Orchard Stable :: Parkur piaszczysty

Nicole · Wysłany: 2019-06-19, 15:08

Dwa czyste i poprawne technicznie skoki nad samotną stacjonatą podbudowały Nicole, która w tym momencie była już pewna, że chce spróbować pojechać ich pierwszy wspólny parkur właśnie na tym treningu. Stępując na długich wodzach, obejrzała jeszcze raz przeszkody układając sobie jakiś plan w głowie. Delikatnie pogłaskała wałacha po szyi, bo faktycznie mu się należała jakaś nagroda. Po kilku minutach, powoli nabrała Bolda na kontakt, dojeżdżając przy tym łydką i od razu skupiła się na jego rozluźnianiu. W tym celu pokręciła jeszcze parę wolt w kłusie zebranym, a kiedy uzyskała zamierzony efekt zagalopowała na wolcie w pobliżu H, na prawą nogę. Prawie całe okrążenie poświęciła uregulowaniu tempa galopu i uczynieniu go tylko na tyle aktywnym, na ile było potrzeba. Zachęcała srokacza do mocnego wchodzenia zadnimi nogami pod kłodę i tym samym uruchomienia zadu, od którego tak naprawdę powinien iść galop. Jako, że jej podopieczny był jeszcze młodziutki i pewnie nie miał tego nawyku, przypominała mu o tym raz po raz, ale bez jakiejś ogromnej presji. Jadąc w pełnym dosiadzie miała nad nim większą kontrolę, ale mimo to zakręt na pierwszą przeszkodę, jaką była koperta, zasygnalizowała kilkoma półparadami. Pamiętając na jak mało doświadczonym koniu trenuje, podręcznikowo wykonała "trzy kawałki tortu" w zakręcie - głowa, łydki oraz na samym końcu delikatne nakierowanie wodzami. Dbając o to, aby nie wyrwał się jej do przodu, najechała na jedynkę, poprzedzoną wskazówką. Ten drąg ułożony na ziemi, miał pomóc przede wszystkim Boldowi, poprawnie wejść w szereg, ale również Nicole która w ten sposób zapobiegła zbyt wczesnemu wybiciu się. Zamknęła go w korytarzu pomocy już przed wskazówką, a nad nią nie wykonała żadnego półsiadu, stanowczo prowadząc go do końca. Dopiero w miejscu które wytypowała na wybicie się, dodała łydki i cmoknęła zachęcająco, sprawnie przechodząc w dostosowany do wysokości półsiad. Przefrunęli dokładnie nad środkiem krzyżaka - w najniższym miejscu mierzącym 65 centymetrów. Tyle samo mierzył też drugi człon szeregu, przed którym amazonka usiadła na moment w siodle. Odległość między przeszkodami wynosiła dwie foule i Hiszpanka nie odpuszczała, zamierzając zrobić tam właśnie tyle. To poskutkowało kolejnym udanym i czystym skokiem, podczas którego Nicole postąpiła tak jak poprzednio, w razie potrzeby oddając mu troszkę więcej wodzy. Mocniej obciążyła także lewe strzemię, akcentując chęć wylądowania na tą nogę. Trzecia w kolejności przeszkoda była okserem oddalonym o cztery foule, mierząca najwięcej na tym parkurze - 75 centymetrów. Przy najeździe na tą przeszkodę, wałach potknął się, ale nie zaburzyło to równowagi blondynki, która przesiedziała to niewzruszona i tym samym pomogła wyzbierać się Boldowi. Kiedy już odzyskał równowagę, pozostało na tyle czasu, aby zobaczył przeszkodę i zareagował na łydki posłane przez kobietę. Dodała je mocniej niż wcześniej, przechodząc też w mocniejszy półsiad i chętniej podążając ręką za pyskiem wałacha. W ten sposób umożliwiła mu prawidłowe wyciągnięcie się nad przeszkodą, a co za ty idzie, pokonanie jej na czysto.

