Orchard Stable :: Parkur piaszczysty

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-04, 18:49

W galopie odciążyłem lekko grzbiet klaczy, decydując się na to przede wszystkim ze względu na nią. Tak z pewnością było jej lżej, dzięki czemu mogła galopować swobodniej, delikatnie zaokrąglona na skutek działania łydek i ręki, które współpracując ze sobą kumulowały w ciele Fleur energię i pilnowały rozluźnienia. Pierw galopowałem przez chwilę po pierwszym śladzie na nieco dłuższej wodzy, zachęcając klacz do tego, by wciąż rozciągała się do dołu. Po takim wstępnym rozgalopowaniu jej po ścianach i kołach, oczywiście na obie strony, przy następnym przejściu do kłusa zacząłem stopniowo podnosić Fleur do wyższego ustawienia. Uzyskawszy je, powtórzyłem zagalopowanie, tym razem zostając w pełnym siadzie. Nie chciałem by rozgrzewka w galopie ograniczała się do galopowania po ścianach i kołach, więc także w tym chodzie przemyciłem jedno ujeżdżeniowe ćwiczenie, choć z pewnością znane każdemu skokowemu koniowi. Zanim dojechałem do końca ściany, po której obecnie się poruszaliśmy, zawróciłem przez półwoltę, ale nie zmieniłem nogi, tym samym wracając na ścianę kontrgalopem. To ćwiczenie, pod warunkiem, że było dobrze wykonane, niosło ze sobą sporo korzyści. Uważałem przede wszystkim na to, by niechcący nie wprowadzić Fleur w błąd, więc cały czas siedziałem na prawo (mimo iż galopowaliśmy obecnie na lewo) i podtrzymywałem dotychczasowe ustawienie, zaś po paru foule przeszedłem do kłusa, prostując Fleur przed ponownym zagalopowaniem, po którym powtórzyliśmy kontrgalop w innej części parkuru. Jeśli kontrgalop po prostych nie sprawiał hanowerce większych trudności, z czasem włączyłem go także na łukach, robiąc na przykład pół koła w kontrgalopie.
Na sam koniec tego etapu rozgrzewki zabrałem karą na koło 20 metrów w kłusie, na którym zacząłem anglezować i jednocześnie wypuszczać klacz do dołu, prowokując do wyżucia wodzy i podążenia za oddającą ręką. Łydką pilnowałem aktywności zadu i dojeżdżałem karą do ręki, nie pozwalając by przeniosła środek ciężkości na przód czy przestała się pchać zadem. Po zamknięciu koła zwolniłem do stępa, wodze zostawiając tak samo długie.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-04, 21:41

W rzeczy samej odciążenie grzbietu odcisnęło swoje piętno na jej galopie, który dzięki temu zyskał na lekkości, w szczególności przodów, którymi zataczała swego rodzaju koła. Utrzymywała dość mocne, stałe tempo, na prostych pozostając odpowiednio jak na jej poziom wytrenowania i zastania wyprostowana, korzystając z dłuższej wodzy do obniżenia głowy i rozluźniania grzbietu i szyi. Na wszelkich figurach pracowała w pełnym skupieniu, długim ogonem szastając o swoje boki, tym razem nie mając już żadnych problemów z utrzymaniem na nich równowagi, także na tych o mniejszej średnicy. Do kłusa przeszła co prawda z lekkim opóźnieniem, nie stawiała jednak większych oporów przed wejściem w wyższe ustawienie, odruchowo głowę podnosząc i wkrótce wchodząc płynnie w galop, znowu od początku narzucając mocną pracę zadu, a poparskiwaniem nadając sobie rytmu. Głęboko wyjechała półwoltę, po powrocie na ścianę w pierwszym odruchu chcąc zmienić nogę, ostatecznie powstrzymana postawą jeźdźca, który jednoznacznie podkreślił pozostanie przy galopie na poprzednią nogę prowadzącą. Choć kontrgalop zdecydowanie nie był dla niej naturalnym chodem, to zdążyła już tyle razy wyćwiczyć ten element, aby poradzić sobie w takiej sytuacji. Co prawda zabrakło jej przy tym samo niesienia i takiego impulsu do przodu co poprzednio, ale nie próbowała kombinować i zachowała równowagę, ze sporą ulgą zmieniając nogę przez kłus, przy kolejnym powtórzeniu tego ćwiczenia znacznie poprawiając się, co kosztowało ją sporo skupienia. W trakcie pracy na łukach była już bardziej rozluźniona, ładnie wpisując się w kształt bez wypadania zadem czy łopatką i gnąc się na całej długości.
Wjechawszy na koło w kłusie, wraz z stopniowym wypuszczaniem wodzy z dłoni Olivera, zaczęła ciągnąć nos do dołu i przodu, przy czym też ciągle intensywnie pracowała z wędzidłem, śliniąc się przy tym obficie, a także rozluźniając się i otwierając w łopatkach.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-05, 19:17

