Orchard Stable :: Parkur piaszczysty

Peter Pan · Wysłany: 2018-09-03, 20:25

Klepanie również było jakąś formą nagrody, więc Piotrek zrozumiał przekaz. Nie był to jego ulubiony sposób nagradzania, ale w tym momencie nie było to istotne. Liczyło się zaznaczenie pozytywnego momentu.
Wykorzystał czas na przerwę, łapiąc podczas niej oddech i nieco odpoczywając od myślenia. Takie przerwy były szczególnie istotne w pracy z Piotrusiem, który dość łatwo ulegał znudzeniu. Zaproponowane przez Letizię przejścia były zajmującym zadaniem, ale nie przerastającym możliwości ogiera. Nie zawsze wychodziły mu one idealnie, nawet jeśli wykazywał się szybką reakcją. Jego największym problemem było mianowicie zachowanie równowagi, zwłaszcza podczas przejść w dół. Było to widoczne szczególnie podczas przejść do stój z kłusa, ale też z kłusa do stępa, kiedy to równowaga Kremika przechodziła z tyłu na jego przód. Wystarczyło go jednak solidnie podeprzeć łydką podczas przejścia, żeby uniknąć tego błędu, dość rażącego, bo i utrudniającego płynne przejście w górę. Tak czy inaczej, doskonale przejść dobrze go rozbujało i zaczął żywiej iść kłusem, co wynikało przede wszystkim z lepszej pracy zadu. Stanowiło to dobrą bazę do kolejnego ćwiczenia, jakim była łopatka do wewnątrz. No... Nie był to łatwy temat dla Piotrka, który był raczej mało elastyczny. Potrafił jednak takie podstawy, więc rozumiał, czego oczekuje od niego kobieta. W momencie, w którym poprosiła go o wykonanie łopatki, oddał jej swój przód, schodząc nim do środka. Pozostał także lekko wygięty wokół jej wewnętrznej łydki, nie przesadzając z siłą, z jaką tego dokonał. Jedynym, czego można było się przyczepić, była płynność wykonywanego ćwiczenia - prawdopodobnie za sprawą równowagi, ogierowi ciężko było się nieść i nie tracić impulsu, co było przecież bardzo istotne w tym ćwiczeniu. Jednak powtórki na króciutkich dystansach dobrze mu służyły, w końcu nie bez powodu mówi się, że praktyka czyni mistrza... Z czasem także to zadanie zaczęło wyglądać coraz lepiej, choć widocznie się męczył podczas wykonywania tego ruchu.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-09-20, 23:36

/Przyjmę, że jest pusto, skoro od dawna nie było żadnych postów.

Przyszedłem z Ophelią na piaszczysty parkur, korzystając z uroków odchodzącego lata, które w tym roku wyjątkowo nas rozpieszczało. Plac był już wstępnie przygotowany przeze mnie pod nasz dzisiejszy, jakby nie patrzeć zapoznawczy, trening. Stanąłem z Ophelią przy schodkach, przy których opuściłem strzemiona, podciągnąłem popręg i dopiero wtedy dosiadłem siwej ze schodków, uważając, by nie kręciła się podczas wsiadania. Jeżeli zdołała grzecznie poczekać, pochwaliłem ją głosem i głaskaniem po szyi, po czym dałem łydkę do stępa, w którym stopniowo nabrałem wodze na kontakt. Od początku wymagałem od siwej aktywnego marszu, który był podstawą absolutnie wszystkiego - bez tego nawet nie miałem co myśleć o rozluźnieniu anim tym bardziej o stawianiu większych wymagań. Parkur był spory, a że byliśmy sami, to wykorzystywałem całą jego dostępną przestrzeń, często zmieniając kierunki czy kręcąc się wokół przeszkód, wyginając przy tym klacz w łydkach.

