Orchard Stable :: Mały maneż

Soendergaard · Wysłany: 2018-05-02, 19:12

Dodania wykonywał naprawdę ochoczo, śmiało korzystając z swobody, jaką dostawał z przodu. Pchał się cały czas silnym zadem naprzód, w momentach skrócenia mocniej na nim osiadając i głębiej wkraczając pod kłodę. O ile w momencie dodań pozostawał cały czas luźny i utrzymywał równe tempo nie prąc chamsko przed siebie. To niestety w trakcie prób skrócenia momentami stawiał opór, przez co sam moment wzięcia konia na siebie trwał nieco dłużej. Oboje musieli to jeszcze przepracować, aczkolwiek wjeżdżanie na koło pozwalało Soenowi wytracać swobodnie tempo i przy tym zachować rozluźnienie. Była to o wiele lepsza taktyka niż próba przytrzymania konia za pysk.
Zmieniając nogę za pomocą lotnej zmiany nogi podrzucił lekko zadem i galopował dalej, znacznie spokojniej podchodząc do kolejnych prób skracania go czy dodań w galopie.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-03, 17:13

W pewnym momencie zwolniłem do kłusa, starając się by to przejście wyszło od dosiadu. Wówczas zacząłem anglezować i starając się wypuścić Soena jeszcze bardziej do dołu, wjechałem na duże koło, na którym wykonałem żucie z ręki, stopniowo wypuszczając wodze spomiędzy palców i dojeżdżając konia łydką do oddającej ręki.
Później zwolniłem go do stępa i poklepałem po umięśnionej szyi, dając chwilę na złapanie oddechu. W pracy po płaskim spisywał się teraz wręcz wzorowo, mimo że cały czas przejawiały się jakieś drobne niedociągnięcia, co raczej było normalne w pracy z końmi. Wieczny pościg za ideałem.
Przerwa ponownie nie trwała długo, bo jednak zależało mi na pozostaniu w trybie pracy, dlatego po krótkim odpoczynku zacząłem podnosić Soena i znowu zakłusowałem, by następnie zagalopować, po drodze oczywiście uważając by nie stracić tego, co dotychczas wypracowaliśmy. Więc nie spieszyłem się z poszczególnymi zadaniami, bo miałem czas, a trening nie był jakimś wyścigiem.
Zanim przeszliśmy do skokowego ćwiczenia, jakie zaplanowałem dziś dla Soendergaarda, chciałem go pierw rozgrzać na pojedynczych przeszkodach. Ustaliwszy więc aktywne, okrągłe tempo galopu, naprowadziłem ogiera na pierwszą przeszkodę - stacjonatę 90 cm ze wskazówką przed i po przeszkodzie, tak by dało się ją skoczyć z obu stron. Siadając w siodle, nie spinałem się niepotrzebnie, nie chcąc swoich zachowaniem dawać ogierowi pretekstu do nakręcenia się. Byłem spokojny, ale nie bierny, bo byłem gotów go mocniej przytrzymać, póki co po prostu prowadząc równo w łydkach i w korytarzu utworzonym z wodzy. Po skoku nad stacjonatą, do której wybicie zaakcentowałem łydką, dalej pojechałem na wprost i zapewne ku zaskoczeniu ogiera, poprosiłem o lotną, przez którą zmieniliśmy nogę by najechać na stacjonatę z tej samej strony, ale drugą nogę.

