[Drew Pascail]

Andrew Pascail Drew 01.07.1987 Francja heteroseksualny kawaler wyższe chrześcijanizm policjant, jeżdziec Chris Evans, Keegan Allen głos

charakter

dżentelmen o nieskazitelnych manierach, ale.. spróbuj go wkurzyć, introwertyk. Podobno należy do tego wymarłego, lub jak kto woli zagrożonego wymarciem, gatunku mężczyzn - dżentelmenów. Na twarzy zwykle uprzejmy i serdeczny, wesoły uśmiech, ale rzadko szczerzy się, czy parska ze śmiechu. Przez większość czasu grzeczny, serdeczny i życzliwy. Kobietom otwiera drzwi, ustępuje miejsca w autobusie starszym osobom i robi wszystko to, co wypada, a czego już prawie nikt nie robi. Do niedawna na przywitanie całował kobiety w rękę, ale zaczęły się na niego dziwnie patrzeć, więc teraz wita się z nimi normalnie. Mimo tych zasad dobrego wychowania jest szczery, przynajmniej w niektórych sytuacjach, nie związanych z nim bezpośrednio. Nie jest złośliwy i zanim coś powie dokładnie to przemyśli, jednak jeżeli utwierdzi się w swoim przekonaniu będzie mówił szczerze. Sprawia wrażenie ciepłego człowieka. Inteligentny i bystry, doskonały obserwator. Czy jednak to już cały obraz jego osobowości, jako nieco staroświeckiego mężczyzny? Zawsze ubiera się elegancko, więc niektórzy przypinają mu metkę sztywnego elegancika. Chociaż na to nie wygląda potrafi być twardy - zwłaszcza w pracy, która tego wymaga. Jest serdeczny i otwarty w kontaktach z innymi, ale doskonale unika mówienia o sobie w szczegółach, jest mistrzem uników i tylko wnikliwy obserwator dostrzeże, że tak naprawdę Drew jest skryty i zamknięty w sobie. Przez ten mur skrytości przepuszcza, przynajmniej do pewnego stopnia najbliższe mu osoby. Czy to jednak znaczy, że wiedzą o nim wszystko? Nie, bo on sam nie wie o sobie wszystkiego. Po prostu czuje się bezpieczniej, nie mówiąc pewnych rzeczy. Tak więc na prawdę Drew to ten typ człowieka - pracujesz z nim od lat, po pracy chodzicie na piwo, myślisz, że znasz go od podszewki nawet jeśli bywa zamknięty w sobie. Prędzej czy później jednak przychodzi taki moment, może to być nawet jedna sekunda, kiedy odkrywasz to co zawsze wiedziałeś, nie zdając sobie z tego sprawy - że Drew Pascail jest dla ciebie poniekąd kompletnie obcym człowiekiem.

wzrost 183 waga 80 kolor oczu niebieskie kolor włosów jasnobrązowe znaki szczególne tatuaże: opis piercing: brak blizny: kilkucentymetrowa, na prawym boku styl ubioru na co dzień: lubi się ubierać elegancko i stawia na ciuchy dobrej jakości, czasem chodzi w pełnym garniturze, czasem wystarczy mu koszula, o wiele rzadziej zdarza mu się ubierać na większym luzie, ale taki sytuacje też mają miejsce w stajni: i w tym wypadku stawia na jakoś, ale nie wyróżnia się, ciemne bryczesy, sztyblety, koszulka, lub bluza, w razie potrzeby kurtka zdrowie choroby: pracocholizm alergie: opis nałogi: praca, kawa, czasem zapali papierosa, albo nieco więcej wypije alkoholu (zwłaszcza w towarzystwie), ale nie jest od tego uzależniony lęki: nieujawnione, chociaż zawsze miał mniej lub bardziej skryte problemy z tym, że nie wie kim jest cele/marzenia 1. Jakie może być marzenie pracoholika? Celem Drew są oczywiście sukcesy zawodowe. Kilka ma już na swoim koncie w Eastbourne, ale porażki mocno bierze do siebie. 2. cel/marzenie

