[Elizabeth White]

Pomimo wcześniejszych zmartwień, ku zdziwieniu El Loczek chodził jak w zegarku. Każda z narzuconych przez kobietę przeszkód była pokonana bezbłędnie i w dobrym stylu. Ponadto zaczęło jej się dobrze pracować z ogierem i co za tym idzie, czerpała przyjemność i satysfakcje z jazdy na nim.
Amazonka nie chciała zbytnio męczyć wierzchowca, aczkolwiek postanowiła wykonać jeszcze trzy skoki. Przedtem jednak nagrodziła karusa słownie oraz poklepaniem po łopatce i usiadłszy w siodło zaczęła dociążać go dosiadem i zwalniać najpierw do kłusa, a potem do stępa. Dała mu chwilkę na odsapnięcie, a sama w międzyczasie przywołała przechodzącego nieopodal stajennego i poprosiła go o pomoc. Ostatecznie na parkurze został ustawiony szereg o nieco podwyższonym poziomie trudności. Jak już wspomniałam wcześniej składał się z trzech stacjonat (100cm, 110cm i 120cm), postawionych oczywiście rosnącą.
Brunetka wtórnie poprosiła Lockharda o kłus i wjechała na dużą woltę dookoła szeregu. Na niej poprosiła konia o galop i ustatkowawszy sobie tempo, odprowadziła go w prawo by wykonać ładny najazd. Miała nadzieję, że i za tym razem wszystko pójdzie po jej myśli, a KWPN nie postanowi jej czegoś odwinąć.
Prowadziła konia na zamkniętych pomocach, prostopadle do pierwszej przeszkody. Tutaj musiała dokładnie wyliczyć faule, skracając bądź wydłużając krok tak, by nieparzystokopytny nie miał problemu w zmieszczeniu się pomiędzy elementami parkuru. Standardowo dała łydkę do wybicia, uniosła się w siodle i oddała wodzę, po lądowaniu przygotowując się od razu do kolejnego skoku. Oczywiście cały czas pilnowała skoczka na łydkach, nie chcąc by w między czasie jej wyłamał.

/Gówno nie post, ale nie wiedziałam jak go ugryźć :(

[Adele]

[Naughty Boy]

Jej Gortacik należał do takich osóbek, które zawsze muszą być w centrum uwagi, więc przepraszany i miziany przez dziewczynkę był w siódmym niebie. Pamiętliwy raczej nie był, więc wybaczył jej wszystkie winy i odjechawszy od rudowłosej płynnie przeszedł w kłus, który dla małej istotki raczej taki wygodny do wysiedzenia nie był. Jemu jednak było praktycznie wszystko jedno, więc bez większego celu krążył wokół całego parkuru, znowu z radością zagalopowując, z trudem powstrzymując się od strzelenia kolejnego baranka. Chyba jeszcze szybciej od Adele odnalazł drogę do przeszkody, w którą wpatrywał się od dłuższego czasu. Bez zawahania ruszył w jej stronę, równie odważnie się odbijając. Obniżył szyję nad stacjonatą, a czując przestawienie pomocy odruchowo wylądował na prawej nodze robiąc to w miarę miękko, a przede wszystkim zachowując równowagę. Szereg, choć widocznie trudniejszy nie stanowił dla niego wyzwania, a przynajmniej nie obawiał się go. Wyciągając szyję, przefrunął nad pierwszym członem. Dopiero doublebarre okazał się dla niego zbyt trudny, bo chociaż ładnie wykonał dodanie, o które był proszony, i oddając dość daleki skok to chcąc czy nie chcąc zahaczył tyłem o górny drąg drugiej stacjonaty, który finalnie spadł na ziemię. Izabelowaty skulił uszy, ale z tego co pamiętam trzynastolatka miała tyle pomyślunku, by założyć mu ochraniacze, więc kontynuował swój galop.
Ogier wykonał zakręt rodem prawdziwego profesjonalisty, którym oczywiście był. Jakby ktoś nie wierzył to zapraszam to profilu tej wyżej, ma tam bardzo mądry cytat. Cóż to za przeinteligentny autor? Osiemdziesiątka była dla niego prosta, mocno odbiwszy się po łydce oraz zaokrągliwszy grzbiet nawet nie musnął delikatnej konstrukcji przeszkody. Dopiero naprowadzony na tripplebarre wręcz zgłupiał. Że to niby dla niego? Myślał, że to dla tych dwumetrowych czołgów obok, to coś nie było przypadkiem wyższe od jego? :< Jeszcze nigdy nie stawiano go przed takim wyzwaniem, więc skulił uszy i poprzedził wszystkie sygnały od Adele gwałtownym zatrzymaniem się, co mogło poskutkować tym, że pozbył się swojego jeźdźca z grzbietu. Smagając się nerwowo ogonem po tyłach stanął dęba, jeżeli młodsza Solve spróbowała ponowić najazd. Bał się tej przeszkody i zdecydowanie na ten moment nie umiałby zmierzyć się temu wyzwaniu.