Ophelia · Wysłany: 2018-09-23, 11:32

Obszernie kroczyła u boku mężczyzny, cały czas mierząc wzrokiem otaczający ją teren, który wydawał się jej nad wyraz ciekawy. Będąc już na parkurze, kobyłka stanęła przy schodkach i po prostu czekała na dalszy ciąg wydarzeń, opuszczając delikatnie łeb. Podciągnie popręgu niezbyt jej się podobało, więc skuliła uszy i wygięła szyję w stronę Olivera, trącając go mocniej pyskiem. Wyprostowała się jednak podczas wsiadania i już bez sprzeciwień przyjęła go na swoim grzbiecie, nie pozwalając sobie na ruszenie bez wcześniejszej łydki. Poproszona o aktywny stęp utrzymywała żywe tempo, czasami przechodząc do kilku kroków kłusa, co z pewnością nie umykało jeźdźcowi. Chętnie wyginała się na wszelakich łukach, stopniowo się rozciągając. Zasadniczo Ophelia była skupiona na zawodniku, ale gdy tylko coś zadziało się w tle, to chwilowo rozpraszała się, tracąc zainteresowanie Oliverem.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-09-23, 13:01

Ilekroć próbowała przejść do kłusa, natychmiast wstrzymywałem ją dosiadem, "łapiąc" udami i spinając mięśnie krzyża. Natomiast jej słabą koncentracją raczej się nie przejmowałem - za każdym razem, gdy widziałem, że jej uwaga umyka w innym kierunku, przypominałem jej o sobie delikatną półparadą. Podczas stępa próbowałem zaprosić ją do ręki, dojeżdżając do niej dosiadem; oferowałem Ophelii przyjazny i elastyczny kontakt, który powinien zachęcić ją do oparcia się na ręce, choć niewykluczone, że mogłem nie uzyskać idealnego efektu, bo np. nie pasowało jej wędzidło, które dziś wziąłem na próbę. Z młodymi zawsze było pełno niewiadomych i na dobrą sprawę, każdemu pasowało co innego.
Po takim wstępnym rozgrzaniu w stępie, który zajął nam blisko piętnaście minut, zakłusowałem na śladzie. Podczas przejścia uważałem, by Ophelia nie uciekła od kontaktu - wybrałem więc moment, kiedy była skupiona, a samo przejście poprzedziłem dodatkowo rozluźniającą półparadą. Zaczynając anglezować, pozwoliłem klaczy iść przed siebie swobodnym kłusem, którego aktywności pilnowałem równie mocno, co w stępie. I tak samo jak na początku jazdy, nie trzymałem się tylko i wyłącznie ściany, ale również jeździłem po kołach (o średnicy dwudziestu metrów) i zmieniałem kierunki, pamiętając jednak o tym, by dość często prostować siwą podczas jazdy na wprost. Miała jeszcze czas na ogarnięcie się, więc byłem wyrozumiały w kwestii ewentualnych problemów, starając się im jednak zaradzić już u podstaw.

Ophelia · Wysłany: 2018-09-24, 13:04

Nie walczyła z nim, odczytywała jego intencje i pomoce wytrzymujące, finalnie pozostając cały czas w stępie, nie mając możliwości zmiany chodu na wyższy dzięki sprawnej i szybkiej reakcji Olivera. Mężczyzna radził sobie również z kwestią rozkojarzenia siwki, półparady bowiem wzmogły jej skupienie na jeźdźcu, na co wskazywało między innymi skierowanie uszu w tył i przerzucie wędzidła.
Nie miała problemu z zaakceptowaniem oferowanego przez niego kontaktu, nie uciekała od niego, dodatkowo zachęcona do tego dosiadem. Oparła się delikatnie na wędzidle, aczkolwiek nie uwieszając na wodzach i pozostając w równowadze, także coraz bardziej rozluźniając niektóre partie swojego ciała jak np. grzbiet.
Przeszła z przyjemnością do kłusa, od razu obierając sobie aktywne tempo wyegzekwowane przez Olivera. Przez swój wiek i jeszcze niezbyt duże doświadczenie miała niekiedy problemy z zachowaniem równowagi głównie w chodach wyższych od stępa, co owocowało przenoszeniem ciężaru ciała przód i słabą pracą zadu. Jeśli chodzi o wszelakie figury, to gięła się od łydek i nie zatracała tempa, traktując wygięcia jako świetne urozmaicenie od poruszania się po śladzie. Szybko łapała nowe rzeczy i wykazywała się inteligencją, ale nie była wolna od błędów i niedopracowań.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-09-24, 18:11