Pozwoliłem Fleur odpocząć przez półtora minuty przed przejściem do kolejnego etapu jazdy, który uwzględniał już skoki. Miałem na uwadze to, że od jakiegoś czasu nie trenowała intensywnie, więc nie planowałem całego parkuru ani nawet pojedynczych, ale wysokich skoków. Ostateczny wybór ćwiczenia zależał jednak od zachowania karej; w jeździe po płaskim okazała się zaskakująco wdzięczna, ale to nie musiało równać się brakowi problemów podczas skoków, które zwykle rodziły spore emocje. Po odpoczynku skróciłem wodze, podpierając to użyciem łydki, po czym ponownie zakłusowałem i przez chwilę pojeździłem aktywnym kłusem wokół dostępnych przeszkód, po czym zagalopowałem na prawo i niedługo po przejściu skierowałem Fleur w stronę niedużej, mierzącej mniej niż metr stacjonaty, przed i za którą leżał pojedynczy drąg. Siedząc w siodle i nie zmieniając tempa galopu, który miał być spokojny, pokazałem hanowerce przeszkodę. Jeżeli po przegalopowaniu przez drąg leżący przed stacjonatą wyczuwalnie się usztywniła, nakręcając się na przeszkodę, zareagowałem szybko, ale spokojnie skręcając po drągu na koło i pomijając stacjonatę. Jeśli jednak przegalopowanie przez drążek nie wzbudziło w niej żadnych negatywnych emocji, to trzymałem się planu i spokojnie doprowadziłem ją pod stacjonatę, pilnując w łydkach i w dwóch równo napiętych wodzach. Wskazałem jej miejsca odbicia, dając łydkę i poczekałem, aż się wybije, dopiero wtedy przechodząc do półsiadu i oddając jej rękę. W przypadku tego wariantu byłem wyczulony na parę innych rzeczy, takich jak technika skoku czy zachowanie po przeszkodzie, co mogłoby służyć za podpowiedź, na czym powinien skupić się na trening. Lubiłem, gdy te coś wnosiły w wyszkolenie konia, bo oddać kilka skoków bez większego pomyślunku mógł każdy.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-06, 20:18

Przez ten czas skupiła się na uspokojeniu swojego oddechu po nieco cięższej psychicznie pracy, biorąc głębokie oddechy i w miarę możliwości wędrując głową do dołu. Jej kondycja zdecydowanie ucierpiała w wyniku tej przerwy, ale same umiejętności zdawały się w miarę odblokowywać wraz z ich przeprowadzaniem, przypominając karej sposób, w jaki powinna poruszać się na parkurze czy nawet czworoboku. Zastrzygła uszami w reakcji na zebranie wodzy, bez spięć wchodząc w poprzednie, wyrobione wcześniej ustawienie, aby w następnej kolejności płynnie wejść w kłus, dużo lżejszy i przyjemniejszy od tego z początku rozgrzewki. Widok przeszkód nie odpalił w niej żadnej żądzy przejęcia kontroli - oglądała bystrym wzrokiem kolorowe konstrukcje, w zdrowy sposób radosna z ich towarzystwa, bo musiało to oznaczać skoki, które przecież tak uwielbiała. Sytuacja uległa nieznacznej zmianie, kiedy tylko weszła w galop, który był dużo żywszy i bardziej energiczny wraz z naprowadzeniem na pierwszą stacjonatę. Nie wyrywała jednak na siłę do przodu, utrzymując swoją niecierpliwość i radość w ryzach, aby w ten sposób zagwarantować sobie dojazd do niej i możliwość oddania pierwszego skoku. Gładko zmieściła się za pierwszym drągiem, za którym odbiła się od ziemi z impetem, w trakcie lotu podkurczając nogi pod siebie i zaokrąglając grzbiet, aby w następnej kolejności wyprostować przody celem miękkiego wylądowania po drugiej stronie. Jej skok był dość ekonomiczny, nie próbowała podbić kosmosu, tak więc na ziemię wróciła gładko, równie bezproblemowo kontynuując galop na wprost.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-08, 16:54

