Orchard Stable :: Parkur trawiasty

Diego Montana · Wysłany: 2019-06-22, 17:10 **Tytuł**: Hodowca

Na początku treningu nie wymagał od niej cudów, poza aktywnym tempem. Zmiany kierunków to przede wszystkim urozmaicenia, ale też by nie wszystko robić na jedną stronę. Rozumiał że była roztrenowana i potrzebowała chwili, ale nie był zwolennikiem wchodzenia na wyższe obroty wieki. Nie katował ją pracą przecież dzień w dzień, więc nie była przemęczona bardziej rozleniwiona. Odpuścił jej na moment, ale nie oznaczało to że odpuścił jej całkowicie i nie planował za jakiś czas ponownie bardziej ogarnąć klacz na pomoce. Nie zamierzał katować Take It na dzień dobry wymuszeniami i robić wszystko na siłę, dlatego na początku dał jej jeszcze moment na ogarnięcie się. Potem już zdecydowanie zadbał o prawowitą pracę zadu, a przynajmniej zadowalającą jak na początek i pilnował tego. To samo tyczyło się kontaktu, wolał najpierw efekt uzyskać łydkami i dosiadem. W ostateczności dopiero używając palcatu z wyżej wymienionego powodu. Diego nie zapominał o ważnych rzeczach jak pochwały, kiedy widział poprawę w wykonywanym ćwiczeniu to nie szczędził tego klaczy. W końcu musiała też wiedzieć że coś robi dobrze, nawet jak ta poprawa była niewielka to jednak była. Dekoncentracje klaczy starał się przynajmniej w jakimś stopniu zniwelować półparadami, które częściej występowały jeśli klacz widocznie gdzieś się zawiesiła po drodze. Diego był wyrozumiały i cierpliwy, ale nie oznaczało to że będzie jej odpuszczać i przymykać na wszystko oko. Wierzył natomiast że z czasem osiągną znacznie lepsze rezultaty, ponieważ klacz udowodniła już że jak się chce to się może. Na początku w kłusie postawił na sporo kłusa na większym luzie, czyli na razie krótko mówiąc nie katując klaczy żadnymi ćwiczeniami. Jedynie zmieniając kierunek od czasu do czasu, ale to aż tak super wymagające jeszcze nie było. Dopiero po dobrych kilku minutach zabrał się z klaczą na pierwsze koło, podobnie jak w stępie było ono sporych rozmiarów. Poprzedził to odpowiednio wcześnie półparadą, by wygiąć rudą podobnie jak wcześniej od wewnętrznych pomocy i ograniczając ją i prowadząc na zewnętrznych. Po zamknięciu koła jednak zmienił taktykę, bo nie wyjechali za moment kolejnego. Tym razem Diego postawił na coś innego, ale w sumie wcale nie nowego. Po kilku metrach od zamknięcia koła wysłał jej półparadę, by przytrzymać ją do stępa. Po kilku krokach i półparadzie powrót do kłusa, ostatecznie na próbę wykonali kilka powtórzeń na zasadzie sporej wielkości koło -> kilka kroków kłusa -> przejście do stępa w nim kilka kroków -> powrót do kłusa. Nie zapomnieli o zmianach kierunku, by na koniec wpleść w to kilka pełnych zatrzymań i ruszeń kłusem po krótkiej nieruchomości. Przy zatrzymaniu oczywiście wysyłał przed kilka półparad, by w jakimś punkcie jedną pełną i pomoce do wykonania tej czynności. Ostatecznie przeszli do stępa, gdzie oddał jej wodzę i dał chwilę luzu, odsapnięcia.