Bold Venture · Wysłany: 2019-06-20, 13:15

Gdyby zdecydowała inaczej, Bold byłby z pewnością zawiedziony bo jedna stacjonata zdecydowanie nie zaspokoiłaby jego entuzjazmu do skakania i treningów skokowych w ogóle. Kiedy jednak krążyli w stępie pośród przeszkód wałach dokładnie się im przyglądał, nie marudząc na stęp, a wręcz przeciwnie, dokładnie się skupiając. Po pewnej chwili przeszedł do kłusa, w zamyśle zebranego, który jak już to było gdzieś wspomniane nie należał do jego ulubionych, jednak Bold starał się, aby spełniał swoją rolę i jakoś w jego wykonaniu wyglądał, zwłaszcza, że wykręcili w tym chodzie kilka wolt, na których przy zachowaniu stałego, aktywnego tempa ładnie i dokładnie się wyginał, a przynajmniej miał nadzieję, że tak to wyglądało. Chyba koniec końców Nicole była z jego pracy w tym ćwiczeniu zadowolona, bo na kolejnej wolcie został poproszony o galop z prawej nogi. Ochoczo przeszedł do tego chodu, chociaż nie wskoczył w niego i nie odpalił jak rakieta. Owszem przyspieszył, ale galop chociaż aktywny, nie był też jakiś szaleńczy i nie powinien wzbudzić u dziewczyny obaw. Natomiast ponieważ często przypominała mu o mocnym wchodzeniu zadnimi kończynami pod kłodę, starał się tak robić i aktywizować zad.
Bolda prawie poniosło gdy w końcu zakręcili na kopertę, ale chłopak postanowił się ogarnąć i przypomnieć sobie, jak i właścicielce, że tak naprawdę jest dość grzecznym i ułożonym koniem. Dlatego będąc czułym na jej pomoce, starał się dać z siebie wszystko podczas najazdu i samego skoku nad przeszkodę. Tak więc całe szczęście go nie poniosło, co im obu znacznie ułatwiło sprawę. Dość ładnie zakręcił na jedynkę, aby w odpowiednim momencie na nią naprostować. Dojeżdżając tuż pod przeszkodę zastrzygł uchem, gotowy znowu się wyrwać i wybić w miejscu które nie koniecznie było dobre ale Nicole też czuwała, więc Boldowi udało się wybić we wskazanym miejscu i wznieść nad kopertę, aby pokonać ją na czysto. Obecność drugiego członu w odległości 2 foule sprawiła, że Bold nie zdecydował się na żadne szaleństwa radości i skupił na tej przeszkodzie. To pomogło im wyjechać dokładnie te dwie foule. Srokacz znowu znalazł się pod przeszkodą, po czym i tym razem "posłuchał" Nicole, wybijając się w miejscu, w którym chciała i wznosząc się nad przeszkodę, aby zgrać się z nią w skoku. Wylądował na lewo i ruszył galopem z tej nogi,
Ruszył na okser z typowym dla siebie, rozsadzającym go i zaraźliwym entuzjazmem, który też niestety był odpowiedzialny za to potknięcie. Bol w końcu nie wytrzymał i fiknął niskiego baranka, który w żadnym razie nie zagrażał tym, że Nicole mogłaby z niego spaść, ale co z tego skoro się przy tym potknął? Jednak czapki z głów dla Nicole, która to przesiedziała i pomogła wałachowi jakoś się pozbierać i ogarnąć, co z kolei zaważyło na tym, że skok nad okserem nie był kompletną klapą. Wręcz przeciwnie, wybronił się, Venture wybił się znowu gdzie trzeba, ładnie wyciągając nad przeszkodą, jakby chciał pokazać kobiecie, że naprawdę, on potrafi!

