[Aaren Wayford]

Brała pod uwagę też naturalne predyspozycje konia do ujeżdżenia, widziała też jak ruszał się bez siodła swobodnie na biegalni. Naturalne proponowanie wysokiego ustawienia tkwiło nie tylko w budowie ale i genach ogiera. Z jednej strony to dobrze, że koń nie był na siłę ściągany w dół przy pomocy ręki czy patentów, najwyraźniej niskie ustawienie wymagało sukcesywnej pracy i dążenia do uzyskania optymalnej pozycji oraz sylwetki u młodego ogiera.
W kłusie niemal od razu starała się korygować uwieszenie na wodzy, podczas kłusa w lewą stronę. Aktywniej dojeżdżając od dosiadu zastosowała lekką półparadę skłaniając gniadosza do odpuszczenia i wciąż miękkiego kontaktu, o który nieustannie zabiegała, chcąc aby Otello czuł się w pełni komfortowo i swobodnie. Wędzidło miał przeżuwać i bawić się nim, a nie dostawać metalem po zębach.
Po niekoniecznie dobrym zagalopowaniu przegalopowała parę foule'i po czym wykonała miękkie przejście do kłusa, najpierw siadając delikatnie i głęboko w siodło, zamykając łydki, wykonując półparadę i czekając na przejście w dół. Zachowując przy tym elastyczną i miękką rękę, nie pozwoliła sobie na ciągnięcie za wodze, czekała cierpliwie obciążając zad konia i stosując półparady do momentu w którym przeszedł płynnie do kłusa, w którym ponownie brunetka zaczęła anglezować.
Tym razem ponownie tuż przed zakrętem nieco wyraźniej wykonała półparadę osadzając gniadego wyraźniej na zadzie i zagalopowała. Jeśli wykonał poprawnie zagalopowanie pozwoliła mu na więcej swobody, wypuszczając mu nos do dołu na tyle na ile prosił, wciąż utrzymując w łydkach i dosiadzie. Po wykonaniu połowy okrążenia poprosiła o kłus zmieniając kierunek poprzez przekątną hali i próbując zagalopowania tym razem na prawo.
Jeżeli natomiast Otello wciąż miał problem z płynnym wejściem w galop, starała się ograniczać pędzenie w kłusie i ćwiczyła zagalopowania, oczywiście dając też odpocząć swojemu dzielnemu małemu konikowi. <3

[Otello]

Do kłusa przeszedł niemalże od razu, samo posadzenie tyłka w siodle było dla Otella wystarczającym sygnałem do przejścia w dół. Zachowana swoboda z przodu pozwoliła mu z kolei na utrzymanie łba w jednakowej pozycji, Aaren udało się wykonać przejście harmonijnie, bez ucieczki gniadego przed jej ręką. Kłusując parsknął krótko, cały czas mając uszy odchylone na brunetkę. Na kolejne zagalopowanie był znacznie lepiej przygotowany, co poskutkowało przyjemniejszym dla oka wejściem w wyższy chód. Otello wciąż przeciętnie pchał się zadem, ale wymagał jeszcze mnóstwo pracy nad jego zaangażowaniem, szczególnie że jego budowa na początkowym etapie nie ułatwiała mu sprawy. Niemniej starał się i przede wszystkim nie miał przeciwwskazań do dalszej pracy, o czym świadczył chętny i regularny ruch w każdym z chodów.
Niebawem z powrotem wrócił do kłusa, poruszając się po przekątnej nieco się rozkojarzył mijanymi przeszkodami, ale na ścianie ponownie oddał brunetce swoją uwagę i na prawo zagalopował bez większych problemów. Szybko się uczył, poza tym prawa strona wydawała się być jego lepszą, przez co automatycznie poszczególne ćwiczenia lepie mu wychodziły właśnie na prawo. Wciąż jednak nie próbował się wyciągać do dołu, ale też nie można powiedzieć by szedł wylamiony - po prostu niósł głowę tak po środku, na tylko delikatnie zaokrąglonej szyi, bo tak było mu na ten moment najwygodniej.

[Aaren Wayford]

Po poprawnym zagalopowaniu najpierw na lewą stronę pochwaliła ogiera klepaniem po szyi, a następnie tak samo postąpiła po dobrym galopie na prawą stronę. Nie kazała gniadoszowi zbyt długo pracować w galopie, dała mu odpocząć po kilku zagalopowaniach na jedną jak i na drugą nogę. Po przewie i chwili stępa, a także kłusa przeszła do galopu na większych woltach sprawdzając równowagę gniadosza. Ciągle oferowała mu elastyczną i miękką rękę, zamykające łydki i półsiad, który nie obciążał grzbietu młodego.
Na kole usiadła w siodło, mocniej aktywizując konia od dosiadu jednocześnie nakłaniając do mocniejszej pracy zadem i zaokrąglenia pleców, które wiązało się z jednoczesnym wyjściem nosa w dół. Nie oczekiwała spektakularnych rezultatów, nawet najmniejszą poprawę i chęć sprostania wyzwaniu chwaliła głosem i klepaniem po szyi.
O wiele więcej popracowała w galopie na lewą stronę, wykonując dwa koła, po których wprowadziła ogiera z powrotem na ścianę, na tej długiej prosząc o dynamiczny galop, w którym koń mógł poszerzyć swoje ramy. Po rozgalopowaniu na obydwie strony, przeszła miękko do kłusa anglezując prowadziła gniadego na lekkim kontakcie, półparadami nakłaniając i prosząc o wyście z nosem do dołu, oddawała mu rękę jeśli tylko próbował równoważyć się za pomocą szyi i szukać optymalnej pozycji dla głowy w dole.
Prowadziła go w kłusie do momentu, a którym oddech po galopie się nie uspokoił, dopiero wtedy poprosiła o stęp na pierwszym śladzie, oddając Otello luźną wodzę, prowadziła go zamkniętego w łydkach, klepiąc po szyi na sam koniec treningu. W stępie poluzowała popręg na sam koniec pracy.
- Dobry koń.- uśmiechnęła się prowadząc go stępem, spojrzała na Tonego i przebieg jego treningu, nie czekając aż skończą z Soenem zsiadła z gniadego i wyprowadziła go z hali w ręku.

