Orchard Stable :: Mały maneż

Ruth · Wysłany: 2017-07-19, 21:42

Zaśmiała się i podprowadziła klacz kawałek na uwiązie, a zapewniając samą siebie, że ma jakieś panowanie nad klaczką przywołała ją do siebie i podprowadziła, następnie zmieniając uwiąz na lonżę. Pogłaskała przy tym klaczkę po łbie i podarowała jej kostkę cukru, jeśli klacz stała grzecznie i ruszyła z nią dalej biegając i puszczając ją czasem na dłuższą, czasem na krótką lonżę. Zdarzały się momenty, kiedy całkowicie zatrzymywała klacz, aby postępować trochę a po takiej rozgrzewce przeszła do prawdziwej pracy.
Wpierw zatrzymywała się w miejscu, puszczając klacz na luźną lonżę, więc nadal mogła biegać. Wtedy lonża stopniowo się napinała a kobieta wypowiadała dodatkowo jej imię i słowa, sugerowane jako przywołania. Nie ciągała Victim, starała się bardziej przekonać ją do tego, a jeśli klacz przyszła, czy to za pierwszym razem, czy za 10, to została za to obdarowana ciastkiem i pieszczotami. :hugs:

Victim of Virtue · Wysłany: 2017-07-20, 13:58

Victim podkłydowała do Ruth zadowolona z siebie. Ochoczo zgarnęła kostkę cukru i ja zgryzła. Dopiero wtedy znowu podążyła za kobietą. Przystając, kłusując i robiąc inne jak na razie w jej mniemaniu, ciekaw rzeczy. W końcu to było dla niej nowe, to i ciekawe zatem też.
Za każdym razem gdy słyszała słowo (swoje imię ) ochoczo truchtała do kobiety, wiedząc, że zostanie nagrodzona. Praca na dobrych skojarzeniach, to jedna z przyjemniejszych. Podczas każdego miziania starała się modelować włosy Ruth, od czasu do czasu parskając jej w ucho. :-D

Ruth · Wysłany: 2017-07-20, 17:10

No nie! Niedawno Rucia była u fryzjera :c! Mimo to śmieszyło ją zachowanie klaczki, oraz cieszyła się z jej postępów. Po dłuższej chwili, widząc, że klacz bezapelacyjne podchodzi do niej, gdy ta woła ją po imieniu, odpięła jej lonżę i puściła wolno, przy okazji zgarniając zza ogrodzenia dużą piłkę, którą przyniosła tutaj wcześniej. Wpierw pokazała ją klaczy poprzez położenie jej po ziemi, a potem powoli przetoczyła ją w jej stronę, uważnie obserwując reakcje klaczki. Wiek źrebięcy rządził się swoimi prawami, toteż zabawa była w tym okresie najważniejsza. Właściwie nauka przez zabawę.
Jeśli klacz nie reagowała jakoś nerwowo na piłkę, to Ruth podeszła i ją jej znów lekko podtoczyła, tym samym wskazując na to, że klacz też może tak robić. Sama wróciła i usiadła na ogrodzeniu, rozkoszując się możliwością oglądania swojego dziecka. :lol2:

Victim of Virtue · Wysłany: 2017-07-23, 11:14

Gdy dwunóg ją uwolnił to sobie pofolgowała. Na początek troszkę biegu i baranków, nie mogła sobie odpuścić tego brykania. Dopiero po chwili zwróciła uwagę na Ruth i piłkę, która wydała sie jej dziwna. Widząc jak się toczy, zwyczajnie obserwowała nowy dla niej przedmiot. Gdy upewniła się, że to coś nic jej nie zrobi, podeszła i trąciła nosem by po chwili zarżeć radośnie. No i stało się, klacz z radością zaczęła toczyć piłkę to tu to tam, czasem podskakując. Miała niezły ubaw, chyba o to chodziło, prawda? Jej ogonek chodził jak u pieska a uszy strzygły w zainteresowaniu okrągłym przedmiotem.

