[David Harrison]

- David. - Lekko ścisnął dłoń, która znalazła się przy jego dłoni. Skoro chwilowo zupełnie puściła bandę, wcześniej będącą jej dużą pomocą, mężczyzna, minimalnie może się już nudzący, postanowił tchnąć trochę życia w całą sytuację i bez szczególnego przemyślenia wykonał o dziwo dość zgrabny półobrót, tak, by nagle jechać tyłem do przodu. W takim ułożeniu prędko pochwycił obie ręce dziewczyny i skręcił minimalnie bardziej do środka, tak, aby oddalić się od barierki na ponad długość ramienia. Posłał jej zadziorne spojrzenie uśmiechając się przy tym łobuzersko, bo oto znowu była niczym królewna w opałach a on stał się zarazem sprawcą nieszczęścia, jak i wybawcą. #beweird #davidstyle
- Tylko nie panikuj. - Rzucił trochę uszczypliwie, ale jednocześnie wszystko to było o tyle niewinne, że nadal ją asekurował, powoli odpychając się w tył i tym samym nadając niewielką prędkość także blondynce, nawet jeśli sama z siebie zaprzestała jechania, bo póki ją ciągnął a łyżwy miała względnie równolegle do kierunku jazdy, to jechała z nim.

[Rozalia]

- Miło mi. - Odparła formułkę, ale ze szczerym uśmiechem, który chwilowo jej nie opuszczał... aż do momentu gdy odjechali od barierki. Wtedy rozszerzyła lekko oczy, ale jednocześnie czuła się dość bezpiecznie trzymana przez Davida. Obawiała się o to, że jedzie do tyłu, ale jak się wywali to jego problem, bo ona już ma wprawę i jeden upadek mniej świata nie rozwali! Może i dlatego całkowicie się rozluźniła, w pewnie sposób kooperując Niemcem i podążając za nim stałym tempem, bo nawet nie wiedziała jak zwiększyć ilość ruchów nogami w czasie. Po prostu wydawało się to teraz jakoś... nierealne. Jakby była zablokowana na maksymalnych ustawieniach.
- Nie panikuję. - Nadymała lekko policzki na jego uszczypliwość, po czym znów uśmiechnęła się szeroko, całkiem naturalnie i zgrabnie za nim podążając, mając przy tym gdzieś uciekające przed jadącym mężczyzną dzieci. Po chwili i ona przestała je zauważać, spoglądając chwilę w jego oczy a raczej długie rzęsy, których tak zazdroćciła wszystkim facetom. Napotykając jego wzrok, jeśli ku temu była okazja, puściła mu oczko i zachichotała, zaraz spływając rumieńcami, których jednak wcale się nie wstydziła.

[David Harrison]

- To dobrze. - Jej rumieniec nie oznaczał też dla niego nic wielkiego bo wcale nie musiało być tym, co wydawałoby mu się, że by mogło być. Wszystko szło sprawnie i Harrison stopniowo zaczął coraz słabiej trzymać jej dłonie w swoich, co na pewno czuła i jeśli tylko nie protestowała, w pewnym momencie bez ostrzeżenia je puścił, w końcu też puszczając jej oczko. Nie był nie wiadomo jak dobry w gadki-szmatki więc nie próbował jej zagadywać pierdołami, z czym czuł się zupełnie dobrze bo od zawsze nazywano go takim milczkiem. Było mu ciężko znaleźć z kimś wspólny język i dlatego zwykle otaczał się tak niewielką garstką osób, które za to naprawdę potrafił docenić.
Przez jakiś czas nadal jechał przed nią, będąc gotowy łapać ją z powrotem za ręce, choć wątpliwe, że zdążyłby na czas. Ostatecznie jednak sprawa miała się dobrze i brunet doszedł do wniosku, że mógłby już chyba w końcu zacząć jechać przodem, więc postanowił się odwrócić... i w tym momencie bardzo wyraźnie się zachwiał, tracąc równowagę i o mało nie upadając. Finalnie się odratował i już zaraz jechał obok Rosalie, ale miał trochę zgaszoną minę i wzrok wbity przed siebie.
- Zdarza się najlepszym - Wymamrotał w końcu ironicznie, zaraz ponownie się uśmiechając z przekąsem i zerkając na blondi kątem oka. Pewno spaliłby buraka przy tym prawie upadku, ale na szczęście miał taką karnację, że nigdy mu to nie groziło.

