Orchard Stable :: Tor wyścigowy im. św. Wiktorii

Eviline · Wysłany: 2019-01-15, 14:28

Na prostej stopniowo zwiększała tempo, dostosowując je tak, aby będąc mniej więcej w połowie mieć już dobrze rozwiniętą prędkość. Współpracowała z ogierem, jasno pokazując mu swoje prośby i oczekiwania, licząc na ich wspólne porozumienie. Baczyła też na Hero i Liama, starając się wszystko dookoła obserwować i wyciągać ewentualne wnioski, znaleźć rzeczy nad którymi trzeba popracować.
Przed ostatnim zakrętem ponownie zwolniła Knighta, zmieniając środek ciężkości i balansując na jego grzbiecie, który odpowiednio dociązyła,by przypadkiem nie wypaść na zewnątrz. Po przekroczeniu połowy łuku zmieniła dosiad i wykonała pchnięcie, chcąc już rozpocząć walkę o finisz. Mogli sobie pozwolić na całkowite zabicie energii, więc fantazja mogła ich ponieść niemal całkowicie.

Liam · Wysłany: 2019-01-15, 14:59

Będąc znów na prostej mógł odpowiednio prosić Hero o zwiększenie tempa, by prześcignąć towarzyszącą im parę, chociaż o pół długości. Wiedział, że Hero działa na tyle intuicyjnie, że gdyby wyścigi były bez jeźdźców, to radziłby sobie równie dobrze, a nawet lepiej niż z Liamem na grzbiecie. Hiszpan jednak nie dawał za wygraną i próbował nawiązać jakiś, chociaż najmniejszy kontakt z ogierem.
Przez zakrętem zaczął wtrącać tempo, dając na wstrzymanie. Zmienił pozycję, dbając o odpowiednie dociążenie i w tem sposób mogli miękko wejść w zakręt, a przynajmniej się o to starać. W połowie zakrętu dał ogierowi wolną rękę, wykonując pchnięcie i motywując ogiera do wytorpetowania w przód, aż do samego celownika.

Ebony Knight · Wysłany: 2019-01-17, 22:28

Wyraźniejszych sygnałów nie potrzebował. Zgodnie z prośbą Eviline zaczął stopniowo rozwijać prędkość, coraz większymi susami pokonując tor, co powinno dać odpowiedni efekt, czyli osiągnięcie porządnej prędkości w pożądanym przez kobietę miejscu. On też był uważny, jednak nie skupiał przesadnie swej uwagi na Hero, bo to przy obecnej prędkości byłoby nie wskazane. Następnie utrzymywał osiągnięte tempo, poruszając się naprzód wytrwale, ale i pełen chęci. Jednak widząc przed nimi ostatni zakręt dał się nieco zwolnić, tak aby bezpiecznie pokonać łuk, zachowując na nim równowagę, by gdzieś za jego połową, ponownie błyskawicznie i bez specjalnej zachęty wystrzelić w przód. Wykorzystywał całe pokłady pozostałej w nim energii. Znał swoje limity, ale z drugiej strony limity są po to, żeby je przełamywać prawda? Tak więc był to idealny moment na odrobinę szaleństwa, ponieść się fantazji. Mocno wybijał się od ziemi, kryjąc większą ilość terenu. Przy tym wydawało się, że na chwilę stracił zainteresowanie Hero, chociaż tu pewnie nie zawiodła Eviline, zapewne bezpiecznie doprowadzając ich na metę.

Hero Of War · Wysłany: 2019-01-20, 17:37

Na prostej znacząco przyśpieszył, ale nadal nie była to pełnia jego możliwości. Ze względu na technikę jaką zawsze obierał wraz z Eviline czekał zawsze do tej ostatniej prostej, ale zanim zaczął się do niej zbliżać czekał na niego i Liama jeszcze ostatni zakręt.
Wyraźnie wytracając tempo wykonał zakręt bardzo precyzyjnie obierając pozycję jak najbliżej wewnętrznej krawędzi toru, dzięki czemu wraz z Liamem zyskali cenne sekundy. Dopiero po wyjściu z zakrętu zachęcony do dania z siebie wszystkiego ruszył pełną parą zaczynając robić duże susy w galopie. Silny umięśniony zad pchał do go przodu, a wolna ręka, jaką dał mu Liam sprawiła, że zupełnie się nie hamował.
Biegnący razem z nimi koń zupełnie go nie interesował, teraz liczyło się dotarcie do mety i wygrana, po którą Hero zdecydowanie zamierzał sięgnąć.