Take It Now · Wysłany: 2019-06-22, 21:51

W trakcie kłusowania klacz zdecydowanie bardziej odpuściła, poluźniając wcześniej spięte mięśnie pleców i szyi, co więcej zaczynając co jakiś czas przeżuwać wędzidło, akceptując wcześniej kiełzno. Była bez większych szans względem Diega, który nie pozwalał jej na niedociągnięcia z własnego widzimisię, więc w pewnym momencie przestała szukać luk w jego pomocach, po prostu wykonując ćwiczenia w miarę swoich możliwości.
Średnica koła pomagała się jej swobodniej wygiąć i chociaż nie było to idealne, to z pewnością zadowoliło mężczyznę, bo z postępem rozgrzewki jej plastyczność się poprawiła. Problem miała jednak z wyprostowaniem po zjechaniu z figury, pozostając lekko wygiętą do zewnątrz, przez chwilę zbaczając nawet ze śladu. Niemniej jednak po półparadzie przeszła do stępa bez większego opóźnienia, robiąc w nim parę kroków. Ogólnie po serii przejść stała się bardziej przepuszczalna i bardziej skoncentrowana na tym, co robiła, głównie przez wplecione w to zmiany kierunków i róże kombinacje tego ćwiczenia.

Diego Montana · Wysłany: 2019-06-22, 22:26 **Tytuł**: Hodowca

Diego cieszył się z tego że Take It zaczęła odpuszczać, rozluźniać się i jednocześnie wchodząc na większe obroty i mieli otwartą furtkę przez to do poważniejszych ćwiczeń. No przepraszam że katował ją ćwiczeniami i nie dawał jej szans na obijanie się, ale wolał nie mieć na sumieniu kontuzji klaczy np. Czasem Diego też miał jakiś zawias czy rozkojarzenie, co mogła wykorzystać przeciwko niemu. Jednak starał się dać z siebie jak najwięcej, co pewnie klacz czuła i też robiła co mogła na swój sposób. Cieszył się z każdej formy poprawności w wykonywanym ćwiczeniu, a on sam robił co mógł by jej w tym pomóc. Wyczuwał że te częste zmiany i powtórzenia pomagają im osiągnąć im coraz lepsze efekty. W czasie ich stępa na luzie jeden ze stajennych poprawił im ustawione tutaj przeszkody, według szczegółowych zaleceń Diego. W końcu przeszli do kłusa z powrotem, by skierować się na pierwszą przeszkodę - drąg. No w zasadzie to dwa, ułożone jeden za drugim w odległości idealnej na kłus na środku parkuru. Po zjechaniu właśnie do środka wraz z rudą, Diego naprostował ją na linię do ów drągów. Jednocześnie wysłał jej kilka półparad, starając się w równym tempie doprowadzić ją do celu. Tuż przed podniósł się do lekkiego półsiadu, posyłając jej w odpowiednim miejscu łydkę do pokonania drągów i oddając jej lekko wodze. Po pokonaniu ich miejmy nadzieję dobrze pochwalił klacz, by wyjechać z nią taki łuk by nawrócić na te drągi od drugiej strony i pokonać je w podobnym stylu. Pokonali je kilkukrotnie na obie strony, urozmaicając sobie ich najeżdżanie przez zakreślanie przy nawrocie z jednej strony na drugą półkola. Po powtórzeniach powrócili na ścianę na moment, gdzie odczekali kilka kroków i ponownie zjechali do środka parkuru. Tym razem najechali na cztery drągi również ustawione na kłus, będące jednak ustawione po lekkim łuku. Technika ta sama była co poprzednio, jedynie Diego utrzymywał ustawienie na łuku pod kątem tak aby nie mieli problemu z pokonaniem ich. Po ich wykonaniu nakręcali po łuku z powrotem na nie, jadąc oczywiście od drugiej strony i tutaj również kilka powtórzeń. Wtedy kolejno skierował klacz na cavaletti, było ono dość nisko zawieszone i potrójne na dzień dobry. Wierzył jednakże że klacz sobie z tym poradzi, ponieważ najazd i pokonanie aż tak się nie różniło od drągów. Jedynie uważniej nogi musiała stawiać i wyżej unosić, by po kolejnych kilku powtórzeniach na obie strony tej sekwencji - powrócić na ścianę. Tam najpierw zwolnił ją do stępa i dał moment na odsapnięcie na dłuższej wodzy. Wtedy po tych kilku chwilach pozbierać ją do wcześniej wypracowanego ustawienia i odesłać ją wpierw do kłusa, a potem kolejno do galopu z prawej nogi. Odpowiednio to zainicjował dociążeniem prawej strony siodła i odesłaniem klaczy łydką oraz wypchnięciem z krzyża do najwyższego z chodu. Tam pozostali na początek w zwykłym galopie pod ścianą.