Mogłem się tylko cieszyć, że Fleur miała tak stabilny charakter. Praca z takim koniem była czystą przyjemnością, tym bardziej, że klacz miała spory bagaż doświadczeń, co pozwalało mi skorzystać na treningu. Może niekoniecznie na tym, biorąc pod uwagę jego niewygórowany poziom, ale jakimś następnym, o ile do takowego dojdzie.
Gdy klacz wybiła się w górę, podążyłem za jej ruchem przechodząc do półsiadu i oddałem jej rękę, nie tracąc przy tym kontaktu z pyskiem. Nie wychylałem się za mocno do przodu, dzięki czemu nie miałem problemu z powrotem do poprzedniej pozycji.
Przeszkody na parkurze były ustawione mniej więcej w następujący sposób:

Przy czym jedynka była tą, którą skoczyliśmy przed chwilą na próbę. Łagodnym łukiem z prawej nogi naprowadziłem Deadię na okser (6), nie zmieniając tempa, które były wystarczające by pokonała przeszkodę pomimo dostawionego drugiego stojaka. Zarówno wysokość, jak i szerokość tych przeszkód nie były w żadnym wypadku wymagające, natomiast skakanie ich z takiego okrągłego, spokojnego galopu prowokowało Fleur do oddawania okrągłych, a nie spłaszczonych skoków, budując siłę jej zadu i wzmacniając sprężystość odbicia. Wszystkie te przeszkody tworzyły razem nieduży, gimnastyczny zestaw, na którym poza wspomnianą techniką mogłem przyjrzeć się jeszcze najazdom, a raczej temu, jak Fleur prowadziła się po "parkurze".
Wyprostowałem karą na dwie foule przed okserem, po czym siadając w siodle podjechałem pod niego i dałem hanowerce łydkę, czekając na odbicie. Za dobrze wiedziałem jak kończyło się wychodzenie przed konia w skoku, nawet jeżeli były to takie nieduże, niespełna metrowe przeszkody. Jeśli płynnie wybiła się w górę, przeszedłem do niedużego półsiadu i oddałem jej rękę, za chwilę lądując po drugiej stronie i amortyzując lądowanie na strzemionach, na których trzymałem stabilne oparcie. W dalszym ciągu sugerowałem Fleur galop z prawej nogi, którym okrążyliśmy przeszkody celem ponownego najazdu na stacjonatę z drągami (1). W dystansie pozwoliłem sobie na lekkie rozjechanie Fleur w przód, dopiero w końcówce zakrętu na przeszkodę ponownie skracając lekko galop.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-09, 16:58

Fleau była już przykładem doświadczonego, dojrzałego konia o zrównoważonym i łagodnym charakterze. Co prawda miała sporo lęków i słabszy temperament, ale dalej była koniem wręcz idealnym dla każdego, nawet początkującego jeźdźca.
Galopowała za śladem wyznaczonym przez jeźdźca, idąc mocno i pewnie do przodu, lekko przebierając przednimi nogami, a więc idąc też mocno pod górkę, co dawało całkiem przyjemny rysunek i możliwość wysiedzenia dość obszernej foule. Zmierzyła bystrym wzrokiem okser, który pojawił się przed nią wraz z wyjechaniem delikatnego zakrętu. W tym wykazała się całkiem niezłą skrętnością, nie tracąc przy tym znacząco na prędkości, choć i tak nie była zawrotna. Wraz z pierwszym skokiem zeszły też z niej częściowo emocje, więc nie pchała już się tak na okser, który swoją budową wymuszał nieco więcej precyzji i siły z jej strony, tak więc budził więcej respektu u karuski. Znajdując się w adekwatnej i wygodnej dla siebie odległości od przeszkody, wykonała odbicie, zaraz też składając się do lotu. Tym razem skok był dużo mocniejszy, aby mogła zapewnić sobie w ten sposób bezpieczne przefrunięcie nad drągami bez ich muśnięcia, co też częściowo odbiło się na jej wylądowaniu. To było bowiem już dużo twardsze i mniej wygodne, ale jednak nie zawahała się przed kontynuowaniem galopu na prawo, okrążając parkur i w tym czasie przyglądając się też innym przeszkodom. Zgodnie z sugestią zrobiła dodanie, mocno poszerzając swój krok i sylwetkę, przy tym także wędrując nosem nieco do przodu dla lepszej równowagi. Uniosła ogon lekko u nasady, aby zaraz zacząć nim szastać w reakcji na skrócenie, które jednak wykonała dość płynnie, ponownie zaokrąglając swój krok i w takim dojeżdżając do przeszkody.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-09, 19:58