Były to typowe problemy dla młodych koni, więc wcale mnie to nie martwiło. Widząc, że klacz ma problem przede wszystkim z zachowaniem równowagi, pomagałem jej w zachowaniu jej. Anglezując, dość wyraźnie siadałem w siodle, zaś wstając, stosunkowo mocno wychodziłem biodrami w przód, choć wcale nie wysoko. Jednocześnie pilnowałem w łydkach aktywności, i właśnie tym sposobem motywowałem Ophelię do uruchomienia zadu. Z czasem włączyłem w jazdę przejścia, które również sprzyjały załagodzeniu tego problemu. Przechodząc z kłusa do stępa, podpierałem siwkę łydkami, by zapobiec właśnie uwalaniu się na przodzie. Zarówno podczas przejść w dół, jak i w górę, stosowałem półparady, które zapobiegały usztywnianiu się.
Gdy Ophelia była już wstępnie rozgrzana, zarządziłem chwilę przerwy w stępie na dłuższej wodzy, choć wciąż na kontakcie. Kołyszącym ruchem bioder podążałem za ruchem siwej, pozwalając jej na swobodny stęp, po którym znowu skróciłem wodze, prosząc o trochę wyższe - ale wciąż robocze - ustawienie. Po chwili stępa ponownie zakłusowałem i po złapaniu rytmu, pokazałem siwej dwa zestawy drągów, wokół których dotąd jedynie się kręciliśmy. Każdy z zestawów liczył po 3 drągi - jedne były ustawione wąsko, a drugie szeroko. Najeżdżając na te pierwsze, wyprostowałem klacz w łydkach, zaś z wodzy utworzyłem niejaki korytarz, w pomocach pilnując by Ophelia nie zaczęła między nimi pływać. Wycelowałem w sam środek drągów, przez które klacz powinna przejść stawiając krótsze kroki. Chcąc jej pomóc, ściągnąłem lekko łopatki i nieco ciężej siadałem w siodle, prowokując ją do skrócenia kroku.
Natomiast gdy zwróciłem ją ku szerzej rozstawionym drągom, łydkami zachęciłem Ophelię do wydłużenia ram. Byłem jednak gotów na błędy, przynajmniej w początkowej fazie ćwiczenia, jeśli nie było ono znane siwce. Wcale by mnie nie zdziwiło, gdyby pierw próbowała je w ogóle przeskoczyć, wszystkie na raz, ale to już pozostawiam userce. :lol:

Ophelia · Wysłany: 2018-09-25, 17:15

Oliver pomagał jej w odnalezieniu równowagi, gdy tylko ja gubiła, jednocześnie pilnując dążności klaczy do przodu. Ophelia potrzebowała jeszcze sporo czasu, aby wzmocnić mięśnie i uzyskać siłę potrzebną do prawidłowego niesienia się. Na razie rozwijała się prawidłowo i regularnie trenowała, cały czas się rozwijając, więc zaistniały problem powinien wraz z upływem czasu zniknąć. Nie pozostawała już tak bierna zadem, bardziej angażując go w prace i tym samym mocniej wkraczając nim pod kłodę. Anglezowanie mężczyzny dodatkowo zachęcały do uniesienia i zaokrąglenia grzbietu, nie zapominając o rozluźnieniu. Powoli się w tym wszystkim odnajdywała, bardziej starając się podczas treningu.
Wraz z powtarzalnością przejść szło jej coraz lepiej, eliminując w jakimś stopniu obciążanie tych przodów podczas powrotu do stępa. Przejścia w górę wyglądały u niej nieco chaotycznie, brakowało im płynności, bo nawet pomimo stosowania półparad siwa zbytnio nakręcała się na okazję zmienienia chodu na wyższy. Zaistniała widoczna potrzeba dopracowania tego typu ćwiczeń w przyszłych treningach, co Oli z pewnością zauważył.
Przeszła do stępa i parsknęła przeciągle, wciąż poruszając się aktywnie do przodu, po takiej rozgrzewce nie rozglądając się już na boki i tym samym będąc bardziej przepuszczalna. Powróciła na wyższe ustawienie, bardziej zaokrąglając szyję i układając ją tak, że potylica stanowiła najwyższy punkt jej ciała. Po przebytej przerwie zakłusowała i przyjrzała się zaprezentowanymi drągami, z początku będąc do nich nastawiona sceptycznie. Najeżdżając wiec na pierwszy zestaw, próbowała kombinować, uciekając nieco w bok, jednak ostatecznie podejmując się przejścia. Chcąc nie chcąc musiała skrócić krok, tak aby wpasować się i nie naruszyć ustawienia drągów. Dziarsko unosiła nad nie nogi, strzegąc się ich jak ognia, już od najmłodszego mając do nich szacunek, głównie przez przebyte zrzutki, które nie były da niej najprzyjemniejszymi przeżyciami. Co do drugiego podejścia, Ohelia zachęcona do poszerzenia kroku bardziej przyspieszyła, niż rzeczywiście się wyciągnęła i będąc już bardziej pewna siebie, nakręciła się na te drągi. Z pewnością chciała i mogłaby spróbować skoczyć, gdyby nie fakt, że niefortunnie potknęła się, dość mocno wytrącając się tym samym z równowagi. Zdekoncentrowana i nieco zaskoczona takim zdarzeniem klacz prędko uniosła szyję i niezbyt dbale wykonała ćwiczenie, będąc niezbyt zadowolona po głośnych puknięciach drągów.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-10-07, 19:51