Take It Now · Wysłany: 2019-06-22, 22:47

Przechodząc do pracy na drągach, była już odpowiednia do tego przygotowana i podstawiona pod jego pomoce, więc przeszła do znowu do kłusa i pokierowała się właśnie na dwie sztuki leżące na ziemi. Najechała na nie prosto, o ile starannie zamknął w łydkach i nie siedział krzywo w siodle, bo również złe balansowanie ciała jeźdźca powodowało brak prostego wierzchowca. Nad każdym drągiem unosiła wyżej kończyny i wyciągała szyję delikatnie w przód, nie mając większych problemów z zachowaniem równowagi. Później pokonywanie ich nieco ją nużyło, mimo wplatanych w to półwolt, ale nie było to po niej aż tak widać.
Następne ustawienie drągów było bardziej dla niej wymagające, bo leżały na łuku, które były jej dzisiejszą zmorą. Przechodząc przez nie, często gasła, potrzebując aktywizującej łydki, która z pewnością pojawiała się za każdym razem. Również poradziła sobie z cavaletti, jeszcze bardziej angażując nogi, chociaż zdarzyło jej się raz omylnie strącić drąga, źle odbierając odległość.
Przerwa pozytywnie wpłynęła na organizm kasztanki, która po zebraniu wodzy była gotowa na dalsze wyzwania. Stopniowo skróciła się i uniosła do poprzedniego stanu rzeczy i przeszła do galopu przez kłus. Podekscytowała się tym i na dzień dobry wysadziła dwa radosne baranki, które w niczym raczej nie zaszkodził jeźdźcowi.

Diego Montana · Wysłany: 2019-06-22, 23:17 **Tytuł**: Hodowca

Wiedział że powtórki nie są zachęcające dla konia, który wolał robić wszystko w większości na już teraz zaraz i co chwila coś nowego. Jednak lepiej czasem coś powtórzyć, niż później zepsuć. Klacz mimo znużenia radziła sobie ze wszystkim całkiem dobrze, co powodowało dumę i zadowolenie u Diego. Miał nadzieję że Take It to wie, bo chwalił ją za dobrze wykonane zadania co jakiś czas. Kiedy mu gasła to łydką lub cmoknięciem starał się utrzymać te tempo, bo było jej potrzebne do pokonywania tych przeszkód. Puknięcia nie były tragiczne w skutkach, a nawet najlepszym się zdarzały więc Diego nie popadał w histerię ani nie karcił klaczy. To również tyczyło się baranków klaczy w galopie, gdzie udało się facetowi utrzymać na klaczy. Może nie był specjalnie z nich zadowolony że wystąpiły, ale no cóż poradzić. Trzeba było się skupić przede wszystkim na dalszym treningu, bo on był najważniejszy. W pierwszej kolejności postawił na drobne rozgalopowanie właśnie klaczy bez wykonywania żadnych ćwiczeń, dopiero po tym czasie postawił na to co sprawdzone na sam początek. Kilka wolt w tym również wplótł kilka o znacznie ciaśniejszej średnicy, przejścia galop-kłus-galop-stęp-galop i w tym także zatrzymania. Potem czekały na nich drągi i cavaletti tym razem ustawione na galop. Mniej więcej kolejność podobna jak w kłusie, jednakże Diego postawił na dokładniejsze wyjeżdżanie za równo figur jak i pokonywanie przeszkód niż na ilość. Tym razem powtórzeń było znacznie mniej, ale nie po jednym razie także. W między czasie kiedy oni wykonywali wcześniej wspomniane rzeczy, to stajenny dokończył ustawianie pierwszych przeszkód. Można było zauważyć stacjonatę 60cm, okser 65x70 i podwójny szereg złożony z dwóch stacjonat 65 i 70cm. Po krótkim galopie po ścianie zjechali ponownie do środka parkuru, kierując się w pierwszej kolejności na najniższą ze stacjonat. Naprostował ją odpowiednio wcześnie mając sporo czasu na domknięcie ostatnich szczegółów, zanim dojechali do miejsca odskoku. Zamknął ją w łydkach prowadząc w równym korytarzu z wodzy i wysyłając jej kilka półparad po drodze, jednocześnie starając się zachować optymalne tempo najazdu. Wybrał bliższe miejsce do odskoku do przeszkody, gdzie zaznaczył je wyraźną łydką i wypchnięciem z bioder do skoku. Podążając za jej ruchem przeszedł od razu do półsiadu z wstaniem w strzemionach, by oddać jej stosowną ilość wodzy podczas skoku. Po lądowaniu miejmy nadzieję za przeszkodą kontynuowali galop z prawej nogi, kierując się wpierw na wprost.