/zt

[Luke]

Obecne już niestety chłodniejsze temperatury nakłoniły go do wyboru hali na miejsce treningu, chociaż sam był ciepło ubrany i zabrał ze sobą derkę potreningową to i tak nie miał ochoty na walkę z nieprzyjemną pogodą - bo i po co, skoro duża hala była puściutka i tak pięknie kusiła?
Przyszedł z Krugiem w ręku, odłożył jego derkę na bandę i po bardzo sprawnym dopięciu popręgu i opuszczeniem strzemion wsiadł nań równie sprawnie, oczywiście ze schodków. Nie należał do najcięższych ludzi na ziemi ale też nie był piórkiem, dla grzbietu końskiego taki sposób władowywania się był o wiele przyjemniejszy. Zanim zajął się wkładaniem prawej nogi w strzemię zamknął gniadego w pomocach, coby ten nie próbował ruszać bez takowego polecenia, co niestety wiele koni często robiło. Dopiero kiedy uznał, że wszystko jest w porządku i na swoim miejscu, wysłał go wypchnięciem z bioder do stępa w któym kręcili się przez kilka rundek o różnie zdeformowanym kształcie, w różne kierunki. Na początku nie dbał za bardzo o tempo, raczej chodziło o wstępne rozruszanie kości. Dopiero po dopięciu popręgu w razie czego aktywizował tempo najpierw łydką, później ostrogą i batem, który jeszcze przed wejściem na halę skądś wyczarował. Teraz zależało mu na zwrócenie uwagi na angaż zadu. Już teraz postarał się dojechać go dosiadem do delikatnej ręki, dłonie miał ustawione przed siodłem blisko siebie, nadgarstki rozluźnione, na łukach już bawił się ustawieniem, to do wewnątrz, to do zewnątrz. Także od czasu do czasu po kilku półparadach wykonywał pełną paradę a ewentualne niedociągnięcia korygował albo dojechaniem pół kroku do przodu, albo ponownym zatrzymaniem od nowa. Na razie bawimy się lajtowo, w głowie bruneta natomiast wiły się myśli, co by tutaj robić później.

[Krugerrand]

Idąc na halę, dalej tuptał sprawiając wrażenie cykającej bomby. Jednak nic się nie stało w momencie gdy mężczyzna podpinał popręg, czy też wsiadał. Ciemnogniady grzecznie stał, nawet nie próbując się poruszyć. Ślepia wlepił gdzieś w ścianę przed sobą, również mając postawione uszy. Co jakiś czas jedno z nich drgało w stronę jeźdźca. Ruszając po otrzymanym sygnale nie potrzebował dodatkowej mobilizacji do ruchu, szedł żwawo, mocno wpychając się zadem pod kłodę. Bardziej przody zostawiał w ,,stajni", chociaż nie było tragedii. Bujając się głową to na lewo, to na prawo rozglądał się po hali, jakby nigdy na niej nie był. Oczywiście to było złudne stwierdzenie, gdyż Niemiec nie raz pracował w tym miejscu, jednak wszystko co nie było jego boksem stało się czymś niesamowitym.
Parsknąwszy głośno, szedł dalej śmiało, nie zwalniając tempa, o ile nie próbował zrobić tego Sugarman. Nim wszedł na jakikolwiek kontakt szarpnął sobie głową ze dwa razy, zdradzając tym samym nagromadzoną i niespożytą energię. Dopiero po chwili rozległo się po hali ciche przeżucie wędzidła i powoli głowa Krugerranda zeszła do dołu w niskie ustawienie. Szybko znalazł miejsce dla swojej głowy, pysk lekko opierając na wędzidle, a zatem i dłoniach mężczyzny. Póki co współpracował dalej utrzymując tempo, może nawet z nieco wyraźniejszym ruchem przednich kończyn, które już śmielej zgarniały teren.
Wyginając śmiało szyję w pierwszej chwili coś strzeliło holsztynowi, jednak ten się zbytnio tym nie przejął, gubiąc nieco klimat zadania. W prawdzie szedł z głową ustawioną do wewnątrz lub zewnątrz, jednak mężczyzna musiał się postarać i zmobilizować go łydką do tego, aby nie uciekał całym ciałem za głową. Póki co nie umiał za bardzo rozczłonować całego cielska, lub poszczególnych elementów i zamiast być elastycznym i się ładnie wyginać, to szedł jakby jego szyja była sztywnym holem, przy którym nie można pozwolić sobie na wygibasy. Nie mniej jednak jeżeli Luke się przyłożył łydkami, to ogier powoli zaczął łapać i przypominać sobie ten niewinny, aczkolwiek ważny element. To również wpływało później na jakość zakrętów, na których Krug zaczął się bardziej wyginać, stopniowo zależnie od trwania rozgrzewki.

