Orchard Stable :: Mały maneż

Jethro · Wysłany: 2017-02-14, 17:39

Idealnie, Haczu się rozkluszczył. Olewał też obecność drugiej pary, a był to duży plus. Po kilku minutach, jak już był całkowicie rozluźniony ten nasz izabelowaty, to został poklepany po szyi i pochwalony. Potem Jethro przeniósł lekko ciężar do przodu, rękę z wodzami też dał nieco dalej. Nogami też podziałał w kolejności miednica, udo, łydka, w zależności od tego jak tam Haczowaty szybko zareagował. Wolny kłus, wolniutki, wolniuteńki. Jeśli osiągnęłi, to co było zamierzone, to zawinęli ze dwa obszerne koła, potem zaczęli schodzić nieco ciaśniej. Gdy koło było wystarczająco małe, zrobili przejście na drugą stronę, by wyszła ósemka. Mała korekcja, coby ciasna wolta była na środku ich strony maneżu. Siwowłosy pilnował przy tym, coby wygięcie Quartera było odpowiednie. Zaraz zaczął też spychać dosiadem Hacza do zewnątrz, poszerzając promień, acz bez zmiany tempa.
Następnie działanie łydką raz z jednej raz z drugiej, gdy dany tył był w locie. Nogi podstawić, ręce wyciągnąć... oh wait. :lol2:

Hachiro · Wysłany: 2017-02-14, 20:38

A co ma się nimi przejmować? Przywitał się z grzeczności, a resztę ma w zadzie. O ile mu przed nos nie wjeżdżają nie ma powodów, żeby się z nimi przyjaźnić. Poza tym, powodów do zazdrości nie ma, więc problemu również. Zareagował na przesunięcie wodzy oraz danie sygnału miednicą, przyspieszając do wolnego, wygodnego zarówno dla niego jak i jeźdźca kłusa, idąc cały czas w rozluźnieniu, a jednocześnie zad był podstawiony i sam poruszał się w zebraniu. Na dużych kołach ładnie się wyginał, przy tych mniejszych miał początkowo problemy z dopasowaniem się do linii okręgu, jednak i to później przyszło wraz z rozgrzaniem odpowiednich partii mięśni i przy pomocy Jethra. Potem stopniowo zaczął poszerzać koło, zmniejszając stopień wygięcia swojego ciała. Z lekkiego zebrania zebrał się całkiem, mieląc przy tym wędzidło w pysku i będąc gotowy do dalszej pracy.

Jethro · Wysłany: 2017-02-14, 21:11

Znów pochwała - Hachi spisywał się świetnie! Znów poprosił Quartera o wyciągnięcie wykroku, działając dosiadem. Ot tak w formie rozciągnięcia, niech porządnie się wszystkie mięśnie rozgrzeją w tym parostatku. Paaaaarostatkiem w piękny reeeeeejs! Nie no dobra, wracamy na ziemię. Jeśli ładnie wyciągnął nóżki, to oczywiście pochwała, a potem znów wolny kłus. Zmiana kierunku, ruszenie z kłusa, powtórzenie tego samego.
Przeniósł ciężar stopniowo do tyłu, do momentu zatrzymania. Bez efekciarstwa zwykłe zatrzymanie. Nieco mocniejszy sygnał do ruszenia, coby znaleźć się od razu w galopie. Wolny spokojny galop. Nigdzie się nie spieszymy.

Hachiro · Wysłany: 2017-02-15, 09:52

Ładnie zaczął wydłużać krok, a dzięki ćwiczeniom na lonży nie stanowiło to dla niego problemu. Zmiany tempa w kłusie też nie stanowiły dla niego problemu już w tym momencie. Poczuł, jak Jethro chce, aby ten zwolnił, dlatego też grzecznie przeszedł z kłusa do stępa, a następnie się zatrzymał, czekając w pełni skupiony na następne polecenia. Wystartował galopem z zadu, przez chwilę będąc nieco bardziej podekscytowanym niż zwykle, by potem zwolnić i się uspokoić. Wolny, spokojny i wygodny galop, będąc w zarówno rozluźnieniu jak i zebraniu. Podążał po śladzie na swojej połowie maneżu, gotów wykonać następne figury, co pokazał jeźdźcowi jednym uchem skierowanym ku niemu.