Eviline · Wysłany: 2019-02-05, 18:27

Dla Ev to były zaledwie chwile, jak każda gonitwa zresztą. Wszystko trwało za krótko, zaledwie kilka dobrych minut, w których pokonywali tor, starając się utrzymywać jak najlepszy czas przy jak najmniejszym zużyciu energii. Tak, w tym przypadku ponownie skupili się bardziej na końcówce, na dobrym wyjściu na ostatnią prostą i szaleńczy, ale mimo wszystko krótki galop do celownika. Co można robić na końcówce? Cóż, Ev zdecydowanie postawiła na śmiałe "wypychanie" ogiera do przodu, próby zdobycia mety dzięki szybkiemu porozumieniu, które przez tak długi czas udało jej się z ogierem osiągnąć.
Nie było rady, nie przebiegli finiszu pierwsi, nie biegli tutaj na wystawce, po prostu arab był stosunkowo mniejszy, inaczej zbudowany i trenowany w większości na innych dystansach, w końcu araby, choć biegają podobnie, to jednak gonitwy dla wprawnego oka wyglądają inaczej, angliki częściej stawiają na prędkość od pierwszych metrów, u arabów wygrywa zazwyczaj wytrzymałość tej rasy.
Tak, czy owak Ev była zadowolona z dzisiejszego wyniku, dogalopowali pół długości później, ale jednak to zrobili 8-)

Z wolna wytrącała tempo araba, przy kłusie klepiąc i głaszcząc go po szyi. Skinęła Liamowi w podzięce za dobry sparing, bo w końcu co on się naużerał z Hero, to jego. Rozkłusowała, a następnie rozstępowała karosza porządnie, by koniec końców odprowadzić go do stajni.

/zt.
/pisane na telefonie, głupoty straszne, sorki :lol2:

/standardowo, dodajcie sobie po 3pkt. szybkości i 1 pkt. kondycji

Liam · Wysłany: 2019-02-05, 18:40

Był dość bezradny w kontakcie z ogierem, praktycznie zdał się na niego, co nie było za bardzo odpowiedzialną decyzją. Cóż jednak pozostało Liamowi? Chłopaczyna się nieco wystraszył przerośniętej bestii ( :lol2:

) i postanowił nie przeszkadzać panu i władcy w odpicowaniu roboty, no co zrobisz...
Wychodził rękoma w ruch za ogierem, kostkami starając się jeszcze trochę zachęcić, czy raczej dać znać olbrzymowi o zaangażowaniu ze strony Hiszpana. Zresztą, Liam był przekonany, że ten sparing wygrają z palcem w nosie, bo może i nie zdobił z siebie autorytetu dla Hero, jednak ogier kochał biegać, więc i bez obciążenia w postaci dwóch worków ziemniaków typu Liam, dałby sobie świetnie radę, ot co.
Tak jak się spodziewał, ostatnie metry pokonali z lekką, ale jednak przewagą, biegając na metę, jak się później okazało, pół długości przed arabem i Eviline, co o dziwo bardzo dowartościowało chłopaka, który... Praktycznie się do tego nie przyczynił :lol2:

Postarał się jak najlepiej o wytrącenie tempa i zaserwowanie Warowi odpowiedniego ochłonięcia, najlepiej męczeniem go w kłusie i gdy tylko osiągnął swój minimalny cel, zabrał się z ogierem do stajni.

/zt.

Ebony Knight · Wysłany: 2019-02-05, 21:12

Knightowi rozwiązania Eviline jak najbardziej odpowiadały, nadal dynamicznie odbijał się od podłoża toru, pokonując dystans do mety sporymi susam, pobierając też więcej powietrza, każdy mięsień pracował z wytężeniem, ogier wkładał w tę pracę na ostatniej prostej każdą jednostkę energii jaka mu pozostała. Ebony skupiał się w tej chwili tylko na przekroczeniu linii mety. I oczywiście nie przekroczyli jej pierwsi, jednak dla karosza ważniejsze było to, że dał z siebie wszystko i mógł być z siebie chociaż minimalnie zadowolony. Nadal dość nabuzowany z wolna wytracał to tempo, by w końcu osiągnąć kłus, w którym stopniowo się uspokajał, nawet z zadowoleniem przyjmując pochwały i pieszczoty Eviline. Podczas rozkłusowania i późniejszego rozstępowania na ogół nie chciało mu się jakoś szczególnie ubarwiać Eviline żywota i koniec końców dał się wyciągnąć z obiektu w stronę stajni.