[Rozalia]

Nie protestowała, wiedząc, że jakby co, to ją złapie. Chyba. No dobra, uznajmy, że tak. Poruszała się stale z jednym tempem, i jakby nie zauważyła różnicy, że ją puścił, prócz po prostu większego stresu i chłodu, który przeszedł po jej rękach. Widziała jego wypadek, sama wybroniła się przed wjazdem w jego upadającą osobę lekkim skrętem, odwróciła się niepewne za nim, już sądząc, że się wywalił, kiedy ten podjechał tuż obok niej. Szczerze, to się trochę przestraszyła, szczególnie widząc jego minę, dlatego postanowiła lekko załagodzić sytuację.
- Tobie się nie zdarzyło, bo jednak się odratowałeś. Czyżbyś był ponad nimi? - Uśmiechnęła się wesoło, ponownie łapiąc jego ramię, kiedy musiała się przesunąć w bok, bo wprost na jej osobę jechała dwójka dzieci. Nie potrafiła jeszcze takich manewrów, jej skręty ograniczały się do dość sporych łuków, a tutaj musiała przejechać w bok. No prawie bok. Chwilę po tym znów go puściła i chcąc przyśpieszyć jedna noga prześlizgnęła się, lecąc do przodu a kobieta na ziemię, bo wątpię, by tak szybko udało się ją złapać.

[David Harrison]

Nie chciał, by tak to odebrała, wcale nie uważał się za najlepszego i dlatego w jego głosie było tyle przekąsu. Możliwe, że blondynka chciała go teraz udobruchać jak dziecko po tym, jak nie dostało czegoś, co przecież we własnej opinii musiało mieć, albo coś w tym guście.
- Jasne, najwyraźniej. - Zaśmiał się, tym razem nie dając już złudzeń, że mówi poważnie, bo oczywiście żartował. Niemniej fakt, że nie uważał się za mistrza łyżwiarstwa, nie przeszkadzał mu w tym, by czuć się głupio z powodu nawet niedoszłej wywrotki, w końcu wziął ją pod swoje skrzydła by pokazać co i jak a tu sam o mało co nie zaliczył gleby.
Pomógł jej się szybciej odsunąć od nadciągających dzieciaków, z dezaprobatą zaraz potrząsając głową na ich nieupilnowanie przez opiekunów, bo wbrew pozorom stwarzały zagrożenie dla pozostałych osób jadących zgodnie z panującym kierunkiem. A skoro o wilku mowa... Z głośników na moment przestała lecieć muzyka i rozległ się komunikat o zmianie kierunku jazdy. David wypuścił jednorazowo głośniej powietrze przez nos, ale na próżno było mu łapać Rosalie w celu pomocy przy zawróceniu, bo ta sekundę wcześniej postanowiła dodać gazu, co skończyło się... No właśnie. Wyhamował spokojnie przy niej, pomógł wstać od razu ustawiając ich dwójkę w drugą stronę.
- Można powiedzieć, że teraz nauka zaczyna się od nowa. - Cóż, rzeczywiście coś w tym było, że dla początkujących zmiana kierunku jazdy była jak ponowne stawianie pierwszych kroków, inaczej rozkładała się równowaga, na początku niektórym kręciło się w głowie jeśli jechali w jedną stronę za długo. - Więc nie szarżuj. - Sprzedał jej bardzo lekkiego kuksańca łokciem w ramię po czym na nowo zaoferował się jako ruchoma podpórka.

[Rozalia]

Ona wcale tego tak nie odebrała, chciała po prostu rozluźnić atmosferę. I chyba jej się to udało, skoro zaśmiał się, odpowiadając w przewidywany sposób. No i on może jej pokazywać, bo na jej pięć gleb, on zaliczył jedną pół-glebę. Proporcje łatwo wyciągnąć. Fakt zmiany kierunku wcale jej nie przestraszył, bo nie do końca zdawała sobie sprawę z idącymi za tym problemami. A takie miały miejsce. Zaraz po glebie wsparła się na mężczyźnie, jadąc w drugim kierunku, przy którym znów czuła, jak plączą się jej nogi i po prostu korzystała z mężczyzny jako dodatkowego, awaryjnego napędu, kiedy jej nogi odmawiały posłuszeństwa. Tak to jest, że przy każdej glebie cofała się o kilka kroków do tyłu, a teraz czekało ją kolejne wyzwanie.
- A co, wątpisz w moje umiejętności? - Rzuciła niby poważnie, spoglądając na niego na niego z lekko zmarszczonymi brwiami, zaraz jednak zaśmiała się i pokręciła lekko głową. - Wcale Ci się nie dziwię. - Ponownie skorzystała z Davida jako silnika i podpórki, zaczynając powoli poruszać się w drugim kierunku, co niosło za sobą jeszcze większe poplątanie nóg, przy dwóch krokach po glebie. Mimo to korzystając momentami z ciągnięcia mężczyzny, czasami z samego rozpędu łyżw bez kolejnych ruchów nóg zaczynało jej się udawać, gorzej tylko z łukami.