Jethro · Wysłany: 2017-02-15, 15:42

Pobawili się jeszcze wykrokiem w galopie, po czym Jethro zaczął stopniowo przenosić ciężar do tyłu, ewentualnie wspomagając się cichym "whoa" i stopniowo zaczęli wytracać prędkość. Regulacja zatrzymała się na wolnym stępie i tak zostali przez kilka minut. Serpentynki raz w prawo, raz w lewo, raz luźniej, raz ciaśniej. Na koniec kilka minut całkowitego luzu. Powolutkie rozczłapanie. Stygniemy.
Na koniec dojechali do ogrodzenia, Jethro przyblokował Hacza dosiadem, przesuwając delikatnie rękę nad horn. Gdy konisko zatrzymało się, Jethro zgrabnie przerzucił nogę nad tyłkiem izabelowatego i zsunął się na ziemię. - Zostań - powiedział, do koniska i doczłapał do ogrodzenia. Zgarnął obie derki, zarzucił najpierw chłonącą, a potem płaszczyk, który miał przygotowany na opady, acz jeszcze ślizgiem zdążą, bo zaczynało padać. Poklepał ogiera po szyi i ruszył w stronę bramki, zabierając ze sobą lewą wodzę. Dyndała całkowicie luźno. No chyba, że nagle Haczowi odechciało się ruszania z miejsca, ale to raczej nie przy tym osobniku. Wybyli.
z/t

Hachiro · Wysłany: 2017-02-15, 18:24

Zwolnił z wolnego galopu stopniowo do stępa, w którym się jeszcze pokręcił. W międzyczasie jego sierść była już zwilżona przez pot, więc dobrze że wcześniej zaopatrzyli się w odpowiednią derkę na tego rodzaju sytuację. Co prawda zdążył już nieco wystygnąć podczas stępa, rozciągając mięśnie w tymże chodzie, a potem miał parę minut całkowitego luzu, które przyjął wyciągnięciem szyi i parsknięciem. Na znak zatrzymał się przy ogrodzeniu i czekał na Jethra, wodząc za nim wzrokiem, a czasem spoglądając na drugą parę. Ruszył potem razem z nim w stronę bramki i wybył z maneżu, idąc obok mężczyzny.

zt

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2017-02-24, 21:23

Wybrałem zewnętrzny plac z myślą o towarzyszącym mu wierzchowcu. Wiedziałem, że był nowy i na pewno nie zdążył się jeszcze zaaklimatyzować. Nie chciałem mu więc przysparzać dodatkowych nerwów jazdą na tłocznej hali. Tutaj byliśmy całkiem sami, co miało swoje plusy i minusy, choć tych pierwszych było na ten moment zdecydowanie więcej.
Po założeniu kasku i rękawiczek sprawdziłem popręg, po czym dosiadłem konia z ziemi, o ile na to pozwolił. W końcu nie wszystkie konie umiały grzecznie stać podczas wsiadania, ale jeśli Hemingway nie miał z tym problemów, to tym lepiej. Tak czy inaczej postawiłem na swoim, wszakże wiercący się koń nie był jakąś wielką przeszkodą.
Na początek poprosiłem go o ruszenie stępem, oczekując energicznego, chętnego kroku. Zawsze zaczynałem treningi od porządnej dawki żwawego stępa na długiej wodzy, który pozwalał na wstępne rozruszanie się konia, a mi na wczucie się w jego ruchu. Mieliśmy cały plac dla siebie, więc prowadziłem konia po całym maneżu, starając się nim kierować samymi łydkami. To, jak na to zareagował, wiele mi o nim powie. Jeśli nie był nauczony sterowania w ten sposób, delikatnie pomagałem sobie wodzami, na tym etapie generalnie nie wymagając żadnego ustawienia czy wyginania się.

