Orchard Stable :: Duża łąka

Vera · Wysłany: 2019-08-27, 00:32

Widziałam to zmęczenie, więc nie planowałam już niczego poza kłusem, który zresztą nie potrwał długo. Zależało mi po prostu na skróceniu drogi powrotnej, wszakże zapuściłyśmy się dość daleko. Po paru minutach kłusa zwolniłam do stępa i dałam Peii dużo luźniejszą wodzę, zaś przed dojechaniem do stajni pozwoliłam sobie jeszcze na dwa takie zakłusowania, ostatecznie kończąc teren dobrymi 20 minutami stępa na długiej wodzy, o ile zachowanie klaczy na to pozwalało. zt

Cassiopeia · Wysłany: 2019-08-27, 14:17

Te ostatnie zakłusowania były już samą przyjemnością, bowiem Peia szła w równym rytmie. Nie wyrywała się spod kontroli kobiety i nie pędziła już, zwyczajnie dostosowując się do jej rytmu. Chętnie obniżyła łeb wraz z przejściem do stępa, wykorzystując zaufanie Very i nie nadużywając go. Przejścia może nadal nie były idealne, ale pozostawiały mniej do życzenia niż te rozpoczynające teren. W końcowym stępie całkowicie się rozluźniła, swobodnie krocząc przed siebie i powoli uspokajając tętno.

z.t

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-01, 00:22

Po opuszczeniu terenu stajni starałem się o podzielną uwagę między otoczeniem, a zachowaniem Fleur, po której nie wiedziałem czego się spodziewać w innych warunkach niż hala czy plac. Od początku pilnowałem więc by szła postawiona na pomocach, oferując jej elastyczny kontakt, dojeżdżając ją do ręki i obejmując jej boki łydkami. Takie "opatulenie" z każdej strony powinno udzielać klaczy wsparcia, ale jeśli była naprawdę płochliwa, i to mogło nie wystarczyć. Wtedy co najwyżej mogłem liczyć na to, że szybciej uda mi się nad nią zapanować.
Na łąki było ze stajni najbliżej, było ich zresztą najwięcej w całym kraju, więc właśnie w te rejony wybrałem się z Fleur. Standardowo zacząłem od solidnej dawki aktywnego stępa, którym póki co jechaliśmy piaszczystą, szeroką drogą między polami. Niestety nie była ona nieuczęszczana, więc czekało na nas multum atrakcji, na przykład rowerzyści lub spacerowicze z kijkami od nordic walking. Nie wszyscy też wiedzieli jak zachować się przy koniu, ale miałem nadzieję, że mimo wszystko wyjdziemy z tego bezkolizyjnie.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-01, 13:06

Dopóki klacz nie była jeszcze w stanie domyśleć się tego, że zmierzają w kierunku innym niż parkur czy hala, pozostawała w miarę spokojna, chociaż kroczyła dość leniwie. Wtedy też nie miała nic przeciwko wejścia na kontakt, przeżuwając w pysku wędzidło i będąc wyczuloną na sygnały od Olivera. Zaczynała się niepokoić dopiero, kiedy wkroczyli na nieznany już jej teren, wyraźnie oddalając się od stajni i innych koni. Nie była nigdy bardzo stadnym koniem, niemniej w takim wypadku reagowała nerwowo, ciągle rozgladając się po okolicy i próbując wynaleźć wszelkie zagrożenie, a tych nie miało zabraknąć najwyraźniej. Zaczęła iść też bardziej sztywno, niesubtelnie uwieszając się na ręce mężczyzny i spinając się odruchowo przy każdej próbie rozpracowania tego i ponownego rozluźnienia. Póki co jednak zachowała jeszcze możliwość poruszania się do przodu, może niekoniecznie po linii prostej, ale spływanie na boki zdecydowanie miało być najmniejszym problemem. Tym bardziej, że zaraz pojawił się kolejny, kiedy to ją rzuciło na bok na dwa metry na widok... kosza na śmieci :lol:

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-01, 16:52

Szybko odniosłem wrażenie, że nie będzie to relaksujący spacer, tylko konkretna robota. Z tą różnicą, że w terenie. Czując jak klacz wiesza się na ręce, a przez to usztywnia, oczywiście nie zamierzałem tego lekceważyć; konsekwentnie podnosiłem klacz zewnętrzną wodzą, działając przy tym łydką. Jeśli jednak wciąż i wciąż uparcie się wieszała, "urywając" ręce, także potraktowałem ją mało subtelnie i dałem jej krótką, niezbyt przyjemną, ale chyba skuteczną lekcję. Po prostu mocniej użyłem zewnętrznej wodzy, trochę znienacka, więc zwyczajnie dostała po zębach. Mogło się to spotkać z niezadowoleniem, ale liczyłem na większy respekt, za który byłem gotów ją pochwalić, zaraz na powrót proponując jej miły kontakt, do którego zapraszałem ją dosiadem i delikatnym pulsowaniem na wewnętrznej wodzy. W takich warunkach miałem nad nią większą kontrolę, więc nawet jeśli ciągle próbowała spływać na boki, to nie musiałem się obawiać, że w którymś momencie zupełnie wymknie mi się spod kontroli. Jak na przykład podczas nagłego uskoku w bok, który naturalnie lekko zachwiał moją równowagą w siodle, ale nie rozdzielił od niego. Zakładając, że uskok był w lewo, zamknąłem po tej stronie rękę i łydkę, nie pozwalając dalej uciekać temu szogunowi. :lol:

Zatrzymałem ją, zwróconą lekko przodem w stronę śmietnika i pozwoliłem mu się przyjrzeć z odległości. - Takie to straszne? - Zapytałem, nie próbując jednak za wszelką cenę podjechać i odczulić Fleur na śmietnik. Przesadne fiksowanie się na jakimś elemencie mogło przynieść wręcz odwrotny skutek, więc po prostu pojechaliśmy dalej, tym bardziej, że jeszcze w drodze powrotnej mieliśmy tędy przejeżdżać. Miałem jednak na uwadze, że klacz może mi wyciąć więcej takich numerów, więc jeśli przy jakimś innym obiekcie udało mi się wyczuć odpowiednio wcześniej spięcie, to próbowałem po prostu czymś zająć uwagę Fleur - choćby wygięciem szyi w odwrotnym kierunku lub krótkim ustępowaniem.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-01, 18:53

Przez dłuższy czas zdawała się być obojętną na działanie kiełzna i dopiero jego nagłe, gwałtowne i intensywne działanie miało możliwość nieco ją "rozbudzić". Oczywiście w pierwszym odruchu nie była to pozytywna reakcja, której Oliver oczekiwał, bo Fleur w pierwszym odruchu spróbowała się wspiąć, chociaż ta próba zakończyła sie w zasadzie na tylko lekkim uniesieniu na przodach. Jednak zgodnie z przewidywaniami zaczęła nieco bardziej respektować wędzidło, choć na razie nie było mowy o jakimś większym porozumieniu między nimi, tak nie uciekała już tak przed jego działaniem i raz na jakiś czas przeżuwała, na razie bardzo nieśmiało opierając na nim. Przez pewien czas szła nawet całkiem poprawnie, co prawda dalej bez większego zaangażowania, ale dając się nieco lepiej prowadzić. Aż do napotkania śmietnika, do którego za chwilę miała podejść. Jaka to była panika, kiedy mężczyzna skierował ją w jego stronę! Zaraz zaczynała zadzierać łeb i wręcz caplować w miejscu, ciężko oddychając z emocji wywołanych strachem przed tym obiektem, do którego ostatecznie nie podeszła bliżej niż na półtora metra. Wręcz zagalopowała, kiedy zaczęli się od niego oddalać, ostatecznie kończąc tylko na lekkim przyspieszeniu w stępie. Śmietników na trasie zapewne nie miało zabraknąć, ale zajmowana innym ćwiczeniem nie reagowała już tak nerwowo, chociaż dalej nie wydając się przekonaną do nich. Kolejnych parę minut i metrów przeszła już w większym spokoju, z małymi wyjątkami, jak przykładowo mijanie czyjegoś domu - Oliver powinien tylko się cieszyć, że przy żadnym z nich nie było psa.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-01, 23:24