Nieduże spięcie, które pojawiło się wraz z prośbą o ponowne skrócenie, od razu zneutralizowałem rozluźniającą półparadą, nie ignorując takich sygnałów ze strony konia. Zależało mi na tym by współpraca była przyjemna dla obu stron, a Fleur sprawnie odpowiadała na moje prośby.
Najeżdżając na stacjonatę delikatnie wygiąłem karą, jako że przeszkoda była ustawiona na niedużym łuku. Była też najniższa z ich wszystkich. Przejechawszy przez nią oraz przez drągi, od razu zacząłem kręcić na przeszkodę (2), która wraz z pozostałymi trzema tworzyła kwadrat. Jadąc po łuku zadbałem o dobrej jakości galop, dosiadem "zabierając" zad klaczy i dojeżdżając ją do elastycznego kontaktu, tym samym mając ją równo opartą na pomocach i lekko skróconą. Naprostowałem ją w łydkach dopiero na dwie foule przed oddaniem kolejnego skoku i w niejakim korytarzu utworzonym z pomocy doprowadziłem do metrowej stacjonaty. Odpowiednio wcześnie posłałem Fleur do skoku, w trakcie którego patrzyłem już na przeszkodę z naprzeciwka. Po wylądowaniu wycofałem plecy i podparłem Fleur w łydkach, lecz nie udało nam się dogadać równie dobrze co ostatnim razem. Być może za bardzo chciała albo ja za bardzo ją przytrzymałem, ale w każdym razie zahaczyła w skoku o drąg, zrzucając go na ziemię. Mimo to kontynuowałem ćwiczenie, tym razem lądując na lewo, choć jeśli Fleur przez zamieszanie wywołane zrzutką nie odpowiedziała na moją sugestię zgodnie z planem, to zmieniliśmy nogę trochę dalej, poprzez lotną. Jakby nie było, zakręciłem w lewo na pozostałe dwie przeszkody w kwadracie (4 i 5). Tym razem celowo wykonałem szerszy zakręt, by zostawić klaczy więcej miejsca po wyjściu na wprost przeszkody. Dało mi to też więcej czasu na ewentualną korektę galopu tak, by zmieścić się nie tylko do pierwszej przeszkody, ale też między nimi, gdzie wchodziła akurat jedna foule. Obie przeszkody pokonaliśmy bez problemów, w obu przypadkach rozumiejąc się bez żadnych zakłóceń. Skok nad stacjonatą wykończyłem lądowanie na prawo, zamierzając pojechać raz jeszcze przez samotnie stojący okser (6). Pierw jednak pojechałem nieco weselej w przód, ponownie zachęcając Fleur do dodania. Tak jak ostatnim razem, wyjeżdżając z zakrętu na przeszkodę ponownie zacząłem ją skracać przy udziale rozluźniających półparad, po czym doprowadziłem ją do przeszkody, obustronnie pilnując w pomocach. Posłałem ją do skoku i podążyłem za jej ruchem, robiąc półsiad i płynnie oddając rękę. Po udanym skoku pojechałem na wprost, po paru krokach galopu zwalniając do kłusa, a potem do stępa, w którym pogłaskałem karą po szyi. Znowu dałem jej chwilę odpocząć, podczas gdy pomocnik wreszcie mógł się nam na coś przydać i podniósł rozbudowaną przeszkodę, a także podniósł wysokość pokonanego przed chwilą oksera.

/Rzucałam kostką jak coś.