Christian Levrull · Wysłany: 2017-07-26, 13:59 **Tytuł**: Hodowca

[uznając, że źrebak z dziewczyna są w innej przestrzeni czasowej...]

Po wczorajszych skokach postanowił jeszcze trochę poirytować Loczka ujeżdżeniem, pojawili się na terenie małego placu, na szczęście nie mieli tu nikogo dlatego wszedł bez obaw na kwarc dopinając wszystko co jest tam jeszcze do dopięcia, a następnie trzymając wodze wsiadł w siodło z ziemi. Na długim kontakcie ruszył stępem na początek dając mu dość dużą (ale kontrolowaną) swobodę, by po jakimś czasie na długim kontakcie przy zamkniętej łydce posłać pulsację na wodzy, co by zachęcić go do żucia i szukania ustawienia w dole. Chwilę się tak pokręcili, by na takim samym dolnym ustawieniu zakłusować, nie dał mu wyrwać wymagając jednak, by w aktywnym tempie pozostał. Wjeżdżał również na wolty sporych rozmiarów na których przy dolnym ustawieniu wymagał odpowiedniego zgięcia, po jakimś czasie na takiej wolcie gdzieś 20 m pozostał co parę kółek zmieniając kierunek. Stopniowo wymagał coraz więcej, domykając go dołem zaczął go podnosić w razie spięć znów motywując do dolnego ustawienia. Pilnował zewnętrzną łydką zadu, wewnętrznej wymagając zgięcia wokół łydki. Zewnętrzna wodza prowadząca wewnętrzna pokazująca kierunek i rozluźniająca. To wszystko w ćwiczebnym, tak by głębiej dosiąść ogiera biorąc go na siebie i bardziej osiadając na zadzie.
W trakcie jazdy po owym kole co jakiś czas specjalnie zmieniał ustawienie na zewnętrzne prowadząc go dalej po kole, tym samym chciał sprawdzić jego elastyczność i możliwość prowadzenia przy odwrotnym ustawieniu dalej po kole. Jeżeli się buntował wracał na wewnętrzne po chwili w mniejszym zgięciu znów ustawiając go na zewnątrz.

Lockhard · ostatnio przekuty (na 4): 20.04.2020

/Czemu, zjadłbym :< :lol2:

Gdy tylko pojawił się na maneżu, szybko ocenił, że nie czeka go tu nic emocjonującego. Mógł to zmienić jedynie Christian, który zapewne zdoła zagrać mu na nerwach w miarę upływu czasu, ale ogier wcale się na to nie nastawiał. To prawda, że na ogół ciężko było mu zachować spokojną głowę podczas treningów ujeżdżeniowych, ale nie oznaczało to, że z tego powodu miało zaraz dojść do kataklizmu.
Z początku stępował z wyraźnym zainteresowaniem i rozluźnieniem wypisanemu na pysku, nie ekscytując się otoczeniem ani też nie próbując szukać sobie rozrywek. Na domknięcie w łydkach i pulsowanie wodzy odpowiedział w zasadzie natychmiast, będąc wyczulonym na takie sygnały. Jedynie czasami, gdy koniecznie szedł w zaparte, udawał, że nic nie rozumie. Poza tymi chwilami był całkiem ładnie odpowiadającym koniem, czego dał teraz dowód, obniżając szyję, ale nie chowając nosa - ten w dalszym ciągu był wystawiony lekko w przód. Generalnie wygodnie było mu w niskim ustawieniu, szczególnie gdy po wczorajszych skokach był lekko zmęczony i nie w głowie było mu gotowanie się z byle powodu. Stąd też chętnie je utrzymywał zarówno podczas stępa, jak i kłusa po prostych i kołach, na których przyzwoicie odpowiadał na pomoce, dość chętnie wyginając się wokół wewnętrznej łydki jeźdźca, z czym jednak nie przesadzał, respektując ograniczające go z zewnątrz pomoce. Z czasem zaczął się podnosić, a że Christian umiejętnie go do tego nakłaniał, udało mu się osiągnąć swój cel bez zirytowania ogiera. Co prawda już zwolniła mu się blokada w głowie, nakazując mu myśleć, że zaraz coś będzie się działo i że na pewno należy zareagować na to bardziej emocjonalnie niż to w rzeczywistości konieczne, ale póki co jeszcze nie nadeszła okazja do niekontrolowanego odlotu. :lol2:

Na razie trzymał fason i jak na niego, chętnie współpracował z jeźdźcem, trzymając równe, energiczne tempo i nie uciekając z ustawienia. Właściwie znalazł sobie stabilne oparcie na zewnętrznej wodzy i od czasu do czasu przeżuwał wędzidło, pozostając stosunkowo plastycznym, dzięki czemu przyjęcie odwrotnego wygięcia pomimo jazdy po kole nie wprawiło go w zakłopotanie, bo nie miał problemu z zachowaniem przyzwoitej równowagi. Najwyraźniej na dobre wyszło mu maglowanie ujeżdżenia pod Lisą w okresie, w którym Christian nie miał wystarczająco czasu, by regularnie nad tym pracować. Co prawda nie było to w stanie nieodwracalnie wpłynąć na jego temperament, ale przynajmniej dawało nadzieję na to, że praca z nim może czasem wyglądać normalnie. W miarę.

Christian Levrull · Wysłany: 2017-07-31, 13:31 **Tytuł**: Hodowca

Jak na razie początek jazdy okazał się przyjemny, a sam Zawodnik czerpał z owej chwili satysfakcję chętnie samemu zaczynając myśleć nad kolejnymi elementami tego treningu. Za odwrotne zgięcie, które przychodziło mu nad wyraz łatwo chwalił ogiera, chcąc by zrozumiał, za co go nagradza.
Następnie ewakuowali się z owego koła wracając na ślad, gdzie postanowił podróżować teraz z ogierem po przekątnych i krótkich ścianach. Jadąc aktywnym roboczym na jednej przekątnej wymagał kłusa wyciągniętego, a na drugiej pośredniego. Jako, że ogier był już wstępnie rozgrzany można było go pomału odpalać. Starał się przy przejścia w górę były płynne, na domkniętym dole, przy wypchnięciu z biodra, ale rozluźnieniu idącym od ręki, tak by uzyskać swobodny i luźny przód, który w przypadku dodań mógłby bez blokady otworzyć, poszerzając ramy nie tylko łopatki, ale również i mocniejszą pracą zadu, czyli otwarcie biodra. Starał się by w trakcie pracy w dodaniu nie rozciągając się mocno poszerzył krok. W trakcie przejść w dół pilnował, by subtelnymi pomocami domknąć go w przejściu przy rozluźnieniu go półparadą.
Nie przestając jeździć po przekątnych/krótkich ścianach (na nich był roboczy), dodał do tego przejścia do stój w różnych punktach, nawet na przekątnych na których ćwiczyli obecnie dodania. Miało to maksymalnie zaangażować Loczka, bez wściekania się - czyli postawił na nie nerwowo sygnały, w razie "gorączki" Czarnego wracając do prób rozluźnienia go.