Najeżdżając na pierwszy zestaw drągów, domknąłem klacz ze strony, w którą próbowała spłynąć. Tym samym uchroniłem ją przed tym, choć zapewne zaburzony najazd miał wpływ na rytmiczność wykonanego zadania. Mimo wszystko zostało wykonane dobrze, więc pochwaliłem krótko Ophelię głosem, zanim zmierzyłem się z rozczarowaniem przy kolejnym ćwiczeniu. Jak to mówią, raz na wozie, a raz pod wozem... :lol:

Niewiele mogłem poradzić na potknięcie się klaczy w ostatnim momencie, więc gdy poleciała w przód, odruchowo podparłem ją w łydkach i pomogłem się podnieść. Gdy już wyszliśmy z opresji, czyli minęliśmy ostatni drąg, bez słowa wjechałem na duże koło, na którym chciałem uspokoić Ophelię i z powrotem postawić ją na pomocach. Dopiero gdy była gotowa na powtórkę, ponownie najechałem na drągi, przykładając dużą wagę do zachowania właściwego tempa. Jeśli kolejnym razem się udało, nie zapomniałem o nagrodzie, a potem wykonałem to ćwiczenie jeszcze parę razy - oczywiście na oby dwóch zestawach drągów, nie zapominając też o zmianie kierunku, by wykonać ćwiczenie na obie ręce. Po takim wstępie przeszedłem do stępa, na czas przerwy zachęcając klacz do lekkiego obniżenia i wydłużenia szyi. Pozwoliłem jej na złapanie oddechu przed kolejnym etapem treningu, jakim było zagalopowanie. Pierw jednak przeszliśmy ponownie do kłusa, i dopiero gdy poczułem, że Ophelia jest gotowa, wykonałem zagalopowanie na lewo, przesuwając prawą łydkę za popręg, a lewą dociskając do boku klaczy. Towarzyszyło temu również wypchnięcie z bioder, choć tuż po uzyskaniu przejścia, przeszedłem do półsiadu, na początek chcąc pozwolić klaczy na swobodny galop po ścianie.

Jessie · Wysłany: 2018-10-15, 17:25 **Tytuł**: Hodowca

Ukryj:

/Wracając do treningu z Bloo...