Nicole · Wysłany: 2019-06-20, 18:01

Nicole często miała do czynienia z agresywnymi lub problematycznymi końmi, dlatego charakter Bolda tym bardziej jej się podobał. Czekało ich jeszcze wiele pracy, ale już teraz zapowiadało się to naprawdę fajnie.
W najeździe na okser srokacz postanowił pokazać ile ma energii, ale trochę mu to nie wyszło. Taka kochana ciapa. <3 Finalnie jednak wyratowali się, a w locie blondynka obciążyła mocniej lewe strzemię, prosząc o pozostanie w galopie na tą nogę. Miękko i ostrożnie wróciła w siodło, mocno trzymając oparcie w strzemionach, w razie powtórki z rozrywki. Pewnie prowadziła podopiecznego, a jako że odległość do kolejnej przeszkody była większa, pozwoliła sobie na poświęcenie uwagi pozostałym czynnościom. Aż do zakrętu próbowała rozluźnić młodego i wrócić do ustawienia sprzed oksera. W zakręcie znów owinęła go wokół wewnętrznej łydki, pilnując aby ani zadem, ani łopatką nie wypadał poza ślad. Prostopadle najechała na znaną im już stacjonatę, nie spodziewając się na niej żadnych problemów, bo w końcu już dzisiaj ją skakali. Przeszkoda zbudowana była z kolorowych drągów, co wcześniej nie przeszkadzało Boldowi. Tym razem jednak, srokacz wyłamał przeszkodę, co mogło być też spowodowane niedopilnowaniem ze strony Hiszpanki. Wychodząca w półsiad Nicole nie zdołała już wysiedzieć niewzruszenie tego wyczynu i zgodnie z prawami fizyki poleciała w przód, lub w bok - w zależności od tego czy uciekł, czy się zatrzymał. W ostatniej chwili uchwyciła się szyi, której kurczowo się trzymała, aż do momentu w którym srokacz się zatrzymał. Wówczas ześlizgnęła się celowo na nogi, cały czas trzymając wodze w ręce i w ten sposób nie uderzając przypadkiem Bolda butami, w próbach powrotu w siodło.
- No wiesz? - mruknęła do niego z pewnym wyrzutem, choć sama nie była pewna kto tutaj zawinił.
Przed ponownym wsiadaniem zerknęła na stacjonatę upewniając się, że nie rozbudowali jej. Następnie podprowadziła Venture pod schodki i mrucząc coś do niego, wsiadła, konsekwentnie go przy tym przytrzymując. Powoli nabrała go na kontakt i najpierw zakłusowała, w tym chodzie pozostając przez całe okrążenie. Kiedy była pewna, że wszystko jest w porządku, zagalopowała na lewo i poprowadziła srokacza na tą samą przeszkodę. Tym razem mocno jechała go dołem, zamykając w pomocach i nie pozwalała zbaczać z wyznaczonej linii. W odpowiednim miejscu mocno dodała łydki, zachęcając go jeszcze cmoknięciem i sprawnie przeszła w półsiad. Oddała mu wodze, podążając nadgarstkami za pyskiem i poprosiła o pozostanie na lewą nogę.

Bold Venture · Wysłany: 2019-06-23, 16:30

No dobrze, że kochana, bo jakby tylko ciapa, to by była obraza majestatu! No może nie majestatu, ale ogólnie obraza.
Poza tym (powiedzmy, że( liczy się efekt końcowy, a efekt był taki, że zdążyli się ogarnąć i wybić tak, aby jako tako tą przeszkodę pokonać. Po lądowaniu ruszył spod przeszkody z lewej nogi, na razie nie próbując żadnych akrobacji. Podczas nieco dłuższego odcinka trasy na kolejną przeszkodę, gdy nieco się uspokoił po ich przygodzie z poprzednią, spokojnie dał się rozluźnić, wracając też do wcześniej wypracowanego ustawienia, aby ładnie wyjechać zakręt. Następnie naprostowali do stacjonaty, którą już dzisiaj skakał i wtedy szło mu jak z płatka. Trudno stwierdzić co więc przesądziło o jego reakcji. Może barwność przeszkody, chociaż ona też nie powinna go zaskoczyć. Tak czy inaczej niby wszystko było dobrze, wałach zdradzał niewielkie objawy nerwowości tudzież niepewności, aby w końcu zamiast prawidłowo zareagować na sygnały od Nicole wyłamał przeszkodę, hamując tuż przed nią i zatrzymując się jak uparte cielę w polu, albo coś w tym rodzaju. Parsknął sam niezbyt z siebie zadowolony, spuszczając nieco łeb i tuląc uszy. Całe szczęście podczas manewru hamowania Nicole nic się nie stało i na przykład nie przeleciała przez przeszkodę, bo dla Bola byłaby to być może dożywotnia trauma. Niektóre konie być może całkiem nie przejmują się wyłamaniami, co jest jeszcze całkiem okej, ale też niezbyt się przejmują, jeśli ich jeździec właśnie przykładowo przeleci przez przeszkodę i sobie coś zrobi. Bold mimo młodego wieku, a może właśnie przez niego i swoje doświadczenia z poprzednim właścicielem, najwidoczniej nie był jednym z tych koni, co więcej mógł być ciut przeczulony na tym punkcie (ale jakoś baranków fikać się nie bał, ach ta logika...)
Na zasłużoną sobie uwagę z jej strony tylko zarżał, jakby mówiąc "no co ci poradzę?" Wciąż w nienajlepszym humorze skierował się pod schodki, z pomocą których Nicole znalazła się na jego grzbiecie, po drodze cierpliwie i z pokorą przyjmując ewentualne przytyki słowne, za to swoje wyłamanie.
Kiedy już jednak blondynka znalazła się na jego grzbiecie ruszył najpierw kłusem przez całe okrążenie parkuru. To pozwoliło srokaczowi trochę puścić w niepamięć to wyłamanie i na powrót się rozluźnić, po czym znowu zagalopował i skierował się na stacjonatę, tym razem zmierzając w jej stronę cały czas odważnie, wspomagany przez dokładne pomoce od dziewczyny. Dlatego tym razem wszystko poszło jak należy, ani kolory drągów ani nic innego nie wzbudziło jego obaw, a co za tym idzie wybił się we wskazanym miejscu, podciągając przednie nogi i ładnie układając się w skoku, aby w końcu pokonać stacjonatę na czysto.