Elizabeth White · Wysłany: 2019-07-10, 22:08

Podczas gdy odpoczywali stępując, pomocnik Kanadyjki nie próżnował i energicznie podnosił wszystkie przeszkody na wysokość metra. Czerwona deska w drugiej przeszkodzie pozostała na swoim miejscu - co by dalej ''straszyć'' i budzić niepokój, choć przy pierwszym podejściu ogier wcale tego nie wykazał, czym bardzo ucieszył Elkę. Co prawda skakał już przez większe i gorsze strachy, ale koński strach miał wielkie oczy i mógł się ujawnić w każdym momencie.
Oh, zawodniczka tylko czekała aż jej dzieciak zainteresuję się klaczą i szczerze mówiąc była zdziwiona tym, że zrobił to tak późno. Tak czy siak, była na no przygotowana i gdy zaczął caplować, od razu przytrzymała go do stępa. Na darcie mordy i ogólnie pojęte puszenie nie mogła nic poradzić, więc po prostu trzymała się od kobyły z daleka i starała się cały czas zajmować czymś głowę Despa, żeby nie miał czasu skupywać się na rzeczach nieistotnych.
Wkrótce przeszkody były gotowe więc brunetka z półparady posłała gniadego do galopu i dała sobie czas na wprowadzenie ewentualnych poprawek w tempie, jeśli zaszła takowa potrzeba. Wtedy zaczęła jechać parkur w identyczny co poprzednio sposób, nie zapominając że mają te 20 centymetrów wyżej. Równym, okrągłym galopem naprowadziła synalka na jedynkę, po której weszli w zakręt na stacjonatę z deską. Skupiała uwagę ogiera półparadami, by pomóc mu w ocenie odległości i jednocześnie nie pozwolić na zboczenie z najazdu. Później zgrała się z nim w locie i wspomogła łydkami w zakręcie na szereg, nie dając się kopytnemu spłaszczyć i nadmiernie rozciągnąć do pierwszego członu. W optymalnym miejscu posłała mu łydkę i wtedy po lądowaniu szybko podniosła do drugiego członu, finalnie zgrywając się z nim w punkt. Jeżeli obyło się bez niechcianych ekscesów, pochwaliła podopiecznego, by po chwili pojechać całość jeszcze raz. Wtedy dała mu trochę stępa, podczas którego parkur po raz ostatni miał zostać zmodyfikowany.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-11, 01:00

Nie stawiała jakiegoś sporego oporu przed pomocami, a więc i krótkie spięcie, wynikające głównie z dalszej chęci parcia naprzód w mocniejszym tempie, szybko odeszło w niepamięć wraz z półparadą.
Najazd po łuku nie zdawał się sprawiać jej większego problemu. Gładko zmieściła się między drągami, równie łatwo wykonując skok nad samą przeszkodą, w trakcie którego zaokrągliła szyję, aby następnie wyprostować nogi i miękko wrócić na ziemię. Dużo ciekawsza miała być dla niej kombinacja czterech przeszkód ustawionych w kwadracie, którym przyglądała się już od dłuższej chwili. Po wylądowaniu wyjechała zakręt na prawo, idąc pewnie i mocno, ale przy tym wyczulona na ewentualne wskazówki od Olivera, bo choć w parkurze czuła się dobrze i była doświadczona, to dalej lubiła choć częściowo polegać na jeźdźcu. Jadąc już prosto na pierwszą przeszkodę, uniosła nieco wyżej głowę, lekko galopując i w wyznaczonym miejscu zabierając się do skoku, który tym razem oddała zdecydowanie za mocno niż przeszkoda tego wymagała. To też wpłynęło na jej lądowanie, a więc i dalszy najazd na drugi człon tego szeregu, w którym nie zdołała zmieścić pełnej fouli, urywając ją koniecznością odbicia się, które było zdecydowanie za późno. To z kolei odbiło się na tym, że mimo włożonej siły zahaczyła przodami o górny drąg, powodując jego upadek na ziemię i lekkie speszenie klaczy. Na ziemię wróciła twardo po felernym skoku, niemniej mimo emocji będąc jeszcze w stanie zagalopować na odpowiednią nogę. W zakręcie poradziła sobie równie dobrze, gnąc się mocno w kłodzie i wkrótce stawiając czoło drugiej stronie kombinacji. Poprzednia zrzutka wzmogła w niej mocniejsze procesy myślowe, a także skupienie, dzięki czemu udało jej się bezbłędnie pokonać obie przeszkody, mocno pracując w nich grzbietem i precyzyjnie dopasowując każdy kolejny krok. Po wylądowaniu za piątką znowu zapracowała mocniej zadem, wykraczając nogami pod kłodę i w ten sposób wykonując dodanie, tym razem nie stawiając już podobnego oporu przed ponownym skróceniem, dzięki temu też będąc w stanie gładko przeskoczyć samotny okser, nad którym wyciągnęła się nieznacznie i obniżyła głowę. Kontynuowała galop, aby po paru krokach zwolnić do stępa przez kłus, oddychając ciężej i z ulgą przyjmując tę krótką przerwę i możliwość na odsapnięcie.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-13, 11:38

