Orchard Stable :: Biegalnia

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-12-25, 17:24

Uśmiechnąłem się kątem ust, widząc podskoki źrebaka i dzikie galopady, które próbował urządzać po biegalni. - Tylko się nie zabij! - Zawołałem z rozbawieniem do ogierka, który najwyraźniej za nic miał sobie ostrzeżenia, ale też dobrze sobie radził mimo tego, że był na tym świecie od niedawna. Zresztą wcale mnie to nie dziwiło, patrząc na jego rodziców...
Jeśli konie szybko znudziły się bieganiem, spróbowałem je jeszcze sprowokować do ruchu, żeby za szybko nie zaległy bezczynnie na biegalni, na której nie było wiele do roboty. Petit mogła co najwyżej skubnąć trochę siana czy słomy, częściowo składowanych w tym miejscu, zaś Soldat... Cóż, jemu pozostawała tylko prywatna "stołówka" i ewentualnie moje towarzystwo. Prawdę mówiąc po cichu liczyłem na to, że ogierek zechce jeszcze nawiązać ze mną kontakt, na co dałem mu szansę, gdy już trochę poszalał po hali.

Soldat · Wysłany: 2018-12-25, 20:46

Widząc, że mamusi również udziela się jego humor zaczął wydawać z siebie dźwięki cichego melodyjnego rżenia. Nadal biegał wesoło i wymachiwał przy tym króciutkim ogonkiem na boki. W pewnym momencie zatrzymał się i parsknął głośno podnosząc pyszczek do góry i wyraźnie zainteresowany zapachem tupnął nóżką.
Dopiero sprowokowany do biegu ruszył wesołym kłusem, ale poruszał się nim jeszcze przez parę minut. Widząc jak Petit zajęła się sianem znalazł sobie inny obiekt zainteresowań, którym był Oliver. Zbliżył się ostrożnie, noskiem subtelnie trącając nogę bruneta.

Petit Coeur · Wysłany: 2018-12-26, 23:22

Rżenie ogierka odwróciło jej uwagę od szaleństw, więc przeszła do bardzo dynamicznego kłusa, w którym co chwila oglądała się na źrebaka. Po ciąży nie miała kondycji, więc szybko zaczęła się męczyć i pocić, mimo tego, że energii miała aż nadto. Gdy Oliver znowu pogonił ją i Soldata do galopu, z niezadowoleniem podrzuciła zadem, po czym przeszła w galop i jeszcze chwilę go utrzymała, by wreszcie przejść do kłusa. Wypuściła nos do dołu i po pełnym okrążeniu zwolniła do stępa. Parsknęła, potrząsając łbem, po czym zmierzyła Soldata wzrokiem i oceniwszy, że nie grozi mu nic złego, faktycznie zaczęła podkradać składowane tutaj siano.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-12-26, 23:50

Udawałem, że nie widzę, jak Soldat do mnie podchodzi, żeby tylko go nie speszyć. Nie zdołałem jednak powstrzymać uśmiechu, gdy poczułem z jaką delikatnością trąca mnie nosem w nogę. Spokojnym ruchem wyciągnąłem rękę by położyć ją na grzebieniu grzywy ogierka i poczochrać go po nieco lichej grzywce. Jeśli nie uciekł przed dotykiem, po chwili zacząłem głaskać go śmielej, nie tylko po szyi, ale również grzbiecie, bokach, a czasem nawet po nogach, w pewnym sensie łącząc przyjemne z pożytecznym, czyli przez głaskanie przyzwyczajając ogierka do dotyku w różnych miejscach. Skoro już był mój, to musiałem zadbać o jego edukację, wplatając nowe elementy w zabawę i codzienną opiekę, przynajmniej dopóki był za młody by uczyć się jak dorosły koń.

Soldat · Wysłany: 2018-12-27, 00:08

Daleki był od spłoszenia się, jak na źrebaka był aż za odważny, co potrafiło być też zgubą. Niemniej nie czując ze strony Olivera żadnego zagrożenia podszedł zaciekawiony jeszcze bliżej, interesując się materiałem spodni.
Dopiero dotyk mężczyzny sprawił, że poderwał łepek, ale nie cofnął się, a jedynie zadarł łepek i spojrzał na mężczyznę od dołu. Czując przyjemne drapanie zaczął znów się prężyć i czerpać z tego przyjemność, nie taki diabeł straszny. :lol2:

Stał tak przy mężczyźnie pozwalając mu się dotykać, chociaż nadmierne dotykanie nóg czy zadka często spotykało się z nerwowy wymachiwaniem puszystym ogonkiem, albo ostrzegawczym tupnięciem nóżką.
Łapiąc wargami materiał spodni zaczął go skubać i lizać różowym języczkiem.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-12-28, 15:52

Prawdę mówiąc nie przejmowałem się jego zadowoleniem, robiąc swoje. Wychodziłem z założenia, że z czasem stanie mu się to zwyczajnie obojętne, jeśli sam nie będę robił z tego wielkiej rzeczy. Takie "macanie" trwało zresztą zaledwie parę chwil, ale miało być stałym punktem każdego naszego kolejnego spotkania.
Czując, jak ogierek chwyta za materiał, delikatnie ale stanowczo odsunąłem jego mordkę, nie pozwalając mu na takie skubanie, które ignorowane mogłoby się natomiast przerodzić później w jakieś niefajne zachowanie. W zamian połaskotałem go palcem po chrapce, po czym odszedłem parę kroków, idąc tyłem żeby mieć źrebaka na oku. Próbowałem go zachęcić do tego, żeby za mną poszedł, co jeśli nastąpiło, wyraźnie mnie ucieszyło. Powoli myślałem o powrocie, jednocześnie planując kolejne spotkanie tak, by trochę więcej wniosło w życie Soldata. Teraz byłem lekko nieprzygotowany, a może i nawet trochę onieśmielony, bo nigdy nie przypuszczałem, że kupię sobie źrebaka i faktycznie będę miał z nim do czynienia na co dzień.