Soendergaard · Wysłany: 2018-05-03, 21:46

Przechodząc do kłusa samo przejście wykonał dość płynnie, choć pierwsza kilka kroków było wyraźnie pędzących służyło złapaniu równowagi. Wypuszczony do dołu zaczął podążać nosem za wędzidłem jednocześnie przeżuwając metal w pysku i zaokrąglając szyję opadającą łagodnym łukiem w dół. W przejściu do stępa pozostał spokojny chętnie obierając spokojniejsze tempo, w którym mógł nie tylko złapać oddech, ale i odpocząć. Potrząsnął łbem odganiając się od mów i oddychając płytko starał się unormować oddech i zejść z tętna. Pogoda na zewnątrz sprawiała, że męczył się znajdzie szybciej już teraz miejscami robiąc się mokry, na szyli i słabiznach, a także za uszami.
Po krótkiej chwili stępa pozwolił na podniesienie i chętnie przyszedł do ręki przeżuwając wędzidło po raz kolejny. Kłusował spokojnym tempem, z którego przeszedł chętnie w galop, bo w nim, chociaż bardziej się męczył to mógł poczuć ruch powietrza odrobinę chłodzący spocone cielsko.
Naprowadzony na pierwsza z dzisiejszych przeszkód poruszał się równym, lecz aktywnym galopem, śmiało podchodząc do przeszkody, do której jednak nie wyciągał ani nie pędził nadmiernie. Owszem był podekscytowany, o czym świadczyły postawione na sztorc uszka i uważne spojrzenie. Mimo to czekał cierpliwie na sygnał do skoku, miękko odbijając się od ziemi i przelatując swobodnie na drugą stronę. Z każdym kolejnym razem podchodził do przeszkody bardziej wyciszony i skoncentrowany.
Dopiero po wykonaniu lotnej nieznacznie przyśpieszył i dość energicznym tempem galopował do stacjonaty mimo to nie próbując forsować przeszkody według własnego widzimisię.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-04, 20:01

Zauważyłem, że ogier coraz częściej zachowywał spokój podczas najazdów, co prawdopodobnie wynikało stąd, że wreszcie uwierzył w swoje możliwości. Odkąd rozwinęła mu się muskulatura, prawdopodobnie miał więcej siły i zaczął rozumieć, że prędkość już nie jest potrzebna do przedostania się na drugą stronę. Poza tym konsekwentnie wybijałem mu to z głowy.
Po chwili dołączyłem jeszcze podobnych rozmiarów okser, nie za szeroki i to na tych dwóch przeszkodach wstępnie rozskakałem konia. Pozwolę sobie jednak nie roztkliwiać się dłużej nad rozgrzewką, tylko już skupić się na właściwym treningu.
Po rozgrzewce znowu dałem gniademu chwilę przerwy w stępie na dłuższej wodzy. Następnie wróciliśmy do pracy zaczynając od zagalopowania i najazdu na pierwszą przeszkodę spośród pięciu, ustawionych w następujący sposób. Na początek przeszkody mierzyły metr wysokości i 0,8m szerokości w przypadku okserów. Zainspirowany tym ćwiczeniem podpatrzonym u jednej z zawodniczek światowej sławy, postanowiłem spróbować jego najprostszej wersji z Soendergaardem. Ćwiczenie to opierało się przede wszystkim na kontroli, a więc nad czymś, nad czym ciągle musieliśmy pracować.
Mając już ustalone tempo, najechałem na fioletową stacjonatę, celując dokładnie w sam jej środek. Nie pozwalałem ogierowi pędzić, dawałem mu galopować tylko na tyle energicznie by miał z czego skakać, ale nie dopuszczałem do spłaszczania galopu. Siadając przed przeszkodą w siodle, wycofałem ramiona i pilnując konia w łydkach, spokojnie jechałem do przeszkody by w obranym miejscu posłać go do skoku. Nawet się dogadaliśmy, chociaż Soen lekko puknął drąg (ale pozostawiając go na swoim miejscu), co było sygnałem dla mnie, że może jednak powinienem mu był bardziej zaufać.
Zasugerowałem lądowanie na prawo i pierw wyjechałem trzy foule w przód, po czym zacząłem kręcić na żółty okser, już w zakręcie dbając o aktywny galop od zadu, podstawiając konia i starając się go rozluźnić. Zadanie wymagało od nas sporo kręcenia, ale przez to liczyłem na większą kontrolę nad koniem, który zwyczajnie nie miał miejsca na rozpędzanie się. Prostując go do żółtego oksera, pozwoliłem mu kontrolowanie dodać, co poskutkowało bardzo ładnym, w pełni udanym skokiem, zwieńczonym lądowaniem na lewo.