zt

Rozalia · Wysłany: 2019-02-11, 21:33

Przybyłam ze Scho na wolny plac obok toru, by zabrać się wpierw za rozgrzanie ogiera na lonży, pozwalając mu tym samym najpierw na wiele kół w stępie w obie strony, dopiero po 20 minutach zabierając się za odrobinę kłusa, nie pozwalając zaś na galop. Ten dostanie potem. Miałam ze Scho startować we wszystkich kolejnych wyścigach, musiałam więc go lepiej poznać.
Po rozgrzewce kolega pomógł mi na niego wsiąść, wprowadzając do bramki, by zabrać się za jej otworzenie, tym samym ja miałam czas na nasunięcie gogli i dobranie dosiadu, nim ogier wyskoczył z bramki. Przybrałam lepszy dosiad, unosząc tyłek ku górze, łapiąc grzywę w ręce wraz z wodzami i chowając się nie jako za ogierem, by po dwóch foulach podwyższyć dosiad, pozwalając ogierowi na stałe tempo, takie jakie zarzucił, nie do końca mogąc go wyczuć, czy jest to jego maksymalne.
Na pierwszym odcinku przede wszystkim kierowałam go na środek toru, co było bezpieczną opcją i dobrym nawykiem, jeśli chodzi o samodzielne treningi. Z żadnej strony nic nie mogło go wystraszyć.

Scho Can Do · Wysłany: 2019-02-22, 22:47

Przybył z Rosalie na wolny teren wokół toru, gdzie czekała ich rozgrzewka. Rozgrzewka na lonży była dobra myślą, ponieważ ogier wobec obcych nie zachowywał się naturalnie zbyt przyjaźnie. Taki szacunek zdobyła tylko jego właścicielka i tylko przy niej był normalny. Stępował wokoło kobiety na obie strony, by około 20 minutach przejść do kłusa. O nie, Delfin go opuszcza? Ogier nie wiedział że kobieta powiększyła stawkę oczywiście, co oznaczało że nie miał już jej na wyłączność ale że go tak porzuci to by się nie spodziewał ;( Z ogierem lepiej żyć dobrze albo wcale, należał do zdecydowanie specyficznych koni i trzeba było wiedzieć jak do niego podejść. Dreptał w miejscu kiedy został przekazany w ręce faceta, a kobieta go dosiadała. Wydał z siebie krótki kwik i szarpnął się na uwiązie, jednakże facet sprowadził go sprawnie do pionu i poszedł za nim do bramki. W środku mimo braku konkurencji tulił uszy do siebie, prychając nerwowo i rozglądając się na boki. Ten koń bez względu na wszystko traktował ten trening bardzo poważnie i nie mógł się doczekać biegu. Kiedy bramka się otwarła mocno odepchnął się z zadu w przód, wyskakując dość sprawnie na tor. Naturalnie biegł dla siebie dość pośrednim tempem, nie rozpędzając się obecnie za nadto. Biegnąć z drugą parą czy w większej ilości koni to łatwiej mu było utrzymać stałe tempo, bo wiedział że na koniec ich zaatakuje. Obecnie się ścigał z wiatrem i samym sobą. Zszedł na środek toru, biegnąc nie zmiennym tempem przed siebie.

Rozalia · Wysłany: 2019-03-31, 13:33

Im dłużej na prostej się kierowali, tym ogier powinien być spokojniejszy. Nie było koni, które podjudzają, były jedynie stabilizujące pomoce Rozalki. Trzymała bowiem Scho w stałym tempie, silnie oddziałowując na pysk i przysiadając niżej. Im bliżej zakrętu, tym jej pomoce się wzmacniały, ogiera spowalniała i prowadziłą bliżej środka.
/sorry zadlugos, ale z tele pisze

Scho Can Do · Wysłany: 2019-04-12, 23:54

Scho był znany ze swojego nie spokojnego charakteru. Jak na wyścigowca przystało był raczej w gorącej wodzie kompany i do tego miał nie najmilszy charakter. Dawał się jednak pewnie prowadzić kobiecie i bez większych zastrzeżeń, co jak na niego to spory wyczyn. Obecnie ścigał się z wiatrem, co teoretycznie nie podjudzało go zbytnio ale kochał to co robił i nie ważne z kim albo czym się ścigał. Do zakrętu zwolnił i zszedł bliżej środka, tak aby wyjechać go w równowadze i się nie zabić z za szybką prędkością.