Brian · Wysłany: 2019-06-23, 17:42 **Tytuł**: Hodowca

Bolero de Ravel · Wysłany: 2019-06-23, 22:28

Po lądowaniu za ósmą przeszkodą na prawo, kontynuował galop z tejże właśnie nogi. Wtedy wraz z Brianem skierował się na ostatnią z ustawionych tutaj przeszkód - dziewiątą. Odbili się spod tej poprzedniej wracając do aktywnego tempa, nawet nieco dodając w nim do tej ostatniej przeszkody. Był jeszcze młody i mało doświadczony, ale nawet posiadał nie najgorszą kondycję czy szybkość. Oczywiście nie mógł się mierzyć z końmi starszymi i bardziej doświadczonymi, ale mimo wszystko. Pojechali najpierw po prostej, by zakręcić w okolicy ogrodzenia na prawo. Poprawnie wpisał się w zakręt, mijając po drodze przeszkodę numer dwa jadąc pod ścianą. Po chwili galopu pod ścianą odbili na prawo, galopując aktywnie przed siebie z zadu. Pojechali kolejno po prostej i znowu za moment zakręcili na prawo, wyjeżdżając jak najlepiej raz za razem łuki. Tym samym wyjechali w końcu na ostatnią przeszkodę na ich parkurze treningowym, była to 95cm stacjonata. Bolero nie widział potrzeby podnoszenia się ani zwalniania do stacjonaty, bo to w jego mniemaniu nie pomoże im w skoku. Szarpał się tym samym z ręką Briana, ostatecznie do skoku wyszedł ale z mocnym przytupem. Poskutkowało to dość wysokim skokiem, że niemal cud że nie wysadził właściciela z siodła. Wykonał baskil w locie nad przeszkodą, przelatując nad nią ostatecznie na czysto. On astronauta? Raczej to nie jego typ pracy. Parsknął w odpowiedzi na pochwałę od właściciela, by pogalopować dalej na wprost i zakręcić przy ogrodzeniu. Po krótkim galopie pod ścianą przeszedł wraz z pomocami do kłusa, jadąc dalej w nim pod ścianą. Ogier nie rozpędzał się tylko utrzymywał stałe i równe tempo w kłusie, obserwując kątem oka stajennego sprzątającego przeszkody. On to nie Sens że trzeba mieć się ciągle na baczności :lol2:

Ponownie po chwili kłusa najechali na ułożone tutaj drągi, które pokonywali już wcześniej. Ogier naprostował się na nie i zaraz w skupieniu dojechał, by w tempie podnieść wszystkie nogi nad nimi z wysunięciem nosa lekko w przód dla złapania równowagi podczas ich pokonywania. Najpierw dwa zwykłe leżące po prostej drągi, by przejechać obok dwóch kolejnych i najechać na kolejne dwa i je pokonać. Nawrócili po chwili na te drągi z drugiej strony, wyjeżdżając je raz jeszcze. Po ich pokonaniu wykręcili kilka kół i innych figur, zmieniając przy tym od czasu do czasu kierunek. Po tych kilku minutach przeszli kolejno do stępa, kręcąc w nim kilka figur i potem już rozstępując się na luzie. Mimo że miał długą wodzę aktywnie stępował dalej przed siebie, niosąc właściciela miękko i spokojnie przed siebie. W końcu się zatrzymali przy schodkach, gdzie po zejściu Briana z jego grzbietu i poluźnieniu sprzętu udali się z parkuru do stajni.

z.t

Naomi Eaton · Wysłany: 2019-06-24, 14:17

Ukryj:

Naomi nie była gotowa na taki obrót wydarzeń. Nic dziwnego, że podczas niespodziewanego, wysokiego skoku straciła lekko równowagę. Krótko mówiąc, została w tyle, bo klacz nie dała jej szansy w porę przejść do półsiadu. W rezultacie pozostała w pełnym siadzie, co przypłaciła nieprzyjemnym wybiciem w górę i zgubieniem strzemienia. Z boku wyglądało to katastrofalnie, ale było raczej śmiesznie.
Daleka była od upadku, bo podczas lądowania podparła się o szyję klaczy i chwilę po zatrzymała ją do stępa, łapiąc utracone strzemię. Wiedziała, że wszystko było za sprawą potknięcia, więc nie potraktowała tego jego błąd i dała Ophelii chwilę na ochłonięcie.
Głównym celem treningu był gimnastyczny szereg zbudowany w następujący sposób: 4 drągi na kłus, krzyżak, 1 foule, doublebarre, 2 foule, okser. Wszystkie przeszkody miały poniżej metra, więc pod względem wysokości nie stanowiły dla Ophelii żadnego wyzwania, natomiast ćwiczyły sprężystość i wygimnastykowanie.
Gdy były już gotowe by wznowić trening, zakłusowała, ustawiła Ophelię na pomocach i energicznym kłusem najechała na drągi, pilnując w łydkach by klacz szła na wprost, nie zwalniając. Po ostatnim z drążków dała jej mocniejszy impuls od łydki, zachęcając do skoku, po którym klacz powinna wejść w galop. Zadbała o to podtrzymując go by uniknąć przejścia do kłusa, jak to miało miejsce przedtem. Pozwoliła klaczy lekko wydłużyć krok do doublebarre'a, po czym także dała jej łydkę i skoczyła razem z nią, starając się nie wyprzedzać, ani się nie spóźniać. Podobnie zachowała się na trzeciej przeszkodzie, jeśli dotąd wszystko szło po jej myśli.

Nicole · Wysłany: 2019-06-25, 21:34

Przyjmując, że jest pusto.