/Rzucam kostką jakby co, ale na luzie dorzucaj coś od siebie. :lol:

Soendergaard · Wysłany: 2018-05-06, 22:44

Konsekwencja i spokojne podejście do skoków znacząco zmieniły sposób, w jaki Soen poruszał się na parkurze. Teraz zanim zbliżył się do danej przeszkody najpierw myślał i analizował, a nie pędził tylko po to, aby w ostatniej chwili zerwać się do skoku i znaleźć się po drugiej stronie. Prawidłowo rozwinięte mięśnie również odpowiadały za technikę skoku, która znacząco się poprawia. Nie ciągnął już za sobą nóg, a składał je chętnie w locie, na dodatek pracując mocno szyją i elastycznym grzbietem.
Do oksera galopował znacznie żywiej, ale mimo to nie pędził na oślep, dając się przytrzymać bez problemu, jeśli sytuacja tego wymagała. Po krótkiej rozgrzewce, po której miał jeszcze sporo sił na właściwy trening odetchnął w stępie i już po paru minutach zagalopował lekko od zadu.
Nakierowany na pierwszą z przeszkód w postaci stacjonaty, szedł spokojnie równym, lecz energicznym tempem. Oddał lekko spóźniony skok poprzez zastosowane przytrzymanie, ale mimo to wyratował się z tego jedynie pukając wiszący drąg kopytami.
Po pokonanej przeszkodzie kierując się po obszernym łuku w prawo galopował spokojnie mocno pracując silnym zadem, który za zadanie miał pomoc w utrzymaniu równowagi. Wyprostowany zaledwie na kilka kroków przed okserem podniósł łeb spokojnie podchodząc do przeszkody, nad którą oddał świetny technicznie skok lądując miękko na lewą nogę.

/Oki doki ^.^

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-09, 18:39

Nie byłem pewien, czy to po prostu kwestia dobrego dnia, czy był to jednak ten przełomowy moment, w którym ogier zrozumiał, że da się pracować inaczej.
Owa wątpliwość - choć to niefortunne określenie, bo byłem pozytywnie zaskoczony! - pojawiła się w momencie, gdy pozostałe trzy przeszkody, układające się w motylka, zostały pokonane bez zarzutu. I nawet nie tyle co czysty przejazd, co łatwość w prowadzeniu ogiera mnie cieszyła, bowiem za każdym razem pozostawał pod moją kontrolą i czekał na mnie do samego końca. Tym samym po pokonaniu turkusowej przeszkody, wjechałem na ścianę i klepiąc ogiera po szyi, pozwoliłem mu się rozciągnąć, a następnie przeszedłem w ramach nagrody do stępa. Byłem bardzo zadowolony z pierwszego podejścia do ćwiczenia (żeby kostka chciała tak na zawodach współpracować!), więc podjąłem decyzję o krótkiej przerwie, podczas której poprosiłem pomoc z ziemi o podniesienie przeszkód o 10cm, przy czym oksery zostały dodatkowe poszerzone.
Następnie ponownie zagalopowałem, tym razem z lewej nogi, bo moim celem stała się turkusowa stacjonata. Zanim jednak naprowadziłem na nią ogiera, ustaliłem z nim pożądane tempo galopu i wreszcie skręciłem na przeszkodę. Mimo zwiększonej wysokości, moje zachowanie się nie zmieniło - dalej byłem tak samo konsekwentny i spokojny, co poskutkowało udanym podejściem pod stacjonatę i kolejnym, udanym skokiem, który Soendergaard oddał bez większego wysiłku, ponownie wykorzystując zebraną w ciele energię.
Gorzej jednak poszło nam z różowym okserem, gdzie prawdę mówiąc, to ja dałem ciała, psując najazd. Zwyczajnie za głęboko wyjechałem zakręt, tym samym tracąc szansę na prostopadły najazd do oksera i pomimo próby wpasowania się w pozostałą odległość - poprzez zachęcenie konia do poszerzenia ostatnich dwóch foule - nie udało nam się przedostać na drugą stronę bez zrzutki. Była to jednak wyłącznie moja wina, więc skupiłem się by końcówkę ćwiczenia wykonać już dobrze; jeśli Soen nie zmienił nogi w skoku, poprosiłem go o lotną, a potem wykręciłem na niebieską stacjonatę, tym razem robiąc to precyzyjnie. Zarówno tę, jak i pozostałe dwie przeszkody pojechaliśmy już na czysto, być może w większych emocjach, ale dalej takich, nad jakimi miałem kontrolę.