Nicole · Wysłany: 2019-06-23, 19:18

Po udanym skoku wróciła w siodło, lekko przytrzymując też srokacza, chcąc na następną przeszkodę najechać spokojnie i wyeliminować w ten sposób powtórkę z rozrywki. Oczywiście nie chodzi o to, że z wolniejszego najazdu nie da się wyłamać, a o to, że łatwiej nad koniem zapanować. W dalszym ciągu jechała w linii prostej, nie pozwalając mu spływać z wytyczonej ścieżki i równo pilnując łydkami. Już dawno w niepamięć puściła wpadkę na czwórce, dlatego z jej zachowania srokacz mógł wyczytać jedynie pewność i odwagę przed kolejną przeszkodą. To wyłamanie miało jednak wpływ na sposób prowadzenia Bolda przez kobietę, które zmobilizowało ją nie tylko do większej uwagi, ale również do większej dokładności. Dbając o równe tempo galopu wykręciła na szereg kończący parkur. Przed członem A ustawiona była wskazówka, dokładnie taka jak ta przed pierwszą przeszkodą, a dzięki temu że ten szereg razem z pierwszym był połączony, tworzył pewną rodzaju ochronę i utrudnienie spłynięcia przed członem B. Podczas najazdu na stacjonatę, amazonka zamknęła w pomocach Bolda i wysłała mu krótką półparadę. Najechała dokładnie na środek wskazówki, dodając lekką łydkę przed drągiem, a później mocniejszą na wyskok do stacjonaty. W skoku przeszła w półsiad i oddała rękę, prezentując też dobrą postawę. Łokciami nie zrobiła "motylka", a ładnie utrzymała je przy szyi konia. Mocno oparta w strzemionach i wyprostowana, nie zaburzała równowagi wałacha. Niestety zbyt szybko wróciła w siodło, co poskutkowało obciążeniem zadu srokacza i zrzutką górnego, jasnego drąga. Nicole zdawała nie przejmować się tą zrzutką i prawidłowo wysłała podopiecznego do kolejnego skoku. Po lądowaniu przejechała jeszcze kawałeczek prosto, a następnie zakręciła w lewo ciągle utrzymując galop. Stajenny szybko odbudował przeszkodę, dzięki czemu Nicole najechała na ten szereg jeszcze raz, omijając trójkę po lewej ręce. Tym razem obie przeszkody pokonali na czysto i na tym kobieta zakończyła przejazd, stopniowo przechodząc do kłusa. Wykonując żucie z ręki oddała mu wodze i przekłusowała tak dwa kółeczka. Gdy przyśpieszał anglezowała ciężej i wolniej próbując w ten sposób dostosować tempo do siebie. Następnie zwolniła go do stępa i rozstępowała, obficie chwaląc i nawet podając mu smakołyka. Przed wyjazdem z parkuru poluzowała lekko popręg i wierzchem ruszyli do stajni.

