Orchard Stable :: Parkur trawiasty

Rainiella · Wysłany: 2014-09-12, 21:29

Przybyła z Inso na parkur trawiasty. Miała nadzieję, że jednak hala będzie wolna, ale... Niestety. Musiały sobie poradzić właśnie tutaj. Przeprowadziła ją na sam środek i poklepała po białej, umięśnionej szyi. Sprawdziła popręg, czy rzeczywiście jest dobrze podpięty, poprawiła długość strzemion i jednym zgrabnym ruchem wsiadła na grzbiet klaczy, prostując plecy i chwytając luźno wodze oraz palcat.
Dzisiaj zaplanowała Insostenible delikatny, choć z drugiej strony wymagający trening. Ot, nic na siłę. Postanowiła dać białej wybór co do podejmowanych czynności i akceptować wszelkie pomyłki. Rain była zdania, że to nie koń popełnia błędy, a jeździec.
Zacmokała delikatnie, przykładając leciutko łydkę, aby dać jej sygnał do stępa. Gdy już ruszyły, dziewczyna zjechała na długą ścianę, dając swej towarzyszce totalny luz- na razie Rainielli zależało na tym, by klacz jak najbardziej się rozluźniła i również odczuwała przyjemność z jazdy. Oczywiście wszystkie te udogodnienia były na granicy z delikatnym kontaktem, coby Inso sobie na wiele nie pozwalała. Gdy tylko schodziła ze śladu, Rain karciła ją blokowaniem zewnętrznej wodzy i automatycznie pokazywała jej dobrą drogę. Jeżeli klaczka zrozumiała jej przekaz- ponownie dawała jej luz. Konie uczą się wtedy, gdy mają spokój, bo poprzednią czynność kojarzą sobie z czymś przyjemnym.
Przejechały tak trzy kółka, a następnie Rain zmieniła kierunek przez teren i ponownie wjechała na zewnętrzny ślad. Kolejne trzy kółka- ponowna zmiana kierunku. Tym razem zaczęły kręcić wolty w każdym narożniku- poczynając od większych. Rain pilnowała, aby Inso idealnie wpasowywała się ciałem w okrąg, zmuszając ją do rozluźnienia szyjki. Po dwóch kołach zaczęły kręcić coraz mniejsze wolty, aż w końcu Rain poczuła, iż Inso odpuszcza i ćwiczenie nie sprawia jej większych problemów.
Amazonka poprosiła stajennego, by ustawił stojaki wzdłuż środka parkuru- tak, aby nadawały się na slalom. Podziękowała mu skinieniem głowy i wjeżdżając z krótszej ściany na przeszkody, kierowała Inso tak, aby bez problemu pokonała je wężykiem. Oczywiście przy jak najmniejszej ingerencji kontaktu z pyskiem. Spokojne, stonowane ruchy, a jednocześnie bardzo pewne siebie, pokazujące partnerowi, że wszystko da się przejść. Po prawidłowym przejechaniu slalomu, nagrodziła Inso klepnięciem w szyjkę, mrucząc przy tym "dobry koń". Ponownie wyjechały na duże koło, przyspieszając nieco tempa do sprężystego, energicznego stępa, żeby kobyła nie zasnęła. Powtórzyły ćwiczenie, tym razem wjeżdżając na slalom od drugiej strony, żeby skorygować wszystkie błędy.
Stajenny miał po chwili zmniejszyć odległość dzielącą stojaki. Inso i Rain czekało jeszcze trudniejsze zadanie, bo obydwie musiały zgrać się na tyle, by przez przypadek nie wywrócić przeszkody. Najeżdżając na wężyk z tej samej strony, co na samym początku, Rainiella dawała delikatne, ledwo zauważalne sygnały Siwej. Jeżeli ta nie reagowała, nasilała nieco pomoce, żeby kobyła je dobrze zrozumiała.