Soendergaard · Wysłany: 2018-05-10, 13:20

Kończąc pierwsze podejście do stojącej kombinacji przeszkód pozostałe trzy przeszkody pokonał na czysto prezentując nie tylko świetną formę przed zawodami, ale również pełne skupienie. Pozwalał się prowadzić Oliverowi okazując duże zaufanie swojemu jeźdźcowi, który w pełni mógł kontrolować tempo oraz wskazywać precyzyjnie ogierowi miejsce odbicia.
Wjeżdżając na ścianę galopem wypuścił głowę do dołu i galopując w niskim ustawieniu rozluźniony łapał oddech. Chętnie przeszedł do stępa znajdując w nim chwilę na odpoczynek w trakcie, gdy przeszkody były podnoszone.
Nakierowany na tą samą trasę, ale "pod włos" chętnie zaatakował stacjonatę oddając nad nią płynny i czysty skok, który poskutkował miękkim lądowaniem.
Po pierwszej przeszkodzie czekała na nich już kolejna, do której wykonując zakręt w prawo obaj zepsuli najazd. Różowy okser okazał się być tym nieszczęśliwym i nawet po silnym odbiciu ze strony Soena nie udało się pokonać przeszkody bez zrzutki.
Kierując się dalej na niebieską stacjonatę wciąż pozostawał lekko zdekoncentrowany wcześniejszym nieudanym skokiem, przez co był mniej przyjemny w prowadzeniu niż jeszcze przez chwilą. Mimo to Oliver nadal mógł go bez problemu kontrolować i właśnie, dlatego pozostałe przeszkody pokonali już bezbłędnie, traktując chwilowe niepowodzenie, jako nauczkę na przyszłość.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-15, 13:41