[Luke]

Oops, my fault, człowiek zapominalski jest.
Łydki faktycznie z początku były u niego leniwe, to pewnie dlatego, że gruba skóra oficerek wychłodziła mu się w szatni, przez co nogi bruneta z początku także nieco marzły. Widząc jednak kiepskie efekty ich zbyt stonowanego używania najpierw, jadąc po prostej, wyrzucił nogi ze strzemion i kiedy nimi pobujał chwilę i pokręcił, włożył je z powrotem już gotów do działania. Ponownie zabierał go na łuki i w pierwszej kolejności wyginał całe jego ciało całym swoim ciałem do środka: zewnętrzna łydka zabierała zad na linię łuku, zewnętrzna ręka kontrolowała tor ruchu i ustawienie łopatki, wewnętrzna prosiła o zgięcie a łydka po jej stronie z kolei o ruch naprzód i wejście na zewnętrzną wodzę. Taki schemat powtarzał się na obie strony, następnie pomoce zamieniał po odbiciu lustrzanym by uzyskać tym samym ruch po kole w wygięciu i ustawieniu do zewnątrz. Jeśli zaczęło coś bardziej zaskakiwać, zabierał go też na proste, na których najpierw próbował zwykłego ustawienia szyi na obie strony, podczas gdy dosiad i łydki sugerowały ruch wzdłuż ściany mimo właśnie tego ustawienia. Po przeplataniu tego z wygięciami na kołach i woltach oraz zatrzymaniach wypróbował także łopatkę i zad do wewnątrz na obie strony, szczególnie przy tym pierwszym ćwiczeniu uważając, by łydka wewnętrzna nie poszła za popręg i nie prosiła tym samym o ustępowanie, tylko została na popręgu i żądała ruchu naprzód, podczas gdy zewnętrzna łydka, choć nie wyginała, to asekuracyjnie była lekko cofnięta by zapobiegać ewentualnym odejściom zadu od łydki wewnętrznej. Zewnętrzna wodza zaś prowadziła łopatkę najchętniej po śladzie, po którym szła wewnętrzna tylna noga, nie zabierała jednak całego ruchu do wewnątrz, pilnowa pozostania przy bandzie.
O ile im jakoś szło, zakłusowali na kole po lekkim sygnale Sugarmana, jeśli jednak coś było nie tak, zapewne tłukli to dalej.

/jesteś jutro?

[Krugerrand]

Korzystając z chwili rozgrzewki mężczyzny po prostu szedł do przodu, bujając swoim jeźdźcem w siodle. Mocno odpychający się zad dawał się we znaki, co było jednak w pewnym sensie nawet miłym uczuciem. Tak czy inaczej, gdy doszły łydki i sam Sugarman wymagał zdecydowanie więcej i konkretniej od ogiera, ten nawet łaskawie odchylił jedno z uszu w jego stronę. Mielił zawzięcie wędzidło, co odwzorowało jego zastanawianie się nad postawionym zadaniem. Wchodząc na koło, w miarę wykonywania ćwiczenia zaczynał odpuszczać i łączyć fakty, stając się przyjemniejszym do współpracy. Każde nowe ćwiczenie wiązało się z może nie usztywnieniem ciemnogniadego, a bardziej jego oporem. Musiał sobie wszystko trochę odkurzyć, więc zanim połączył fakty, tu wpadał przodem, tam wypadał zadem. Albo odbijał się od łydek, szukając sobie właściwego miejsca. Gdy tylko je załapał, bądź dostał motywację od znudzonego lub zdegustowanego jeźdźca od razu zrobił się przyjemniejszy i myślący. Ustawiając głowę to do wewnątrz, lub do zewnątrz swobodnie kroczył nie tracąc swojego aktywnego tempa. Przy tym jego głowa stawała się poniekąd niezależna, nie stanowiąc wyznacznika dla reszty ciała, odnośnie kierunku ruchu. I tak samo z przejściami z ustawienia od wewnątrz do zewnątrz, i na odwrót ogier w miarę powtórzeń starał się coraz bardziej i załapywał zadanie. Na szczęście gdyby przyszło mu powtórzyć wszystko od początku - pamiętałby.
I jak same łopatki wyszły mu o dziwo bezproblemowo, tak zadem nie chciał wejść, albo nie potrafił. Jako, że był w miarę długi, będąc proporcjonalnym do reszty ciała, mógł się nie dać domknąć łydkom mężczyzny. Może przy większych próbach, wyraźniejszych sygnałach zrobił zaledwie ze trzy kroki i na tym zaprzestał. Wyraźnie dając znać, że nie podoba mu się to. Kulił się i podrzucał łbem, nawet zatrzymując o ile jeździec dalej wymagał od niego tego ćwiczenia. Przecież nie był idealny, nie wszystko musiał umieć zrobić.
Jeżeli aktualne było zakłusowanie to po wejściu na koło ruszył obszernie. Mając to do siebie, że Niemiec nieprzyjemnie wybijał w kłusie, pokonywał dobre metry terenu, rozciągając nieco te swoje badyle. Ponownie spokojnie wszedł na kontakt, już śmielej podążając po łuku ciałem.

/będę, pewnie nawet od południa. c;

[Luke]

Nie wymagał cudów na wianku i zadowolił się nawet szczątkowym wykonaniem zadu do wewnątrz. Wiedział, że ogier był skokowcem i co prawda nie zwalniało go to całkowicie z ćwiczeń ujeżdżeniowych, to jednak nie one były zawsze w centrum uwagi szkolących; brunet rozumiał, że tak działa ten świat, sam też planował trening bardziej skokowy niż ujeżdżeniowy, choć był jeźdźcem starającym się łączyć obie dyscypliny.
W kłusie stawiał przede wszystkim na wyraźny przepływ energii, dlatego pracując półparadami aktywizował zad i przechwytywał wytworzoną tak energię z przodu, niemniej nie zakłócając przyjemnego, niskiego ustawienia. Starał się je nawet nieco bardziej zaokrąglić, nie naciskając jednak w tym temacie. Za to naciskał ponownie łydkami na boki ogiera podczas wymyślanych na bieżąco figur - kół, serpentyn, wężyków i innych zamierzonych koślawców. Często zmieniał kierunek i nogę, na którą anglezował, od czasu do czasu wplótł też kilka przejść, naturalnie uprzedzonych serią półparad, wychodzących z dosiadu oraz ograniczenia łydek, zamknięcia rąk w ostatniej kolejności. Raz były to kłus-stęp i stęp-kłus, innym znowu kłus-stój i stój-kłus. Wszystko to starał się wykonywać po odpowiednim przygotowaniu w celu zachowania harmonii, dostosowywał siłę pomocy do obserwowanych reakcji Kruga. Dopiero później wypróbował zmniejszanie i zwiększanie koła z odpowiednim podparciem łydek i wodzy zarówno dla wygięcia do wewnątrz, jak i do środka. Dążył do tego, aby mieć pod sobą konia w jego najbardziej elastycznej wersji, gotowego na zmiany i rozluźnionego. Oczywiście, że chciał z nim pracować skokowo, jednakże nie wyobrażał sobie takowej pracy bez porządnej, solidnej rozgrzewki.