[David Harrison]

- Ależ skąd by znowu! - Zapewnił, choć jego ton nie pozostawiał złudzeń, że nie mówił na poważnie. Kiedy się zaśmiała, stonowanie ale odpowiedział tym samym, nie przerywając płynnej jazdy. Miał jakąś smykałkę do sportów, lubił próbować tych, których do tej pory nie miał okazji się nauczyć i jeśli taka okazja była, to rzeczywiście się ich uczył, wiadomo, jednym z większymi, innych z mniejszymi sukcesami. Wszystko to jednak traktował bardziej na zasadzie "ogarnąć-odhaczyć" bo ostatecznie nawet mimo tego, że szło mu w niektórych całkiem nieźle, nie widział do tej pory w żadnej ze znanych mu dyscyplin tej jednej jedynej. Chwilowo chodził na siłownię czy na basen, okazyjnie pobiegać. Wyjazd w góry na narty czy snowboard w tym roku odpuścił, w końcu znalazł stałą pracę i wyjątkowo nie chciał się odciągać, szczególnie, że należała do dość przyjemnych.
- Chyba nigdy wcześniej nie jeździłaś na łyżwach. - Właściwie to chciał zadać jej pytanie, ale wyszło jak stwierdzenie faktu. Nie miał w zwyczaju się bardzo obnażać ze swoimi przemyśleniami na czyjś temat więc niestety Rosalie nie usłyszała, że w jego opinii to dość odważne tak przyjść samemu żeby się też samemu nauczyć, a domniemał sobie, że taki był jej zamiar. Nie brnął też specjalnie dalej w ten temat z dopytywaniem się, wychodząc z założenia, że jeśli by chciała, to mogłaby wykorzystać okazję i sama rozwinąć temat. Taki był trochę antysocjalny w tym względzie, ale cóż poradzić.

[Rozalia]

Ona zaś nie miała możliwości trenowania sportów ze względów bardzo prostych, jak pieniądze. Z drugiej strony miała jeździectwo i sztuki walki w szkole, które porzuciła gdy miała możliwość zajęć z samoobrony. Zajmowało to zbyt dużo czasu.
- No mam nadzieję. - Odparła, zajmując się dalej pokraczną jazdę, która w sumie szła jej coraz lepiej. Zaczynała się puszczać mężczyzny, co prawda tylko na krótkie chwile, ale jednak. - Nie, nie złożyło się. Nie miałam nawet z kim. - Uśmiechnęła się lekko i spuściła głowę, w pewien sposób ułatwiając mu sprawę przemyśleń, których nie wypowiedział. Sama nie była zbyt towarzyska, dlatego rozumiała takie podejście u innych. Może nie była nieśmiała, jak mogłoby się zdawać, zaś miała drobne obawy, choćby przy mówieniu, kiedy jej akcent utrudniał zrozumienie niektórych słów. Mimo bycia całkiem rezolutną i pewną kobietą, takie elementy sprawiały, że wolała milczeć. Każdy ma słabe strony, a jej był po prostu wstyd przed pochodzeniem, przed tym, że jest biedna i tym, jak niewiele w życiu poznała.
Na pewno zaś nie był to strach przed jazdą i brakiem umiejętności, które powoli jak żółw pod górę napływały. Postanowiła nawet puścić się jego ręki i podjechać spory kawałek sama, po którym ponownie złapała się męskiego przedramienia. Czuła się wtedy o wiele bezpieczniej, nawet jeśli nie traciła równowagi.