Kończąc rozgrzewkę przed skokami, po galopie przeszła do kłusa i poprosiła srokatego o żucie z ręki na kole. Dopiero wtedy przeszła do stępa, dając mu chwilę przerwy na długiej wodzy, podczas której wymagała jednak aktywnego marszu.
Na dzisiaj zaplanowała dla Bloo prostą gimnastykę, która powinna im pomóc odnaleźć się po przerwie od współpracy ze sobą. Były to dwa osobne szeregi gimnastyczne przeszkód, w których miała się zmieniać jedynie wysokość. Pierwszy z nich miał służyć rozskakaniu się - zbudowany z dwóch krzyżaków na skok wyskok, stacjonaty po jednej foule przerwy oraz oksera po kolejnych dwóch foule, nie był zbyt duży i pozwalał na złapanie rytmu i wyczucie się przed przejściem do trudniejszego ćwiczenia.
Ponownie zakłusowała, dając sobie i ogierowi chwilę na przygotowanie się. Gdy był już postawiony na pomocach, chętny do ruchu naprzód i przepuszczalny, zawodniczka kłusem najechała na wspomniany szereg, prostując konia w pomocach. Przypilnowała aktywnego tempa w łydkach, nie pozwalając Bloo zwolnić przed wejściem w szereg, ani też przyspieszyć. W odpowiednim do tego miejscu posłała go do skoku, przechodząc w nieduży półsiad z oddaniem ręki. Chwilę później już musiała się lekko wycofać ciałem i podeprzeć konia łydką, by oddał następny skok, zaś po nim dopilnowała pozostania w galopie i po jednej, standardowej foule galopu, znowu ścisnęła boki srokatego łydkami. Starała się za nim nadążać, bo choć na ogół nie miała z tym problemu, to po przerwie w skokach mogła jednak niechcący zostawać z ręką. Niemniej była to kwestia rozskakania się, więc jeśli na tym etapie pojawiały się jakieś błędy, była gotowa je poprawić. Pokonawszy stacjonatę, niezależnie od efektu, wróciła w siodło i doprowadziła Bloo do oksera, prowadząc go w korytarzu utworzonym z wodzy. Znowu wskazała mu miejsce odbicia, a lądowanie wykończyła na prawo, po paru foule wracając do kłusa by powtórzyć szereg na drugą rękę, o ile oczywiście wszystkie drągi zostały na swoim miejscu.

Ophelia · Wysłany: 2018-10-21, 16:23

Po nieudanej próbie wykonania ćwiczenia wjechała na koło, przez chwile nerwowo szastając lekko uniesionym ogonem. Spięcie klaczy nie trwało zbyt długo, ostatecznie wyciszając się i stając się znów gotowa do kontynuowania treningu. Teraz, podczas najazdu na drągi stała się bardziej ostrożna i czujna, bardziej respektując i słuchając pomocy Olivera, co za tym szło, nie popełniając tego samego błędu drugi raz. Wyciągnęła się nad drągami, wysoko unosząc młodzieńcze nóżki, co z pewnością było przez zawodnika wyczuwalne. Pochwała oczywiście jej nie umknęła, może nawet bardziej motywowała do pracy. \Wraz z powtarzaniem ćwiczeń Ophelia radziła sobie coraz lepiej, chociaż wciąż nie pozostawała od drobnych błędów.
Przeszła do stępa i przeciągle parsknęła, jednocześnie korzystając z luźniejszej wodzy i rzeczywiście wyciągając delikatnie zaokrągloną szyję. Takie ustawienie zdecydowanie bardziej przypadało jej do gustu, niż te wyższe, które wymagało od niej sporo wysiłku i zaangażowania. Jej oddech powoli zwalniał, aż w końcu wraz z tętnem powrócił do normy, była to oznaka, że mogą przejść do następnego ćwiczenia. Wraz z czytelnymi pomocami przeszła chętnie do galopu, poruszając się wzdłuż płotu. Mogła się pochwalić obszerną i okrągłą foule, pokrywając podczas galopowania sporą część ziemi pod sobą. Zachowywała aktywne, jednak nie za szybkie tempo, będąc już lekko zmęczoną wcześniejszą częścią treningu.