Na parkur trawiasty przybyła prowadząc Noblesse w ręce i jak to miała w zwyczaju, coś mu opowiadając. Przed wejściem zatrzymała go i podciągnęła popręg, a następnie przerzuciła wodze przez jego głowę, bo w ten sposób łatwiej było jej otworzyć bramę. Trzymając więc wodze w jednej ręce, drugą przez chwilę szarpała się z ciężkimi "drzwiami" utrudniającymi dostęp do parkuru, a następnie wprowadziła ogiera i zamknęła dostęp. Dopiero wtedy znów przełożyła wodze przez jego szyję, do normalnej pozycji i pogłaskała go. Nie śpiesząc się przesadnie oprowadziła go w ręce przez dwa kółka, aby później podprowadzić go pod schodki i sprawnie wdrapać się na jego grzbiet. Stanowczo przytrzymała go przy wsiadaniu, po pierwsze nie chcąc wylądować na ziemi, zamiast w siodle, a po drugie już od tej chwili pokazując mu, że wymaga posłuszeństwa. Jeżeli poruszył się gdy zawisła w powietrzu ostro go upomniała, zatrzymując na kilka sekund zaraz po tym, jak odzyskała kontrolę i pozwalając mu ruszyć dopiero od łydki. W stępie na luźnej wodzy dopasowała strzemiona, przez tą chwilę chociaż częściowo pozwalając mu wybierać trasę. Pierwszy stęp był czasem w którym zachęcała konia do równego stępowania, żwawym marszem i nie inaczej było w tym przypadku. Wodze w zależności od jego zachowania, trzymała albo za sprzączkę, albo na lekkim kontakcie. W obu przypadkach pozostawały one jednak długie, w ten sposób nieco pobudzając Nobla do działania. Łydki już od samego początku trzymała równo przyłożone na jego bokach, a po wstępnym rozstępowaniu zaczęła zabijać ten czas różnymi ćwiczeniami, mającymi też za zadanie rozgrzać mocniej kuca. Kręciła obszerne wolty w każdym narożniku, w tej chwili nie wyginając go jeszcze jakoś specjalnie z uwagi na to, że to początek jazdy. Co dwa okrążenia zmieniała też kierunek jazdy, wykonując to w inny sposób za każdy razem - to przez dużą pół woltę, to wzdłuż ujeżdżalni, to w szerz.

Noblesse · Wysłany: 2019-06-26, 23:16

Choć był wyraźnie ożywiony w związku z możliwością opuszczenia boksu w celu innym niż na padok, w drodze na parkur pozostawał spokojny, nieustannie "słuchając" tego, co miała mu do powiedzenia Nicole, to jest żwawo krocząc u jej boku z jednym uchem skierowanym w jej stronę. Poziom jego energii zdawał się podnieść, gdy w polu jego widzenia pojawiły się przeszkody - pomimo tego kulturalnie stąpał u boku blondynki, jedynie przy dociąganiu popręgu złoszcząc się nieznacznie, zwyczajnie bardzo tej czynności nie lubiąc. Ta złość szybko jednak mu przeszła, zwłaszcza, że pochłonęło go żywiołowe rozglądanie się po okolicy. W końcu jednak został zatrzymany przy schodkach, gdzie z początku zdawał się nieprzekonany do pomysłu stania w miejscu dłużej niż sekunda czy dwie, tym samym zapewne trochę wydłużając proces wsiadania, ale w ostateczności nie robiąc nic na tyle szkodliwego ani uporczywego na tyle, aby odebrać dwudziestoparolatce szansę na wdrapanie się na jego grzbiet. Nie trzeba było też wiele, aby przywołać go do porządku: raptem jedno upomnienie wystarczyło, aby stanął w miejscu i cierpliwie zaczekał, aż Nicole wygodnie usadowi się w siodle, aby dopiero po wyraźnym sygnale ruszyć stępem, od razu zaczynając kroczyć żywiołowo, okrągłym, obszernym stępem, kierując się w kierunku raczej dość losowym, zupełnie nie ciągnąc w stronę stajni. Mimo ożywienia pozostawał grzeczny, trzymając łeb swobodnie wyciągnięty, na wysokości własnych łopatek, z uwagą przyglądając się przeszkodom, choć cały czas pozostawając "przytomnym", gotowym na polecenia amazonki. Stopniowe nabieranie kontaktu i pierwsze łuki również nie sprawiły mu kłopotu - płynnie giął się na wszelkich figurach, na razie bardzo nieśmiało, ale obiecująco zaczynając przeżuwać kiełzno, jeszcze nie dając swojego sto procent, ale widocznie nabierając wprawy i płynności wraz z każdym kolejnym zakrętem.