Dopóki nie opuściliśmy zabudowań, teren z pewnością był męką dla nas obojga. Dla klaczy, bo się stresowała i denerwowała, a dla mnie, bo ciągle musiałem mieć oczy dookoła głowy i panować nad strachami Fleur, co nie było łatwe. Na szczęście, przynajmniej dotąd, nie bała się w sposób, który mógłby komukolwiek zagrażać. Z uskokami, odmową ruchu i innymi rzeczami mogłem sobie poradzić, ale gdyby naprawdę chciała dać nogę, raczej niewiele miałbym do powiedzenia.
Po dobrych dziesięciu minut wreszcie wyjechaliśmy z zabudowań i chociaż na gruntowej drodze i łąkach też mogliśmy spotkać atrakcje (wspomniane rowery, krowy, traktory, a może nawet amatorów modelarstwa i latawców), to przynajmniej przez chwilę wyglądało na to, że jesteśmy sam na sam z przyrodą. Wtedy też dałem klaczy łydkę do kłusa, pierw zjeżdżając na trawiaste pobocze, bo ubity piach na drodze mógł być jednak trochę za twardy. Od początku zabiegałem o równe tempo, pilnując klaczy w łydkach, co miało zapobiec potencjalnemu skradaniu się, zaś anglezowaniem wyznaczałem jej rytm. Ręką działałem tylko półparadami na zewnętrznej wodzy, jeśli za bardzo się rozpędzała, co również mogło mieć miejsce, jeśli była zestresowana.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-08, 16:03

Nie bez powodu Fleur nie została ukierunkowana na WKKW mimo całkiem niezłych umiejętności w ujeżdżeniu - próba terenowa wymagała od konia niemało odwagi, a tej z pewnością jej brakowało. Co prawda rzadko kiedy wchodziło to na bardziej niebezpieczny sposób panikowania, ale mimo to niewątpliwie utrudniało im obojgu funkcjonowanie.
Wraz z wjazdem na teren niezabudowany karuska lekko się uspokoiła, chociaż dalej nie wydawała się być rozluźniona. Nieustannie rozglądała się na boki, także w stępie wykazując się sporym spięciem, w szczególności, kiedy mieli znowu minąć coś obcego, nie daj boże kałużę! Tych z pewnością przez wzgląd na angielską pogodę nie miało zabraknąć, a w takich wypadkach Fleur wykazywała się niesamowitym talentem do skoku w dal praktycznie z miejsca :lol:

Nawet zakłusowanie było pełne paniki, bo zaraz połączyło się z jej potrzebą ucieczką, dając efekt pierwszym foulom galopu. Z pewnością w porę została przed tym powstrzymana, na co znowu kuliła nieustannie uszy. Pierwsze kroki w kłusie były bardzo krótkie i urywane, a więc też i bardzo niewygodne, ale po paru metrach anglezowanie w połączeniu z łydkami sprawiało, że zaczynała poruszać się nieco normalniejszym chodem. A przynajmniej do momentu, kiedy rower nie chciał ich wyminąć, dzwonkiem dając o tym znać, a karuskę przyprawiając o zawał na miejscu. Wręcz od razu spróbowała zerwać się do galopu, a jeśli została powstrzymana, to zaraz przysiadła na zadzie i zaczęła się wspinać, błyskając przy tym białkami oczu. To nie tak miało byyyć :lol:

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-09, 00:50

Powstrzymałem klacz przed zagalopowaniem, odruchowo zamykając rękę, co wystarczyło by z powrotem sprowadzić karą do kłusa. Nie przejmowałem się za bardzo tym, że cały czas się rozglądała i stresowała - gdybym zwracał na to uwagę, prawdopodobnie byłoby jeszcze gorzej. Nie mogłem jednak zignorować jej kolejnego wybryku, który właściwie nie był nawet jej winą, tylko rowerzysty, który nie wiadomo czemu zadzwonił dzwonkiem... Wolałem by jednak mnie nie poniosła galopem, więc ponownie zamknąłem rękę i dodatkowo przytrzymałem Fleur dosiadem, w emocjach chyba przesadzając, bo klacz nagle odmówiła ruchu naprzód. Szczerze mówiąc, wolałem by już galopowała, niż stała w miejscu lub się cofała, bo to było dla mnie wielokrotnie bardziej niebezpieczne, o czym mieliśmy okazję przekonać się już po chwili, gdy Fleur nagle wspięła się w górę. Odruchowo "przytuliłem" się do jej szyi, nie chcąc się wywalić z nią na plecy. Jednocześnie podjąłem próbę zapanowania nad sytuacją, subtelnie skręcając szyję klaczy tak, by wytrącić ją z równowagi i zmusić do opadnięcia na ziemię. Jeśli się posłuchała i wróciła na ziemię, postarałem się zapobiec ponownemu wspięciu i dałem hanowerce łydkę do galopu, nie dbając o to, jakim chodem ruszy; gdyby jednak zechciała wyrwać galopem, mogła się nadziać na rękę, bo chciałem ją zmusić do tego, by zaczęła wreszcie myśleć, a nie panikować. Wiadomo, takim postępowaniem raczej jej nie pomagałem, ale nawet za chwilę spokoju byłem gotów natychmiast odwdzięczyć się jej tym samym. Niewykluczone więc, że zanim dałem jej trochę luźniejszą wodzę i uspokajająco pogłaskałem po szyi, to musieliśmy się jeszcze trochę ze sobą pomęczyć. :lol:

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-14, 15:06

Podwójna nieudana próba zagalopowania sprawiła, że klacz jeszcze bardziej się frustrowała, w szczególności w związku z sytuacją z rowerzystą. W zasadzie od samego wyjścia ze stajni i oddalenia się od niej dalej niż na parkur była nabuzowana, a dźwięk dzwonka miał przeważyć szalę, kiedy to zaczęła jeszcze bardziej panikować z zabraniem możliwości ucieczki. Przez jeźdźca uwieszającego się na jej szyi szybko straciła równowagę w trakcie dębowania i wróciła na ziemię, w pierwszej kolejności cofając się o parę kroków, żeby po otrzymaniu sygnału do galopu wystrzelić jak z procy, nie przykładając żadnej uwagi do tego, czy miała jeszcze na sobie Olivera czy miała go gdzieś zgubić. Jakie było jej zaskoczenie, kiedy wędzidło obiło się w jej pysku, na co znowu zaczęła wierzgać jak popierdolona, w tym momencie nakręcając sama siebie. Oddawanie z zadu czy kłębu raczej nie miało ułatwiać mężczyźnie pracy, ale była to już kwestia czasu, aż zaczęła opadać z sił. Nadmiar negatywnych emocji i wszelkich niesforności, a do tego odstawienie od regularnej pracy sprawiały, że szybko się męczyła, co miało dać mu jakieś nadzieje na to, że nie będzie już wynajdować tyle strachów.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-14, 17:19

Byłem świadom tego, że siedzę na prawdziwej, tykającej bombie, w dodatku znajdując się w miejscu, które sprzyjało jej wybuchowi w najmniej oczekiwanym momencie. Pewne rzeczy mogłem przewidzieć, ale na brykanie - i to tego najgorszego rodzaju, raz przodem, raz tyłem - nie mogłem się w pełni przygotować. Pierwszym, do czego postarałem się zmusić Fleur, był ruch do przodu. Gdyby posłuchała, istniałaby szansa na to, że ciężej byłoby jej szaleć pode mną, ale nic takiego się nie wydarzyło i w rezultacie zostałem wytrzęsiony w siodle za wszystkie czasy. :lol:

Prawdę mówiąc już niewiele brakowało, żeby hanowerka postawiła na swoim i wysadziła mnie z siodła, bo w międzyczasie zgubiłem jedno strzemię, od tego momentu przytrzymując się dodatkowo szyi klaczy. Zanim jednak widowiskowo gruchnąłem o ziemię, Fleur nagle odpuściła, dając mi szansę na stabilny powrót w siodło. To, że pozostałem na górze, było zasługą szczęścia, ale też zostało opłacone niemałym wysiłkiem - dosłownie czułem, jak trzęsą mi się mięśnie, które przez te parę sekund były maksymalnie spięte.
Zakładając, że udało mi się ją uspokoić na tyle, by przejść do stępa, to poluźniłem trochę wodze, tym samym zwalczając opór, jaki stawiała mi moja własna psychika; niemniej chyba nikogo by nie zdziwiło, gdybym przyznał, że po tych wyczynach straciłem początkowe zaufanie dla Fleur i podświadomie spodziewałem się teraz tego, że za sekundę znowu coś odwali. Tym razem, ze względu na zmęczenie, mogłoby mi się już nie powieść.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-14, 21:53

W rzeczy samej ruch naprzód sprawił, że nie miała już tyle okazji na brykanie, chociaż przez to były one nieco mocniejsze i mogły bardziej wytrącać go z równowagi. Siłą rzeczy niewielką różnicę miało zrobić jej to, czy Oliver był w stanie to wysiedzieć i utrzymać się w siodle w trakcie tego rodeo. Plusem tego było to, że dość szybko opadła z sił, a o sporym zmęczeniu świadczył przyspieszony oddech i spocone ciało, które nadal wydawało się być spięte. Przeszła jednak do stępa ostatecznie, dając w tym czasie mężczyźnie możliwość na poprawienie się po tej serii atrakcji. Korzystając z dłuższych wodzy, wyciągnęła nieco głowę do ziemi, chociaż dalej pozostawała bardzo czujna, jednym uchem ciągle usiłując wyłapać każdy dźwięk. Jednocześnie starała się unormować nieco swój oddech i tętno.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-14, 23:18