[Adele]

Dobra, tego nie przewidziała. Młode to i głupie, myślało, że wszystko może. Postać jest łudząco podobna do userki, która na kucyku metr dwadzieścia siedem jechała szereg 90 cm i totalnie schrzaniła odległość, a potem zastanawiała się, co robi na ziemi, pod przeszkodą. Nie była przygotowana na zatrzymanie, a teoretycznie rzecz biorąc nie miała się czego trzymać - ni siodła, wodzy, ni to nawet wyratować się oparciem na strzemionach - w związku z czym oczywiście poleciała mu na szyję. Czekaj, moment, co się dzieje? Jak to bywa podczas wszelkiej maści upadków i tym podobnych, niewiele widziała, niewiele rozumiała, tylko tak nagle znalazła się na ziemi. Ale, co najlepsze - po wykonaniu cudnego koziołka po szyi Gortata wylądowała na nogi [wcale tak nigdy nie zrobiłam, coś ty], chwiejnie stając obok niego i z lekkim mindfuckiem posyłając wymowne spojrzenie Audrey. Co ona do chuja pana zrobiła? Boże, jak życiowo, też bym się chciała dowiedzieć, jak to się wtedy działo, a do tej pory nie było mi dane Szybko jednak uprzytomniała, zerkając na zdenerwowanego kucyka. Zaczęła na wszelakie możliwe sposoby go wyciszać, wydając z siebie tzw. sówki, rozmawiając z nim i jednocześnie klepiąc, nawet nie obawiając się jego lewitujących przodów. Najwyżej trafi w kask! Kiedy Gortat się już mniej czy bardziej uspokoił przez dłuższą chwilę stała obok niego jak ta ostatnia ciota, szepcząc na ucho czułe słówka i zapewniając, że to jej wina, ale mimo wszystko nie było się czego bać. Poczyniła krok w stronę przeszkody, zachęcając kucyka do tego, by zrobił podobnie. Nie zamierzała już tego skakać, a gdzie tam, ale nie chciałaby, żeby Koszykarz miał jakiś uraz do tripplów przez jeden, nieprzemyślany trening. Od razu poprosiła stajennego o zniesienie ostatniego drąga, coby kucysiowi niejako rozjaśnić w małej główce i pokazać, że nic mu nie grozi.

[Nearly Perfect]

[Lockhard]

Trzeba przyznać, że często zaskakiwał jeźdźców swoim zachowaniem. Z drugiej strony, gdyby stale był pobudzony i nie potrafił się wyciszyć, byłby to dość niepokojący objaw.
Nieco zbiła go z tropu decyzja Elizabeth o przejściu do stępa, ale zwolnił stopniowo do pożądanego chodu od dosiadu. Pomimo tego, że dostał chwilę przerwy, wciąż energicznie stępował, utrzymując łeb w wysokim ustawieniu i mieląc w pysku wędzidło. Mogła rzucić wodze bez obaw, bo nie zamierzał już spod niej uciekać, pomimo krążącej w żyłach adrenaliny, której wciąż było mu mało. Obserwował stajennego podnoszącego przeszkody, kołysząc przy tym ogonem i strzygąc naprzemiennie uszami. Wkrótce ponownie przeszedł do kłusa i wchodząc na woltę, zagalopował na właściwą nogę. Prędko dostosował się do tempa narzuconego przez jeźdźca i utrzymując je, wyszedł z wolty na prawo, kierując się na pierwszą stacjonatę. Już z daleka zauważył, że ta stoi w potrójnym szeregu, co wzmogło jego uwagę. Odległości potrafił wyliczać samodzielnie, nie był aż takim wariatem by ładować się w przeszkody - doskonale wiedział, na czym to polega. Może dlatego bez walki dogadał się z Elizabeth i w paru równych, okrągłych foule dogalopował do przeszkody, bez większego wysiłku pokonując metrową przeszkodę. Wciąż skakał z zapasem, na tych wysokościach raczej nie wykazując się swoją genialną techniką, bo nawet nie miał ku temu szansy. Nie w głowie było mu wyłamywanie, tuż po lądowaniu nie czekając na wskazówki jeźdźca poszedł na drugi człon, nie tracąc energii z którą rozpoczął szereg.