Lockhard · ostatnio przekuty (na 4): 20.04.2020

Wbrew temu, czego można było się spodziewać, Lockhard miał problemy z kłusem wyciągniętym. Chętnie wychodził w przód, ale powiedziałabym, że aż za - często próbował oszukiwać, poszerzając wykrok samych przodów w sztuczny sposób, co zwykle wiązało się z opuszczeniem grzbietu i słabą pracą zadu. Po prostu za bardzo się nakręcał, prowokując do łapania równowagi na wodzach, co choć odrobinę tłumiło jego ognisty temperament. Niby wiedział, że z Christianem takie sztuczki nie przejdą, ale mimo wszystko podczas pierwszej i drugiej próby wyciągnięcia kłusa, nieoczekiwanie wyszedł z takim pomysłem, chociaż postawa jeźdźca raczej go do tego nie prowokowała. Przejścia były największą bolączką Lockharda - zwykle brakowało mu cierpliwości, najbardziej cierpiały przy tym zatrzymania, przy których najciężej było mu ustać wymagane kilka sekund. Nie lepiej było z przejściami między poszczególnymi chodami czy właśnie w obrębie jednego chodu, ale jedyny pozytywny, widoczny aspekt był taki, że Lockhard nie był nieugięty i po paru powtórzeniach zwykle dochodził do wniosku, że nie postawi na swoim. A raczej, że nie chce mu się do tego dążyć. Także nawet w tym przypadku, gdy zaczął odpalać przy pierwszych podejściach, wystarczyło konsekwentne utemperowanie go parę razy z rzędu, by zaczął iść lepiej, chociaż widocznie zirytowany. Potrafił fenomenalnie pracować zadem, nieść się widowiskowo i lekko, ale by to osiągnąć trzeba było przejść przez wyboistą drogę. Już po paru powtórzeniach i korektach zaczął wyraźnie lepiej rozwijać impuls zarówno w kłusie pośrednim, jak i wyciągniętym, zwyczajnie zaprzestając uwalania się na przodzie. Co prawda wciąż od czasu do czasu szastał nerwowo ogonem, na co też się zwracało uwagę, ale taki już był jego urok - chyba nie nadejdzie dzień, w którym zrobi wszystko bez grama złości. Z drugiej strony była ona na tyle kontrolowana by Christian nie musiał myśleć o rezygnacji z czworoboków czy o swoim bezpieczeństwie, bo zwyczajnie dało się z tym żyć. O dziwo nie bronił się przed powrotem roboczego tempa czy przejściach do stój, choć wiadomo, że na początku te były "twarde", do czasu aż ogier większy procent swojego ciężaru dźwigał na zadzie, a nie przodzie. Generalnie dobrze robiły mu takie przerywniki na rozluźnienie,miał wtedy czas przemyśleć wszystko, ochłonąć i potem spróbować raz jeszcze.

Christian Levrull · Wysłany: 2017-08-04, 11:08 **Tytuł**: Hodowca

No niestety (lub w sumie stety) ogier wymagał na tyle uwagi, że wystarczył przespać drobny szczegół, by ten skorzystał z okazji i ułatwił sobie pracę pod siodłem. Był tego świadom, ale póki nie czuł ze strony czarnego złośliwości dopóty nie kłócił się z nim za bardzo. Możliwe, że powtarzalnością treningów niegdyś odpuści, choć charakteru nie da się zmienić. Nie zniechęcało to jednak Christiana, który lubił w sumie takie konie i chętnie podejmował wyzwanie współpracy z takimi osobnikiem.
Kiedy ogier poprawił się w dodaniach i przejściach przeszedł z nim do stępa w ramach niejakiej nagrody, gładząc go po szyi i dając im chwilę oddechu, kiedy ponownie nabrał wodze, wracając z nim w stępie do pośredniego zatrzymał się wcześniej sygnalizując to półpardą. Przy zatrzymaniu utrzymując wodze wstrzymujące, nie zmieniając dosiadu, działając łydką wymusił parę kroków w tył przy ścianie, maksymalnie jak najwięcej - z czego, gdy czuł, że ogier zaczyna się gotować od razu po przymknięciu go pomocami wracał do pośredniego stępa i tak parokrotnie, póki nie udało im się wykonać więcej niż 5 kroków, w razie jeszcze ewentualnej nerwowości Czarnego Diabła, starał się wyciszyć go głosem, czy dotykiem, na który może wreszcie zacznie reagować...? :lol:

(miłość, miłość <3)
Bo dość ciężkim dla ogiera elemencie znów chwila przerwy po której następnie zagalopowali od razu wchodząc w roboczy. Pilnował aktywności domykając go dołem i pracując dosiadem, rozluźniając go przez rękę zasadniczo działającej również z łydką. Na początek chcąc uaktywnić jego plecy zachęcał go do pracy w dole, praktycznie na życiu, samemu na parę kroków siadając w siodło, a na parę wchodząc w półsiad, nie tylko powinno mu to pomóc aktywować plecy, ale również nieco sprawdzić jego równowagę i akceptację zmiany dosiadu. Warto wspomnieć, że sam Zawodnik również skupił się nad tym, by powrót w siodło odbywał się jak najdelikatniej od razu wchodząc w elastyczny, nie przeszkadzający głęboki dosiad.

