Orchard Stable :: Duża łąka

Anthony Wayford · Wysłany: 2019-01-29, 22:15

- Drapanie to mi się należy - westchnął, dając jej do zrozumienia, że się nie postarała ze swoją "ofertą". - Ale tak - wtrącił, zanim zaczęła myśleć nad inną propozycją. - Kocham swoją kobietę i zrobię to z przyjemnością - dodał, uśmiechając się z rozbawieniem, jako że nawet w tej chwili znalazł sposobność na to, żeby jej trochę podokuczać, znowu nazywając ją swoją kobietą, choć tak się przed tym broniła. - To zawracaj - rzucił, poprawiając się nieco na grzbiecie Sleepwalkera, który też już chyba stracił entuzjazm w związku z pogarszającą się pogodą. - Mówiłem ci, to nie - mruknął, ale nawet nie próbował teraz ściągać kasku z głowy, bo znając złośliwość losu, akurat tu i teraz spadłby z konia, z jego pomocą lub nie. :lol2:

Aaren Wayford · Wysłany: 2019-01-29, 22:23

- Należy się jak zasłużysz.- Poprawiła go bo nie byłaby sobą, gdyby zwyczajnie to przemilczała. Jednak gdy potwierdził jej słowa uśmiechnęła się szeroko.
- A ja kocham swojego mężczyznę i zrobię mu dzisiaj dobry obiad.- Odpowiedziała i po chwili zaśmiała się dźwięcznie znów się z nim drocząc, ale też odnosząc do obiadów, które i tak codziennie mu gotowała. Chciała zrobić coś, co naprawdę lubił, ale miała też na uwadze restrykcyjną dietę męża.
- Już, już...- mruknęła i zrobiła niewielką półwoltę po chwili zawracając w kierunku stajni. Pogłaskała konia po szyi uspokajająco zauważając jak nieznacznie ożywił swój krok doskonale wiedząc, w jakim kierunki zmierzają.
- Cicho siedź bo nie dostaniesz buzi.- Zaśmiała się i uszczypnęła go subtelnie w to jego umięśnione udko. :lol2:

Anthony Wayford · Wysłany: 2019-01-30, 22:29

- Śmiem się nie zgodzić - rzucił, twardo trzymając się swojego zdania. Drapanie należało mu się jak psu micha, w końcu ciężko trenował na co dzień, a poza tym był naprawdę grzeczny i już dawno nie miał żadnej krzywej akcji. To chyba wystarczający powód, prawda? :lol2:

- Nie będę cicho - mruknął, najwyraźniej będąc dziś w humorze pod tytułem "muszę mieć ostatnie słowo, o czymkolwiek byśmy nie rozmawiali". Marudził okropnie, ale Aaren powinna być mu wdzięczna za taki trening, bo mogła być pewna, że ich dziecko będzie taką samą marudą, a nawet większą z racji wieku. Już niedługo. </3
W drugą stronę jechało się jakby przyjemniej, bo wiatr wiał im w plecy, a nie w twarz, więc nawet zrobiło się trochę cieplej. Przynajmniej Aaren, którą Tony osłaniał całą drogę aż do stajni. zt

Aaren Wayford · Wysłany: 2019-01-30, 22:38

- Niech ci będzie.- Przytaknęła mu po to żeby mieć święty spokój. :lol2:

Czasem lepiej po prostu pewne kwestie przemilczeć zamiast kłócić się o byle błahostkę. I tak by go podrapała, bo kocha tego swojego męża. <3
- Czyli nie chcesz buzi?- Zapytała wiedząc, że zaraz zacznie się wymigiwać, ale bez względu na to co by powiedział sama chciała już go pocałować, ale aby to zrobić musieli wrócić do stajni by tam pozbyć się kasków. :lol2:

W każdym razie do stajni dotarli cali i zdrowi, zaopiekowali się Sleepem i wychodząc ze stajni nakarmili marchewkami całą trójkę.
/zt

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-02, 23:08

Ze stajni najbliżej było na pobliskie łąki i wrzosowiska, więc właśnie w te strony udałem się z Odalco. Od wyjścia ze stajni czułem, że był spięty i niepewny, dlatego dawałem mu niezbędne wsparcie podpierając go łydkami ilekroć się wahał. Dużo też mówiłem do kasztana, chwaląc go za każdym razem, gdy przełamywał jakiś strach. Nawet jeśli mocniej się przed czymś wahał, to nie próbowałem łamać jego oporu przemocą, tylko konsekwencją i spokojem, co w jego przypadku zdawało się odnosić najlepsze skutki.
Wkrótce dojechaliśmy na pola, zostawiając miasto za sobą. Było tu dziś naprawdę pięknie - wiosnę dało się poczuć w powietrzu, dzięki kwitnącym krzewom, trawom i ćwierkającym ptakom. Problemem mogła się jednak okazać wielka przestrzeń, ale miałem nadzieję, że Odalco nie straci głowy na jej widok. Do momentu dojechania tutaj sporo stępowaliśmy, więc pozwoliłem już sobie na kłus. Dałem ogierowi lekką łydkę, czując, że nawet lekkie muśnięcie sprawi, że ten ruszy dynamicznie do przodu, po czym zacząłem anglezować, starając się narzucić koniowi jakiś rytm. Mógł iść żwawiej i swobodniej niż na placu czy hali, ale jednak pod kontrolą.

