[Dylan]

Mały, rodzinny interes przekazywany z pokolenia na pokolenie. Pyszne, domowe jedzenie w greckim stylu i konkurencyjne ceny. Przytulne, bardzo spokojne i miłe miejsce.

[Mia]

....Więc i wybrała. Omal nie zwichnąwszy sobie kostki doszła do najbliższej knajpy, jaką znała. Zajęła miejsce od okna, stolik z jakimiś sztucznymi kwiatkami i świeczką. Sięgnęła po kartę dań, bo chociaż często tu bywała to jeszcze nie znała jej na pamięć.
....- Jakbyś chciał to mają tu pyszne tiramisu - powiedziała, przeglądając menu. Co prawda dobrze wiedziała co weźmie, ale i tak przebiegła wzrokiem po każdej z pozycji.

[Dylan]

Grzecznie człapał za Mią, generalnie bez słowa za nią podążając i w stu procentach zdając się na jej gust. Nie znał jeszcze za dobrze tego miasta, więc też nie bardzo mógł się jakkolwiek wypowiedziec odnośnie tutejszych lokali. Ryby, dzieci i Dylan głosu nie mają. Rozejrzał się uważnie po knajpce, w której się znaleźli, swoją drogą to dosyc sympatycznej. Zajął wskazane przez ciemnowłosą miejsce, nadal mierząc wzrokiem pomieszczenie. Dopiero głos Mii wyrwał go z zamyślenia; lekko zdezorientowanym wzrokiem zmierzył najpierw ją, a potem stół, ostatecznie chwytając kartę, którą uważnie przestudiował. Dawno nie jadł czegoś, co nie było fastfoodem ani dowożone 24\7 na zamówienie do domu, więc chwilę mu się zeszło, nim zdecydował, co dziś będzie chciał jeśc.
- Dzięki, ale wydaje mi się, że dziś obejdzie się bez deseru. - po śniadaniu w postaci naleśników z nutellą i bitą śmietaną, wacie cukrowej i gofrach raczej nie miał już ochoty na nic słodkiego.
Gdy kelner gotowy przyjąc zamówienia zjawił się przy ich stole, skinął w jej stronę głową, jakby komunikując, że powinna zamówic pierwsza.

[Mia]

....Zaśmiała się krótko, bo ona sama przez następny miesiąc miała się pożegnać z wszelkim rodzajem cukrów. Dlatego też gdy przyszedł kelner z uśmiechem na ustach poprosiła o sałatkę grecką i szklankę wody gazowanej. Spojrzała pytająco na Dylana, gdy przyszła jego kolej na złożenie zamówienia.
....Kiedy mężczyzna powiedział co chce, odprowadziła wzrokiem wbitego w mundurek, o ile tak to można było nazwać, faceta. Kiedy zaginął w kuchni, westchnęła i zaczęła nerwowo bawić się serwetką. Co jakiś czas zerkała na dwudziestolatka, przygryzając dolną wargę.

[Dylan]

Zamówił właściwie pierwszą lepszą 'lżejszą' rzecz, mianowicie jakąś sałatkę, nawet nie czytając, z czego się składa. Nie był szczególnie głodny, a więc zadowolił się tylko garścią jakiejś zieleniny i szklanką wody, podobnie jak Mia - tyle, że w jego wypadku to nie była kwestia diety
- Co robisz w Eastbourne? Poza jazdą, rzecz jasna. - nie chciał, by podczas oczekiwania na jedzenie panowało między nimi milczenie, a rzucenie tematu-studni wydawało się w tej chwili dosyc rozsądne. Od takich pytań zawsze odchodziła masa innych, gwarantujących intrygującą konwersację.
Pamiętał z poprzedniego dnia tyle, że trochę o tym rozmawiali, ale raczej niewiele. Wiedział tylko o tym, że Mia jeździ tutaj konno i... no właśnie? Nie przypominał sobie, by poruszali dogłębnie ten temat.

[Mia]

....Był tak pijany, że nie pamiętał? Co prawda to on głównie mówił, po co tu przyjechał, ale przecież nie pili alkoholu! Przynajmniej ona nie - on będąc przez chwilę samym w salonie miał łatwy dostęp do barku, więc kto go tam wie?
....- Studiuję, jeżdżę, pracuję, jeżdżę... - powiedziała z uśmiechem. Tak, zdecydowanie częściej bywała w stajni niż na uczelni czy w pracy, chociaż i tak starała się tego i tego nie opuszczać.
....Kiedy kelner przyniósł im napoje, wzięła swoją wodę, którą wypiła prawie od razu. Cały dzień bez picia to zły pomysł, pewnie dlatego było jej coraz słabiej. Nie mając co zrobić z rękami, zwyczajnie powróciła do zabawy, tym razem słomką.

