Orchard Stable :: Czworobok duży piaszczysty

Jessie · Wysłany: 2017-04-01, 12:18 **Tytuł**: Hodowca

Ona też potrzebowała dłuższej chwili na wyczucie Durana. Raz, że po przerwie ciężko było jej się odnaleźć, a dwa że na co dzień miała do czynienia z rozmaitymi końmi i gdy długo z którymś nie ćwiczyła, musiała go poczuć na nowo. Stąd też wspomniane odbijanie się od wędzidła mogło być też zasługą nie do końca wyważonej siły, choć starała się przyjaźnie operować ręką z takim natężeniem, jakie najlepiej pasowało Duranowi. Przede wszystkim jednak jechała go od tyłu do przodu, a więc od łydki, nie blokując jego naturalnej chęci do ruchu naprzód. Napotykając problem z przesadnym zgięciem w szyi bardziej ograniczyła go zewnętrznymi pomocami, zmniejszając też nieco działanie wewnętrznej wodzy, podczas gdy działanie zewnętrznej łydki spróbowała wzmocnić batem, poprzez samo przyłożenie go za łydką. Często pomagała sobie w ten sposób, bo w większości przypadków słaba reakcja na jej łydki brała się stąd, że nie dosięgała nimi tam, gdzie trzeba :lol:

. Czasami jednak brało się to też ze zwykłej ignorancji, więc takie wspomożenie się batem mogło przy okazji przypomnieć Duranowi o konieczności reagowania na łydkę, tym bardziej że zdawał się być wrażliwy na takie niuanse. Tym samym chciała poprawić wypadający z łuku zad, poprzez takie właśnie zamknięcie konia w korytarzu z pomocy. Za jakąkolwiek poprawę mógł oczekiwać pochwały, a także chwili jazdy na wprost, bo też przecież nie chodziło o ciągłe wykręcanie kół. O ile udało jej się dojść z Duranem do porozumienia, niebawem wplotła w jazdę pierwsze przejścia z kłusa do stępa i ze stępa do stój, każde jedno poprzedzając pojedynczą półparadą, po której następowała pełna parada ze szczególnym uwzględnieniem działania łydki, co miało pomóc ogierowi w zrównoważonych przejściach od zadu.

Duran Duran · Wysłany: 2017-04-07, 15:14

Faktycznie zmiana w prowadzeniu pomogła Duranowi, zwiększenie zewnętrznych pomocy, a osłabienie wewnętrznych naprostowało go na tyle, że teraz chętnie szedł w stworzonym przez dziewczynę korytarzu z wodzy idealnie wpisując się w zakręty. Czasami jedynie w reakcji na dotyk bata (gdzie jego użycie było jak najbardziej potrzebne) spinał się podbijając zadem i jakby nigdy nic idąc dalej. Nie złośliwie, ale jeszcze nie akceptował takich rzeczy, ogólnie będąc delikatnym na ciele, stąd współczucia dla Jess jak pojawią się owady – będzie miała z młodym zabawę z psikadłami, derkami i nausznikami. :lol:

Jako, że się poprawił chętnie przyjmował nagrody. W przejściach dół przesadnie uwalał się na przodzie, nieco zgadując samo przejście – wpierw chcąc się zatrzymać po sekundzie kontynuował krok w stępie, więc przejścia dało się wyczuć, że są rwane, choć nie miał żadnych problemów w pozostaniu w równowadze – ot musiała to sobie dziewczyna skorygować. Natomiast przejścia ze stępa do kłusa mogły być dla dziewczyny samą przyjemnością, gdyż przygotowany półparadą uwypuklał plecy bardziej obniżając zad i przy samym przejściu do kłusa pierwszy krok robił mocno od zadu od razu sprężycie wchodząc w elastyczny, z dobrą kadencją kłus, gdzie stawiał uszy chętnie żując wędzidło i zaokrąglając szyję. Jednak znów przy przejściu do stępa pojawiał się wcześniejszy problem, gdzie DD się gubił.