Lockhard · ostatnio przekuty (na 4): 20.04.2020

Podczas przerwy chętnie się rozluźnił i rozciągnął. Najwyraźniej cierpiał na swego rodzaju końskie borderline, skoro potrafił zmieniać swoje nastawienie średnio co pięć minut. :lol2:

Mimo to jego nastrój nie pogorszył się wraz z ponownym nabraniem wodzy, ani nawet z zatrzymaniem, które wykonał bez zająknięcia. Dopiero na cofanie zareagował oporem, ale nie wynikającym ze złośliwości. Po prostu dwa pierwsze kroki wykonał z wahaniem, niespokojnie kołysząc przy tym ogonem, z takim niezdrowym napięciem w sobie, jak gdyby sprawdzał Christiana, czy ten mówi poważnie, czy jednak zmieni zdanie. Jak się jednak okazało, nie było to czcze gadanie, więc za kolejnym razem, gdy zadaniem ogiera było wycofanie się, uczynił to z większą płynnością. Na treningu generalnie większość rzeczy wychodziła mu lepiej, w mniejszych nerwach, bo nie było tej stresującej atmosfery i ciśnienia na dobry wynik.
Po kolejnej przerwie ruszył galopem, od razu przyjmując tempo narzucone przez Christiana i nie próbując go zmienić. Na czworoboku nie było zbyt emocjonująco, więc nie widział potrzeby by bawić się w formułę jeden, chociaż czujność go nie opuszczała. Nie mógłby przecież przeoczyć jakiejkolwiek okazji do zmieniania stanu rzeczy, nieprawdaż? Powoli poddając się działaniom jeźdźca, zaczął coraz niżej opuszczać głowę, jednocześnie nie zwalniając zadem, przed czym broniła go czujna łydka. W rezultacie nie uwiesił się na ręku, pozostając zrównoważonym jak należy. Był wyraźnie rozluźniony i okrągły, ale z początku przejście do półsiadu odbierał jako możliwość ożywienia galopu, który dotąd był wooolny. Oczywiście nie z tego względu, że ogier się snuł, po prostu miał inną wizję optymalnego dla siebie tempa. Jedynie konsekwencja mogła temu zaradzić, Christian po prostu musiał byc jeszcze bardziej uparty od niego, by Lockhard zrozumiał, że nie tędy droga i jeżeli jeździec mówi, że będziemy galopować powoli i w dole, to tak właśnie będzie. :lol:

Christian Levrull · Wysłany: 2017-08-05, 19:48 **Tytuł**: Hodowca

Wiedział, że wszystko wychodziło lepiej, ale wolał powtarzalnością doprowadzić do tego, że kiedyś i oceny na czworoboku poszybują w górę, a jego gorąca głowa w dół. :lol:

Oczywiście za cofania został pochwalony, by wiedział, że Chris tego od niego oczekuje.
Kiedy w trakcie wykonywania przez Zawodnika półsiadu ten przyśpieszał nie bał się domknąć go bardziej na wodzy, podpierając tą czynność łydką, by nie myślał przypadkiem o przejściu w dół. Chwilę tak popracowali w obie strony, by znów odetchnąć dłuższą chwilę w stępie na dłuższej wodzy.
Natomiast, gdy ponownie nabrał wodzy i zagalopował z Loczkiem postanowił poćwiczyć serpentynę, która będzie czekać ich na najbliższych zawodach. Jak pomyślał, tak też wprowadził Loczka, serpentynę z A do C o trzech brzuszkach wykonywał pierwszy brzuszek w kontrgalopie, drugi w prawidłowym (nie zmieniał nogi cały czas), trzeci w kontrgalopie po zakończeniu w C serpentyny robił w niej lotną i wprowadzał na serpentynę C do A, gdzie w trakcie przejazdu przez linię środkową robili lotną. I tak w kółko z A do C i z powrotem.
W trakcie poruszania się w kotrgalopie skupił się na utrzymaniu tempa, prawidłowym, nie wymuszonym zgięciu (starał się go maksymalnie rozluźniać półparadami). Natomiast w trakcie lotnych pilnował, by nie uwalił się na przodzie, mocno siadając w zmienia na zadzie co miało otworzyć mu przód. Do tego by nie przyśpieszył szukając swojej równowagi. Bujali się na serpentynie dość długo, dopóki Loczek całkiem w tym elemencie nie odpuścił. Oczywiście po każdej prawidłowej serpentynie pochwała!