Nie chciałem pogorszyć sytuacji, więc kończąc to podejście, przeszedłem do kłusa i stępa na dłuższą chwilę niż ostatnim razem. Wykonałem parę przejść, proponując ogierowi niskie ustawienie. Chciałem go wyciszyć i skupić, żeby nie nakręcał się jeszcze bardziej. Byłoby cudownie, gdyby cały trening udało nam się odbyć w takiej miłej atmosferze - wierzyłem, że dużo by to zmieniło w naszej współpracy.
W myśl zasady, że każdy skok powyżej metra to nabijanie "licznika", nie zdecydowałem się na powtórzenie "parkuru" na tej samej wysokości, tylko ponownie poprosiłem o podniesienie przeszkód. Soendergaardowi szło dobrze, nie widziałem więc powodu, by skakać poniżej jego możliwości. Na kolejnym treningu moglibyśmy natomiast spróbować rozwiniętej wersji tego ćwiczenia, ale póki co chciałem zrobić jeszcze jeden-dwa przejazdy na wysokości 120cm i na tym dzisiaj zakończyć.
Ponownie zagalopowałem i po wejściu w oczekiwane tempo, skierowałem ogiera na fioletową stacjonatę. Gniady zdawał się być świadomym większej wysokości, ale nie odczułem tego jako obaw. Soen coraz rzadziej wpadał w popłoch, który prowokował go do taranowania przeszkód, dzięki czemu darzyłem go większym zaufaniem. Zwyczajnie nie musiałem się już obawiać, że coś się nam stanie, mimo że nie tak dawno spadłem z niego dość poważnie.
Dojeżdżając do przeszkody, domknąłem ogiera dołem i doprowadziłem go do stacjonaty prowadząc na dwóch równych, napiętych wodzach, które ograniczały ryzyko wyłamania. Jednocześnie pozostawałem rozluźniony, co pozwoliło mi wejść w niespóźniony półsiad za ruchem konia, gdy ten już się wybił do stacjonaty ze wskazanego przeze mnie miejsca.
Zaproponowałem mu lądowanie na prawo, w które pojechaliśmy na żółty okser, nad nim także oddając poprawny skok. Kolejno pojechaliśmy na stacjonatę, do której w zakręcie pomogłem ogierowi wygiąć się wokół mojej wewnętrznej łydki, prowadząc go na zewnętrznej wodzy. Wkrótce naprostowałem go do stacjonaty i aktywnie pod nią podjechałem, posyłając konia w powietrze w wybranym przez siebie miejscu. Nasza dobra passa uległa przerwaniu dopiero na różowym okserze, gdzie znowu nie do końca wpasowaliśmy się w odległość - za późno zacząłem skręcać, co sprawiło, że Soen odbił się z przytupem, w skoku poprawiając zadem. I właśnie to nam przeszkodziło, bo kopnął w drąg z drugiego rzędu, zrzucając go na ziemię. Dla odmiany już ostatnia stacjonata została pokonana bezproblemowo.
Pochwaliłem konia, zwalniając na chwilę do stępa i irytując się na samego siebie, bo to wyraźnie mi dzisiaj nie szło. :lol:

Poczekałem aż drąg zostanie podniesiony, a potem pojechałem całą kombinację raz jeszcze, tym razem unikając podobnych błędów, nie licząc jednego czy dwóch puknięć o drągi, które jednak nie skończyły się zrzutkami.
Pochwaliłem Soendegaarda i wjechałem na duże koło, na którym poprosiłem go o żucie z ręki, po czym zwolniłem do stępa i oddałem mu wodze. Porządnie rozstępowałem konia, po czym zsiadłem z niego i w ręku zaprowadziłem do stajni, po drodze podtykając pod nos końskiego cukierka. /zt

Soendergaard · Wysłany: 2018-05-15, 14:12

Przechodząc do stępa Soen miał czas nie tylko na odpoczynek, ale też na własne przemyślenia. Był koniem inteligentnym, lecz lekko zepsutym, choć to zepsucie powoli odchodziło już w niepamięć. Poruszając się bardzo energicznym krokiem niechętnie chciał spuścić parę i wyciszyć się na nowo. Dopiero po paru minutach konsekwencja w wykonywaniu przejść i spokój Olivera zaczęły przynosić oczekiwane rezultat, a Soen pozostał myślami przy nim, a nie przy przeszkodach.
Po sporej dawce odpoczynku rozluźniony i skupiony zagalopował z lekkością, od samego początku idąc wyraźniej od zadu. Nakierowany na pierwszą z przeszkód przyjrzał się jej już z daleka widząc, że pułap, na jakim mieli dzisiaj sobie polatać lekko poszedł w górę. Galopując odważnie domknięty w pomocach, do samego końca czekał na sygnał do oddania skoku, pozostając skoncentrowanym na górnej linii drągów, a także na samym jeźdźcu, przez którego był prowadzony.
Odbijając się sprawnie od ziemi wzniósł się z lekkością w górę już w trakcie lotu czując, że Oliver sugeruje mu lądowanie na prawo. Po wykonaniu okrągłego zakrętu na żółty okser tym razem wycelowali prosto w światło przeszkody pokonując ją bezproblemowo.
Tym razem lądowanie wypadło na lewo, podobnie jak poprzedzający trzecią z przeszkód zakręt, po którym obaj pokonali stojącą niebieską stacjonatę również na czysto.
Różowy okser najwyraźniej okazał się być tym nieszczęśliwym, bo po raz kolejny wyniesieni galopem z zakrętu najechali nad przeszkodę pod skosem. Dodając jeszcze foule przed odbiciem się ogier w ostatniej chwili wyszedł do skoku i lądując oddał zadem w powietrze nieszczęśliwie zahaczając przy tym o wiszący drąg.
Po tym nieszczęśliwym okserze pozostała im już tylko jedna przeszkoda, którą pokonali bez najmniejszego problemu dobrym technicznie skokiem. Przechodząc do stępa parsknął głośno czując irytację Olivera, która częściowo mimo wszystko wypływała też na niego. Przy kolejnym podejściu starał się jak mógł jedynie momentami pukając jeszcze o drągi, bowiem zmęczenie powoli dawało już o sobie znać.
Na szczęście ostatnie podejście zakończyło się pełnym sukcesem i obaj mogli już odetchnąć w kłusie. Zabrany na koło wypuścił nos w dół żując wędzidło i przeszedł do stępa, w którym Oliver porządnie go rozstępował.
Po zakończonym treningu obaj udali się do stajni, gdzie po drodze Soen zgarnął zasłużonego cukieraska.