Hemingway Z · Wysłany: 2017-02-24, 22:31

Z racji, że ostatnimi czasy długo przebywał w zamknięciu, takie wyjście na zewnątrz bardzo pozytywnie na niego wpłynęło. W końcu mógł odetchnąć świeżym powietrzem i poczuć przyjemny wiatr na chrapach. Cały czas kroczył za Olivierem, oglądając się na boki i podziwiając nowe otoczenie. Tam dokąd zmierzali nie widział innych koni, co bardzo go ucieszyło. To jeszcze za wcześnie na trening w większych tłumach, z resztą nikt chyba tego nie lubił.
Po wejściu na maneż dał sobie podciągnąć popręg, jedynie przez chwilę kuląc przy tym swoje uszy. Nie było to najprzyjemniejsze. Podczas próby wejścia na jego grzbiet chwilę się pokręcił, bo już go zaczynało nosić, a gdy mężczyzna znalazł się na górze ruszył chętnie stępem do przodu. Wyciągnął szyję przed siebie, korzystając z tego, że miał długie wodze i mielił powoli wędzidło w pysku, parskając co jakiś czas. Utrzymywał cały czas żywe tempo, reagując na łydki sugerujące mu kierunek w którym miał iść. Miał momenty w których skręcał w nie koniecznie w tą stronę, którą trzeba, ale po użyciu przez Oliviera wodzy zwracał na właściwy tor.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2017-02-24, 23:41

Po upływie około pięciu minut zatrzymałem Hemingway'a (mam ochotę nazywać Cię Taco :v :lol2:

). Spróbowałem to uczynić samym dosiadem, również w celu sprawdzenia w jakim stopniu koń był wyczulony na sygnały i jak był ujeżdżony. Jeżeli podziałało, pochwaliłem go głosem; jeśli nie - pomogłem sobie trochę wodzą, bo jeśli koń nie reagował na dosiad, to zapewne był uczony na wodze. W tej sytuacji po prostu obyło się bez słowa pochwały, bo nie akceptowałem takiego sposobu jazdy, ale przecież nie mogłem karać konia za coś, czego nie umie. Musiałem mu pierw pokazać właściwą drogę.
Jakby nie było, podciągnąłem popręg, jeżeli była taka potrzeba i zanim ponownie ruszyłem stępem, nabrałem wodze na kontakt. Wciąż były długie, a więc umożliwiały siwemu wygodne noszenie szyi, a mi zaczęcie jakiejkolwiek pracy. Półparadą uprzedziłem Hemingway'a przed ruszeniem stępem, po czym dałem mu łydkę i zacząłem stawiać przed koniem pierwsze wymagania. Pierw chciałem uzyskać od niego opuszczenie i delikatne zaokrąglenie szyi, przy czym jednak miałem na uwadze, że pierw należy uruchomić zad. W tym celu pilnowałem aktywnego kroku łydkami, zaś dosiadem dojeżdżałem konia do ręki oferującej sympatyczny kontakt. To wszystko w połączeniu powinno dać oczekiwany przeze mnie efekt. Żeby nie było za prosto, nie prowadziłem konia wyłącznie po prostych, ale również zabierałem go na koła czy wężyki, podczas których pomagałem mu w prawidłowym wpisaniu się w łuk i naprowadzałem go na ustawienie na zewnętrznej wodzy.
Po kolejnych sześciu minutach takiej jazdy dałem ogierowi łydkę do kłusa, w którym zacząłem anglezować. Wymagałem od Hemingway'a dokładnie tego samego, często zmieniając kierunki czy przejeżdżając przez zostawione przez kogoś, płasko leżące drągi na kłus.