Lockhard · ostatnio przekuty (na 4): 20.04.2020

Przechodząc do stępa w ramach przerwy, chyba zrozumiał już sens lekcji sprzed chwili. Ostatnie próby były znacznie lepsze niż te z początku, kiedy sprawdzał, na ile może sobie pozwolić. Prawdopodobnie nie był to jeszcze pewnik, niewykluczone, że przy kolejnej okazji znowu spróbuje przyspieszania, bo niestety proces wyciszania w jego przypadku nadchodził nadzwyczaj opornie. Właściwie z wiekiem stawał się jeszcze gorszy pod niektórymi względami, niż wtedy, kiedy przyjechał do Agromera i był w miarę grzeczny, bo chyba nieśmiały. :lol:

Na dzisiejszym treningu i po wczorajszych skokach miał już za sobą taką dawkę galopu, że ten nie był szczególnie atrakcyjny czy raczej emocjonujący dla ogiera, więc nawet pierwsza próba wykonania serpentyny nie wyglądała źle. Zawdzięczał to głównie swojej równowadze, która pozwoliła mu poruszać się w kontrgalopie bez utraty tempa czy zakłócenia impulsu. Pod gorszym jeźdźcem prawdopodobnie już dawno zmieniłby nogę czy wygiął w przedziwny sposób, ale Christian nie tylko pomagał mu w zachowaniu równowagi i właściwego ustawienia, ale również konsekwentnie je egzekwował, nie zostawiając ogierowi za wiele do zepsucia. Jak się okazało, dopiero przy pierwszej lotnej dał się ponieść inwencji twórczej i zwyczajnie przesadził z energią podczas "przeskoku", bo po zmianie aż wypadł z dotychczasowego rytmu, co przecież normalnie nie mogło mieć miejsca. Był to jednak jednorazowy incydent, toteż śmiało można było uznać, że akurat do tego jest gotów jeżeli chodzi o ich nadchodzący występ.

Christian Levrull · Wysłany: 2017-08-05, 23:37 **Tytuł**: Hodowca

No niestety ogier coraz lepiej znał swoją wartość, pokazując coraz bardziej wyczuwalne rogi, choć cieszył się, ze zgrali się na tyle, by móc ze sobą mimo wszystko współpracować.
Kiedy ogier przesadnie pracował w trakcie lotnym nad tym, by tempo dokręcić to za każdym powtórzeniem od razu po lotnej robił przejście do stępa i ponowne zagalopowanie. Miało go to wyciszyć i dać do zrozumienia, że po takim elemencie również może się spodziewać niespodzianek. Kiedy powtórzyli parę razy serpentyny i wreszcie zakumał, bez robienia przerwy skierował się na ścianę po które galopowali w zebranym, by następnie wjeżdżając na linię środkową i pilnując nie przesadnego zgięcia do wewnątrz na zmianę wykonywali ciąg w prawo lub w ciąg w lewo, przy czym na koniec, dy wracali na ścianę i pozostawali w kontrgalopie wykonywali lotną i o ile ogier znów się nie nakręcał to galopowali równo dalej. W trakcie ciągów w galopie starał się wyegzekwować od od ogiera poprawne zgięcie w stronę w którą obecnie się poruszali, aktywność, by ułatwić mu krzyżowanie nóg, samemu pilnując czytelnych pomocy ze swojej strony i dobrego dosiadu.
Kiedy i ten element okazał się poprawnie wykonany wrócił ja ścianę, by wprowadzić go na koło 20m i poruszając się po nim znów wymagał żucia z ręki wpierw w galopie na obie strony (zmianę kierunku robił przez półwolty z lotną), następnie to samo w kłusie przy energicznym tempie, by ostatnie przeszli do stępa i ogier dostał luźna wodze na koniec treningu, bo jego czacha dymi. :lol:

Kiedy ochłonął pochwalił go jeszcze na koniec dając z siodło z dwa/trzy smaczki, jego ulubione, by następnie opuścić Maneż kierując się z ogierem do stajni.