/super, ja teraz uciekam a jutro koło 14 chyba kończę wykłady, a może i wcześniej nawet bym mogła zerknąć na forum :>

[Krugerrand]

I tutaj zapunktował w oczach Krugerranda, ponieważ nie piłował go tym dalej, a nagrodził za to co ogier zrobił. Tak mógł pracować, ba nawet chętniej zaczął odpowiadać na wszelkie pomoce. Zupełnie jakby jego głowa kompletnie się odświeżyła i nagle lampka zaczęła się palić - w dobrym znaczeniu.
Kłusując nie miał problemu z odnalezieniem siły napędowej. Tak jak w stępie, mocno pchał się od zadu, wkraczając tyłami daleko pod kłodę. Tym razem i przody nie ustępowały, rozciągając się sprawnie w ruchu. Mając długie nogi robił ogromne kroki w dodatku teraz, gdy miał możliwość spuszczenia pary, nie oszczędzał jeźdźca. Nie był uwieszony na wędzidle, ani nie sprawiał wrażenia, że w każdej chwili może odpalić wrotki i uciec spod Sugarmana. Szedł mocnym tempem, ale w tym wszystkim można było znaleźć równowagę i spokój. Wyciszył się mocno, żując co i rusz wędzidło, skierował uszy w stronę swojego jeźdźca. Może i nie był idealny pod względem ujeżdżenia, gdzie brakowało mu tej dokładności, tak teraz się starał. Nie mniej jednak potrzebne mu były nieco wyraźniejsze sygnały niżeli dla koni ukierunkowanych właśnie pod ujeżdżenie. Co było dość zabawne w obliczu tego, że na nim podczas skoków raczej się nie używało tak mocnych sygnałów, chyba że ktoś pragnął prywatnego lotu w kosmos.
Tak czy inaczej, wyginał się, jednak Luke mógł śmiało poczuć jak ogier opiera się o jego łydki i ciągle podąża według ich wskazówek, na każdych ciaśniejszych zakrętach. Do końca też nie było mu łatwo tak mocno się zgiąć, bo był duży. To był jego problem na parkurach, że potrzebował większych zakrętów, czas nadrabiając foulą. Najważniejsze jednak było teraz to, iż nie spinał się podczas zakrętów i chociaż nie były idealne, pokonywał je spokojnie. Czasami próbując jeszcze sobie ułatwić zadanie, chciał skracać łuki, próbując je pojechać płasko. Wtedy mocniejszy sygnał był wystarczający, aby zepchnąć go na właściwy tor.
Na szczęście w kolejnych elementach mógł się popisać. Robiąc przejścia znacznie sprawniej niż zakręty, nie tracił zadu, który utrzymywał podstawiony. Mieląc wędzidło co i rusz strzygł uszami, gotowy na każde kolejne przejście. Czy to w górę, czy w dół, bez zawahania odpowiadał na sygnały mężczyzny, który tym razem mógł na nim odpocząć, a nie się męczyć. Gdy Niemiec wszedł na koło, bez problemu wpisał się w dużą woltę. To było dla niego wygodne i po takiej rozgrzewce ciężko byłoby, żeby nie dał się ładnie prowadzić, skoro przed chwilą przerobił tyle zakrętów z większą, lub mniejszą pomocą. Gorsze stawało się zmniejszenie koła, bo jeżeli Luke postanowił zrobić mocno ciasne koło to od razu spotkał się z przechyleniem konia do środka i wpadaniem zadu. Po prostu był za duży i nie dawał radę. Chyba, że mężczyzna nie zapomniał o gabarytach konia, tak ten wszystko robił jak należy. Rozluźniony w potylicy, dawał się swobodnie prowadzić, nie sprawiając większych problemów z kierownicą.

/już Cie oszukałam. :c zeszło mi się u konia trochę.

[Luke]