Odalco · Wysłany: 2019-04-06, 19:48

Wkraczając na otwartą przestrzeń kasztan uważnie się rozejrzał i głośno wypuścił powietrze przez rozdęte nozdrza. Do tej pory jego życie zamykało się wyłącznie wokół hali, parkuru i stajni, gdzie przebywał, na co dzień. Tereny były rzadkością i raczej przypominały piętnastominutowe spacery niż prawdziwy wyjazd na łono przyrody.
Nie wahał się i szedł pewnie przed siebie, ale głowę niósł wysoko i bardzo czujnie lustrował otoczenie. Ufał Oliemu w pewnym stopniu i dlatego dawał mu się przekonywać czy nakłaniać do różnych strasznych i dziwnie wyglądających przeszkód. Kałuże z wodą czy dziwnie wyglądające krzaki zawsze stanowiły powód do paniki.
Poproszony o kłus ruszył nim energicznie, ale wbrew pozorom nie leciał przed siebie, ze sporą rezerwą podchodził do tak ogromnej przestrzeni, na której nie czuł się pewnie. Cały czas niósł głowę w górze przypominając teraz bardziej lamę niż konia.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-08, 14:36

Czułem lekką niepewność ze strony Odalco, ale nie cisnąłem go z tego tytułu mocniej do przodu, pozwalając raczej iść w swoim tempie. Nie dopuszczałem jedynie do zwalniania czy ewentualnego zatrzymywania się, cały czas obejmując konia łydkami, które czekały w pogotowiu w razie konieczności zachęcenia kasztana do pójścia naprzód. Domyślałem się też, że idąc w takiej pozycji nie jest mu szczególnie wygodnie, ale mimo to nie próbowałem na siłę ściągać jego łba do dołu. Nie liczyłem nawet na to, że Odalco rozluźni się podczas dzisiejszego wyjazdu, sądząc, że będzie potrzebował jeszcze kilku takich wyjazdów by poznać się na terenach.
Póki co kłusowaliśmy przed siebie, głównie po płaskim, choć teren był lekko pofałdowany. Śmiało wyjechałem na otwartą przestrzeń, ale żeby nie jeździć tylko przed siebie, na łące zabrałem Odalco na duże koło, choć trochę starając się wyrwać go z tego transu, w jaki wpadł zapewne ze zdziwienia wywołanego nowym przeżyciem.

Odalco · Wysłany: 2019-04-08, 21:57

Nieustannie motywowany do ruchu naprzód, nawet nie próbował się zatrzymywać ani zwalniać. Czuł się odrobinę przytłoczony tym wszystkim, ale z drugiej strony kierowała nim ciekawość stąd też dwa rude radary uważnie chodziły na boki, nasłuchując dźwięków wokół.
Był tym wszystkim mocno zaaferowany, przez co jego głowa niemal nieustannie zwracała się w kierunku nowych, nieznanych dotąd dźwięków lub w kierunku dziwnie wyglądających przedmiotów. Z pewnością w miarę postępu czasu i coraz częstszych wyjazdów miał się z tym oswoić, ale jak we wszystkim, potrzebował czasu i cierpliwości.
Wkraczając na łąkę poczuł lekką dezorientację, ale nie na tyle dużą, aby stanowiła powód do strachu czy paniki. Reagując na łydki giął się na kole, aczkolwiek nie będąc opartym na zewnętrznej wodzy znacząco wypadał łopatką na zewnątrz, co z kolei sprawiało, że momentami wywoził Oliego z wspomnianego koła.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-09, 18:35

To, że koło dalece odbiegało od ideału, nie było niczym dziwnym. Nawet się nie spodziewałem, że będzie inaczej - i chociaż starałem się skorygować wypadanie łopatką, to nie upierałem się przy ideale, wiedząc, że nie uda mi się na pstryknięcie palcem nauczyć Odalco chodzenia na kontakcie, w oparciu na zewnętrznej wodzy. Z tym wciąż miał spore problemy, ale nie przyjechaliśmy na łąkę po to, żeby rzeźbić, więc za chwilę po prostu kontynuowaliśmy nasz spacer przed siebie.
Po kolejnych kilkuset metrach zwolniłem do stępa, po przejściu lekko poluźniając wodze i dając kasztanowi więcej swobody.
- Podoba ci się? - Zagadnąłem, delikatnie głaszcząc go po szyi i rozglądając się po okolicy. Też rzadko wyjeżdżałem poza stajnię, prawdę mówiąc jesienią i zimą nie miałem na to najmniejszej ochoty, ale teraz miałem nadzieję to zmienić.
Po paru minutach stępa ponownie zaprosiłem Odalco do kłusa, a niedługo później podjąłem pierwszą próbę galopu na otwartej przestrzeni. W siodle siedziałem tylko na czas zagalopowania, a potem przeszedłem do lekkiego półsiadu, łydkami podpierając konia, by nie wahał się galopować.