Jessie · Wysłany: 2017-04-15, 21:07 **Tytuł**: Hodowca

Nie przeszkadzała jej jego nadwrażliwość, przez całą swoją karierę przerobiła konie różnego rodzaju i akurat delikatność nie była najgorsza. Naturalnie nie umknął jej problem przy przejściach w dół, ale zamiast zrzucać winę na konia, poszukała przyczyny w sobie. Prawdopodobnie za wcześnie oczekiwała, że koń będzie czytał jej w myślach - co kiedyś na pewno będzie miało miejsce - i niedostatecznie przedstawiała mu swoje oczekiwania. Właśnie dlatego przy kolejnym przejściu w dół (na szczęście tym w górę nie miała nic do zarzucenia, za co DD otrzymał też pochwałę) lepiej się przygotowała; jadąc równym, aktywnym kłusem zaplanowała sobie przejście do stępa w literze B. Odpowiednio wcześniej usiadła miękko w siodle na parę taktów, absolutnie nie usztywniając się w biodrach. Jednocześnie wykonała jedną czy dwie półparady, komunikując ogierowi zmianę, a także sprawdzając jego przepuszczalność. Chwilę później usiadła głębiej w siodle, z wyczuciem docisnęła do siodła uda oraz kolana, ręką nie robiąc nic (a już na pewno nie ciągnąc wodzy w tył). Gdy DD przeszedł przez to do stępa, Jess była już w gotowości by wskazać koniowi ruch do przodu, poprzez złagodzenie pomocy i błyskawiczne przywrócenie ruchu bioder. W efekcie ogier nie powinien już stracić energii i nie przenieść ciężaru ciała na zad, choć jednego udanego przejścia nie uznała za rozwiązanie problemu i poprosiła o jeszcze parę powtórek, na razie na bok odkładając przejścia ze stępa do stój, by nie prowokować konia do odświeżenia wcześniejszych odruchów. Kiedy częstotliwość udanych przejść wzrosła, powróciła także do zatrzymań, gdzie sprawa była prostsza, bowiem DD raczej poprawnie odczytywał pomoce do zatrzymania. Jednakże żeby nie powrócił problem zgadywania, przeplatała poszczególne rodzaje przejść w różnych konfiguracjach, by utrudnić - i w efekcie być może zniechęcić - konia do dalszego zgadywania.
Zakładając, że spotkała się z poprawą, dała młodemu chwilę przerwy w swobodnym stępie, pozwalając na spokojnie przeanalizować minione minuty. Po skończonej przerwie wróciła do pracy nad przejściami, zwyczajnie chcąc je oszlifować. Na trudne rzeczy przyjdzie jeszcze czas, pierw wypadałoby zrobić podstawy, które sprawią, że Duran z treningu na trening stanie się top furą, gotową na naukę najbardziej zawiłych elementów.
Wierzyła jednak w jego zdolności, więc nie wałkowała przejść w kółko na pierwszym śladzie, ale też spróbowała się "odkleić" od ściany i spróbować tego samego na drugim śladzie, gdzie stopień trudności znacznie wzrósł. Wciąż jednak była skupiona także na sobie i na tym, by czytelnie przedstawiać koniowi swoje prośby, więc robiła co w jej mocy, by równomiernie rozkładać pomoce i chronić DD przed spływaniem z linii prostej. Gdy chwytał, o co chodzi, w ramach nagrody prosiła go o zagalopowanie na pierwszym śladzie chcąc sprawdzić, jak młody zareaguje na taką formę przerwy. Na czas galopu przechodziła do asekuracyjnego półsiadu i zachęcała konia do wyciągnięcia się w dół, jednocześnie pilnując tempa i zaangażowania zadu. Też to jakaś forma treningu, ale nazwałabym to raczej radosnym przerywnikiem, bo Jess dawała mu w tym momencie poczuć swój luz i pozwalała wyjść do przodu, co być może było miłym urozmaiceniem dla DD od nużących po czasie przejść w dół i ich precyzyjnego wykonywania.