Hemingway Z · Wysłany: 2017-02-25, 15:47

/Nazywaj

Czując jak mężczyzna napina mięśnie ogier przeszedł do stój. Przemielił wędzidło w pysku i ponownie skulił uszy, gdy popręg został mocniej dociągnięty. Szastnął nawet mocniej ogonem, by jakoś tą swoją złość wyładować, ale szybko mu przeszło. Czując w pysku półparadę ruszył stępem przed siebie, dalej wygodnie niosąc łeb przed sobą. Na samym początku niezbyt ogarniał co mężczyzna próbuje mu zasugerować, dlatego szedł rozjechany jak decha. Dopiero kilka innych sugestii sprawiło, że w swój chód zaczął bardziej angażować zad. Ustawił się także na lekkim kontakcie, swobodnie przeżuwając w pysku wędzidło. Zaokrąglił również szyję, prezentując wymagany przez mężczyznę efekt. Nie zaokrąglał jej mocno, ale delikatnie, tak jak tego od niego chciano. O ile chodzenie tak po prostej było w miarę łatwe, to ogarnianie się na wszelkim zakrętach szło mu nieco gorzej. Nie robił tego o dziwo specjalnie jak miał w swoim zwyczaju, ale po prostu mu to nie wychodziło tak jakby chciał. Potrzebował chwili, aby również na wszystkich tych wywijasach dobrze się ustawiać. Pomoc Oliviera bardzo mu w tym pomagała, bo w miarę powtórzeń szło mu już coraz lepiej. Ustawiał się i wyginał jak trzeba, angażując w to swój zad i zaokrąglając szyjsko. Pozostawał także na ciągłym kontakcie. Następnie płynnie przeszedł do kłusa, od razu angażując w to swój zad i idąc z lekko opuszczoną i zaokrągloną szyją. Powoli przeżuwając wędzidło wyjeżdżał wszelkie zakręty, oraz przechodził przez drągi, wysoko unosząc nad nimi nogi.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2017-02-25, 22:22

Z czasem zacząłem też wprowadzać pojedyncze przejścia do stępa. Nawet jeżeli koń miał pod tym kątem jakieś braki w "edukacji", to tak w przypadku jazdy po łukach, z każdym powtórzeniem powinno mu wychodzić lepiej. Głównie dlatego, że ja sam starałem się być precyzyjny i dawać koniowi jasne pomoce. Na przykład podczas przejść nie traciłem kontaktu z pyskiem i nie odstawiałem łydek; dzięki temu Hemingway miał szansę się odpowiednio zrównoważyć i tym samym się nie "rozsypać".
Niebawem wprowadziłem też dodania w kłusie, podczas których zamykałem konia w łydkach, wodze trzymając na stabilnym kontakcie. Dzięki temu siwek powinien jedynie wydłużyć swój wykrok i pójść nieco żywiej, przez domknięcie z przodu czyniąc to wyraźnie od zadu. Po kilkunastu metrach wracałem z powrotem do najzwyklejszego kłusa roboczego, zmieniając przy tym tempo anglezowania - siadałem wolniej i nieco wyraźniej, pomagając mu w zrozumieniu różnicy.
Przed zagalopowaniem przeszedłem na chwilę do stępa, dając siwemu chwilę oddechu.

Hemingway Z · Wysłany: 2017-02-27, 15:30

Z przejściami do stępa siwy ogarniał o co chodzi, bo gdy tylko tego od niego wymagano, grzecznie zwalniał i stępował. Nie należał do koni źle zajeżdżonych, czy zepsutych mocno przez człowieka, wystarczyło jedynie pokazać mu o co chodzi, a z resztą nie powinien mieć problemów. Na początku problem miał jedynie z nie rozsypywaniem się, bo bardziej skupiał się na równowadze i samym przejściu niżej, niż pozostaniu w ustawieniu. Jednak jak we wcześniejszych przypadkach wystarczyło kilka razy powtórzyć to samo, by stępował w odpowiednim ustawieniu. Podczas wydłużania kroku w kłusie ogier starał się skupić na ustawieniu jeźdźca, który swoimi pomocami pokazywał mu różnicę między stępem roboczym, a wydłużonym. Podczas, gdy mężczyzna zamykał go w łydkach ogier szedł mocniej z zadu, czyniąc swój krok żywszym i dłuższym. Po tym przechodził z powrotem do roboczego, kończąc chwilą stępa na odpoczynek przed galopem.