Insostenible · Wysłany: 2014-09-13, 20:40

/przepraszam,że tak późno ale byłam na zawodach

Energicznym acz nie za szybkim krokiem dotarła na dobrze znane jej miejsce czyli na parkur,który był jej "drugim domem". Zatrzymała się w wyznaczonym przez dziewczynę miejscu ogarniając wzrokiem teren podczas gdy Rain sprawdzała jej popręg.Uszy skierowała na nią w czasie gdy wsiadała międzyczasie również mieląc przez chwilę już cieplejsze wędziło.Mimo nadmiaru energii zaczekała na jej pomoce do stępa reagując na nie natychmiastowo.Idąc już najwolniejszym z chodów zjechała na ślad i korzystając z luźnych wodzy wyciągnęła maksymalnie szyję wypuszczając także powietrze z wcześniej nadętych chrap.Owszem powoli,stopniowo rozluźniała górną partię ciała nie zawracając sobie na razie głowy jakimkolwiek ustawieniem.Pilnowana przez nią nie wykraczała poza wyrobiony przez inne ślad w całkowitym luzie pokonując pozostałe okrążenia starając się iść w jednakowym tempie.Wkrótce zaczęła pracę na woltach starając się wpisywać w łuki i nie wypadać zadem/łopatką jednocześnie idąc cały czas jednakowo.Większe figury nie były dla niej problemem,sprawnie owijała się wokół jej łydki zaś na mniejszych bardziej skupiała się na zadaniu równocześnie rozciągając nieco zastanę mięśnie.Skończywszy owe ćwiczenia zaczęła przyglądać się uważnie stajennemu,który ku jej dziwieniu stworzył z pojedynczych stojaków slalom,który na swoich treningach pokonywała niezwykle rzadko.Jednakże najechała na niego bezproblemowo ponownie wyginając się ładnie i płynnie pomiędzy.Wracając na ścianę uaktywniła się bardziej zaczynając angażować w pracę swoją dupkę.Ponownie wjechała na węższy slalom,tym razem zirytowana zmniejszeniem odległości pomiędzy stojakami zatrzymała się na chwilę i po wyraźniejszej łydce ponownie ruszyła.

Petit Coeur · Wysłany: 2014-09-18, 20:30

W drodze na parkur zachowywała spokój, krocząc raźnie w stałym tempie. Nie płoszyła się napotykanych bodźców, jedynie rzucała im czujne spojrzenia, będąc daleką od odstawiania cyrków. Odwaga w końcu zobowiązywała wkkwistę, nieprawdaż?
Przeszła na środek parkuru, gdzie zatrzymała się i stała w bezruchu tak długo, aż Olaya ulokowała się na jej grzbiecie. Nie kręciła się przy dopinaniu popręgu ani przy wsiadaniu, nie ruszyła też wcześniej, niż została o to poproszona. Od razu weszła w energiczne tempo, czując jak roznosi ją energia. Przede wszystkim była bardzo podekscytowana, niosła uniesiony łeb i rozglądała się na boki, nadymając chrapy i niekiedy nawet nimi furkotała. Szybko się napatrzyła na okolicę i wówczas utkwiła wzrok w jednym punkcie, stawiając uszy na sztorc. Zdecydowanie nie brakowało jej energii, co jednak nie oznacza, że samodzielnie zaczęła z niej korzystać we właściwy sposób. Na ten moment największym problem była wyraźna sztywność kroku, zapewne za sprawą nierozgrzanych i nierozciągniętych mięśni, które odzwyczaiły się od pracy. Także jej środek ciężkości był przeniesiony nieco na przód, co było odczuwalne już teraz, Chociaż nie uwalała się na wędzidle, to jednak nie pracowała zadem tak, jak byłoby to wskazane. Mimo wszystko to wciąż początek rozgrzewki i luźny stęp, zobaczymy, jak będzie później.