Jennifer Frost · Wysłany: 2017-04-19, 12:34

Kilka dni po ich ostatnim spotkaniu ponownie zawitała u Fabioli. Starannie ją wyczyściła i ubrała w cały sprzęt, zamierzając po raz drugi zabrać WKKW'istkę na trening - tym razem ujeżdżeniowy. Pogoda zachęcała do wyjścia z hal, toteż jako swój cel niebieskowłosa obrała któryś z tutejszych czworoboków. Ostatecznie padło na ten większy, z racji większej ilości wolnego miejsca, co z pewnością ułatwi im pracę.
Po dokonaniu ostatnich poprawek przy sprzęcie, zasiadła w siodle i zaczęła stępować gdzieś na drugim albo trzecim śladzie, nie chcąc przeszkadzać pozostałym parom. Początkowo nie wymagała nic poza aktywnym marszem, oddając kopytnej wodze i pozwalając jej się nieco porozciągać i rozluźnić. Po pewnym czasie zmieniła również stronę, aż wreszcie przyszedł czas na kłus. Niebieskowłosa stopniowo nabrała kontaktu, aktywizującą łydką pilnując, by klacz nie odebrała tego jako pomocy hamujących, samo przejście poprzedzając półparadą. Wraz z pierwszymi krokami kłusa zaczęła rytmicznie anglezować, na początku znowu dając kopytnej więcej swobody i możliwość obniżenia głowy. Gdy ta trochę się rozluźniła, amazonka zaczęła prowadzić ją po łukach. Początkowo były to obszerne koła, potem zaś ciaśniejsze wolty i wężyki. Przez cały czas używała całego szeregu pomocy, chcąc by siwa jak najlepiej wpisywała się w narzucone przez nią łuki. Podczas, gdy wewnętrzna łydka owijała sobie kłodę, zewnętrzna pilnowała dupki. W tym samym czasie zewnętrzna wodza pozostawała napięta, zaś wewnętrzna pulsacyjnym ruchem prosiła o zgięcie szyi i nadawała kierunek ruchu. Co rusz zmieniała stronę przez półwolty, chcąc zachować symetrię i odpowiednio rozgrzać kopytną przed dalszą pracą.

Amelie · Wysłany: 2017-04-25, 16:42 **Tytuł**: Hodowca

Przyszła z Bremen na czworobok, po drodze także nie pozwalając jej na odstawianie cyrków, nadal zachowując spokój, ale także stanowczość. Następnie oprowadziła ją po czworoboku i zatrzymała w narożniku. Poprawiła sprzęt a gdy upewniła się, że kara stoi mniej więcej spokojnie, skorzystała ze schodków, by znaleźć się na jej grzbiecie, chociaż zdawała sobie sprawę, że klacz może nie być z tego zachwycona. Usadowiła się głębiej i pewnie w siodle, zgarnęła jej wodze i lekko zamknęła ją w łydkach. Następnie dodała je, prosząc o stęp. Białowłosa od razu starała się o równe, ale aktywne tempo, którym ruszyły pod ścianą, dała jej także więcej luzu na wodzach i okazję do wydłużenia i obniżenia łba.