Gdy przez parę sekund nie działo się absolutnie nic, wziąłem głęboki oddech i głośno odetchnąłem, będąc nie mniej zmęczonym od Fleur.
- Nie spodziewałem się tego po tobie, wiesz? - Westchnąłem, delikatnie głaszcząc ją po mokrej szyi. Byłem ciekaw tego, czy był to tylko chwilowy bunt, który należało przejechać by zażegnać kryzys raz na zawsze, czy jednak było to typowe zachowanie klaczy w terenie. To by tłumaczyło, dlaczego rzadko wychodziła poza stajnię; choć uważałem się za dobrego jeźdźca, nawet ja przez chwilę zwątpiłem w sukces, nie wiedząc, jak to wszystko się potoczy.
Wkrótce udało nam się dotrzeć do łąk, a więc mogliśmy przez chwilę odpocząć od rowerzystów, ludzi, aut i miliona innych atrakcji... których w naturze jednak też nie brakowało, więc hanowerka zapewne miała oczy dookoła głowy. Ponownie nabrałem wodze na kontakt, dojeżdżając przy tym klacz do ręki łydką, co miało zapobiec zablokowaniu się jej, po czym dałem jej łydkę do kłusa, chcąc wreszcie trochę pojeździć. Tu, na otwartej przestrzeni, nie miałem aż takiego ciśnienia na stuprocentową kontrolę nad Fleur, bo teraz jedyną osobą, której mogła stać się krzywda, byłem ja sam. Znacznie gorzej byłoby staranować kogoś jeszcze, prawda?

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-09-18, 15:28

Zastrzygła uchem na jego słowa, początkowo znowu gotowa spanikować na ten dźwięk i dopiero w ostatniej chwili uświadamiając sobie, że to Oliver się do niej zwracał. Na głaskanie po szyi nie zareagowała, aż dziwne - w końcu to równie dobrze mógł być kolejny potwór czyhający na nią! Z pewnością słaby charakter i temperament było jej największą wadą, która w sytuacjach jak te dawało się bardzo we znaki. Z drugiej strony dało się to też uzasadnić ciężkimi przeżyciami z dawnych czasów.
Na łące nie zdawała się być dużo bardziej rozluźniona, ale nie panikowała już na każdy szelest wokół siebie. Na zebranie wodzy nie spinała się już tak bardziej, z nieco większą karnością przystając na pomysł wejścia na kontakt. Zaczęła nawet częściej przeżuwać wędzidło, zaraz jednak przeszła do kłusa, dalej stawiając bardzo ostrożne i delikatne kroki, zdecydowanie nie czując się komfortowo w tak obcym miejscu. Nie odpalała jednak wrotek i pozostawała w miarę spokojna - w miarę, bo ciągle zdarzało jej się uskakiwać na bok, kiedy jakiś bąk czy inna motylek miały przelecieć obok niej.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-09-18, 19:27

Na to ciągłe spinanie się i uskakiwanie mogłem jeszcze przymknąć oko, właściwie licząc na to, że jeśli zacznę ignorować takie zachowania Fleur, to ona w końcu z nich zrezygnuje. W końcu bardzo często to działało tak, że konie wypatrywały strachy, bo ich jeźdźcy podświadomie na to czekali.
Po jakimś czasie względnie spokojnego kłusa po łące, zacząłem kierować hanowerkę w stronę niedużego wzniesienia. Nachylenie terenu było mimo wszystko odczuwalne, więc postanowiłem zagalopować na tym odcinku, nie tylko ułatwiając klaczy zadanie, ale też wybierając dość asekuracyjną opcję na pierwszy galop. Pod górę ciężej ponieść... :lol:

W każdym razie, chcąc zagalopować, przesunąłem lewą łydkę za popręg i przyłożywszy drugą do boku klaczy, biodrami lekko wypchnąłem ją w galop, od razu wchodząc w niewysoki półsiad i nieznacznie, bez utraty kontaktu z pyskiem, przesunąłem ręce do przodu w momencie pierwszego skoku galopu. Przy odrobinie szczęścia przygoda z galopem nie zakończyła się po jednej foule, do czego Fleur była chyba zdolna.