z.t

Bold Venture · Wysłany: 2019-06-25, 21:18

Pokonanie przeszkody przy drugiej próbie na czysto ucieszyło Bolda, jednak powstrzymał się przed jakimiś dzikimi akrobacjami, nieco zwalniając, aby po prostej skierować się ku następnemu wyzwaniu. Tempo galopu pozostało aktywne, ale było jednak ciut spokojniejsze, więc Nicole nie miała powodu do narzekania, czy też korygowania go w galopie, natomiast jej pewność pomogła również jemu zapomnieć o wpadce na stacjonacie. Po chwili jazdy po prostej wykręcił lekko na szereg. Dostrzegając szereg Bold odważnie i przynajmniej obecnie bez obaw ruszył na jego pierwszy człon czyli stacjonatę, zamknięty w pomocach przez właścicielkę. Przed przeszkodą leżała wskazówka i naprostował do przeszkody, kierując się właśnie na środek tej wskazówki. Tym razem wszystko poszło jak z płatka, Bold odważnie galopował do przeszkody, nie znajdując sobie w końcowej fazie żadnego powodu do wyłamania, tak więc w odpowiednim miejscu dynamicznie, ale nie w sposób przesadzony się wybił, i tu sielanka się skończyła bo już niemal w końcowej fazie skoku ściągnął górny drąg, co mogło równie dobrze być spowodowane błędem Nicole, co jego brakami. Nie miał jednak czasu na boczenie się, ani załamkę po nieudanym skoku, bo drugi człon był przed nimi. Tym razem już w całkowitym zgraniu i porozumieniu z kobietą dojechał pod przeszkodę, aby wybić się ładnie w prawidłowym miejscu, podczas lotu już o nic nie zahaczając. Następnie pogalopował na wprost, aby w pewnym momencie zakręcić w lewo, kierując się na odbudowaną w tym czasie, dzięki szybkiej reakcji stajennego przeszkodę. I tym razem srokacz chętnie ruszył na przeszkody, nie dając się ponieść energii i entuzjazmowi, co pozwoliło mu na ich pokonanie na czysto. Kiedy po chwili zwolnili do kłusa nie spotkało się to ze strony wałacha z żadnymi protestami, czy oporami, chętnie przeszedł w dół, zostając wciąż w aktywnym tempie ale nigdzie nie pędził. Chętnie też szedł łbem do przodu i w dół, mieląc od niechcenia wędzidło w pysku i tak przejechali dwa okrążenia, aby przejść do stępa. Venture stępował nawet z zadowoleniem, głównie przez pochwały i smakołyka, które serwowała mu Hiszpanka. Na koniec Nicole poluzowała mu popręg i opuścili parkur, kierując się w stronę stajni.
zt

Beatrix · Wysłany: 2019-06-27, 21:15

Przyszłam z Gamebreakerem na jeden z parkurów, na którym chwilowo nie było tłumów, a pogoda zachęcała do pracy na świeżym powietrzu. Po wejściu na parkur, na którym stały na razie same drągi oprowadziłam ogiera po obiekcie, po czym zatrzymałam go koło schodków. Poprawiłam sprzęt, odpowiednio dociskając popręg. Kiedy upewniłam się, że Game stoi w miejscu korzystając ze schodków znalazłam się na jego grzbiecie. Właściwie pierwszy raz na końskim grzbiecie od przyjazdu z Argentyny, ale cóż poradzić, moja niechęć do ogarnięcia czegokolwiek miała nawet swój urok. Zaraz też odesłałam go do stępa z pomocą dodanych łydek, obserwując uważnie jego reakcję na pomoce, bo w końcu wcale się nie znaliśmy. Dałam mu luźną wodzę, zachęcając też do zejścia łbem w przód i w dół, starając się uzyskać u Gamebreakera to rozluźnienie, i jeżeli ogier nie usiłował na starcie gdzieś gnać i to rozluźnienie miał, to mogłam być zadowolona. Wykorzystałam jednak też te kilka chwil w swobodnym stępie, aby niejako na nowo się wdrożyć i poczuć pewniej na grzbiecie młodego, a wtedy on też poczuje się pewniej niosąc mnie na swym grzbiecie. Dlatego przez kilka minut okrążaliśmy w ten sposób parkur. Może dla niego to było nudne, ale ja po prostu potrzebowałam tej chwili. Nie ingerowałam też szczególnie w stęp Gamebreaker'a o ile poruszał się jakimś zrównoważonym tempem i się nie spinał. Po kilku okrążeniach przestałam wystawiać jego cierpliwość na dalszą próbę i stopniowo nabrałam wodze na kontakt, chcąc wypracować odpowiednie ustawienie, powoli zachęcając go do większego zaangażowania. Zaraz odbiliśmy na przekątną, na której pilnowałam, aby poruszał się po linii prostej z pomocą łydek. Zjechaliśmy z przekątnej i po kilku krokach znowu odbiliśmy w stronę środka parkuru, tym razem na sporym kole.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-01, 20:21