Rozalia · Wysłany: 2019-04-13, 00:12

Już na zakręcie zwolniła ogiera dość silnie, przysiadajając bardziej na tyle. Cóż, przede wszystkim dla niej nie było niegrzecznych i nerwowych koni - były te, które wymagały lepszych ludzi. Delfin ewidentnie do takich należał, skoro Scho jej ufał i udało jej się doprowadzić ogiera tak daleko w klasyfikacji. Rozalka miała mniej osiągnieć w swojej karierze, ale też mniej stałych koni - większość trenowała w czasie między zajeżdżeniem a pierwszymi, poważnymi startami. Nikt nie chciał inwestować w Białorusinkę, pracującą jako stajenna. Nadal nie chce, choć pojawiło się światełko w tunelu, w postaci lepszej pracy.
Zaraz po zakręcie dodała ogierowi wodzy, pozwalając się wyciągnąć, przy okazji skręciła bardziej na zewnątrz toru, chcąc z niego wytrzaskać już teraz 100% możliwości.

Scho Can Do · Wysłany: 2019-04-17, 22:45

Na zakręcie zwolnił, co było dość oczywiste biorąc pod uwagę że żadne z nich nie chciało zginąć. Ogier może był narwany i szalony, kochał się ścigać ale nie był samobójcą. Rozalia nie poznała jego gorszej strony, więc chyba mogła uznać w sumie że jakąś pewną sympatię do niej również poczuł. Mógł pokazać rogi i uprzykrzyć jej życie, ale potrzebował wyjść z boksu i rozruszać się a ona mu to zapewniła. Więc może powiedzmy sobie że złośliwości sobie darował, aczkolwiek coś w jej myślach było że tylko odpowiedni ludzie dla odpowiednich koni. No a może na odwrót? Można by podejrzewać że Delfin coś dostrzegła w Rozalce i zaufała jej na tyle, że nie oszukujmy się ale powierzyła jej swojego przynajmniej obecnie najlepszego konia. Może to czas dla nich obojga? Jakaś nowość, potrzebna zmiana która wyjdzie im na dobre? Po wyjściu na prostą i czuć możliwość płynącą ze strony kobiety, mocniej wszedł zadem pod kłodą i odepchnął się od podłoża. Zszedł jednocześnie bardziej na zewnętrzną stronę toru, rozciągając się bardziej nad torem i zaczynając nabierać tempa.

Rozalia · Wysłany: 2019-05-05, 16:51

Zaufanie leży nie w tym, komu powierza się już wyrobionego konia, a w tym, któremu powierza się młodzika. Jeden zły trening a konia można zniszczyć. W przypadku Scho Delfin się tego nie bała - Rozalka umiała jeździć, a ogier umiał się ścigać. Czego chcieć więcej?
Co do samego zwolnienia - nie było ono do końca wymagane przy niektórych, nawet wyścigowych prędkościach, podobnie jak w momencie, gdy tor jest dobry a koń doświadczony. Mimo to zwolnienie było dobrym nawykiem, który powinno się powielać.
Zarówno Scho jak i Rozalka mieli charakterek, zaś w dłoniach Scho miała wylądować córeczka ogiera, a to znaczyło przynajmniej tyle, że co w rodzinie, to nie zginie.
Pozwoliła mu się rozciągnąć, nabrać tempa, przy tym ciągle trzymając go na pysku. Chowała się za szyją, przesuwając dłonie wzdłuż szyi, by bez większych obiekcji pozwolić mu tak biec jak najdłużej, nie zatrzymując go, o ile nie wpadali na coś, a na razie tak nie było.

Scho Can Do · Wysłany: 2019-05-08, 21:37

Sugerujesz że bardziej zepsuć się go nie da? No w sumie z jego charakterkiem, to nawet coś w tym jest. Nie miej jednak jakieś zaufanie trzeba mieć, bo przecież powierza się swojego kompana, przyjaciela czasem obcej osobie albo takiej co się ledwo zna. Czego chcieć więcej? Trudno powiedzieć, ale pewnie coś by się znalazło. Pewnie miała dużo racji albo nawet całkowicie w kwestii zwalniania przed zakrętem, ale on wolał nie ryzykować wypadkiem - kontuzją albo śmiercią. Może był nieco stuknięty, ale nie na tyle by narażać jedno albo drugie w sensie jego utratą. Scho nie wiedział że z spotkania z Blue Moon jakiś czas temu na świat przyszedł owoc tego spotkania. który miejmy nadzieję że kiedyś dorówna rodzicom w możliwościach i zajmowała miejsca na podium, oczywiście oby te najwyższe. No w sumie w rodzinie to faktycznie nic nie zginie :lol2:

Aczkolwiek kobieta na szacunek i pełne zaufanie ogiera jeszcze musiała sobie zasłużyć, bo na razie tylko tyci nitka porozumienia się między nimi pojawiła. Mocno wchodząc zadem pod kłodę wybijał się z kopyt od podłoża i gnał po torze, nabierając coraz szybciej i mocniej tempa. Przy tym nadymał nozdrza i wciągał sporo powietrza w płuca.