[Dylan]

Hoho, pijany? To chyba trochę za dużo powiedziane, skoro po alkohol wczoraj (ani, ku jego niezadowoleniu, przez ostatni tydzień) nie sięgał. Ale to głównie Mia dopytywała się jego, a nie odwrotnie - o tym, że pracowała nie miał zielonego pojęcia, odnośnie studiów mógł się domyślic.
- Pracujesz? Gdzie? - nadal starał się podtrzymywac konwersację, bo czekanie w milczeniu na posiłki było... nie w jego typie. To nie jego wina, że był bardzo kontaktowym i przyjacielskim człowiekiem, potrzebującym stałego zajęcia. W innym wypadku zaczynał miewac głupie pomysły, ale ten temat odłóżmy na inny raz.
On, w przeciwieństwie do Mii, oprócz chadzania do konserwatorium i kilku aktywności fizycznych nie miał zbyt wielu zajęc poza nauką, która i tak przytłaczała go w wystarczających ilościach. Kochani rodzice, którzy zapisali go na dwa kierunki! Zdecydowanie miał co robic w domu, dzięki czemu rodzicielom udało się skutecznie ograniczyc jego imprezowanie, czego oczywiście bardzo żałował.

[Mia]

....- W kawiarence jako kelnerka. Wiesz, ciasta, herbatki, słodkie kelnerki w wymuskanych strojach - przewróciła oczami z delikantym uśmiechem na twarzy.
....Pomimo ubogiego opisu tego miejsca, ona zawsze na jego wspomnienie się uśmiechała. Zapach szarlotek, uśmiechnięci klienci. Od zawsze marzyła, żeby pracować w takim miejscu, więc i z wielką chęcią tam chodziła.
....- A ty gdzieś pracujesz? - Wątpiła w jego umiejętności, ale chociaż udawała, że wierzyła, że pracuje w jakiejś wielkiej firmie, co prawda nie na miarę Grey Enterprises Holdings Inc czy innych gówien, ale jednak.

[Dylan]

Usłyszawszy odpowiedź, mimowolnie uniósł kąciki ust. Z nieznanych przyczyn takie miejsce pracy pasowało mu do Mii, mimo wszystko nie potrafił wyjaśnic, z jakiej racji. Trochę się zamyślił - z resztą jak zawsze - ale zaraz powrócił do świata żywych, lustrując swoją towarzyszkę.
- Jestem stażystą na dziale marketingu. W Apple. - pewnie taka odpowiedź poniekąd zaskoczyła Mię, bo była to jedna z najwiękzych firm na świecie, bodajże dwunasta na toplistach. Może i cholernie ciężko było się tam wcisnąc, ale płatny staż w firmie takiej jak ta - czego tu chciec więcej?
Może i nie wyglądał na jakiegoś geniusza czy wzorowego ucznia, ale był dosyc błyskotliwą, inteligentną osobą. Dodatkowo jego specyficzna osobowośc była wprost idealna do pracy z ludźmi, która była głównym warunkiem na kierunkach takich jak zarządzanie i marketing. Jego umiejętności przywódcze, a także łatwośc komunikacji była jedną z jego największych zalet.

[Mia]

....Zakrztusiła się wodą, gdy tamten raczył odpowiedzieć. Zaczęła kaszleć, a gdy ogarnęła się i otarła dwie łzy, spojrzała na niego niewierzącym wzrokiem.
....- Apple? Błagam powiedz, że chodzi ci o ogrodnictwo - poczuła się jak szara myszka w swojej kawierence.
....Skuliła się i zaczęła kurczowo trzymać szklankę. On sobie siedział w firmie od jej nowego telefonu, podczas gdy ona nosiła ciasto albo pociła się przy czyszczeniu Imagine. Dobra, zajęła ostatnio ładne miejsca w zawodach, ale jednak poczuła się przy nim głupio. Ona długo zastanawiała się nad kupnem szóstki od Apple, gdy on miał to pod ręką. Taka smutna niespodzianka.

[Dylan]

- Na całe moje szczęście, nie chodzi mi o ogrodnictwo. Ale nie myśl sobie, że to takie proste. Z masy chętnych weszła tylko czołowa dwudziestka. Było cholernie trudno się tam dostac. - to wcale nie wyglądało tak, że do pracy wzięto cały nabór. Przez bite dwa miesiące swojego życia, konkretniej podczas wakacji, walczył o posadę w firmie takiej jak ta. To wymagało trochę więcej, niż tylko chęci. Nikomu nie życzyłby kiblowania ośmiu tygodni w siedzibie Appla tylko po to, by ostatecznie dowiedziec się, że nie dało się rady, co na szczęście jego nie spotkało.
Pamiętajmy jednak, że był tylko stażystą. Gdyby to była jego stała praca chyba byłby najszczęśliwszym i jednym z najlepiej opłacanych ludzi w Eastbourne. Mimo wszystko nie czuł się tam jakoś nadzwyczajnie dobrze, warunki pracy pozostawiały trochę do życzenia. Nadal ubiegał się o staż w wielu innych firmach, decydując się na prowadzenie ich naprzemiennie.
- Ludzie, którzy tam pracują to osoby, które ukończyły najdroższe i najlepsze szkoły. Mam wrażenie, że trochę tam nie pasuję. - skwitował, po raz pierwszy od otrzymania napojów, upijając łyk wody. Trochę obawiał się tego, że przez to, iż nie skończył jakiejś wykfalifikowanej szkoły będzie miał problem ze znalezieniem pracy.
Z jego twarzy nie znikał subtelny uśmiech, podczas gdy lustrował uważnie Mię.