Odalco · Wysłany: 2019-04-10, 21:08

Dzięki regularnym treningom postępy były widoczne już teraz, aczkolwiek Odalco nadal potrzebował czasu. Jazdy po płaskim i wpajania podstaw ujezdżenia, pracy z ziemi oraz kontaktu z człowiekiem, który był chyba najtrudniejszy w oczach ogiera. Nadal czuł strach, niepewność i zdenerwowanie, gdy ktoś naruszał jego przestrzeń, jaką był obecny boks.
Pomimo chodzenia z głową w chmurach pozostawał skupiony, chętny do pracy i mocno angażujący się w poszczególne ćwiczenia nawet, jeśli były to tylko podstawy podstaw.
Przechodząc do stępa wyraźnie odetchnął i nieznacznie opuścił głowę zupełnie tak jakby miał zamiar za jakiś czas rozciągnąć plecy. Krocząc już nieco odważniej korzystał z obecności Olivera, który dodawał mu otuchy i odwagi na tej otwartej przestrzeni.
Śmiało ruszył kłusem i za jakiś czas też galopem, którym jednak poruszał się całkowicie spokojnie i w zrównoważony sposób. Nie ciągnęło go do dzikiego galopu, przez który mógłby poczuć wiatr w grzywie. Jeszcze nie potrafił cieszyć się taką swobodą, ale może w przyszłości da się ponieść fantazji i pójść pełną parą przed siebie, zwłaszcza w obliczu tak ogromnej przestrzeni.
Czując jak Oliver odciąża jego grzbiet, sam nieznacznie opuścił głowę i podniósł plecy pozwalając im swobodnie się rozluźniać.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-12, 17:56

Czasem zastanawiałem się ile jeszcze czasu minie aż Odalco "znormalnieje". Robił postępy, ale wolno, czasem na zasadzie kroku w przód i dwóch kroków w tył, co mi osobiście nie przeszkadzało, ale już chyba powoli nadwyrężało cierpliwość właściciela, czyli osoby zarządzającej Orchardem. Na razie udawało mi się zdobywać czas dla kasztana, ale coraz częściej łapałem się na tym, że obawiam się tego, że któregoś dnia zostanie po prostu sprzedany albo oddany innemu jeźdźcowi, który szybciej sobie z nim poradzi. Nie był to mój wymarzony scenariusz.
- Tak jest - pochwaliłem konia, wyrywając się z chwilowego zamyślenia podczas galopu. Oddałem mu nieznacznie wodze, jeszcze bardziej zachęcając go do rozluźnienia się, przy czym wciąż galopowaliśmy przed siebie. Za to uwielbiałem Anglię - zdawała się być krainą niekończących się łąk i wzgórz, a chyba nie istniało nic lepszego dla koniarza.
Celowo wykorzystywałem te nierówności, bo trening na szeroko pojętych górkach zwykle przynosił wiele dobrego. Odalco nie miał jednak kondycji WKKWisty, więc wkrótce przerwałem galop na rzecz kłusa, co by nie zniechęcić błękitnookiego.

Odalco · Wysłany: 2019-04-12, 21:41

Koń, który na siebie nie zarabia jest tylko dodatkowym obciążeniem, a Odalco zdecydowanie nie nadawał się do szkółki, ani też na sprzedaż. Nie był jeszcze gotowy do tego, aby pójść w czyjeś ręce i spełniać oczekiwania nowego właściciela.
Zdecydowanie nie należał do grona koni łatwych, ani tych trochę trudnych. Jego psychika wymagała niemal nieustannej terapii i przede wszystkim budowania zaufania, które tak łatwo można było stracić jednym niepotrzebnym ruchem.
Dzięki temu, że Oliver poświęcał mu czas i wkładał w niego pracę, ogier zaczynał się przed nim nieśmiało i powoli otwierać. Pokazywał mu, jaki jest naprawdę i stawiał te malutkie kroczki naprzód, choć zdecydowanie trwało to o wiele za długo, przynajmniej zdaniem jego obecnego właściciela.
Galopując skorzystał z zaproszenia i wypuścił nos do dołu jeszcze chętniej popuszczając mięśnie grzbietu i nieznacznie zaokrąglając sztywną dotąd szyję. Zmiana otoczenia wyszła mu na dobre podobnie jak galop po niezbyt równym i płaskim ternie. Dzięki temu miał szansę wzmocnić zad i plecy, co mogło mu wyjść tylko na dobre.
Przechodząc do kłusa pozostał z głową w dole, zaczynając chyba po raz pierwszy od dawna szukać oparcia na wędzidle. Przeżuł je parokrotnie i przyszedł do ręki dając mężczyźnie nadzieję na to, że może jednak w końcu jego praca i trud nie poszły na marne.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-15, 20:10