[David Harrison]

Raczej nie miał w zwyczaju przylepiać ludziom jakiejś etykietki zanim ich poznał, innymi słowy daleki był od oceniania i wyrabiania sobie opinii przy pierwszym kontakcie... Za wyjątkiem osób, które ewidentnie bardzo mu nie odpowiadały, ale do takich blondynka się nie dała rady zaliczyć. Oczywiście coś sobie o niej pomyślał, jak każdy normalny człowiek, ale starał się traktować własny "osąd" z dystansem i wręcz sceptycznie. Było kilka faktów, które dało się stwierdzić na jej temat, ale to powierzchowne rzeczy takie jak starannie ukrywany akcent (był słuchowcem i z łatwością wyłapywał niuanse, mimo że sam nie pochodził z Anglii a jego ojczysty język to niemiecki) czy w ogóle to, ile i jak mówiła. To jednak na tyle, bo przecież każda taka cecha ma jakąś swoją przyczynę a tych David mógł się tylko domyślać, no i tu właśnie nie popełniał tego błędu co niektórzy, biorący własne domniemywania za pewnik.
Nie dawał tego po sobie poznać, ale było mu w pewnym stopniu niezręcznie, już chyba bardziej komfortową sytuacją jest zapoznawanie się dwóch gaduł niż średnio rozmownych osób. Dodatkowo przyzwyczaił się, że większość kobiet to totalne trajkotki i właściwie nie da się im zamknąć ust, tylko szkoda, że prawie wszystkie, które do tej pory spotkał, wypuszczały z siebie same głupoty. To z kolei spowodowało, że zaczynał powoli tracić nadzieję, że pozna w końcu taką, z którą by mógł się dogadać, która będzie do niego pasować, albo może raczej której charakter będzie względnie kompatybilny z jego.
Trochę nie wiedział, jak zareagować na jej "wyznanie", bo co z tego, że nie pomyślał sobie o niej nic złego, prawie każdy chciał zawsze jakiegoś słownego potwierdzenia, że tak, owszem, rozumie się ich sytuację, albo że no nie, to przecież zupełnie w porządku i normalne. No nie było w tym nic złego, że pierwszy raz przyszła na łyżwy jako dorosła kobieta, na dodatek sama. Ale nie wiedział, jak ubrać w dobre słowa coś, czego właściwie nie miał ochoty mówić, bo dla niego to była sprawa oczywista.
- No to masz szczęście, że trafiłaś na tak świetnego nauczyciela zupełnie przypadkiem. Zupełnie przypadkiem jestem licencjonowanym trenerem łyżwiarstwa. - Wybrnął zgrabnie żartem, posyłając jej uśmiech niepozostawiający wątpliwości, że nie traktował własnych słów poważnie. - Jak dasz mi pięć gwiazdek w aplikacji, weźmiesz udział w losowaniu gorącej czekolady z automatu. - Właściwie nie chciał jej podrywać czy cokolwiek w tym guście, ale przy wypożyczalni łyżew widział automat z takimi cudami, a samemu to mu tak było głupio sobie coś w nim kupować. No.

[Rozalia]

To dość ważne przy poznawaniu Rozalki, gdyż należała do osób, które przy bliższym kontakcie zyskiwały, zaś często pierwsze wrażenie sprawiała osoby na tyle specyficznej, że nie do zniesienia. Zbyt pilnująca reguł, zbyt pewna siebie, zbyt zapatrzona w sukces. Materialistka i ignorantka, która zrujnowała całej grupie robotę popisem umiejętności, których oni nie posiadali. Przy zwykłych, codziennych kontaktach zaś bywała uznawana za szaloną osobę, która porywa się z motyką na słońce i nie szanuje ani trochę zdrowia swojego i innych. Do tego te brudne ubrania, gdy wraca z pracy.
Hmm, białorusinka z pewnością nie należała do trajkotek, ale nie była też totalną niemową, bardziej nie lubiła mówić gdy nie miała ku temu dobrego tematu, ale gdy tylko znalazła jakiś zalążek ciekawej rozmowy, starała się to wykorzystywać.
- Widzisz, głupi zawsze ma szczęście. - Zaśmiała się na jego słowa i zaczesała włosy za ucho, by uśmiechając się do niego promiennie. - O, a w tej aplikacji jest taka promocja jak w McDonaldzie, że za wykonanie ankiety można kupić za darmo burgera? - Udała szczerze zainteresowaną, nie odbierając tego jako podryw, a bardziej miłą pogawędkę. No błagam, ona i podryw, związek wymaga za dużo pieniędzy i czasu, których ona nie ma. Z resztą, ona się nie może zakochać, bo to przeczy jej ideologii, że kobiety które chcą odnieść sukces, muszą być same.
- Ale nawet bez tej promocji dam pięć gwiazdek. - Puściła mu oczko i uśmiechnęła się delikatnie, zaraz zaś nabierając obrotów, by wyskoczyć w przód jak torpeda, jakby nagle nauczyła się jeździć na poziomie Katariny Witt.