/kostka znowu sprzyja, szkoda że na zawodach tak nie chce losować, szmata :/

[Elizabeth White]

Zadowolona z pokonanego szeregu pozwoliła ogierowi przegalopować jeszcze kawałek, po czym przeszła do kłusa. Tutaj szybko go pozbierała i pozwoliła na chwilę luzu, podczas którego mógł powyciągać szyję i złapać oddech. Ostatecznie wróciła do najwolniejszego z chodów i porządnie występowała karusa.
Zatrzymała go nieopodal wejścia na obiekt i sprawnie zeskoczyła z jego grzbietu.
- Na dzisiaj koniec - stwierdziła i poklepała KWPN po szyi. Pomimo wrażeń jakie zapewnił jej na początku treningu była zadowolona z konia i z możliwości rozskakania się.
Podciągnęła strzemiona (popręg popuściła podczas stępu) i powoli ruszyła w kierunku stajni.

/hahaha xD
z/t

[Audrey]

Z pasją obserwowała jak jej siostrzyczka skacze przeszkody prawie wyższe od niej. No, może to prawie było dość duże, ale z boku robiły równie duże wrażenie. Sama pewnie nawet nie spróbowałaby podejść do takiego wyzwania, bo dość dawno nie siedziała w siodle. Dlatego też podziwiała swoją małą Adele, która jeszcze niedawno bała się podejść do kucyka. Do głowy jej nie przyszło, by coś poszło nie po jej myśli, dlatego tak samo jak ona zdziwiła się nagłym wyłamaniem Gortacika, a tym bardziej jej upadku. Gdy trzynastolatka dziwnym trafem teleportowała się na ziemię, Audrey zerwała się przerażona.
- Adele! - Krzyknęła i już biegła w tamtą stronę. Nie zdążyła zabłysnąć i uratować jej dupy, bo tamta już stała na nogach :< - Boże, żyjesz? - Powiedziała, czując, że zaraz jej serducho z piersi wyskoczy. Zawał? Skądże, tylko zgon na miejscu :c A co gdyby coś jej ukochanej siostrzyczce się stało? Bez słowa przytuliła ją i sprawdziła czy wszystko na miejscu.

[Caroline Hathaway]

[Nearly Perfect]

Może nie osiągnęły jeszcze stuprocentowego zaufania, ale Caroline mogła liczyć na to, że Perfect zdecydowanie w pewnym stopniu jej ufa. Kobieta nie dała jej powodu do tego, by miała jej nie ufać, z resztą brak zaufania też z pewnością by wyszedł w jej zachowaniu.
Utrzymując ustalone tempo wyciągała i obniżała łeb w miarę możliwości gdy poruszały się na luźnej wodzy, nadal jednak była skoncentrowana i poruszała się rytmicznie, lekkim krokiem. Przy wykręcaniu figur utrzymywała tempo i ustawienie, ładnie i zgrabnie się w nie wpisując. Gdy po powrocie na ślad przyśpieszyły do galopu kasztanka z początku jakby się zapomniała przyśpieszyła za bardzo, jeśli jednak Caroline jej nie skorygowała, samoistnie zwolniła. Klacz była tak samo skoncentrowana podczas robienia okrążeń i wykonywania figur, z którymi nie miała problemu. Bez oporów także zwolniła do stępa na luźnej wodzy, którą od czasu o czasu "nadużywała", szybko jednak dała się przywrócić do porządku.

[Eva]

Wybacz mam nieco ostatnio na głowie

Kobieta przyszła tutaj z achałem, chciała się nieco poodrywać od ziemi więc to było idealne według niej miejsce. Prowadziła go luźno pozwalając na wiele, jednak kiedy za bardzo wyprzedzał czy się ociągał przypominała mu o właściwym rytmie oraz kierunku jak miał np. inne pomysły na niego, nie pozwalała mu na samowolkę co to to nie. Tak czy siak dotarli na parkur, na szczęście pracowała tu tylko jedna para więc odetchnęła z ulgą, wprowadziła ogiera do środka i zrobili koło lub dwa dla poznania terenu, jednocześnie nie przeszkadzając zbyt drugiej parze. Potem podstawiła go pod schodki, poprawiła wszystko co mogła i dosiadła konia, blokując wpierw jego ruch do przodu co by nie wyrwał niczym z procy na wstępie, po ponownym sprawdzeniu wszystkiego dopiero odesłała go na ślad o ile szedł grzecznie w stępie pozwalała mu iść na długiej wodzy, w razie wybryków nieco je zebrała co by być z nim na kontakcie. W czasie samego iścia po śladzie pilnowała tempa oraz kierunku zaraz korygując wszystkie anomalię.