Przyszedłem z Fleur na parkur, na którym trenowałem przed przerwą. Podobny zestaw przeszkód i drągów miałem zamiar wykorzystać w pracy z hanowerką, chociaż poziomem przewyższała swojego poprzednika. Nie uważałem jednak za konieczne skakać pod niebo na obcym koniu. Znacznie rozsądniejsze wydawało się spokojne zapoznanie się, tym bardziej, że Fleur podobno niewiele robiła w ostatnim czasie.
Towarzyszył nam mój pomocnik, którego głównym zadaniem było podnoszenie drągów. Póki co mógł więc liczył na wolne.
Zatrzymałem się z Fleur obok schodków, przełożyłem wodze przez jej głowę, raz jeszcze podciągnąłem popręg (jeśli była taka możliwość) i trzymając wodze napięte, wsiadłem na karą ze schodków. Jeśli grzecznie poczekała, pochwaliłem ją krótko i złapałem wodze w obie ręce, po czym dałem karej łydkę do stępa, kierując ją na drugi ślad.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-01, 21:27

Całą drogę zachowywała się dość spokojnie, jedynie czasami rozglądając się za innymi końmi, które znała z padoku czy korytarza stajennego. Nie utrudniała bardzo pracy Oliverowi, już na parkurze delikatnie szturchając go w ramię nosem. Miejsce, choć dawno niewdziane, nie było jej kompletnie obce i nie wydawała się być bardzo ożywiona przybyciem tutaj. Stanąwszy przy schodkach, pozwoliła na wejście na swój grzbiet bez zbędnych ekscesów, jedynie na dopinanie popręgu na moment kuląc lekko uszy, które jednak wkrótce skierowała do przodu, aby po sygnale ruszyć stępem, dość energicznym, z głową nisko uniesioną, ogonem leniwie obijając o swoje boki. Ciągle pozostawała też wyczulona na wszelkie polecenia od jeźdźca, choć jednocześnie była też mocno zainteresowana otoczeniem i dźwiękami ją otaczającymi.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-01, 22:33

Podczas kilku pierwszych minut jazdy nie chciałem za wiele od Fleur. Pozwoliłem jej iść na nisko opuszczonej, długiej szyi, wodze trzymając co prawda na kontakcie, ale wystarczająco długie, by było to możliwe. W łydkach prowadziłem ją po wyznaczonym śladzie, w dodatku egzekwując energiczny krok, a dosiadem nienachalnie dojeżdżałem klacz do ręki. Poświęciłem ten czas na to, by wczuć się w ruch karej, a jej pozwolić na wstępne rozprostowanie nóg po wyjściu z boksu. Dopiero po upływie wspomnianych paru minut skróciłem lekko wodze, używając przy tym łydki, by zgrabnie skrócić hanowerkę i nie dopuścić do sytuacji, w której jedynie zaokrągliłaby sztucznie szyję i usztywniła się w tym miejscu. Nie zmieniając tempa, zacząłem się kręcić po całym parkurze, ustawione na nim przeszkody wykorzystując do kreślenia wokół nich wolt i wężyków. Za każdym razem, gdy zakręcałem, wyginałem Fleur w łydkach, nie tracąc kontaktu na zewnętrznej wodzy, która zapobiegała wypadaniu łopatki z łuku. Jeśli przypadkiem klacz była nieobecna na zewnętrznej wodzy, to pierw zaprosiłem ją na nią, "spychając" wewnętrzną łydkę, aż delikatnie się oparła na wodzy, co później znacznie ułatwiło pokonywanie wszelkich zakrętów. Po pewnym czasie zmieniłem kierunek ruchu, na chwilę prostując Fleur w celu przestawienia pomocy i na drugą stronę podobnie ją gimnastykowałem, na sam stęp chcąc przeznaczyć około piętnastu minut całej jazdy.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-02, 18:43

Mimo chwilowego rozkojarzenia była w stanie utrzymać aktywny, energiczny stęp, na razie oczywiście ani myśląc o jakimś zaangażowaniu zadu czy bardziej intensywnej pracy na kontakcie. Z głową w chmurach w pierwszym odruchu nieznacznie się spięła w odpowiedzi na zbieranie i skracanie wodzy, ale ostatecznie weszła głową w wyższe ustawienie, nos trzymając lekko przed pionem i nieśmiało zaokrąglając szyję, dzięki czemu miała szansę lekko rozluźnić te partie mięśni. Niemniej mimo tego krótkiego spięcia nie wypadła z rytmu i utrzymała jego poprzednią jakość, wraz z wykręcaniem pierwszych figur zaczynając nabierać nieco więcej ufności do ręki mężczyzny, o czym świadczyło mocniejsze przeżuwanie kiełzna i opieranie się na nim. Gięła się dość słabo, biorąc pod uwagę jej zastanie i dłuższą przerwę, ale zdecydowanie nie dało jej się zarzucić braku zaangażowania, bowiem wystarczyło kilka powtórzeń, aby poprawić stan jej wygimnastykowania. Po zmianie kierunku także dało się dostrzec pozytywną zmianę, starała się wpisywać w wszelkie postawione przed nią figury i kształty, miękko ulegając wewnętrznej łydce, wokół której się wyginała.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-03, 12:49