[Mia]

....Uśmiech z jej twarzy zniknęły szczątki uśmiechu, a zastąpiła je posępna mina godna kata. Spuściła wzrok na szklankę. Podniosła go dopiero, gdy przyszedł kelner z ich jedzeniem. Podziękowała wymuszonym uśmiechem i zaczęła dziabać widelcem kawałek fety, wpatrując się w swoją ofiarę tępym spojrzeniem.
....- Wiesz co ci powiem? - Powiedziała po chwili miętolenia sałatki. - Jesteś zasranym, nudnym nerdem - kopnęła go w kolano pod stołem, oczywiście lekko, bo wiedziała, że buty są wystarczająco twarde. - Ale to sprawia, że jeszcze bardziej za tobą szaleję. - To chyba źle?

[Dylan]

I z jego twarzy zniknął uśmiech gdy tylko Mia zaczęła wyglądac tak, jakby właśnie szła na egzekucję. Swoją. Na jego twarzy wymalowało się 'wtf' połączone ze zmieszaniem i zmartwieniem, ale mimo wszystko przez chwilę jeszcze milczał. Podziękował kelnerowi za posiłek, czekając, aż ciemnowłosa zacznie jeśc. Trochę go zdziwiły jej słowa, ale zachował tego swojego pokerfejsca jeszcze przez kilkanaście sekund. Stopniowo zaczęło się na jego twarzy rozbawienie, a ostatecznie typowe 'co kurwa?'.
- Najpiękniejsze wyznanie miłosne, jakie dane mi było usłyszec. - skwitował, unosząc do góry obie brwi i uśmiechając się złośliwie. Ostatecznie zdecydował się na ironiczną uwagę, drocząc się z Mią. - Zazdrościsz mi kolegów, którzy znają się na HTML 5 i CSS'sie?
Zanim jednak się odezwał, wykonał jedyny słuszny ruch w tej sytuacji.

[Mia]

....Przewróciła oczami i wzięła do ust pierwszy kęs sałatki. Przegryzła go, uważnie dobierając słowa.
....- I tu się mylisz, misiu. Bo to twoi nerdowscy koledzy zazdroszczą ci tak zajebistej dziewczyny. Dlaczego? A: jedyny nerd, który ma dziewczynę. B: jego girlfriend jest wyjątkowo piękna. I C: jego dziewczyna zna się na CSS'ie i HTMLach - powiedziała z miną mówiącą samą za siebie. Ot, taki narcyzm.
....Czy znała sę na kodach? Może nie tak, jak zapewne on, ale spokojnie umiałaby założyć stronę internetową. Tylko po co? Zdecydowanie bardziej kręciło ją kilka innych zajęć, przy których nie straci do reszty wzroku.

[Dylan]

- Czyżby? Możesz za mnie napisac program i stworzyc od zera aplikacje na telefon. Bardzo miłe zajęcie, z chęcią użyczę Ci moich super nerd-okularków dla lepszej wydajności pracy. - właśnie. Chyba miał coś zrobic. Była sobota, a on jeszcze nie zaczął tego cholernego programu. Odruchowo zacisnął dłoń na widelcu, wpatrując się nerwowo w jakiś punkt, ale zaraz potem przeniósł spojrzenie znów na Mię. - Poza tym zabrzmiałaś bardzo skromnie.
Widząc, że ciemnowłosa sie nieco rozchmurzyła i przede wszystkim zaczęła jeśc, poszedł w jej ślady, nabijając na widelec pokaźną ilośc rukoli i wsuwając ją sobie do ust. Nadal bacznie obserwował dziewiętnastolatkę.
- W ogóle to mam w chu... chorobę nauki, program, aplikację i esej na temat marketingu do napisania. Ale i tak szlajam się po mieście z Tobą, podczas gdy goni mnie konkurencja. - brakowało tylko 'pozdrawiam panią profesor'. Mimo wszystko aktualnie guzik go obchodziło to, że miał robotę, bo miło mu się spędzało czas z Mią. Nie mógł się jednak powstrzymac od krótkiego westchnięcia, by po chwili znów zacząc jeśc.