[David Harrison]

Po zadanym przez nią pytaniu spojrzał w eter przed sobą, zmarszczył czoło ściągając przy tym brwi i w ogóle zrobił śmieszną, pół-uśmiechającą się minę, czemu towarzyszyło bardzo uspakajające go podrapanie się po tyle głowy.
- Sądzę, że nigdzie nie ma takiej promocji, żeby kupić coś za darmo. Za darmo można coś najwyżej dostać. - Nie chciał być w tym momencie uszczypliwy czy jakoś popisywać się lepszymi umiejętnościami językowymi, natomiast jak wspomniałam, należał do słuchowców i wszelkie takie drobne błędy językowe z automatu nasuwały mu na język poprawki, czasem w żartobliwym, czasem w bardziej uszczypliwym charakterze, w tej sytuacji wydźwięk jego słów wyraźnie skłaniał się ku pierwszej opcji. Jak na potwierdzenie "wyprostował" twarz na bardziej czytelny uśmiech i wtedy zwrócił głowę z powrotem w jej stronę. Nie miał czasu, by zareagować na jej pięć gwiazdek, bo nie wiedzieć czemu, nagle dostała jakiegoś odrzutowca we wrotki i w jednym momencie odjechała znacznie do przodu, zostawiając go w tyle. Po dosłownie sekundowym zawieszeniu systemu właściwie bez namysłu wyrwał za nią, oddając się jakiemuś łowczemu/zdobywczemu instynktowi. Bardzo sprawnie ją dogonił, przegonił a następnie migiem wykonał zwrot o dziewięćdziesiąt stopni, tym samym zatrzymując się dokładnie na wprost jadącej blondynki, chcąc złośliwie zagrodzić jej drogę. Nie przemyślał tylko tego, że przecież niezbyt umiała hamować czy wykonywać gwałtowne uniki, a kiedy to do niego dotarło, zdążył tylko wyciągnąć przed siebie ręce żeby spróbować ją miękko przechwycić i zapobiec raczej bolesnemu zderzeniu, ale zapewne na skutek tego manewru uniknęli tylko tego zderzenia, natomiast ból przyszedł w momencie, w którym oboje pieprznęli na lód w wyniku nieuniknionej utraty równowagi. David to wręcz grzmotnął konkretnie na dupsko i plecy, Rozalia natomiast, jeśli miała szczęście, to na niego, jeśli nie, cóż, twarda tafla wita także i ją. Dziwne tylko, że brunet nie wydał z siebie żadnego dźwięku, a tuż po upadku także się nie poruszył, co mogło się wydać podejrzanie straszne.

[Rozalia]

- Ależ skąd, jeśli dostaje się paragon, na którym widnieje cena 0 złotych, to jest to darmowe kupno. - Pokazała mu język i cicho się zaśmiała, bo z perspektywy gramatycznej, to rzeczywiście niuanse, które napływają z jej ojczystego języka. Podobnie jak ''chcieć'' i ''mieć ochotę''. Ani w polskim, ani we włoskim nigdy nie potrafiła rozumieć różnicy i lądując w aptece bardzo często zdarzało jej się mówić ''mam ochotę na paracetamol''.
I tak zaczęła się gonitwa, która teoretycznie była dla Davida wygrana od razu, choć czy była to taka do końca wygrana? Lądując na jego brzuchu skrzywiła się na twardy grunt pod tyłkiem, ale za to wgniecenie jego brzucha pod łokciem. Auć, cholera. Trochę gracji, Blondyno.
- David, co jest? - Rzuciła wręcz z przerażeniem gdy ten się nie poruszył, nie odezwał. Nic. Wspięła się na kolana i z dość dużym trudem przez śliską powierzchnię przeszła przez jego nogę do jego twarzy, sięgając do policzka lodowatą dłonią, by go pogłaskać i zobaczyć, czy zareaguje. Nie cuciłaby go klepnięciem w policzek, bo w jej mniemaniu to na tyle upokarzające, że nawet gdyby miało ratować życie, to nie potrafiłaby tego zrobić.
- David, odezwij się no. - Pisnęła i rozszerzyła oczy jak na widok 'To' w kanałach, po czym jeśli dalej nie dawał znaku życia nachyliła się policzkiem do jego ust sprawdzić, czy oddycha. Przeklęła przy tym po białorusku, zdając sobie sprawę ze swojej głupoty i że wypadek zdarzył się przez nią. No i po co się tutaj wybrała? Po co wchodziła na te idiotyczne lodowisko zmuszając go do opieki nad nią? Po prostu i d i o t k a.