Zdecydowanie dało się odczuć to zastanie, więc nie potraktowałem rozgrzewki po łebkach. Przed samym zakłusowaniem spróbowałem jeszcze powyginać Fleur na zewnątrz podczas jazdy po łuku, a więc odwrotnie niż normalnie, co czasem przynosiło fajne efekty. Kara wyraźnie się rozluźniała wraz z upływem czasu, więc gdy minęło wspomniane piętnaście minut, nie miałem już żadnych oporów przed tym, by zakłusować. Pierw jednak zatrzymałem ją na chwilę i sprawdziłem popręg, który podciągnąłem, jeśli była taka potrzeba; niektóre konie lubiły spuszczać z siebie 'powietrze' dopiero po paru minutach stępa pod siodłem.
Zdecydowawszy się na zakłusowanie, przygotowałem Fleur na przejście krótką półparadą, po czym dałem jej łydkę do kłusa, w którym zacząłem anglezować. Od początku starałem się o aktywne, żwawe tempo kłusa, łydką podganiając zad hanowerki jeśli była taka potrzeba. Na ręce wciąż oferowałem jej elastyczny, przyjazny kontakt, który zachęcał do oparcia się i współpracy. Gdy tylko dogadałem się z koniem w kwestii tempa, wprowadziłem pierwsze ćwiczenia, które zawierały też elementy typowe ujeżdżeniowe. Lubiłem z nich korzystać w pracy z końmi skokowymi, zwykle spotykając się z bardzo satysfakcjonującymi rezultatami. Zabrałem Fleur na koło o średnicy piętnastu metrów, prowadząc ją na zewnętrznej wodzy, a wewnętrzną subtelnie prosząc o nieco mocniejsze wygięcie wokół łydki, która leżąc na popręgu, zginała klacz w kłodzie. Zewnętrzną łydką kontrolowałem natomiast tor, po którym poruszał się zad hanowerki, tym samym pomagając jej we właściwym wpisaniu się w łuk. Po zamknięciu koła jednak nie wróciłem na ścianę, tylko płynnie rozpocząłem kolejne "okrążenie", tym razem dodając spychające działanie wewnętrznej łydki. Odsunąłem też nieznacznie zewnętrzną wodzę od szyi, tym samym tworząc klaczy przestrzeń, w którą mogła ustąpić, innymi słowy robiąc ustępowanie od łydki na kole. Po zamknięciu go wróciłem na pierwszy ślad i wyprostowałem Fleur, by przy najbliższej okazji zjechać na linię ćwiartkową i tym razem zrobić ustępowanie do ściany, na bardzo krótkim odcinku, na którym jednak pilnie egzekwowałem od klaczy krzyżowanie kończyn, nie pozwalając jej też przy tym zwalniać.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-03, 14:30

Jak na typowego skokowca Fleur nie dało się odmówić też umiejętności ujeżdżeniowych, może nie na zaawansowanym poziomie, ale w zupełności satysfakcjonującym. Jej aktualne problemy i niedociągnięcia wynikało jedynie z dłuższej przerwy, a nie lenistwa, bo tak jak nie należała do koni nadpobudliwych, to nie dało jej się zarzucić ociągania się. W tym przypadku też próby wygięcia jej w drugą stronę okazywały się słabe w efektach, kiedy to nie była w stanie zrozumieć intencji za pierwszym podejściem i próbowała poruszać się w kierunku wygięcia. Jedynie chwila cierpliwości i wytrwałości umożliwiły jej odnalezienie się w tej sytuacji i znaczną poprawę, kiedy to gięła się już dużo bardziej naturalnie, dzięki czemu też zyskiwała więcej rozluźnienia. Zatrzymała się bez zawahania, choć podciąganie popręgu nie było potrzebne, gdyż raczej przy nim nie kombinowała i nie próbowała na siłę się nadymać.
Półparada wyrwała ją z letargu, natomiast zakłusowanie wykonała płynnie z miejsca bez poprzedzającego rozpędzania się, już od pierwszych kroków narzucając sobie aktywne tempo. Jej krok był sprężysty i elastyczny, miękko niosła go na swoim grzbiecie, zaczynając też nieco bardziej angażować zad, co dało się zauważyć przez mocniejsze wykraczanie tyłów pod kłodę czy lekkie obniżenie. Wjechawszy na obszerne koło, nie straciła na prędkości, tym razem dużo łatwiej naśladując kształt okręgu, który starannie zakreśliła przy wygięciu adekwatnym do promienia. Ustępowanie na kole najpierw potraktowała dość lekceważąco, niewiele uwagi przykładając do tego, aby krzyżować nogi, więcej uwagi poświęcając wygięciu się w kierunku przeciwnym do jazdy. W porę jednak została upomniana, co wystarczająco zmotywowało ją do poprawy, widocznej w szczególności na ustępowaniu z linii ćwiartkowej, gdzie poza krzyżowaniem kończyn zachowywała też adekwatny ruch do przodu i w bok, łagodnie ulegając naciskowi wewnętrznej łydki.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-07-03, 16:12