[zt]

Lockhard · ostatnio przekuty (na 4): 20.04.2020

Nie tylko poznał swoją wartość, ale też coraz szybciej się uczył i lepiej zapamiętywał, dzięki czemu szybko zrozumiał lekcję dotyczącą lotnych. Minęła mu zatem nadmierna ekscytacja tym elementem, dzięki czemu przestał wypadać z rytmu czy to przed, czy za lotną, do czego miał większe skłonności.
Kolejno pozostał na ścianie w galopie zebranym, i chociaż trening nie był bardzo trudny, to kary był lekko upocony szczególnie na szyi i między udami, bo jednak to wszystko kosztowało go sporo wysiłku, choć głównie psychicznego. Tym bardziej, że wymagania rosły o czym przekonał się z chwilą, w której Chris poprosił go o ciąg na linii środkowej w kierunku ściany. Był to dobrze znany mu element, ostatnio przestał też nadmiernie reagować na spychające działanie łydki, więc udało mu się zachować równowagę między ruchem w bok, a do przodu, podczas ruchu w kierunku wyznaczonego na ścianie punktu. Miał też dobrą równowagę, więc udało mu się nie polecieć na.przód podczas krzyżowania ze sobą obu par kończyn w galopie, w którym w dalszym ciągu mógł się pochwalić widowiskową akcją przednich kończyn, napędzaną głównie wybujałym temperamentem.
Kończąc powtórkę z ciągów, pozostał w galopie do żucia z ręki, tym razem schodząc do dołu bardzo chętnie z racji zmęczenia. Wiedział jednak, ze to nie koniec treningu, więc nie przestał się starać, co oznaczało tyle, że nie poleciał z równowagą, tylko dalej uczciwie pracował zadem. Podobnie zachował się w kłusie, po którym nadeszła już pora na zasłużony odpoczynek w stępie. A jeżeli już o tym mowa - widząc, że Chris chce mu dać jedzonko, aż wydał z siebie stłumione rżenie, świadczące o radości. Zjadł ze smakiem i po rozstępowaniu wrócił do stajni. /zt

Jessie · Wysłany: 2017-08-10, 00:45 **Tytuł**: Hodowca

Nie chcąc przeszkadzać innym w treningu, udała się z Watchmanem na maneż, zamiast któregoś z parkurów, gdzie po prostu odbywały się bardziej zaawansowane treningi. Tutaj miała cały plac dla siebie i mogła go wykorzystać wedle uznania, co też zrobiła, uprzednio zabezpieczając wodze co by mogła spokojnie puścić Watcha (na zamkniętym placu) i ustawić sobie parę przeszkód i drągów. Oczywiście cały ten czas miała oko na karego, na wypadek gdyby przyszło mu do głowy np. tarzanie się, chociaż jako maminsynek powinien się trzymać blisko i patrzeć, co takiego robi jego pani. :lol:

Właściwie gdyby tak było, w międzyczasie mógł liczyć na kostkę cukru, mająca na celu utrwalenie takich zachowań. W końcu to ogromne ułatwienie życia! W każdym razie, kiedy już się uporała ze wszystkim i rozplątała wodze, wdrapała się na grzbiet Watchmana, pierw dopinając popręg. Jazdę zaczęła od stępa na długiej wodzy, choć jeżeli ogier czuł się niepewnie bez kontaktu, nabrała go, wodze pozostawiając jednak na tyle długie, by mógł swobodnie nieść szyję. Na razie pilnowała jedynie energicznego marszu w rozmaitych kierunkach, celem wstępnego rozruszania kości.