/zt

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-20, 13:09

Ze względu na to, że hala z korytarzem była zajęta, zostałem zmuszony do przeprowadzania treningu na zewnątrz. W drodze na maneż dawałem się zaczepiać Inso, czasami też odwzajemniając te zaczepki w postaci smyrania ją po chrapach czy drapania po grzebieniu grzywy.
Wreszcie doszliśmy na miejsce, gdzie rozejrzałem się krótko planując już rozstawienie korytarza. Zanim jednak zabrałem się za to, zamknąłem za nimi wejście i przeszedłem z Inso na środek placu, gdzie rozwinąłem lonżę i odesłałem siwą na koło. Na początek poprosiłem ją o aktywny stęp na lewo, solidnie zabierając się do koniecznej przed skokami rozgrzewki.

Insostenible · Wysłany: 2018-05-20, 14:58

Przybyła razem z nim na mały maneż, zdecydowanie zadowolona z tego, że mężczyzna nie był obojętny na jej "prośby" i rzeczywiście czasami ją tam gdzieś posmyrał. Nie ekscytowała się zbytnio przyjściem w owe miejsce, bo było jej znane i wcześniej często odbywała tutaj treningi.
Rozejrzała się w poszukiwaniu innych par, jednak nikogo nie było, więc kobyle będzie na pewno łatwiej się skupić. Weszła na koło, od razu przyjmując aktywne, żywe tempo zarzucone przez zawodnika. Ciałem wpisywała się idealnie, nie wypadając łopatką ani zadem, wraz z mijającym czasem zaczęła bardziej rozluźniać plecy i nieco bardziej angażując w pracę swój tyłeczek.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-20, 20:02

Decydując się na lonżę na kantarze nie spodziewałem się cudów, ale praca z takim koniem była prawdziwą przyjemnością, bo Inso jakby sama z siebie wiedziała co ma robić. Pochwaliłem ją więc, zaznaczając, że właśnie o to chodzi i pozwoliłem jej stępować po kole jeszcze przez parę minut, od czasu do czasu prosząc o kontrolne zatrzymanie. Bardziej po to, żeby jej nie zanudzić, bo chodzenie w kółko (dosłownie) nie było zbyt pasjonujące.
Następnie zmieniłem kierunek, przekładając bat do lewej ręki, a lonżę do prawej, a także mową ciała sugerując Inso zawrócenie.
Po kolejnych paru minutach stępa na prawo, poprosiłem siwą o ruszenie kłusem, wydając stosowną komendę i w razie potrzeby dodatkowo motywując ją machnięciem bata.