Nicole · Wysłany: 2019-06-27, 21:49

Każda kolejna wolta wyglądała coraz lepiej, więc Nicole coraz odważniej zaczynała wyginać Nobla, nie ograniczając się już tylko do wolt, a wprowadzając również slalomy i duże serpentyny. Wreszcie upłynęło dziesięć minut stępa, więc kobieta sprawdziła popręg i zmieniła kierunek jazdy. Nadal na długich wodzach, choć już na lekkim kontakcie z pyskiem, poprosiła o kłus wysyłając mu wyraźne impulsy z łydek. To zakłusowanie było takim trochę eksperymentalnym, bo zawodniczka nie znała jeszcze reakcji ogiera na pomoce i równie dobrze mogła uczynić to za mocno, lub za słabo ( co jest właśnie bardziej prawdopodobne przy jej ostrożności. ) Tempo kłusa starała się dopasować pod siebie, anglezując w równym rytmie i w razie potrzeby nieco mocniej siadając w siodło, chcąc w ten sposób wymusić na nim zwolnienie, lub właśnie czyniąc to szybciej i lżej zapraszając go także łydeczkami do przyśpieszenia.
Zmianę kierunku wykonała przez pół woltę w jednym z narożników. Zarówno w zakręcie, jak i po wyjściu na prostej nie pozwalała mu zmieniać rytmu. Po kółeczku znów zmieniła kierunek i dopiero teraz tak naprawdę zaczęła z nim pracować - dojeżdżając go do wędzidła, zebrała wodze na elastyczny kontakt. Od razu zaczęła się nim przyjemnie "bawić", zachęcając kuca do mocniejszego przeżuwania, a jednocześnie do wejścia głową w odpowiednie ustawienie. Chcąc go do tego namówić, musiała również uruchomić jego plecy i zad, dlatego nie zapomniała o woltach doskonale wpływających na rozluźnienie. Jeśli chodzi zaś o pracę z zadem, to Nicole postawiła na przejścia, które chyba były najlepszym sposobem na jego "naturalne" podstawienie. Na długiej ścianie poprosiła go o przejście do stępa, siadając w siodło i blokując krzyż, a oprócz tego zamykając mocniej rękę ( aczkolwiek nie cofając! ), co powinno być wystarczającym sygnałem. Po dosłownie czterech krokach, zachęciła go do przejścia do stój i podparła łydkami, chcąc uzyskać prawidłowe zatrzymanie. W nieruchomości doliczyła w myślach do dziesięciu i dopiero wtedy na powrót zakłusowała, starając się zrobić to właśnie ze stój - bez stępa, ale jednocześnie nie stracić wypracowanego ustawienia.