Petit Coeur · Wysłany: 2014-09-19, 19:54

Zdecydowanie jej największą zaletą było posłuszeństwo wobec człowieka. Zdyscyplinowanie czyniło ją bardzo przyjemnym koniem, bezpiecznym, choć oczywiście nie w stu procentach, czego nigdy nie można oczekiwać od konia. Przy regularnej pracy naprawdę miała szanse stać się wartościowym zwierzakiem. Była bardzo plastyczna i w lot chwytała nowe rzeczy, starając się zadowolić jeźdźca. Nie mogła jednak przeskoczyć fizycznych barier, co było największym problemem zwłaszcza po długiej przerwie. Ale to przecież normalne, tak?
Łapiąc kontakt, przemieliła wędzidło w pysku, zaczynając szukać na nim subtelnego oparcia. Uszy wycofała na Olayę, zdradzając tym swoje skupienie. Utrzymując aktywne tempo, przystąpiła do zadanych ćwiczeń rozciągających. Z początku zdecydowanie wygięcie było nikłe ze względu na pospinanie partie mięśni, które normalnie były odpowiedzialne za giętkość. Szukając wskazówek ze strony jeźdźca i odpowiadając na nie, uniknęła nadmiernego wypadania z okręgu, pamiętając zarówno o zadzie jak i łopatce. Te większe średnice były zdecydowanie przyjemniejsze dla Petit, na tych mniejszych gubiła się, co jakiś czas wpadając tudzież wypadając z koła. Dopiero przy którymś powtórzeniu z rzędu udało się jej w pełni zapanować nad ciałem, które też zaczęło się powoli rozgrzewać i rozciągać. Przechodząc do serpentyn zdecydowanie poprawiła już zaangażowanie zadu, może nie był to szczyt jej możliwości, ale zmiana w ruchu była zauważalna. Co ważniejsze, dzięki temu lepiej się odnajdowała, zwiększyła się jej świadomość ciała, gdy środek ciężkości przesunął się do tyłu, nie obciążając już tak przodu.

Petit Coeur · Wysłany: 2014-10-11, 14:26

/ przepraszam! w ogóle nie mam czasu ani sił na pisanie przez szkołę i konia :c.

Kończąc ćwiczenia rozciągające w stępie, wróciła na krótką ścianę. Jej chód stał się znacznie obszerniejszy w porównaniu z początkiem, a klacz pozostawała tak samo zainteresowana współpracą.
W odpowiedzi na pomoce do zakłusowania płynnie przeszła do wyższego chodu, nie wypadając z wcześniej uzyskanego ustawienia. Szła regularnie, równo, nie schodząc z obranego śladu. Na woltach utrzymywała odpowiednie wygięcie, czasami tylko zmniejszała koło, wystarczało jednak odwieść zewnętrzną wodzę, aby gniada powiększyła średnicę okręgu i zaczęła się pilnować w tej kwestii. Utrzymywała jednakowe tempo, nie trzeba było jej nieustannie "dziubać" łydkami - wystarczyło raz, delikatnie, a Petit szła w wyznaczonym tempie dopóki nie dostała innego sygnału. Oczywiście wiele zależało od jeźdźca, bo wystarczyło najdrobniejsze zachwianie jego równowagi, aby klacz odpowiedziała na nie zwolnieniem. Dlatego też trudno nazwać ją koniem idealnym, bo taka była tylko pod bardzo dobrym jeźdźcem... przeciętny raczej daleko by nie ujechał. Kończąc wykonywanie wolt powtórzyła ćwiczenie ze stępa, czyli serpentynę. Wyszło jej to całkiem sprawnie, wyginała się na obie strony, płynnie się przestawiając z lewej na prawą stronę, nie zapominając o zaangażowaniu zadu i energii.

Jethro · Wysłany: 2014-11-07, 21:01

Wparowali. Hacz miał nieco czasu na zapoznanie, ile tam mu było trzeba. Mógł sobie pomacać przeszkody, powąchać, polizać... co tylko quarter chciał. Gdy skończyli, mężczysna wsiadł na swe konisko i rozpoczęli krążyć po parkurze. Wolty, serpentynki, co tam było trzeba.
wen off, ale się ogarniem :lol:

Hachiro · Wysłany: 2014-11-07, 21:09

To se wbili, połazili. Hacz oczywiście dotykał wszystkiego, feflunił też swoją przepiękną sliną, bo uznał, że przeszkody są mało kolorowe. W końcu doszło do tego, że jego ołner go dosiadł i prowadził go pomiędzy przeszkodami we wszystkich figurach, jakie były znane światkowi jeździeckiemu.