Carthago Z · Wysłany: 2017-03-03, 09:43

Chwila odpoczynku w stępie dobrze im zrobiła, a przeszkoda w międzyczasie się naprawiła. Dopiero potem skierowali się na przeszkodę na której skończyli, przeszli też odpowiednio wcześniej - stopniowo do galopu. Wyprostowali się zaraz do oksera, celując w jego sam środek i dojeżdżając do miejsca wybicia. Jeszcze przed samą przeszkodą przysiadł nieco na zadzie, by uaktywnić go i unieść przody. W wyznaczonym przez kobietę miejscu wyszedł do skoku nad okserem, by w locie złożyć się i wyciągnąć nad przeszkodą. Po lądowaniu skierowali się bardziej pod ścianę, by zaraz naprostować się na stacjonatę. Poruszał się aktywnym i dobrym tempem, nie szalejąc ale nie ślimacząc się także. Stacjonata nie sprawiła im żadnych problemów, przeskoczyli ją na czysto i zaraz pogalopowali zaraz do doublebarre. Poprzednio sprawił im dość spore problemy, więc teraz mieli nadzieje że teraz będzie inaczej. Znowu się skrócił do przeszkody, by osiąść ponownie na zadzie i unieść do przody. Dojechał ponownie do miejsca wybicia i wyszedł do skoku wraz z łydką od kobiety, by wykonać kolejny poprawny baskil nad przeszkodą i wylądować na czysto po drugiej stronie. Pojechali znowu na ścianę, by zaraz odbić na okser 100cm, gdzie znowu zastosowali ten schemat do skoku. Pokonali kolejną przeszkodę na czysto, by pojechać po prostej na stacjonatę. Ogier chętnie i pewnie dojeżdżał do każdej przeszkody, a potem kolejno się do nich odbijał i przeskakiwał na czysto. Tak samo dojechał do stacjonaty, by wybić się do skoku i wykonać nad przeszkodą poprawny baskil. Wyjechali kolejny narożnik i pojawili się na długiej ścianie, gdzie znów czekał na nich doublebarre choć niższy. Ogier już wiedział mniej więcej z czym się to je, dlatego ponownie zebrał się do miejsca odskoku i w nim wyszedł ponownie do lotu. Pokonali ją ponownie na czysto, ale niewiele brakowało do zrzutki. Kolejna w kolejce na nich czekała 100cm stacjonata, która wyglądała może nieco groźnie ale była do pokonania. Dojechał do kolejnego miejsca wybicia, by zaraz unieść się do skoku i przelecieć na czysto nad przeszkoda. Teraz czekał na nich okser, więc znów osiadł nieco na zadzie i uniósł się na przodach. W ostatecznym rezultacie ponownie odbił się w wyznaczonym do tego miejscu, by na czysto znów pokonać przeszkodę z lekkim zapasem. Wyjechanie narożnika i na krótką ścianę, gdzie pokonali kolejną 90cm stacjonatę. Potem odbili od ściany po łuku na ostatnią stacjonatę, którą również pokonali na czysto i zakończyli tym samym swój parkur. Po rozstępowaniu wrócił z właścicielką do stajni.

z.t

Volano · 27.01.2020

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2017-03-04, 13:06

W sumie to jeżeli dobrze się równoważył, to tym samym nie powinien wychodzić z ustawienia - do tego wszakże dochodziło gdy koń przenosił ciężar ciała na.przód podczas zatrzymania, a nie hamował zadem. Lub gdy coś nie grało na poziomie komunikacji jeździec-koń, ale zwracałem uwagę na to, by nie hamować konia ręką, a dosiadem.
Po wspomnianej przerwie w stępie, ponownie zakłusowałem, dając ogierowi chwilę na ponowne wdrożenie się w pracę. Zabierając go na koło, sprawdziłem jak się ma jego przepuszczalność i czy był ustawiony na zewnętrznej wodzy, co sugerowałem mu naprowadzaniem go na nią wewnętrzną łydką. Jeżeli wszystko grało, nic nie stało na przeszkodzie abyśmy przeszli do galopu. Wracając na ślad dałem ogierowi łydkę, dodatkowo wspomagając się wypchnięciem z bioder. Zadbałem także o utrzymanie kontaktu, by Hemingway miał szansę wykonać prawidłowe przejście bez zaburzenia równowagi. Po przejściu do galopu przeszedłem do półsiadu, nie chcąc niepotrzebnie obciążać grzbietu siwka, który pewnie potrzebował jeszcze trochę czasu by w pełni się rozgrzać i rozluźnić. Na początek zrobiliśmy po dwa koła na obie strony, kierunek zmieniając przez kłus. Później dołączyłem do tego koła, wolty, a także przejścia do kłusa, z którego robiłem ponowne zagalopowania, starając się kontrolować każdy jeden krok konia, a co za tym idzie przykładem sporą wagę do jakości wygięć i przejść, nie pobłażając siedmiolatkowi.