Fabiola · Wysłany: 2017-04-25, 19:43

Po treningu crossowym kobyłka miała niewielkie zakwasy, które jednak zdążyły przejść do dnia, w którym Jennifer po raz drugi pojawiła się przed jej boksem celem zabrania Fabioli na następny trening. Tak jak wtedy, siwa uprzejmie zachowywała się wobec kobiety, nie sprawiając jej najmniejszych problemów w obejściu.
Po wejściu na czworobok najpierw przyjrzała się zaoferowana innym koniom, ale szybko straciła nimi zainteresowanie i skupiła się na Jennifer. Stępując po wyznaczonym śladzie trzymała oczekiwane tempo, od czasu do czasu potrząsając pyskiem, co lekko wybijało ją z rytmu i co mogło być problematyczne na czworoboku, lecz nieuniknione. Po rozstępowaniu w obu kierunkach płynnie ruszyła kłusem, nie opierając się przed skracaniem wodzy i dojezdżaniem do ręki. Właściwie chętnie poddawała się wszelkim działaniom jeźdźca, czasami tylko nie dawała rady z fizycznych względów - ni stąd ni zowąd podrzucała głową, co zdecydowanie nie ułatwiało jej rytmicznego kłusa w ustawieniu, choć były to tylko krótkie momenty.
Jennifer jednak umiejętnie przedstawiała Fabioli swoje oczekiwania, a że ta była mimo wszystko dobrze ujeżdżona, to odpowiadała na jej pomoce niczym zaprogramowana, wręcz automatycznie opuszczając głowę, podstawiając zad i lekko podnosząc grzbiet, co łącznie służyło właściwej pracy. Była także stosunkowo giętka i gdyby nie to nieszczęsne szarpanie głową, które przychodziło całkiem nieoczekiwanie, klaczy nie można by niczego zarzucić.

Duran Duran · Wysłany: 2017-04-26, 09:50

Faktycznie zmiana w działaniu Jess korzystnie wpłynęła na kolejne powtórzenia przejść w dół. Ogier już parę kroków przed przejściem wpierw mocniej przenosił ciężar na zad pod wpływem głębszego dosiadu Jess i „wzięcia go na siebie”, półparady go ciekawiły przez co stawał się bardziej ostrożny i uważny jakby czekając na kolejne sugestie, które mogły po nich nastąpić. Chętnie też ustępował w tym momencie w potylicy rozluźniając i zaokrąglając szyję. Wycofanie się Jess z lekkim przytrzymaniem na pysku jedynie utwierdziło go w tym, by zwolnić i pewnie przejść chód niżej, a przypilnowanie przez dziewczynę aktywności doprowadziło do tego, że już od pierwszego kroku stępa mocno wszedł zadem pod kłodę aktywnie krocząc do przodu. Każde kolejne przejście wyglądało podobnie, jako, że miał jasne sprecyzowane pomoce dobrze je rozumiejąc po prostu czytał dziewczynę, z coraz większym rozluźnieniem, wykonując każdy element.
Brak monotonni jedynie wzmógł jego zainteresowanie jazdą i jak dziewczyna mogła zauważyć przejścia i każdy z elementów robił coraz chętniej, a wcześniejsze problemy na chwilę obecną znikły, pozostawiając fajnego, luźnego, aktywnego i dobrze niosącego DiDi. Z każdej przerwy chętnie korzystał wyciągając nosa, a po wróceniu do pracy nie było widać po nim rozkojarzenia.
Zapewne zaskoczył Jess, gdy odkleili się od pierwszego śladu, bo ogier zaprezentował naturalnie prostą sylwetkę. Właśnie dlatego ciężko było u niego stwierdzić „gorszą stronę”, gdyż całkiem poprawnie rozkładał się na obie strony. Tu również już nie zgadywał, dość czytelnie przyjmując każdą z pomocy Jess i coraz szybciej owe przejścia łapiąc. Kiedy po powrocie na ścianę poczuł pomoce do galopu skierował uszy do tyłu na dziewczynę, by następnie zagalopować naturalnie okrągłą foulą i zaprezentować efektowany, ale wygodny galop pod górkę, który przychodził mu naprawdę z lekkością. Zaokrąglił szyję na chwilę chowając się za wędzidło, a następnie korzystając z uwolnionych pleców soczyście bryknął (poczuć na pewno poczuła, ale ciężko by ją zrzucił, gdyż nie to miał w zamiarze), wracając po chwili do galopu. Chętnie wyciągnął nosa wydłużając szyję, ale nadal pozostawał w zaokrągleniu i lekkim zebraniu, co znacznie ułatwiło mu przy takim galopie złapania równowagi na zadzie. Oj będzie pociecha z czarnego, ale póki co na razie musi swoje łapy ogarnąć, bądź co bądź dość trudne dla konia jest ogarnięcie ciała w tego typu galopie, nawet jak jest on dla konia naturalny – tu geny nie pomogą.