Jethro · Wysłany: 2014-11-07, 22:35

Po kilkunastu minutach rozgrzeweczki, obrali kierunek prowadzący na pierwszą przeszkodę. Taka tam pierdółeczka 30 cm, to i problemów wielkich nie będzie. Zaraz przed przeszkodą złapali lepszy kontakt, Jethro Hacza łydeczką uaktywnił i półsiad. Boeing 747 gotowy do startu, właśnie odrywamy się od pasa! I leeeeciiiiimy. Ta zabójcza wysokość :lol2:

Hachiro · Wysłany: 2014-11-07, 22:53

Po jakimś czasie rozpoczął się wreszcie porządny trening! Przyspieszył do galopu i został skierowany na drobne coś. Nie miał nic przeciwko kontaktowi, o ile był delikatny. Taki jedynie akceptował, delikatny w pyszku jest biedaczek. :c Po chwili poleciaał, korzystając z pomocnych poleceń jeźdźca, a po wylądowaniu na drugiej stronie wykonał soczystego barana, dając upust swej radości z życia.

Jethro · Wysłany: 2014-11-11, 19:01

Wiadomo, że delikatny... nikogo tu po ryjku szarpać nie chcemy c:
- Spokojnie - Jethro skomentował baranka złotego. Żeby z niego złotej szynki nie zrobił. Aż się cicho zaśmiał, jak głupi do sera. Złota kiełbasa - Hacz. Miliony by zarobił xD
Zluzowali na wodzy, acz dosiadem Haczu był wypchnięty do przodu, by para mogła się przygotować do kolejnej przeszkody. Tym razem była to zabójcza stacjonata o wysokości pisiąt cm. Ruszyli więc na sięjącą trwogę przeszkodę i tu znów zestawik pomocy i fruuuną.

Hachiro · Wysłany: 2014-11-12, 16:18

I jeszcze pragnienie Hacza, żeby być lubianym i podziwianym by się spełniło. Chociaż konie innych by trochę płoszył swoim zapaszkiem. :lol:

Widząc kolejną przeszkodę przed sobą, przyspieszył, mieląc wędzidło w pysku i odbił się wystarczająco mocno, by swobodnie przefruuunąć nad drągami. Wylądował miękko i galopczyli sobie dalej z zatrważającą prędkością.

Jethro · Wysłany: 2014-11-14, 19:04

Ale ludzie by go kochali, ten waryjant też powinien być spoko xD
Wylądowali i Jethro zwolnił Hacza do jogu. Izabelowaty miał więc chwilkę na odsapnięcie. Luźna wolta przez parkur ( a właściwie to nawet dwie mini wolty[a nawet zakręty], bo parkur szeroki) i znów łydeczky, przyspieszyli do galopu, nacierają na koleną przeszkodę. Teraz dla odmiany doublebarre 40 -60. Zestawik pomocy i jazda!

Hachiro · Wysłany: 2014-11-14, 19:32

Zwolnił więc posłusznie do niespiesznego kłusu i wyciągnął se nieco łeb, łapiąc oddech. Duuuże "koło", po czym ponowny galop i doublebarre! Yeah, dudumdudumdudumdudum... Sliding stop, zwrot i dalej dudumdudum. Ta przeszkoda jest za straszna do skoków :<

Jethro · Wysłany: 2014-11-14, 20:57

Czo ten Haczu? Już tak dobrze szło i coś się musiało zje..ść :lol2:

Ogarnął izabelowatego dosiadem, hamując konisko prujące już w drugą stronę ( poczekał, aż się skubaniec obróci na spokojnie, bo jeszcze jakieś jaja by były), mówiąc: 'Whoa, Hachiro, spokojnie'
Następnie skierował quartera wzdłuż ściany, tak, żeby oblecieli sobie parkur dookoła i na końcu nakierowali się znów na tego potwora. Dadzą radę! A jeśli ogier mu znowu coś odwalił, to podeszli to przeszkody i Haczu się musiał integrować z doublebarre :lol2:

Hachiro · Wysłany: 2014-11-14, 21:20

W końcu zwolnił do kłusa, a następnie do stępa, oddychając ciężko. Ponownie przeszli se przez cały parkur, a jak podeszli już do piekielnej przeszkody, Hacz się zawahał. Stanął w miejscu i przestąpił z nogi na nogę, niespokojny. Po chwili jednak przybliżył nos do przeszkody i trącił ją nosem, wpierw jednak wąfając dokładnie.