Biorąc pod uwagę kondycję klaczy, planowałem jeszcze tylko jedno powtórzenie z nadzieją na to, że unikniemy tego samego błędu i tym samym poprawimy to, co nie wyszło ostatnim razem.
Po krótkim odpoczynku ponownie zagalopowałem na prawo, od początku mając Fleur lekko skróconą i ustawioną na pomocach. Utrzymanie równego, spokojnego tempa galopu podczas najazdu na stacjonatę z drągami nie było więc trudne. Klacz ponownie z lekkością przegalopowała przez oba drągi i płynnie pokonała stacjonatę, za którą zdecydowałem się zmienić kolejność skoków i poprowadziłem Fleur na podwyższony okser. Zdawałem sobie sprawę z tego, że będzie potrzebowała większej energii do pokonania podwyższonej przeszkody, więc pozwoliłem jej w kontrolowany sposób wyciągnąć krok. Dojeżdżając do oksera, pilnowałem jej obustronnie w łydkach i na dwóch równych wodzach, czym minimalizowałem ryzyko ewentualnego wyłamania. Hanowerka jednak zdawała się lubić to, co robi - wyczuwalnie ciągnęła do przeszkód, ale w tym pozytywnym tego określenia znaczeniu. Płynnie weszliśmy w odskok i zgraliśmy się ze sobą podczas tego wyższego i szerszego skoku, po którym pozostałem w półsiadzie i podtrzymałem tempo sprzed przeszkody, pozwalając klaczy na chwilę swobodniejszego galopu. Dopiero w końcówce zakrętu na przeszkodę (3) wróciłem z powrotem w siodło, podstawiając mocniej Fleur i lekko ją podnosząc, co miało jej pomóc w pokonaniu obu stacjonat. Tym razem zadbałem o to, by nie skoczyła ze zbyt mocnego tempa, a także by się nie skróciła/nie rozciągnęła przesadnie między przeszkodami. Po poprawnym wejściu w odskok musiałem już tylko pomyśleć o lądowaniu, po którym odpowiednio podparłem Fleur łydkami lub nieco mocniej ściągnąłem łopatki, w rezultacie mieszcząc się między stacjonatami wręcz idealnie. Wobec tego skok nad (4) także zaliczał się do udanych. Zasugerowałem karej lądowanie na lewo i szerokim łukiem okrążyłem pojedynczą stacjonatę, tym samym wyjeżdżając na wprost drugiej linii przeszkód, stacjonaty i oksera tworzących dwie ściany kwadratu.

Despacito · Wysłany: 2019-07-13, 13:41

Obiekt westchnień coś ucichł, więc powiedzmy, że Despowi minęło nadmierne zainteresowanie kobyłą. Nagromadziło się w nim jednak mnóstwo energii, którą uwolnił w momencie zagalopowania, w odpowiedzi na łydkę ruszając mocno pod górę. Uspokojenie go wymagało odrobiny zdecydowania, ale przede wszystkim pewności siebie, bo w gruncie rzeczy nie działo się nic niebezpiecznego. Elizabeth musiała tylko zaakceptować fakt, że jej synek jest trochę silny, a przy tym bardzo wesoły i chociaż mogłoby się zdawać, że już go trochę zmęczyła, to szybko się okazywało, że ma niespożyte pokłady energii. <3
Przy tym wszystkim nie zapominał o najważniejszym, czyli o przeszkodach. Zwiększoną wysokość zauważył jednak dopiero w ostatniej chwili, co od razu wzmogło jego uwagę i sprawiło, że zechciał się postarać. Energicznie odbił się od ziemi i podniósł nogi wyżej niż zwykle, rekompensując tym sobie swoje gapiostwo. Ostrożniejszy był natomiast podczas najazdu na stacjonatę z czerwoną deską, na którą ponownie się zagapił, ale liczył się z większą wysokością, więc nie przeszkodziło mu to w udanym pokonaniu przeszkody. Zdecydowanie się nie bał, ale zdawał się jeszcze polegać na Elizabeth, głównie jeśli chodzi o miejsce odbicia.
Równie dobrze poradził sobie z oboma członami szeregu i dopiero przy drugim powtórzeniu całości napotkał trudności. Mianowicie wydarzyły się przy pierwszym członie szeregu, kiedy to coś mu wyraźnie nie podpasowało - trudno powiedzieć co, prawdopodobnie najazd, co nie było trudne biorąc pod uwagę to, że jeszcze nie potrafił się płynnie skracać, gdy była taka potrzeba. W każdym razie, elegancko wyhamował, niezbyt gwałtownie. Nie robił z tego wielkiej afery i bez nerwów odszedł spod przeszkody, by za chwilę prawdopodobnie powtórzyć najazd, tym razem zakończony udanym skokiem zarówno nad pierwszym, jak i drugim członem.
Po wszystkim przeszedł na chwilę do stępa i rozprostował szyję, parskając.