/nie ma sprawy, wiem jak to jest :>

Czując ogiera pod sobą, jak sumiennie pracuje i chętnie poddaje ćwiczeniom dobranych na miarę jego możliwości, po takim wstępnym rozgrzaniu przeszli do stępa po którymś z elementów, który rzeczywiście fajnie wyszedł. W stępie Krug dostał długą wodzę i sporo swobody, Luke skręcał nim głównie poprzez balansowanie ciężarem ciała i ustawieniem łydek, bowiem przez ten czas wyjaśniał jakiemuś pracownikowi, jak chciałby, aby ustawić im przeszkody. Ostatecznie powstało mniej więcej >to< tyle tylko, że z przeszkodami ustawionymi na razie pod delikatniejszym kątem i odległościami wystarczającymi, by po nie tak ciasnym łuku móc skakać pojedyncze przeszkody. Dodatkowo przy jednej z krótkich ścian zostały położone cztery drągi na spory kłus, parkur był umiejscowiony natomiast trochę w oddaleniu, coby można było jeszcze pojechać jakieś koło pomiędzy nim a pierwszym śladem (tak, że drągi się miało po wewnętrznej, nie wiem, czy moje opisywanie jest wystarczająco jasne XD).
Po odpoczynku pozbierał Niemca do poprzedniego stanu i po dosłownie chwili kłusa wzięli się za najazdy na drągi, podczas których Luke asekuracyjnie wspomagał gniadego łydką na każdym kroku i oddał mu nieco ręki, jednakże tułów w trakcie anglezowania nie opadał do przodu, przez co nie utrudniał kopytnemu zachowania równowagi. Sztangi leżące na ziemi nie powinny być raczej dla konia takiej klasy wyzwaniem, toteż zakładam, że szybko uporali się z poprawnym przejściem przez nie po razie na każdą stronę. Nie skończyli z nimi zabawy tak szybko, bowiem rozpoczęli drugą serię, z tą jednak różnicą, że zaraz po ostatnim drągu Luke płynnie siadał w siodło i po sprawnych dwóch półparadach przesuwał zewnętrzną łydkę za popręg i wypchnięciem dosiadu oraz impulsem od wewnętrznej łydki wysłał go do galopu na kole, od razu wyraźnie dyktując tempo - mocne, czyli zaangażowane, ale nie szybkie. Szczególnie przed rozpoczęciem skakania na treningu musiał poczuć, że to koń go słucha a nie, że on musi słuchać konia - co prawda był wyrozumiały i wiele potrafił wybaczyć (a bo to długo w boksie, a bo to nowe miejsce), ale kluczowe było odczucie, że koń jest prawidłowo ułożony, a zatem w standardowych warunkach po prostu reaguje na sygnały jeźdźca.
W galopie przybrał pełny siad, plecy wyprostowane umożliwiały prawidłowe podążanie bioder z ruchem bez blokowania czy niekontrolowanego odciążania. Ręka elastyczna, chętna do zaoferowania niższego ustawienia, subtelnym działaniem ograniczała zewnętrzną łopatkę prowadząc ją po obranym kursie, podczas gdy od wewnątrz prosiła o delikatne wygięcie. Po nie więcej niż połowie koła po wystarczającej do tego celu ilości półparad zamknął Kruga w pomocach chcąc uzyskać przejście do kłusa, szybka zmiana kierunku w kłusie ćwiczebnym przez jakiś dowolny pasujący akurat szlaczek, anglezowanie i ponownie drągi a po nich zagalopowanie - jeśli wszystko wychodziło bez zająknięcia wynikającego z czyjegoś widzimisię, wówczas po następnym przejściu do kłusa najechali na przeszkodę ustawioną na środku, zrobioną na krzyżaka ze wskazówką, którego drągi przecinały się na wysokości około 50 centymetrów. Kilka metrów przed wskazówką Sugarman zostawał w siodle by dojechać ogiera do przeszkody, nawet jeśli ten był profesjonalistą) i wspomógł go w wyskoku łydką, po odbiciu płynnie przechodząc do półsiadu. Po lądowaniu zostawali na kilkanaście fouli w galopie, później przejście do kłusa i zabawa od nowa, co dwa skoki podnoszona była poprzeczka o dwie kłódki a ostatecznie krzyżak został 70 centymetrowy, natomiast doszedł drąg na wysokości 80 cm na stojakach za nim, tak, że powstał koperto-okser. Skoki robili w układzie: najazd kłusem z prawej nogi - lądowanie w galopie na lewą nogę - i odwrotnie. Po dwukrotnym skoczeniu tej śmiesznej konstrukcji z drugim drągiem zawieszonym na metr nadszedł czas na przerwę i ocenę stanu kondycyjnego nie tylko konia, ale i jeźdźca. :D

[Krugerrand]

