfordowi na szybkie zaczerpnięcie oddechu, które było mu niewątpliwie potrzebne. Miał już za sobą dwanaście minut pojedynku, wliczając w to przerwy, miał więc prawo być zmęczonym; osłabiały go przede wszystkim ciosy, których zebrał już kilkanaście, co szczerze mówiąc było coraz bardziej widoczne wraz z upływem czasu. Co prawda przeciwnikowi jeszcze nie udało się rozciąć w żadnym miejscu skóry, ale na klatce piersiowej Wayforda widniało już parę siniaków, nie mówiąc już nic o puchnącej z lewej strony twarzy. On sam jednak nie wyglądał na przejętego tym w jakimkolwiek stopniu i podczas przerwy zerknął w stronę widowni, być może krzyżując chwilowo spojrzenie z Aaren. Głównie był jednak skoncentrowany na tym, co mówił do niego trener, który przedstawiał mu dalszy plan działania. Wolny czas upłynął nie wiadomo kiedy i Wayford znowu nakładał już ochraniacz na zęby, by po chwili z powrotem wyjść na środek ringu i stanąć oko w oko ze swoim przeciwnikiem, z którym niemal od razu zaczął wymieniać ciosy, nie tracąc czasu. Nałożył na drugiego boksera jeszcze większą presję, zmuszając do ciągłej ucieczki, co zaczęło mu się coraz bardziej opłacać - podczas gdy ten drugi zwalniał, opadając z sił, Tony jednocześnie zyskiwał większe szanse na trafne ciosy.

/Nie obiecuj xD

Minęła już trzecia runda, po której obaj zawodnicy wciąż trzymali się stosunkowo dobrze. Minutowa przerwa przed kolejną rundą pozwoliła Wayfordowi na szybkie zaczerpnięcie oddechu, które było mu niewątpliwie potrzebne. Miał już za sobą dwanaście minut pojedynku, wliczając w to przerwy, miał więc prawo być zmęczonym; osłabiały go przede wszystkim ciosy, których zebrał już kilkanaście, co szczerze mówiąc było coraz bardziej widoczne wraz z upływem czasu. Co prawda przeciwnikowi jeszcze nie udało się rozciąć w żadnym miejscu skóry, ale na klatce piersiowej Wayforda widniało już parę siniaków, nie mówiąc już nic o puchnącej z lewej strony twarzy. On sam jednak nie wyglądał na przejętego tym w jakimkolwiek stopniu i podczas przerwy zerknął w stronę widowni, być może krzyżując chwilowo spojrzenie z Aaren. Głównie był jednak skoncentrowany na tym, co mówił do niego trener, który przedstawiał mu dalszy plan działania. Wolny czas upłynął nie wiadomo kiedy i Wayford znowu nakładał już ochraniacz na zęby, by po chwili z powrotem wyjść na środek ringu i stanąć oko w oko ze swoim przeciwnikiem, z którym niemal od razu zaczął wymieniać ciosy, nie tracąc czasu. Nałożył na drugiego boksera jeszcze większą presję, zmuszając do ciągłej ucieczki, co zaczęło mu się coraz bardziej opłacać - podczas gdy ten drugi zwalniał, opadając z sił, Tony jednocześnie zyskiwał większe szanse na trafne ciosy.

[Aaren Wayford]

// Ja tylko lojalnie uprzedzam

Jej spojrzeniu nie umknęły wspomniane sińce czy powoli puchnąca twarz, niemniej jednak zachowywała względny spokój, przykrywając rozrywające ją wewnętrznie uczucia strachu i niepewności, maską zainteresowania. Owszem była zainteresowana walką, lecz nie jej wynikiem, a stanem Wayforda.
Napotykając spojrzenie Tonego cała się spięła czując jak powoli jej twarda skorupa, którą się otoczyła zaczyna pękać. Łzy zebrały się w jej błękitnych oczach, a Aaren lekko wystraszonym wzrokiem spojrzała na Gerarda tuż obok.

[Gerard Wayford]

Wychwyciwszy zdenerwowanie Aaren, odwrócił twarz w jej kierunku i krótko omiótł ją wzrokiem, by ostatecznie złapać jej dłoń w przyjacielskim geście. Tylko tak mógł jej w tym momencie udzielić wsparcia, które zdawało się jej być nad wyraz potrzebne, sądząc po przestraszonym spojrzeniu, wręcz szklanym od łez. - Jeszcze parę minut, tamten więcej nie wytrzyma. Spokojnie - odezwał się cicho. - Jak będziesz chciała wyjść, to mów - dodał i upewniwszy się, że brunetka nie chce tego zrobić już teraz, znowu zwrócił uwagę na ring. Może i nie był jakimś dużym znawcą, ale w wolnym czasie dla zabicia go oglądał między innymi walki, stąd mógł się pokusić o pewne prognozy. Nie dawał im więcej niż kolejne trzy rundy.