[David Harrison]

Leżał tak przez chwilę zupełnie swobodnie, ale długo nie mógł wstrzymywać oddechu i pozorować miny zdechłej ryby kiedy blondynka już miała twarz na wysokości jego. Niespiesznie wręcz, jakby od niechcenia złapał ostrość wzroku i sfokusował go na Rozalii.
- No nieźle, dałaś się nabrać. - Mruknął niby ot tak, jakby nic wielkiego się nie stało, ba, jakby na pewno jej nie przestraszył w pierwszej chwili. - Nie mogłem się powstrzymać. - Przyznał z łobuzerskim, rozbrajającym uśmiechem, który zajął prawie całą jego facjatę. Powoli podparł się na łokciach, unosząc tym samym nieznacznie cały tułów, za nic sobie mając innych ludzi, którzy musieli ich teraz omijać. Nadal był z siebie niewyobrażalnie zadowolony, jaki to z niego dowcipniś i jak łatwo poszło. Szczególnie, że rzadko miał okazję zrobić komuś żart, raczej na chwilę obecną w jego życiu więcej było kontaktów bardziej oficjalnych albo niby towarzyskich, ale jakoś sztywnych. Nie można przegapiać okazji!
- Ale miałaś minę. - Zaśmiał się jeszcze, dopiero po tym komentarzu zaczynając się zbierać do wstania. Mimo wszystko lód był zimny i powoli tą nieprzyjemną temperaturą zaczęły przechodzić mu spodnie od tyłu, nic fajnego. Miejmy nadzieję, że nie postanowiła się w żaden fizyczny sposób mścić na nim za kawał i miał szansę spokojnie dźwignąć się do pionu, a gdyby uczynił to szybciej, niż Ukrainka, zaoferował jej także pomocną dłoń.

[Rozalia]

Widząc nagłą zmianę miny łza, która gdzieś tam spłynęła jej po policzku z przerażenia i żalu nagle jedynie spadła na jego policzek. Oczy szerzej się otworzyły, kiedy mężczyzna przemówił. Brawo, dałaś się nabrać, sieroto.
- O Ty! Ja się tutaj o Ciebie martwię a Ty sobie żarty stroisz! - Prychnęła, zaraz zaś odwzajemniła uśmiech, nie potrafiąc zrobić inaczej. Naprawę był rozbrajający. Słysząc zaś o minie spłonęła już całkowicie na czerwono, gdyż wcześniej była delikatnie zaczerwieniona. No proszę, wstydzioch jaki. Mimo to złapała jego rękę i wstała zaraz za nim, aby na spokojnie złapać równowagę ponownie na lodzie, gdyż i ona zaczynała już czuć zimno na całym ciele od tego lodu. Przetarła lekko uda ręką, w celu ogrzania ich i o ile mężczyzna podjął dalszą jazdę, ona pojechała za nim, dalej czerwona jak burak, milcząc i będąc dalej przejętą. Naprawdę się o niego bała! Mimo to nie wyglądała na smutną, złą czy obrażoną. Miała delikatny uśmiech, ale wzrok dalej rozdrażniony, szklisty.

[David Harrison]

- Martwiłaś się? O mnie? Czy że przypiszą ci winę za moją śmierć albo uszczerbek na zdrowiu? - Nadal w żartobliwym tonie podjął temat, zerkając na jasnowłosą z łobuzerską przekorą. Lubił się droczyć i wygłupiać jak nastolatek, na co dzień niestety za dużo chodził z kwaśną miną i pogardą w oczach. Teraz był dość wesoły i wręcz trochę beztroski, dlatego widząc jej wyraz twarzy podczas dalszej jazdy, zwrócił się do niej łagodniejszym tonem. - Mi starczy wrażeń, z resztą czas i tak się zaraz skończy. - Wzruszył nonszalancko ramionami i wzkazał ruchem głowy widoczny zza bandy automat z gorącymi napojami, o którym myślał już wcześniej kiedy mówił o gorącej czekoladzie. Nie chciał zadawać zbyt bezpośredniego pytania więc poczekał na reakcję Rozalii, mając nadzieję, że mu zwyczajnie powie, czy chce się dołączyć do rozgrzewającego siorbania.