Odetchnął głęboko i parsknął krocząc stępem na długiej wodzy. Od razu jego szyja wyciągnęła się w stronę ziemi, lokując łeb między przednimi nogami rozciągnął cały grzbiet. Odpoczywał, kiedy Luke głowił się i wydawał polecenia związane z dalszym przebiegiem treningu. W momencie gdy pojawiły się stojaki Krugerrand uniósł łeb i zwrócił go w stronę przeszkód będąc wyraźnie zainteresowanym. Na to liczył, że w końcu będzie mógł się oderwać od ziemi, chociaż nie mógł narzekać na trening. Był nieco inny niż wszystkie przez które przebrnął. W końcu łatwiej było porobić proste gimnastyczne rzeczy niżeli mordować się ze zginaniem tego ,,maleństwa". Nie mniej jednak, skoki były skokami stąd ciemnogniady stracił chwilowo zainteresowanie człowiekiem, by z powrotem zacząć wysoko nosić głowę w stępie. Nagle całe dotychczasowe zmęczenie zniknęło i koń się ożywił, wręcz momentami caplując pod jeźdźcem. Ogarnął się kiedy Sugarman się na nim skupił i go troszeczkę upomniał pomocami. (co do ustawienia chyba ogarniam. )
Ponownie kłus Niemca stał się mocno aktywny, a ogier niemalże instynktownie zszedł głową do dołu, odnajdując swoje miejsce w lekkim oparciu na wędzidle, które żuł powoli. Jego uszy jak szalone wierciły się, nie mogąc znaleźć dla siebie miejsca. Dopiero gdy pojawiły się przed nim drągi, ten całą swoją uwagę i spojrzenie przykuł do leżących na ziemi przeszkód. Ożywił się mocno co Luke mógł poczuć, siedząc na grzbiecie holsztyna. Poradził sobie bez problemu, mocno rozciągając nogi nad drągami. Jakby mógł to by pokonał oba drągi jednocześnie, taki był chętny do pracy! Z czystą precyzją przejechanych miliardów drągów, dołączył i te cztery do swojej kolekcji. Powtarzając ten sam przejazd kilka razy, nawet nie stracił na chwilę zapału, będąc może mniej przyjemnym bo starał się ingerować nieco w szerokość wykroku - stąd rozciągał się nieco bardziej niż było trzeba, co kończyło się tym, że naprawdę rozochocony mógłby próbować zgarnąć po dwa drągi. Jeżeli to przeszkadzało mężczyźnie to dał się ogarnąć i przeszedł je normalnie.
Ruszając ponownie na drągi, zdziwił się, iż Luke wsiadł w siodło i poprosił go o zagalopowanie. Jednak takie rzeczy Niemiec robił wręcz z automatu, toteż zagalopował. Mając okrągłą, długą foulę szedł o dziwo spokojnie. Nie musiał być szybki, zwłaszcza gdy od razu jeździec wpakował go na koło. Zamiast tego oferował niekończące się wrażenie skoku galopu, gdzie Luke mógłby przemyśleć swoje życie ze dwa razy i dopiero od nowa zacząć wysiadywać kolejny krok Niemca. Nie próbując uciekać głową, przeszedł swobodnie o chód niżej i już bardziej równo szedł kłusem. Pokonując od drugiej strony drągi, już był gotowy na zagalopowanie. Zdradził się tym, iż ledwo co mężczyzna przesunął nogę po jego boku, a ten już ruszył galopem. Ponownie duże foule i równe, miłe do prowadzenia tempo. Przechodząc ponownie w kłus po dobrze wykonanym poprzednim ćwiczeniu, postawił uszy. Widział bowiem zbliżającą się przeszkodę, jednak ta nie była warta odpalania się. Na tak niską przeszkodę, godził się iść całkowicie w rękach jeźdźca, swój charakter pokazując na poważniejszych przeszkodach.
Wracając jednak do celu - kłusując spokojnie zbliżył się na tyle do krzyżaka, by bez jakiegokolwiek wysiłku pokonać przeszkodę. Odbijał się lekko, nie siląc się nawet o jakiś zapas. Z boku ktoś mógłby powiedzieć, że Luke uczy się dopiero skakać na jakimś profesorze, jednak wrażenie było bardzo mylne. Krugerrand tylko czekał, aż poprzeczka się podniesie co miało niebawem nadejść. Bowiem żadnym problemem dla niego nie było wylądowanie na przeciwną nogę do poprzedniego kierunku ruchu i do tego ruszenie galopem. Dla niego logicznym było iść galopem po przeszkodzie. Gorzej by było, gdyby mężczyzna zaplanował kłus po przeszkodzie, co raczej na tym etapie było mniej przydatne. Robiąc płynne przejścia jak na początku, dawał się prowadzić do przeszkody, nawet gdy przed nim stanął okser. Tutaj jedynie wkładał nieco więcej siły, by rozciągnąć się nieco nad drągami i w dobrym stylu pokonać przeszkodę. Dopiero gdy pojawił się na tyle metr i Niemiec zobaczył coś wyższego, w tej całej euforii dał się doprowadzić, jednak podczas samego skoku poprawił zadem, zapewne zarzucając jeźdźcem. Jednak dopiero teraz zaczął się budzić i łapał swój styl, wykorzystując silny zad do skoków. Czego przyjemność miał właśnie okazję poznać Sugarman.

[Luke]

Nie sądził, że podrzucanie zadem podczas skoku mogło być złośliwością wymierzoną w jego stronę, stąd też nie bardzo się nim przejął - tak długo, jak długo nie wywalało go to całkowicie z siodła, a balans to miał niczego sobie tam na górze!
(Przyjmujemy, że te przeszkody są nieco bardziej rozstawione)
Oceniając stan zarówno konia jak i swój na bardzo dobry, po krótkiej przerwie nabrał wodze i po skupiających półparadach wypchnął go od razu do galopu i po rundzie na nieco mniejszym kole, którą wykorzystał na uregulowanie stałego, równego tempa, zabrał go na ścianę by chwilę po wyjechaniu narożnika zacząć odbijać do wewnątrz tak, aby kierować się pod lekkim kątem na metrową stacjonatę (tak jak pokazuje ta początkowa strzałka, ale na razie bez tej środkowej przeszkody wszystko), lądowanie na drugą nogęprowadzącą, łuczek wracający na ścianę prowadzący przez następny skok - oksera z metrem z przodu, metrem dziesięć z tyłu i mniej więcej półmetrowym odstępem między stojakami - i ten sam układ przy drugiej długiej ścianie. Po zakończeniu poprosił o zrobienie z okserów stacjonat i ze stacjonat okserów tak, by można było skoczyć taki oto mini-parkur także na drugą nogę. Kiedy mieli to za sobą, wszystkie przeszkody stały się stacjonatami i ustawiono je nieco ciaśniej, a także podwyższono do metra dziesięciu.
Teraz podeszli do niech z nieco innej strony, bo od lekko jajowatego koła, którego nieco zdeformowany łuk przebiegał przez dwie brzegowe stacjonaty. Nie mieli między nimi zbyt wiele miejsca i Luke chciał sprawdzić dwa warianty na każdą stronę - najpierw łuk był tak wydłużony, żeby stacjonaty móc skakać prostopadle, następnie celowo go spłaszczał, by najechać na nie pod kątem. Co prawda nie sądził, by było to możliwe, ale mimo wszystko próbował choć troszkę zaskoczyć gniadego i zmusić go do zastanowienia, nie tylko do pędzenia.
Trzymał ogiera na stabilnym acz elastycznym kontakcie i nawet jeśli ten wyrywał trochę do przeszkody, jeździec był w stanie to przełknąć - o ile faktycznie trzymało się to w granicach normy, w innym wypadku nie wahał się przez wykręceniem wolty przed przeszkodą i ewentualnym zjechaniem przed jej zakończeniem z trasy - starał się unikać siłowego zatrzymywania przed skokiem albo zjeżdżania na bok, bo to mimo wszystko mogło konia przyzwyczaić do niefajnych nawyków.
Oczywiście pomiędzy kolejnymi punktami na planie robili krótkie przerwy na stępa, dosłownie po pół minutki każdorazowo. Brunetowi zdawało się, że Krugerrand jest teraz w treningu, aczkolwiek nie wykluczało to możliwości spocenia się, a nie chciał pocić go nadmiernie.