[Krakatau]

Krakatau dawno nie chodził pod siodłem, aczkolwiek w dalszym ciągu zachowywał się należycie i nie utrudniał swojej towarzyszce życia. Szedł spokojnie, dostosowując się do tempa blondynki i z zaciekawieniem rozglądał się po otoczeniu. Był zrelaksowany. Co prawda wiedział, że już za chwilę amazonka zasiądzie na jego grzbiecie, ale nie dawało mu to powodów do obaw. Był przyzwyczajony do pracy pod siodłem a obcowanie zarówno z dziećmi jak i z dorosłymi wyrobiło u niego cierpliwość i ukształtowało jego charakter. Być może dlatego, że nigdy nie zaznał bólu ani goryczy nie okazywał złośliwości innym. Co prawda były drobne wyjątki (np. rozwiązywanie uwiązów którego Eva mogła doświadczyć), ale nie robił tego w celu sprawienia komuś przykrości.
Gdy pojawili się już na owym obiekcie sportowym, achał parsknął przeciągle, całkowicie nie zaprzątając sobie głowy ćwiczącą obok parą. Zgodnie z wolą Amerykanki okrążył dwukrotnie parkur, w dalszym ciągu z zainteresowaniem lustrując teren.
Podczas ostatnich poprawek przy siodle stał w miejscu, ciekawskim okiem łypiąc na krzątającą się koło niego dwudziestolatkę. Poczekał aż dziewczyna wdrapie się na jego grzbiet i wypuścił powietrze z płuc. Skupiony, od razu po otrzymaniu stosownego sygnału ruszył przed siebie. Nie leciał na złamani karku, a wręcz przeciwnie - z początku nieco się ociągał i Eva musiała go odpowiednio zmotywować do poprawienia jakości stępa.

[Eva]

Oj tam dawno, były koniec które chodziły tak dawno że aż się zakurzyły wręcz, z nim chyba nie było aż tak źle hm? W sumie to dobrze że był zrównoważony, brakowało czasem takich spokojnych koni w tej stajni. Jak się kogoś dobrze traktuje to ten ktoś oddaje to samo innym, przynajmniej tak mawiała jej matka. Jak się ociągał to czasem nieco popędziła go łydką ale też nie przesadnie, miał iść pośrednim tempie. Zrobili tak dwa okrążenia po parkurze na prawą nogę, zmiana kierunku przez przekątną i dwa koła na lewą, by w końcu przejść na wyższe obroty, sugerując mu dosiadem oraz lekkim ściągnięciem wodzy, wskazała mu przejścia na wyższe ustawienie wraz z aktywnym pyskiem. Jeśli pierwsze nie posłuchał ponowiła próbę wysyłając mocniejsze sygnały, ponownie przejechali tak dwa koła na prawo i dwa na lewo. W końcu zjechali do środka hali gdzie wykonali jedno koło w prawo, pilnowała łydkami jego wygięcia, wodzą prowadząc w odpowiednim kierunku, wężyka i serpentynę, wszystko robili dokładnie, ewentualnie powtarzając w razie co.

[Krakatau]

Dokładnie taką zasadę wyznawał Krak. Jeżeli ktoś okazywał mu miłość, to on to miłość oddawał z podwojoną siłą. Oczywiście działało to też w drugą stronę i na krzywdę reagował tak samo.
O ile Krak był koniem spokojnym i zrównoważonym to lubił też testować swoich jeźdźców i wykorzystywać ich słabości na swoją korzyść. Tak było i w przypadku Evy, która próbowała nakłonić achała do poprawienia jakości stępa. O ile na pierwszą łydkę zareagował i poszedł żwawiej, to już po chwili mu się znudziło i znowu zwolnił. Za każdym kolejnym razem coraz bardziej uodparniał się na wysyłane doń sygnały i owa łydka po pewnym czasie przestała robić na nim wrażenie. Tutaj kobieta sama utrudniła sobie zadanie, bo teraz musiała innym sposobem nakłonić ogiera do pracy.
Naturalną kolejnością rzeczy było to, że z bardzo ''nijakiego stępa'' nie da zrobić się dobrego kłusa, prawda? Za pierwszym razem jedynie nieznacznie wyciągnął krok, dopiero za drugim razem coś drgnęło, ale całość znacząco odbiegała od ideału. Krak szedł rozwleczony, wkładając minimalny nakład pracy - w skrócie wyglądał tak, jakby zaraz miał się rozpaść. Głowa była mocno zadarta do góry a nogi ledwo powłóczyły po podłożu. Całość skutkowała tym, że po figurach poruszał się niedokładnie, wypadając z nim raz łopatką a raz zadem.

[Eva]

uzupełnie post później, wyjaśnienie na priv

wyszli z.t