historia

Garść tego co o sobie wie: Jest sierotą. Nic nie wie o swoich rodzicach, nawet nie pamięta jak naprawdę się nazywa. Wie tylko, że jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miał dwa latka. Nie mieli przy sobie żadnych dokumentów, a sam fakt, że to naprawdę byli jego rodzice też był przypuszczeniem, bo Drew był w tym samochodzie podczas wypadku, wyszedł z niego jednak tylko z siniakami. Ponieważ nikt nie zgłosił się do kontaktu, Drew trafił do paryskiego Domu Dziecka, gdzie spędził sześć lat. Tam dowiedział się jak tu trafił i tam stał się otwartym na inne dzieci, wesołym chłopcem, który był lojalnym towarzyszem doli i niedoli. Miał też jednak swój temperament, potrafił się wykłócać i jak każde dziecko miał swoje przewinienia. A jednak zawsze go zastanawiało kim byli jego rodzice, jednak nie narzekał na swój los, a właściwe niczego od niego nie oczekiwał. Tak było bezpieczniej. W wieku ośmiu lat zaadoptowała go rodzina Pascail - bezdzietne małżeństwo po czterdziestce. Była to bardzo elegancka i zamożna para, którą chłopiec zauroczył. Było mu niemal przykro opuszczać przyjaciół. Jego życie wywróciło się do góry nogami. Polubił swoich zastępczych rodziców, z czasem też pokochał. Nie okazywał żalu, że nie poznał tak naprawdę, ani nie zapamiętał swoich biologicznych rodziców, bo z tego okresu nie zachowały mu się żadne wspomnienia, a jednak ten żal, czy po prostu chęć wiedzy w nim pozostała. Był szczęśliwy, a jego rodzice tego by chyba chcieli. Jego zastępczy rodzice byli dość staroświeccy i musieli sobie jakoś radzić z temperamentem Drew. Wychowanie go na człowieka o nienagannych manierach, jakim jest teraz było trudne. W Domu Dziecka oczywiście panowały pewne zasady, jednak było to coś zupełnie innego. Od małych wybryków, przeszedł do tych bardziej poważnych, gdy wszedł w wiek nastoletni. Nie chodziło nawet o to, żeby nie lubił swojej zastępczej rodziny. Okres jego buntów skończył się krótko po tym, gdy wszedł w konflikt z prawem. Jego adopcyjna rodzina obiecała mu pomóc, jeżeli Drew się uspokoi. Posłuchał ich i zawsze był im za to wdzięczny. W ten sposób zachował czystą kartotekę, co pozwoliło mu wejść na ścieżkę kariery stróża prawa. W końcu z dużym trudem wychowali go na eleganckiego, pełnego ciepła dżentelmena, a przynajmniej Drew takim się wydaje przez większość czasu. Pomimo tego buntowniczego okresu w szkole miał dość dobre stopnie, a także wiele pasji. Prawie od razu jego nowa rodzina wprowadziła go w swój świat - świat jazdy konnej. Załapał bakcyla, chciał nauczyć się jeździć, spodobał mu się ten sport. Również konie pozwoliły mu się uspokoić, ustabilizować. Gdy kończył szkołę średnią miał oczywiście swoje wyskoki, jednak w przeciwieństwie do wielu rówieśników był poukładany. Miał też plany na życie i to co chce robić, tu jednak rodzice wtrącili swoje trzy grosze. Zamarzyli sobie, by ich przybrany syn ukończył studia prawnicze na jednym z lepszych uniwersytetów w Paryżu. Wiedział, że nie będzie prawnikiem, mimo to ukończył prawo pierwszego stopnia. A następnie zaskoczył wszystkich - poszedł do szkoły policyjnej. Tak, ten chłopak, który kiedyś miał z prawem problemy, chociaż pomimo swoich wybryków miał czyste konto. Ukończył szkołę policyjną może nie z wyróżnieniem, ale z bardzo dobrymi wynikami. Przez pewien czas powoli piął się po szczeblach hierarchii paryskiej policji. Ponad trzy lata temu poczuł jednak, że potrzebuje zmiany, chciał też poświęcić odrobinę czasu starej, dobrej jeździe konnej. Padło na Eastbourne. Podjął pracę w tutejszej policji, stara się (pomimo nasilającego się pracoholizmu) aktywnie spędzać czas w stajni. Ma w swojej stawce dwójkę koni: Hanky Panky i Volano. Tu też ponownie spotkał na swojej drodze swoją przyjaciółkę, z którą poznał się jeszcze w Paryżu - Caroline. Później wydarzenia potoczyły się w taki sposób, że na jaw wyszły wzajemne uczucia.

likes kawę swoją pracę dobre wino czarno-białe filmy

dislikes robienia czegoś na pół gwizdka korków mówienia zbyt wiele o sobie, zwłaszcza nieznajomym

ciekawostki & umiejętności

♦ Posiada prawo jazdy kategorii B.
♦ Potrafi grać na pianinie.
♦ Posługuje się językiem angielskim i francuskim.
♦ Nie jest zbyt dobrym kucharzem i już woli stołować się na mieście, niż zdawać się na własne zdolności, ale można na nim polegać, jeśli chodzi o dopasowanie wina do posiłku.
♦ Ma skończone studia pierwszego stopnia na kierunku prawniczym, zanim przystąpił do szkoły policyjnej.
♦ Blizna na boku jest wynikiem dźgnięcia nożem podczas jednej z akcji policyjnych, w których brał udział jeszcze we Francji, na szczęście nie było to nic poważnego.
♦ Czyta sporo artykułów w tematyce psychologii i czasem bawi się w ukrytego psychologa.
♦ Mówi z wyraźnym, francuskim akcentem, co chyba nie jest dziwne, skoro większość życia spędził we Francji, jednak zrozumienie go nie stanowi problemu.

podopieczni

Hanky Panky Dziewięcioletnia klacz hanowerska startująca w WKKW, obecnie w 1*. Jest, można rzec jego podstawowym koniem, a na pewno tym, z którym Drew łatwiej jest się porozumieć. Ich współpraca przebiega bez zarzutu, znają się też już dosyć dobrze i chyba wzajemnie lubią. Obecnie Drew stara się zapewniać jej aktywne treningi i i starty w zawodach.

Volano de la Barre Volano to również dziewięcioletni hanower, startujący jednak w skokach, obecnie w klasie P. Z tej dwójki to on sprawia Drew większe problemy w komunikacji, a trening z nim jest większym wyzwaniem, a mimo to jednak czasem udaje im się osiągnąć porozumienie. poza tym Drew wyzwań się nie boi.

relacje

	Caroline Hathaway - ukochana Kiedyś - jeszcze w Paryżu, gdzie ich drogi się zeszły - byli tylko najlepszymi przyjaciółmi, którzy mniej lub bardziej zdawali sobie sprawę, że czują do siebie coś więcej, ale żadne z nich nie podjęło ryzyka. Spotkali się ponownie, gdy Drew przeprowadził się do Eastbourne, przyjaźń odżyła, aby przerodzić się w coś całkiem nowego.
	Delphine Loevitone - przyjaciółka Delfin jest jedną z tych nielicznych osób, przed którymi Drew nie czuje potrzeby udawania czegokolwiek, może spuścić z tonu, porzucić na chwilę maniery, rozluźnić się, a nawet powygłupiać. Wie też jednak, że może się do niej zgłosić ze swoimi problemami, a w takich sytuacjach Delphine także może na niego liczyć.