Bremen Star · Wysłany: 2017-04-26, 14:32

Amelie · Wysłany: 2017-04-26, 18:19 **Tytuł**: Hodowca

Spięcie i brak rozluźnienia na samym początku treningu nie były dla Amelii niczym dziwnym i oczywiście chciała je rozpracować. Na razie okrążały obiekt pod ścianami po śladzie, od czasu do czasu zmieniając kierunek jazdy. Białowłosa dała Bremen luźną wodzę, która dawała jej możliwość wyciągnięcia i obniżenia łba, ale czy z tej możliwości skorzystała to inna sprawa. Pozostała jednak czujna, aby kara tego luzu nie nadużywała. Po kilku okrążeniach w aktywnym stępie na obie strony odesłała ją na pierwsze, 20 metrowe koło, które miało też sprawdzić, czy rozluźniła się chociaż trochę. Pilnując utrzymania tempa nabrała wodze na lepszy kontakt, nadal zostawiając jednak nieco luzu, cofnęła zewnętrzną łydkę za popręg, wyginając klacz od wewnętrznej, nadając kierunek i zgięcie w potylicy wodzami Po zamknięciu koła przyszedł czas na serpentynę i wężyk, o nadal dość sporych łukach, w które łatwiej było się wpisać. Białowłosa posyłała trakence półparady, chcąc ją skupić, ale też rozluźnić. Po kolejnych okrążeniach z przejściami stęp - stój - stęp, dodała jej łydki prosząc o kłus. jednocześnie nadal sprawdzała jej rozluźnienie i odnotowywała nad czym mogłyby popracować na tym treningu. Z początku w kłusie roboczym znów dała jej więcej wodzy anglezując. Wykonały analogiczne ćwiczenia w kłusie: po kilku okrążeniach, zmieniając kierunek jazdy przez przekątną zabrały się zaćwiczenie figur o średnich lukach i rozmiarach, lecz nie były one jeszcze zbyt wymagające Potem wróciły do okrążania sali z przejściami kłus - stój - kłus.

Bremen Star · Wysłany: 2017-04-26, 23:11

Jennifer Frost · Wysłany: 2017-04-27, 14:27

Niebieskowłosa po ostatnim treningu już nieco załapała o co chodzi w syndromie siwej, oraz z czym on się wiąże. Niewątpliwie częste potrząsanie głową utrudniało pracę ujeżdżeniową, ale dziewczyna wcale się nie poddawała, starając się usilnie ignorować to zachowanie. Co prawda nie było to łatwe, ale przecież nie mogła denerwować się na Fabiolę za coś, czego ta nie była winna. A trzeba przyznać, że pomijając jej schorzenie, to była koniem bardzo przyjemnym zarówno do jazdy jak i w obejściu.
Po skończeniu pracy na łukach, pozostając w kłusie roboczym zeszła ze ściany na rzecz owalu - pościnała wszystkie narożniki, ze ścieżką stykając się tylko na środkach ścian. Na krótszych odcinkach (zakładając, że poruszały się w lewo - od M do H i od K do F) wymuszała na siwej najwolniejszy możliwy kłus, dostosowując do niego tempo swojego anglezowania. Na dłuższych zaś (od F do M i od H do K) aktywizowała ją, zachęcając do wyraźnego przyspieszenia. Miało ono sprawić, żeby Fabiola była lepiej zasłuchana w pomocach niebieskowłosej, rozluźniła się odrobinę i stała się bardziej samonośna. W między czasie zmieniły również stronę, a gdy udało im się osiągnąć zadowalający efekt, pobawiły się troszkę w przejścia o zwiększonym stopniu trudności. Początkowo były to zmiany stęp-kłus i kłus-stęp, a później również stój-kłus i kłus-stój.