Insostenible · Wysłany: 2018-05-20, 21:43

Dla niektórych praca z takimi łatwymi końmi była przyjemna, zaś reszta wolała konie, z którymi mogliby cokolwiek robić, poprawiać i nie nudzić się, patrząc jak koń wykonuje wszystko prawidłowo, bez jakichkolwiek błędów. Na szczęście Oliver zaliczał się do tych pierwszych, więc zapewne współpraca z Inso była dla niego faktycznie przyjemna.
Reagowała szybko, zatrzymując się za każdym razem, gdy tego chciał. Nawet równo ustawiała przy tym nogi, równomiernie je obciążając. Ogólnie była w pełni na nim skupiona, na co mogło wskazywać skierowane w jego stronę ucho. Co jakiś czas szastała ogonem, który obijał niezbyt mocno o jej boki, głównie w celu odgonienia much, które pojawiły się wraz z cieplejszymi dniami.
Z chęcią zmieniła kierunek, przyjmując prawidłowe i pożądane ustawienie, pozwalające na wpisanie się w koło. Prezentowała w tamtym momencie bardzo ładny obrazek, nie była spięta i widać było, że wkładała w trening całe swoje cerce, chcąc pokazać się ze swojej najlepszej strony.
Płynnie przeszła do kłusa, na razie utrzymując niezbyt szybkie tempo. Widocznie zaokrągliła się cała, a gdyby miała ogłowie, to zapewne zaczęłaby się pienić, jednak nie mając go nie miała zbytnio czym się zainteresować.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-05-21, 20:05

Właściwie to lubiłem wyzwania i cieszyły mnie postępy w pracy z moimi podopiecznymi, którzy przeważnie znacznie odbiegali zachowaniem i umiejętnościami Insostenible. Po prostu umiałem docenić takie konie, zresztą docelowo dążyłem do takiego właśnie poziomu ze swoimi podopiecznymi.
Nie musząc nic poprawiać, jedynie obserwowałem klacz i pozwoliłem jej w spokoju kłusować wokół siebie. Oczekiwałem od niej jedynie równego, energicznego kłusa, przez który miała się rozgrzać i przygotować do sedna treningu.
Tym samym rozkłusowałem ją na obie strony, aż wreszcie poprosiłem o ruszenie galopem, w nim utrzymując Inso najkrócej. Nie chciałem jej zmęczyć, więc galop służył jej dzisiaj tylko jako środek do osiągnięcia jeszcze głębszego rozluźnienia, jak zapewne się stało. Było to szczególnie widoczne w kłusie, w którym ruch klaczy prawdopodobnie stał się jeszcze bardziej wydatny i swobodny.
Kończąc rozgrzewkę na galopie w drugą stronę, poprosiłem Inso o przejście do kłusa, a z niego o powrót do stępa. Wtedy też zwinąłem lonżę i poklepałem siwą po rozgrzanej szyi, po czym odpiąłem lonżę od kantara, puszczając klacz luzem. Jeżeli chciała, mogła się teraz wytarzać lub po prostu pospacerować, bo zająłem się ustawianiem korytarza dla niej.

Insostenible · Wysłany: 2018-05-23, 21:23

Ciągle szła równym, taktownym kłusem, o jaki chodziło Oliverowi, stawiając, elastyczne kroki. Zrobiła kilka okrążeń także na drugą nogę, obniżając nieco szyję i w takim ustawieniu pozostając. Z chęcią i bezproblemowo przeszła w wyższy chód, pchając się mocno zadem. Prezentowała pełną, obszerną foulę, zagarniając dużo powierzchni pod sobą. Z każdym krokiem poparskiwała, czasami podrzucając luźno opuszczonym ogonem, który też wskazywał na rozluźnienie. Gdy już przegalopowała swoje i dostała wyraźne pozwolenie, przeszła do kłusa i następnie do stępa.
Lekko się spociła, więc zapewne dłoń mężczyzny była po poklepaniu jej wilgotna. Kobyła przymknęła na chwilę ślepia i odzyskawszy chwilowo wolność ruszyła, chodząc sobie spokojnie po maneżu z pyskiem przy ziemi, czasami unosząc go wyżej, tak aby co jakiś czas zerknąć na zawodnika.