Noblesse · Wysłany: 2019-07-01, 19:39

Rozgrzewał się stopniowo i raczej powoli, ale z każdą chwilą zdawał się bliższy poszukiwanego przez zawodniczkę rozluźnienia, wraz z każdą kolejną chwilę istotnie poprawiając poziom swojego zaangażowania, aby już u schyłku tej treściwej rozgrzewki w stępie prezentować nienaganne łuki, wpisując się w nie z dużą płynnością, nie wypadając łopatką ani zadem i przeżuwając kiełzno. Zdecydowanie ożywił się, a więc i minimalnie wybił z rytmu wraz z zakłusowaniem: pomimo raczej subtelnego sygnału, zareagował dość szybko, z opóźnieniem raczej symbolicznym wynikającym z delikatnego zawahania. W ostateczności ruszył jednak aktywnym, sprężystym kłusem, nie nadużywając jednak uprzejmości zawodniczki, wyrażonej wydłużonymi wodzami - nie każdy jeździec dawał taki kredyt zaufania, ale Noblesse był wystarczająco inteligentny i wyszkolony aby wiedzieć doskonale, że dużo bardziej opłaca się zachować spokój i wykorzystać czas swobody, aniżeli rzucać się szaleńczym tempem przed siebie. Z tejże racji, raz ustalonego tempa miał trzymać się aż do czasu, w którym Nicole miała wskazać mu inaczej; dość płynnie wszedł w półwoltę służącej zmianie kierunku, choć przez wzgląd na wydłużone wodze i fakt, że były to dopiero pierwsze kroki wyższego chodu, zdawał się jeszcze odrobinę sztywny, pewne rzeczy pozostając nierozwiązane - na przykład na łuku zostając delikatnie zadem w tyle albo niedoginając w pełni grzbietu. To miał okazję poprawić na kole, z którym tym razem poradził sobie już raczej zadowalająco: nie giął się 'dla pozoru' samą szyją, a tułowiem, dzięki systematycznej pracy łydek pamiętając również o odpowiedniej aktywności zadu, który stał się głównym motorem jego ruchu. Naturalnie, to delikatne zaangażowanie nijak miało się do tego, co miał zaprezentować wraz z chwilą, w którą został poproszony na kontakt i intensywniej przepracowany; nie opierał się działaniu kiełzna, w reakcji na półparady żując je dość intensywnie, na woltach mając lepsze i gorsze chwile, ale w pewnym momencie nabierając wystarczająco wprawy i rozluźnienia, aby nawet te mniejsze pokonywać w równowadze i harmonii. Także nawet to pojedyncze przejście znacząco poprawiło jakość jego pracy - już wcześniej zadem pracował dość zadowalająco, ale konieczność sprawnego wyhamowania sprowokowała wyraźne jego podstawienie, a ponowne ruszenie - mocną, wyrazistą pracę, służącą sprężystemu i aktywnemu krokowi już po pierwszych sekundach od ruszenia ze stój. Przełożenie całej energii na zad w efekcie pozwoliło mu nawet delikatnie otworzyć łopatki: choć nie był to czworobok, skromnie, choć chętnie wyraźniej zaznaczał fazę lotu, krocząc nieco obszerniej i z większym rozmachem sięgając przodami przed siebie.

Ophelia · Wysłany: 2019-07-08, 13:04

Take It Now · Wysłany: 2019-07-08, 13:45

Naomi Eaton · Wysłany: 2019-07-08, 23:12

Po ostatnim skoku przypilnowała, by klacz przegalopowała parę fouli na wprost. Skręcanie tuż po skoku było brzydkim nawykiem i dość często spotykanym, do którego Ophelia najwyraźniej nie miała skłonności, co nie oznacza, że powinno się w niej pielęgnować dobre odruchu. Naomi nie zapomniała pochwalić jej po udanym pokonaniu szeregu, po którym zakręciła łagodnym łukiem na prawo, po półparadzie wracając do anglezowanego kłusa. Zachęciła klacz do obniżenia szyi, delikatnie pulsując wewnętrzną wodzą, po czym znalazłszy równy, stały rytm, ponownie najechała na ten sam szereg, tym razem za ostatnią przeszkodą planując pojechać w lewo.
Do końca treningu zamierzała już tylko skakać z wykorzystaniem tego samego szeregu, co jednak nie zwiastowało nudy. Okazało się, że przy trzecim powtórzeniu Ophelia nabrała śmiałości, która poskutkowała lekkim spieszeniem się. W skoku nad doublebarrem Naomi usłyszała puknięcie o drąg, co było dla niej jasnym sygnałem, że Ophelia idzie trochę za mocno. Momentalnie odchyliła lekko plecy, ściągając łopatki i tym samym przytrzymała lekko siwą przed okserem, nie pozwalając spłaszczyć skoku ani przedwcześnie się odbić. Skutkiem 'ubocznym' mógł być wyższy skok, na co jednak była gotowa, tym razem nie dając się wybić z równowagi.
Po łącznie 6 powtórzeniach, po 3 na stronę [o ile w międzyczasie nie było żadnych zrzutek] uznała, że tyle wystarczy i rozkłusowała siwkę w dole, po czym przeszła do stępa i całkowicie oddała jej wodzę.
Po rozstępowaniu zsiadła, dała Ophelii cukierka i z uśmiechem posmyrała ją palcami po mordce, po czym wyprowadziła do stajni. /zt