Amelie · Wysłany: 2017-04-28, 15:26 **Tytuł**: Hodowca

Zdawała sobie sprawę z tego, że Bremen niedostatecznie jej ufa i to był jeden z powodów, ktore wpływały na to, że ćwiczenia nie wychodziły im w stu procentach i Amelie wcale tego nie oczekiwała. Starała się jedynie przekonać do siebie Bremen, na tyle na ile mogła podczas tego treningu.
Po przećwiczeniu przejść w kłusie dodała łydki i wypchnęła karą do galopu, od razu ustalają pośrednie, ale energiczne i aktywne tempo. W galopie wykonały podobne ćwiczenia: najpierw okrążenia ze zmianą kierunku. Po kilku okrążeniach na obie strony białowłosa dobrała nieco wodzy na lekki kontakt i odbiła z klaczą na pierwszą figurę: woltę o średnicy 15 metrów. Na figurach, które tak jak w kłusie miały raz mniejsze raz większe rozmiary stosowała podobne pomocy, pilnowała równego tempa i starała się o wygięcie od wewnętrznej łydki i jak najlepiej zachowany kształt figury. Po przećwiczeniu figur i w tym chodzie wrócili do okrążania obiektu z przejściami galop - stój - galop. Następnie dziewczyna zwolniła trakenkę do stepa i znowu dala jej więcej luzu na wodzach. Kolejno przećwiczyli przejścia pomiędzy chodami. Ostatecznie przeszły do kłusa roboczego. Dwudziestolatka posłała Bremen kilka półparad, nabrała wodze znowu na nieco wyraźniejszy kontakt. W A skręciły na linię środkową. Zbliżają się do X Halley posłała Star półparady, by w X zablokować jej dosiad i posłać pełną paradę. W ten sposób zatrzymały się mniej więcej równo i w odpowiednim miejscu. Zaraz znów ruszyły, nadal kłusem roboczym, kierując się do C. Amelie skupiła się na równym tempie i utrzymaniu klaczy na linii prostej. W C skręciły w lewo.

Fabiola · Wysłany: 2017-04-28, 21:04

Spotkawszy się z prośbą o maksymalne zwolnienie kłusa, początkowo miała z tym nieduży problem - była bardzo bliska przejścia do stępa, zanim zrozumiała, że Jennifer chodzi wyłącznie o zwolnienie tempa. Zanim na to wpadła, zdążyła się nieco zdenerwować, co w jej przypadku objawiało się krótkim spięciem i uniesieniem głowy. Jednak gdy tylko załapała sens ćwiczenia, z powrotem opuściła łeb i puściła plecy, niosąc bardzo przyjemnie. Prośba o dodanie była z kolei klarowna i Fabiola odebrała ją bez zawahania, żywo dodając sobie tempa, z którego ponownie zeszła do możliwie najwolniejszego na krótszym odcinku owalu. To ćwiczenie rzeczywiście pozwoliło jej się rozluźnić, Jennifer mogła poczuć jak momentami Fabiola przeżuwa wędzidło, wciąż miękko opierając się na zewnętrznej wodzy. Niczego nie można było zarzucić też tyłom, jako że pchała się zadem, zapewniając sobie poprawny przepływ energii od tyłu do przodu. Była zasłuchana w Jennifer, stąd przejścia także wykonywała poprawnie, o ile akurat nie przeszkodził jej w tym wymach głową - a takie sytuacje niestety miały miejsce. Miała dobre nastawienie do pracy, stąd żywo reagowała na sygnały, jednocześnie nie mając dużego parcia na ruch do przodu, więc także przejścia w dół były wykonywane płynnie.

Bremen Star · Wysłany: 2017-04-29, 22:29