Elizabeth White · Wysłany: 2019-07-15, 14:59

Odmowa przy drugim najeździe delikatnie ją zdziwiła, ale nie zdążyła zaburzyć jej równowagi. Cóż, mogła się tylko cieszyć, że Despacito nie próbował zrobić tego w bardziej efektowny sposób, bo i tak czuła w plecach, że coś zdążył jej naciągnąć swoim wcześniejszym występem. W każdym bądź razie szybko wzięła go na koło i przy kolejnym podejściu zadbała, by nie wywinął jej podobnego numeru.
Finalnie odpoczywali w stępie, a jej pomocnik zmodyfikował szereg. Tym razem w zamian za okser, stał triplebarre, Wysokość co prawda się nie zmieniła, ale mieli szerzej i to sporo. By ogier nie doznał szoku, pokazała mu ową przeszkodę i wtedy po raz kolejny poprosiła o galop. Jeszcze raz pojechali całą sekwencję i o ile White wcześniej mocno uważała na wspomnianą deskę, to teraz już wiedziała, że z tego patrzenia się nic nie wychodzi, na szczęście. Nie mniej jednak nie straciła całkiem czujności, na wypadek gdyby synalkowi się odmieniło. W każdym bądź razie, dwie pierwsze przeszkody nie powinny przysporzyć im problemów, ale White nie potrafiła przewidzieć jak gniady zareaguje na nową konstrukcję. Zapewniła mu dobry najazd na ów szereg, starając się utrzymać zdrowy, równy i okrągły galop. Zarówno łydkami jak i wodzami ograniczała go na boki, by wyznaczyć równą trasę na sam środek drążków. Po pierwszej przeszkodzie szybko go podniosła i zaczęła przygotowywać do następnego skoku. Podprowadziła ogiera dość blisko, bo forma przeszkody jak najbardziej na to pozwalała i stamtąd zachęciła do oddania skoku, płynnie zgrywając się z nim w locie. Ogólnie założenie było takie, że po udanym skoku nad triplebarrem koniec, więc jeśli wszystko poszło po jej myśli, nagrodziła Despa i pozwoliła mu zwolnić do kłusa, a później również do stępa. Występowali się wystarczająco długo i wtedy zeskoczyła z jego grzbietu, z zamiarem odprowadzenia do stajni.

z/t

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-15, 17:46

Z głośnym westchnięciem ulgi przyjęła chwilę odpoczynku w stępie, bo mimo wszystko te ćwiczenia męczyły ją, fizycznie, jak i psychicznie, bo przecież sama najlepiej by zrobiła wszystko po swojemu, a sama myśl powrotu na parkur mocno ją podekscytowała. Niemniej nie miała przez to sprawiać problemów, będąc posłuszną człowiekowi i podporządkowując się do jego woli. Dlatego też nie próbowała stawiać oporu na sygnał do galopu, mimo że nie zdążyła jeszcze w pełni wypocząć, wewnętrznym okiem już łypiąc na przeszkody, które nie budziły już w niej takich emocji, chociaż dalej nie zdawała się być nimi znudzona. Galopowała lekko i pod górkę, zachowując ten optymalny ruch także przy przegalopowaniu przez drągi, po których płynnie zabrała się do skoku, znowu oszczędzając swoje siły i widowiskowe zapasy. Zaprezentowała natomiast nienaganną technikę samego skoku, składając podwozie i wyciągając nos. Zmiana trasy na okser nieco ją zaskoczyła, ale nie wypadła z ustawienia, dalej sprężyście odbijając się od ziemi i głęboko wyjeżdżając w zakręcie, aby już w nim zaczynać lekko poszerzać ramy. Przed okserem przysiadła lekko na zadzie i oddała mocny skok, zauważywszy wcześniej, że przeszkoda była podwyższona, dlatego teraz była dużo bardziej precyzyjna i nie spowodowała kolejnej zrzutki. Zamiast tego lekko wyciągnęła się nad obiema stacjonatami, już za nimi prostując przody i miękko wracając na ziemię. Tam dostając wolną rękę, znowu wykonała dodanie, oczywiście w miarę zdrowego rozsądku. Mocniej odpychała się zadnimi nogami od ziemi, wykonując nieco bardziej płaskie foule, a wraz ze zbliżaniem się do szeregów odpowiedziała na pomoce od Olivera, skracając się i wracając w bardziej cywilizowane tempo, w nim też dojeżdżając do pierwszych dwóch stacjonat. Nauczona poprzednią zrzutką nie pędziła już tak mocno, dużo uwagi poświęcając w oba skoki, między którymi zdołała zmieścić pełne foule, dzięki czemu pokonała je bezbłędnie, to samo powtarzając z drugim bokiem kwadratu.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-15, 18:49