Ustępowania na kole czy do ściany wykorzystałem jeszcze parokrotnie podczas rozgrzewki w kłusie, nie zapominając przy tym o najważniejszym, czyli o tym, żeby rozgrzewać konia równomiernie, a więc na obie strony. Kierunek zmieniałem najczęściej przez przekątną, dodając wtedy jeszcze jeden element, jakim było wydłużenie wykroków w kłusie. Zamykałem wtedy klacz w łydkach, impulsem płynącym z nich zachęcając ją do stawiania szerszych kroków, w czym miał udział także dosiad. Chociaż cały czas anglezowałem, to gdy otwierałem się mocniej w biodrach, dla hanowerki powinien być to sygnał do dodania. Ręka elastycznie współpracowała z końskim pyskiem, więc naturalnie przesunęła się wtedy lekko w przód, zostawiając Fleur więcej miejsca z przodu i nie krępując jej ruchów.
Gdy ruch hanowerki stał się wyraźnie lżejszy i bardziej sprężysty w wyniku wykonywanych ćwiczeń, postanowiłem na chwilę przerwać kłusowanie. Po ostatnim wykonanym ustępowaniu i powrocie na ścianę zwolniłem do stępa i delikatnie poluzowałem wodze, pozwalając Fleur przez chwilę odsapnąć. Dopiero gdy minęło pół minuty, ponownie nabrałem wodze na kontakt i po paru krokach stępa zakłusowałem raz jeszcze. Przy najbliższej sposobności zagalopowałem, dajmy na to na prawo, siadając w siodle i po półparadzie cofając zewnętrzną łydkę za popręg, od której to dałem klaczy sygnał do galopu wraz z wypchnięciem z bioder.

Fleau de Baian · Wysłany: 2019-07-03, 19:19

Powtórzenia w jej przypadku zdawały się być zbawienne, kiedy wraz z każdym kolejnym dało się zauważyć pozytywne zmiany w jej pracy. Przede wszystkim była dużo bardziej skupiona na jeźdźcu, a przy tym zwyczajnie szczęśliwa z możliwości ruszenia się w sposób nieco bardziej wymagający niż karuzela czy padok. Także dodania na przekątnych wykonywała jak najbardziej poprawnie, optycznie wydłużając swoją sylwetkę, a więc i krok, miękko niosąc Olivera na swoim grzbiecie z zamaszystymi wymachami nóg i zauważalną fazą zawieszenia, a także lekkością i intensywnym żuciem kiełzna. Przy tym też nosem wędrowała nieco bardziej do przodu, rozciągając i rozluźniając mięśnie grzbietu i szyi, której najwyższym punktem stała się potylica. W trakcie ostatniego ustępowania wykazywała się już bardzo płynnym ruchem bez nadmiernego przegięcia w którąkolwiek stronę, co wymagało od niej sporo skupienia i dlatego z chęcią przyjęła chwilę na odpoczynek w stępie. Parsknęła głośno przez szeroko rozwarte nozdrza, chociaż nie zdawała się być zmęczona fizycznie, a bardziej fizycznie, więc nie oponowała bardzo przed powrotem do kłusa, a już wkrótce zagalopowaniem. Wbrew pozorom nie towarzyszyły temu żadne radosne ekscesy - weszła w ten chód z lekko wyciągniętą pierwszą foule, zaraz jednak zaokrąglając swój krok i uśredniając jego prędkość.