Bloo · Wysłany: 2018-10-21, 23:56

Po powrocie do kłusa, wszedł na koło i bez większych obiekcji skorzystał z dłuższej wodzy, przyjemnie rozciągając się zarówno w przód jak i do dołu. Następnie przeszedł do stępa i odetchnął głęboko, idąc już mniej ochoczo niżeli poprzednio, ale spokojnie, bo prawdopodobnie było to tylko chwilowe.
Gdy przerwa dobiegła końca, Bloo był zwarty, gotowy i wręcz rozochocony na dalszą pracę. Wyłapując prośbę Jessie nawiązującą do przyspieszenia, momentalnie się ożywił, a jego chwilowe uśpienie odleciało w zapomnienie. Dobrze wiedział, że teraz znowu przyjdzie czas na coś ciekawego i oczywiście się nie mylił. A gdy już zobaczył przeszkody na horyzoncie, nastawił uszy na sztorc i usiłował przyspieszyć, co jak zakładam nie było mu dane. Srokacz nie próbował jednak walczyć ze swoją amazonką na śmierć i życie, choć mimo tego musiała go pilnować aż do samego końca, bo był gotów zagalopować z własnej inicjatywy w każdej chwili.
Niestety jego pewność siebie uleciała wraz z dojściem do pierwszej koperty, gdzie trochę przyhamował by dopiero po chwili oddać skok. Dalej poszło już gładko, a ogier nie próbował kombinować, płynnie idąc przez kolejną kopertę oraz stacjonatę. Zamyślił się dopiero przed okserem, ale finalnie nic nie kombinował, oddając troszkę zbyt pokaźny skok jak na tą wysokość. Tak czy siak, wszystkie drążki ostały się na swoim miejscu, a Bloo zafurkotał chrapami i odbił na prawo, by po chwili powtórzyć najazd. Za drugim podejściem poszło już lepiej - był pewniejszy i troszkę łatwiejszy w prowadzeniu. Nie zostawał z tyłu, ale również nie miał nadmiernego parcia na szkło. Z okserem również rozprawił się bardziej ekonomicznie i z zadowoleniem podrzucił głową, oczekując dalszych poleceń.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-10-22, 18:04

Właśnie ze względu na to, że kondycja Ophelii nie była jeszcze na wysokim poziomie, nie kręciłem niepotrzebnych kilometrów w galopie. Zrobiliśmy zaledwie po dwa okrążenia na stronę, kierunek zmieniając przez przekątną w kłusie. Tyle właściwie wystarczyło mi przed rozpoczęciem kolejnego ćwiczenia - wciąż nie polegającego stricte na skokach, ale bardzo przydatnego, jeżeli chodzi o prowadzenie Ophelii po parkurze. Na tym etapie jej odpowiednie ujeżdżenie było sztuką do sukcesu, bo potęgę skoku miała niemalże wrodzoną.
Ponownie były to dwa zestawy drągów: pierwszy składał się z trzech cavaletti, zaś drugi z czterech płasko leżących drągów, ustawionych na galop.
Pierwszy służył poprawie jakości galopu, zaś drugi działał podobnie jak nasze poprzednie ćwiczenie w kłusie, bowiem drągi były rozstawione w taki sposób, żeby można było przez nie przejechać wykonując większą ilość krótkich foule, lub mniejszą długich foule.
Galopując w pełnym siadzie z lewej nogi, w roboczym tempie, najechałem na pierwszy zestaw drągów, dbając o to, by Ophelia pozostała przepuszczalna. Niwelując ewentualne spięcia półparadami, najechałem na środek wspomnianych cavaletti, w łydkach i na dwóch równych wodzach pilnując, by siwa nie spłynęła z najazdu. Między drągami mieściła się dokładnie jedna, standardowa foule galopu. Przed każdym "skokiem" na kawaletce podpierałem klacz łydką i oddawałem lekko rękę, pozwalając na płynne wykonanie ćwiczenia, zaraz po którym najechałem na drugi zestaw drągów, pierw próbując pokonać go w pierwszy wariancie, czyli w skróconym galopie. Odpowiednio wcześniej wypracowałem taką foule u Ophelii, biorąc ją na siebie. Jeśli z powodzeniem przegalopowała przez drągi, po ostatnim ponownie wypuściłem ją lekko w przód, chwaląc głosem.