Pokonawszy pozostałe dwie stacjonaty, które tworzyły drugą parę boków kwadratu, zasugerowałem klaczy lądowanie na lewo. Już w locie spojrzałem w tamtą stronę, a podczas samego lądowania położyłem minimalnie większy nacisk na lewe strzemię, tym samym podpowiadając Fleur nogę, z której mieliśmy kontynuować galop. Poprowadziłem ją raz jeszcze na samotny okser, tym razem proponując nieco krótszy najazd. Wciąż był jednak na tyle wygodny, żebym mógł wyprostować hanowerkę na dwie foule przed oddaniem skoku. Siedząc w siodle, pozwoliłem jej lekko wydłużyć wspomniane dwa kroki galopu, przy czym pilnowałem ją domykając w łydkach i trzymając na kontakcie. Wskazałem jej miejsce odbicia, dając łydkę, po czym podążyłem za jej ruchem przechodząc do półsiadu. W locie oddałem jej rękę, przesuwając ją wzdłuż grzywy. Następnie wylądowaliśmy bezpiecznie po drugiej stronie, gdzie trzymałem się już ściany, jeszcze przez chwilę jadąc galopem. Lekko poluźniłem wodze, pozwalając klaczy opuścić głowę i rozprostować szyję, po czym zwolniłem do anglezowanego kłusa. Poklepałem karą po szyi i rozkłusowałem ją przed przejściem do stępa, w którym całkowicie oddałem jej wodze, trzymając ją za samą sprzączkę. Rozstępowanie ponownie zajęło mi dobre dziesięć minut, po których zsiadłem z karej, podciągnąłem strzemiona i odpiąłem skośnik, żeby mogła wrócić do stajni w komfortowych warunkach. Następnie skierowaliśmy się w stronę wyjścia i spokojnym krokiem udaliśmy się do stajni, po drodze do której zdarzyło mi się jeszcze parę razy zaczepić karą, choćby miziając ją palcami po szyi. zt

Despacito · Wysłany: 2019-07-17, 12:57

Niewiele rzeczy było w stanie go zdziwić, ale ciężko było się temu dziwić, skoro oboje jego rodzice nie należeli do patrzących koni. Stąd też ponownie całkowicie zignorował to, co Elizabeth uznała za potencjalny straszak. Dwie pierwsze przeszkody pokonał bez wahania, po czym znowu stanął oko w oko z szeregiem, tym razem zmodyfikowanym o drugą przeszkodą. Jeszcze przed oddaniem pierwszego skoku zdążył zauważyć, że druga przeszkoda się zmieniła, ale zachęciło go zdecydowanie Elizabeth, za sprawą którego śmiało wszedł w szereg. Pokonawszy pierwszą przeszkodę, lekko wyciągnął foule do tripplebarre'a, przed którym energicznie wybił się w górę. Najwyraźniej zdawał sobie sprawę z szerokości przeszkody, bo mocno wyszedł w górę od kłębu i wyciągnął w skoku szyję, jednocześnie ładnie podnosząc nogi i chyba po raz pierwszy przyzwoicie wyglądał w skoku. Najwidoczniej potrzebował w swoim życiu wyzwań, żeby zdradzać swój potencjał i go rozwijać.
Po udanym skoku zadowolony z siebie lekko podskoczył przodem w galopie, darując sobie jednak dalsze akrobacje, więc Elka mogła odetchnąć... Zwolnił do kłusa, a potem do stępa, w którym już bez dodatkowych atrakcji grzecznie się rozstępował przed powrotem do stajni. zt