[Krugerrand]

Zbierając się ponownie, przemielił wędzidło i nim ruszył galopem, zamachnął się ogonem. Galopując na prawą nogę, mocno zaokrąglił foulę, która dalej była duża. Poparskując co krok, postawił uszy na szpic i gdy przyszło mu wyjechać na środek przeszkody, automatycznie podniósł głowę, aby spojrzeć na stacjonatę. Od razu jego przody zaczęły się coraz wyżej podnosić, mocno uderzając w podłożę. Dał się doprowadzić do pierwszej przeszkody, nie oszczędzając się jednak za bardzo. Oddawał mocne, okrągłe skoki dając kopytom szanse jedynie musnąć powietrze. I tu po wylądowaniu na lewą nogę, nieco sie rozjechał, samemu dodając sobie do oksera, nad którym również się rozciągnął, uwypuklając grzbiet, a szyją nurkując. Po lądowaniu, zmienił znowu nogę na prawą i w takim samym stylu skończył na drugą stronę tą samą kombinację. Chętnie zwolnił do stępa, podczas gdy obsługa zmieniała ustawienie przeszkód. Wyciągając łeb parsknął, będąc już spoconym. Przyszło to wręcz ot tak, gdy wysiłek się dla ogiera zmęczył. Miał kondycję, jednak trochę się nie oszczędzał i nie zdążył być ogolony, co też poniekąd swoje robiło. Tragedii nie było, więc ogier ponownie chętnie ruszył, by po raz kolejny najechać na przeszkody. Tym razem już na stacjonatę wydłużał krok, nie robiąc tego jeszcze zbyt nachalnie. Trzy foule przed bardziej entuzjastycznie dochodził do przeszkody, poszerzając wykrok, ale za to nadrabiał lotem. Szanując drągi, skakał z zapasem, póki co na szczęście nie dotykając przeszkód. Zresztą czym były dla niego te metrówki?
Odpoczywając po kolejnym przejeździe, czekał na dalszy rozwój. Ruszając ponownie galopem, stał się uważniejszy, bo coś zmieniło się w przeszkodach, więc nie mógł przejść obok tego obojętnie. Wchodząc w pierwszą stacjonatę, zmieścił się bez problemu po prostym najechaniu na środek stacjonaty. Dopiero gdy ta druga okazała się być bliżej, ogier zrobił jedną normalną foulę, a drugą rozciągnął dość wcześnie się wybijając. Przez to oddał mocny skok, a na dokładkę poprawił zadem, coby nie tknąć drągów. Ciągle w głowie mu siedział ostatni przejazd z zawodów, gdzie miał zrzutkę. Stąd taka dokładność i mocny wyzysk energii, aby tylko nie popełnić błędu. Stąd podwójnie się pocił już na samych skokach. Zakręcając na kolejną ścieżkę z dwiema przeszkodami, już na pierwszą się bardziej rozciągnął, by drugą pokonać spokojniejszą foulą. Dopasowywał sobie i sprawdzał jak ma iść, jak będzie mu wygodniej. Po kolejnej przerwie ruszył ponownie i tu zaskoczyć mógł się bardziej jeździec, niżeli koń. Krugerrand będąc pod kątem w stosunku do stacjonaty, uciął połowę fouli i wybił się mocno, rozciągając się nad przeszkodą jak i po samej przeszkodzie. Poszerzył tak wykrok, że zmieścił jedną foulę i znowu oddał skok. Ponownie mocno wybijając się od ziemi, poskładał się w locie i po samym lądowaniu już za drugą przeszkodą, jeszcze sobie radośnie bryknął. Parskając głośno, dojechał do drugiego łuku jadąc go tak samo jak pierwszy, chyba, że jeździec postanowił wprowadzić korektę i próbował go skrócić, wtedy ogier wybił się w odpowiednim miejscu, przesuwając kopytem po górnym drągu, który zakołysał się na kładkach. Mieszcząc po przeszkodzie dwie foulę, wybił się mocniej jednak już trochę uważniej i bardziej technicznie. Po przejechaniu, wyciągnął mocno pysk do ziemi, parskając głośno.

[Luke]

