[Ruth]

Chwilę zastanowiła się nad jej pytaniem, po chwili zaś spuściła głowę i zaprzeczyła jej lekkim ruchem. Odetchnęła głęboko, wbiła spojrzenie w talerz i tak chwilę siedziała, dopóki znów nie odważyła się spojrzeć na Lorien otwarcie.
- Nigdzie nie jest mi dobrze. - Krótkie zdanie dawało jej tak wiele, tak wiele tłumaczyło i zdradzało. Jakby przyznała to nie tylko przed Lor, ale i przed samą sobą. Nie miała już teraz ani domu, ani ostoi, ani rodziny przy sobie. Właściwie nie miała nic prócz kariery, bez której nie potrafiłaby jednak istnieć.
Na ''rozkaz'' Lorien jedynie przytaknęła, woląc chwilowo nic nie mówić. Wstała z goła obolała, chwilę łapiąc się stolika, aby utrzymać równowagę. Nie pomogło to jednak zbytnio, dopiero uklęknięcie jedną nogą na krześle i zaparcie biodrem sprawiło, że zdołała nasunąć na siebie karmelowy płaszcz, z ulgą i lekkim uśmiechem wdzięczności łapiąc się ręki Lorien. Blondynka nie czuła jednak ogromnego ciężaru, spoczywającego na niej- z każdą chwilą Ruth łapała coraz więcej równowagi, odbierając sąsiednie ciało jako element zabezpieczenia, gdy w głowie ponownie poczuje zawroty.
- Nie, nie mam do kogo się śpieszyć.
/zt