Ophelia · Wysłany: 2018-10-23, 21:34

Owe kółka pokonane w galopie dodatkowo wyciszyły jeszcze bardziej młodzieńczy umysł, chociaż siwka i tak zachowywała się dobrze, wyraźnie czerpiąc przyjemność z ich dzisiejszego wyjścia na parkur. Nie będąc już taka do przodu jak z początku, bez żadnych sprzeciwów wracała na przekątnej do kłusa, powracając do wyższego chodu po zmianie nogi.
Jeszcze w drodze do pierwszego zestawu przyjrzała się mu dokładnie, kierując uszy w jego kierunku. Prowadzona pewnie w korytarzu zbudowanym z pomocy mężczyzny chętnie podjęła się wykonania ćwiczenia, podczas najazdu utrzymując mniej więcej prawidłowe tempo. Wybijała się delikatnie, nie przesadzając z wielkością wykonywanych skoków, dzięki dobrym podejściu mieszcząc się pomiędzy cavaletti bez większego kombinowania. Z początku próba skrócenia klaczy nie wyglądała zbyt obiecująco, przez zagranie, jakim było drastyczne zwolnienie, zapewne przez złe rozumienie tego, co od niej aktualnie oczekiwał. Oliver jednak nie miał problemu z naprowadzeniem ją na prawidłowy tor myślenia i w końcu uzyskał od niej prawidłowy, skrócony galop. Dzięki wcześniejszej korekcie udało jej się harmonijnie pokonać drągi z odpowiednią ilością foule pomiędzy nimi. Zaraz po pochwale i pozwoleniu do poszerzenia kroku oddała lekko z zadu, oczywiście z radości.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-10-24, 14:20

Pomogłem jej w zrozumieniu swoich oczekiwań poprzez podparcie jej łydką w momencie, w którym spróbowała wytrącić prędkość. Oczekując od niej skrócenia galopu, nie zaprzestawałem podążania za jej ruchem; różnica była taka, że siedziałem głębiej, nie dając jej też tyle miejsca z przodu, ile przedtem. Jak widać, ostatecznie udało nam się dogadać w tej kwestii, co poskutkowało poprawnym przegalopowaniem przez drągi.
Wspomniane bryknięcie zignorowałem, odruchowo stając nieco w strzemionach, żeby bez trudu wysiedzieć ten ruch. Zmieniłem kierunek, nogę ponownie zmieniając przez kłus, po czym raz jeszcze przeprowadziłem klacz przez cavaletti, a potem przez drugi zestaw drągów, ponownie oczekując skrócenia. Dopiero przy trzecim powtórzeniu spróbowałem pojechać to na mniejszą ilość foule, ale za to szerszych - żeby to osiągnąć, otworzyłem się nieco w biodrach i łydką zachęciłem siwą do poszerzenia wykroku jeszcze przed tym, jak przegalopowaliśmy przez pierwszy drąg.
Z obu zestawów drągów skorzystałem jeszcze parę razy, w różnych konfiguracjach, z każdym podejściem zyskując coraz większą płynność wykonywanych ćwiczeń i oczywiście nie zapominając w międzyczasie o przerwach w kłusie czy nawet w stępie, w sumie poświęcając tej części treningu jakieś piętnaście minut z całej jazdy.

Ophelia · Wysłany: 2018-10-25, 18:52

Chwilę później wedle życzenia zmieniła kierunek, w którym się poruszała i przeszła do kłusa wyjątkowo płynnie, wtedy dając Oliverowi czas na zmianę nogi. Następnie powróciła do wyższego chodu, nabierając dogodne dla mężczyzny tempo. Chętnie przegalopowała po raz kolejny przez cavaletti, wciąż angażując odpowiednie partie ciała podczas robienia niewysokich podskoków. Także przy drugim zestawie nie miała już żadnych wątpliwości co do tego, jak ma się zachować, więc skróconym krokiem najechała na środek drągów i poradziła sobie z tym na medal. Poproszona o wydłużenie kroku przed trzecim najazdem rzeczywiście wydłużyła się, tym razem nie aż tak przesadnie, jak to miało miejsce podczas początkowej próby skrócenia przed drągami. Poradziła sobie z nowym zadaniem, miesząc się w wymaganej ilości fouli, jednocześnie nie wypadając z rytmu i równowagi podczas skoków. Podczas powtórzeń wcale się nie nudziła, głównie dlatego, że mężczyzna tak wszystko zaplanował, żeby nie było to monotonne, a dodatkowo wplatał pomiędzy nimi przerwy, które zdecydowanie przydawały się Opheli.