Swawolnej hulanki nie mógł dłużej tolerować i interweniował, wysyłając bardziej intensywne, pulsacyjne sygnały - dociskał go kolanem i dociążał dosiadem, jednocześnie nie bojąc się wzmocnić kontakt na wodzy, który także nie był jednostajny. Był pełen wyczucia w swojej ogólnej charakterystyce, jednakże nie znaczyło to, że nie potrafił przeforsować swojego, przy czym starał się być jak najbardziej opanowany, żeby niezadowolenie z niepowodzenia nie brało nad nim góry. Tak i teraz po prostu dążył do wzmożenia kontroli poprzez podkręcenie wyrazu środków, za pomocą których komunikował się z koniem. Domyślał się, że Krug tego pokroju przeszkody łykał na śniadanie, aczkolwiek nie widział w tym fakcie usprawiedliwienia dla takiego zachowania. Stuknięcie sztangi przyjął z pokorą, szczególnie, że następna przeszkoda już poszła trochę lepiej.
Ponownie przeszli do stępa a brunet poprosił o ponowne zmienienie przeszkód, tym jednak razem układ się nie zmienił, poza tym, że środkowa przeszkoda stała się okserem o wysokości 120 z przodu i 130 z tyłu, pierwsza stacjonata zachowała wysokość 110cm, druga została ustawiona na 120cm, tak samo trzecia, natomiast czwarta zyskała wysokość 130 centymetrów. (Znów zgodnie z >tym< obrazkiem, na środku okser a reszta stacjonaty)
Liczył, że takie podwyższenie poprzeczki okaże się być dobrym posunięciem i że pozwoli na pozytywny akcent na koniec. Odległości po łukach między przeszkodami pozwalały na zrobienie trzech fouli normalnego galopu dużego konia, przy wzięciu dłuższej drogi mogły się zmieścić cztery mocno skrócone, natomiast przy krótszej - dwie wyciągnięte.
Po przerwie nieco dłuższej niż te poprzednie zamiast od razu zagalopować wysłał Kruga do kłusa, z którego postarał się wycisnąć dużo dynamiki i zaangażowania przy jednoczesnym skupieniu na pracy zadu i zaokrągleniu całej sylwetki, po czym półparadami i zamykającymi pomocami starał się o zwolnienie tempa i zwiększenie obniżenia tyłu. Następnie po przygotowujących półparadach wypuszczał do ponownie do dynamiczniejszego kłusa i tak kilka razu. Nie musiało wyjść pięknie, były to w końcu próby niezwiązane też ściśle z aktualną pracą skokową. W ten sposób chciał go trochę wytrącić z przyzwyczajeń. Przy którymś takim zwolnieniu, kiedy byli na prawą rękę i w pobliżu początku parkuru, wysłał go lekkim sygnałem do galopu i od samego początku pilnował dosiadem, cieszył się też, że wziął wielokrążek zamiast munsztuku, bo w skokach jakoś mniej się go obawiał. W każdym razie prowadził go pewnie, wyciągając dla siebie jakąś lekcję z poprzednich najazdów i był bardziej zdecydowany w narzucaniu swojej woli, bądź co bądź przy brnięciu do skoku zazwyczaj do tego się to sprowadzało - kto bardziej pokaże, że szefuje i dyktuje warunki. Wiele rzeczy dało się ogarnąć systematycznym i sumiennym treningiem, jednakże temperament konia zawsze gdzieś w nim siedział i dawał o sobie znać. Niemniej Luke próbował swoich sił, z zamierzeniem trzymał się tych środkowych dróg, jeśli się dało to starał się zbliżać do tych krótszych, nie wahał się przytrzymać ogiera. Oczywiście dla bezpieczeństwa, jeśli nie dało się inaczej, zabierał go na dłuższą trasę, o ile oczywiście miał czas na reakcje. :D Jeśli chodzi o postawę, w siodle zostawał do samego końca, czyli do momentu wybicia, nie wstawał przedwcześnie do półsiadu, natomiast ręka pozwalała na nawet najbardziej zjawiskowy baskil!

[Krugerrand]

Nieco się spiął Niemiec, kiedy Luke zareagował na jego poczucie swobody. Sam fakt, że to wielokrążek strzegł granicy między poniesieniem, a kontrolą nie był mocno pocieszający dla jeźdźca. Z munsztukiem Krugerrand czasami próbował dyskutować, jednak wyraźniejsze napięcie wodzy i koń odpuszczał, pokorniejąc. W końcu był ogierem, nie mógł być posłusznym barankiem - stąd jego bunty i próby radzenia sobie samemu. Zresztą nie był starym wyjadaczem, więc ta młodzieńcza fantazja lubiła go jeszcze ponosić.
Przyglądając się przebudowie i podnoszeniu przeszkód, zastrzygł uszami i opuścił nisko łeb. Rozluźniał się teraz mając tę chwilę na ochłonięcie. Przygotowany do ruszenia galopem po zebraniu, wpierw zrobił foule galopu, a dopiero po reakcji jeźdźca przeszedł do kłusa, albo stępa - w zależności jak chciał to zacząć od początku Luke. Tak czy inaczej gdy znalazł się w kłusie, już szedł bardziej spokojnym tempem, będąc jednak mobilizowanym przez jeźdźca - wyciągał się. Pchając się tyłem pod kłodę, nie ustępował przodem, lekko wyciągając nos do przodu. Przy zwalnianiu wpierw się nieco buntował, zarzucając przy tym łbem, by po chwili zwolnić. Później przejścia szły bardziej z górki, a ogier na nowo zaczął się rozluźniać. Zaokrąglony spokojnie mielił wędzidło i analizował co z nim się aktualnie dzieje. Nawet przeszedł na prawo w galop i kroczył, nie myśląc o przeszkodzie. To dało przewagę zawodnikowi, gdyż doprowadził ogiera do stacjonaty tak jak sobie tego życzył. Ciemnogniady odbił się sprawnie od podłoża, by wylądować po drugiej stronie i tu na nowo zaczęła się zabawa. Nie byłby sobą gdyby nie dał się ponieść, zwłaszcza, że na horyzoncie widniało coś konkretnego. Holsztyn szarpnął łbem i rozciągnął się mocno, wciągając jeźdźca. Sugarman nie miał szansy na reakcję kiedy motor Niemca się odpalił, a nawet jeśli ściągnął wyraźniej wodze - tu właśnie wyszła łagodność wielokrążka. Krugerr zadarł łeb i dopadł do przeszkody w dwóch skokach galopu, by sprawnie się odbić i mocno posłać nad przeszkodą. Niezrażony, rozciągnął się nad drągami, chowając mocno podwozie, a przeszkodę zostawiając daleko pod sobą. W końcu mógł sadzić swoje bomby i miały sens! Jeżeli Luke nie zdążył wykręcić to ten śmiało ruszył na kolejną przeszkodę, a gdyby jednak mężczyzna zainterweniował i wyminął stacjonatę to pogalopowali dalej, mocniejszym tempem. Poparskując co chwila, uniósł wyżej ogon, tak jakby odzyskał swoją energię z początku treningu i właśnie przymierzał się do brykania, czego jednak nie zrobił.