Cieszył mnie każdy taki postęp, dlatego uśmiechnąłem się pod nosem, pozwalając ogierowi oprzeć się na ręce. Były to rzadkie momenty, ale przez to bardziej je doceniałem. Znowu pochwaliłem konia, ale głosem, żeby nie tracił oparcia na wędzidle. Całe szczęście miałem odpowiedni warsztat i umiejętności by pomóc Odalco w wyjściu na prostą.
Kłusując i rozkoszując się pięknym popołudniem, chyba oboje nie spodziewaliśmy się tego, że nagle wyskoczą nam "przed nosem" sarny. Były schowane w krzakach oddalonych od nas o jakieś 50 metrów, ale widząc nas postanowiły rzucić się do ucieczki i przebiegły nam drogę. Odruchowo zwolniłem do stępa, żeby ich nie gonić, a poza tym nie wiedziałem, co na to mój kompan. W końcu były takie śmieszki pośród koni, które na widok uciekających saren próbowały je dogonić. Ten scenariusz uważałem za najmniej prawdopodobny, ale liczyłem się za to z jego przeciwieństwem, mimo wszystko mając jednak nadzieję na to, że kasztan powściągnie emocje. Nie zdziwiłbym się gdyby ten widok wprawił go w zdumienie, w końcu nie było to chyba coś, co widywał w przeszłości.

Odalco · Wysłany: 2019-04-15, 20:38

Niosąc obniżoną głowę nieśmiało próbował żuć wędzidło i nadal szukać oparcia, które oferował mu Oliver. Sprawdzał czy jest stabilnie i czy aby na pewno nie dostanie po zębach, co z pewnością nie byłoby przyjemne.
Nie spodziewał się saren, ani tego, że trójgłowy sarni dyliżans pojawi mu się przed samym nosem. Momentalnie przysiadł na zadzie i zahamował do stój, dopiero po krótkiej chwili namysłu i zachęcie bruneta ruszając do przodu.
Był mocno zaskoczony, ale nie można było powiedzieć o nim tego, że spanikował lub miał zamiar rzucić się w pościg. Nie był takim typem konia, dlatego spokojnie przyjął zarówno pojawienie się saren jak i ich odejście.
Jedynym minusem tego spotkania było tak naprawdę to, że Odalco całkowicie zapomniał o dotychczasowym ustawieniu i znów zaczął udawać lamę.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-04-15, 21:57

Pozwoliłem mu się na chwilę zatrzymać i przyjrzeć uciekającym sarenkom, ale zanim podjął decyzję co do tego, w którym kierunku się udać, zrobiłem to za niego i posłałem go z powrotem do stępa. Pogłaskałem go po szyi, raz jeszcze spoglądając za sarnami, które niebawem zniknęły nam z oczu, zostawiając po sobie tylko wspomnienie. Nie było tego czuć, ale tak naprawdę zawracaliśmy szerokim łukiem w stronę domu. Zwyczajnie wybrałem inną drogę powrotną, żeby nie przejeżdżać dwa razy przez to samo miejsce, co czyniło nasz spacer jeszcze ciekawszym. Jeśli natomiast chodzi o ustawienie Odalco, to cóż... Niczego innego się nie spodziewałem i nawet nie byłem rozczarowany. Nie próbowałem sprowadzić z powrotem konia do dołu, tylko pozwoliłem mu iść w taki, a nie inny sposób, licząc na to, że przed powrotem do stajni jeszcze skusi się na to, by odpuścić. Jeśli nie, to nic się nie stanie.
Jeszcze przez chwilę aktywnie stępowaliśmy w obranym kierunku, po czym znowu zakłusowałem i niedługo później skusiłem się jeszcze na chwilę galopu, starając się uczynić to wyjście możliwie najatrakcyjniejszym dla Odalco. Po przegalopowaniu pewnego odcinka, z powrotem sprowadziłem ogiera do kłusa, a następnie do stępa; tymi dwoma chodami poruszaliśmy się naprzemiennie już do końca terenu. Dopiero w okolicach zabudowań na dobre zwolniłem do stępa, by zdążyć rozstępować konia przed powrotem do stajni. zt