Soldat · Wysłany: 2018-12-28, 20:42

Odsunięty cofnął uszka do tyłu i zrobił parę kroków w tył wyraźnie będąc zdezorientowany. Poprawnie jednak odebrał przekaz wiedząc, że nie wolno mu tego robić. Parsknął cichutko i obejrzał się za brunetem, gdy ten zaczął się oddalać.
Zerknął kontrolnie na mamę, a następnie ruszył stępem za Olim podążając za nim. Zatrzymał się parę kroków dalej i jeszcze przez chwilę przyglądał się mężczyźnie, a następnie zarżał melodyjnie do mamy i ruszył w jej stronę.
Zaparkował tuż obok i trącił ją nosem w brzuch, za moment dobierając się do mlecznego wodopoju.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2018-12-28, 23:51

Jeśli podszedł na tyle blisko, żebym mógł go dotknąć, to podrapałem go chwilę po szyi w miejscu, w którym ostatnio sprawiło mu to największą przyjemność. Potem pozwoliłem Soldatowi pójść do mamy, która mimo wszystko wciąż była mu bardziej potrzebna niż ktokolwiek inny. Gdy już nasycił swój głód i być może jeszcze trochę pobiegał, złapałem Petit na uwiąz i odprowadziłem tę dwójkę do boksu. /zt

Petit Coeur · Wysłany: 2018-12-28, 23:54

Z coraz większą zawziętością wyskubywała siano z balotu, czasem tylko parskając lub potrząsając łbem gdy kurz mocniej zakręcił się jej w nosie. Kątem oka zerkała na Soldata, ale Oliver najwyraźniej sprawdzał się jako niańka, więc gniada korzystała z tych kilkunastu minut spokoju. Który jednak nie trwał wiecznie, bo mała pijawka zaraz upomniała się o swoje... :lol2:

Puściła źrebaka pod swój brzuch i kiedy jadł, trąciła jego zadek nosem, a potem zmierzwiła na nim sierść. Po skończonym posiłku poiskała go jeszcze po grzbiecie, a potem odeszła od siana i ewentualnie jeszcze trochę pobiegała ze źrebakiem, zanim Oliver odprowadził ją i Soldata do boksu. zt

Soldat · Wysłany: 2018-12-29, 11:10

Pozwolił się podrapać, ale nie trwało to długo, bo już po chwili zainteresował się własną mamą, której odpoczynek to tego małego szkraba właśnie się skończył.
Pijąc mleko merdał wesoło ogonkiem co jakiś czas szturchając mamę w brzuch, zupełnie tak jakby miało to w czymś pomóc. :lol2:

Zaczepiany przez Petit co jakiś czas oglądał się na nią wyciągając spod jej brzucha biały zapieniony nosek.
Po zabawie i posiłku mógł wrócić do stajni, gdzie najpewniej przyjdzie pora na drzemkę.
/zt

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-03-17, 18:12

Przyprowadziłem Abaddona na biegalnię. Mój asystent chwilowo stał z boku, później mając przejąć lonżę. Pierw jednak chciałem trochę rozruszać konia, w pełni przyzwyczaić go do sprzętu, jaki miał na sobie i ewentualnie umożliwić mu spuszczenie z siebie nadmiaru energii. W każdym razie odesłałem go na koło, rozwijając lonżę, a w drugiej ręce trzymając bat do lonżowania, którym póki co nie wywierałem na ogierze żadnej presji. Chciałem by stępował, ale jeśli ruszył kłusem, nie miałem nic przeciw i pozwoliłem mu się pierw wyszumieć. Zasłużył po tym jak przez tyle czasu tłumił w sobie emocje podczas siodłania.

Abaddon · kuty na 2 - 21.01.2020

Pewnie wszedł do środka biegalni, od razu rozglądając się po budynku, którego wcześniej nie miał okazji odwiedzić. Nowe miejsce nie przytłaczało go w żadnym stopniu, dodatkowo fakt, że byli tu w trójkę pozwalał mu spokojnie skoncentrować się na zadaniu, jakim było chodzenie na kole. Poruszał się aktywnym stępem, czasami pozwalając sobie na parę kroków kłusa. Pech chciał, że po jednym z takich przejść, podciągnięte strzemiona wydały głośniejszy dźwięk klepnięcia o siodło, co przestraszyło trzylatka. Wyskoczył gwałtownie w przód, odbijając się mocno z zadnich nóg, po tym zaczynając serię baranów, usiłując pozbyć się sprzętu z grzbietu!

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-03-18, 15:42

Było to coś, czego się spodziewałem, więc gwałtowne zerwanie się z miejsca i seria baranów nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Cieszyłem się tylko, że stałem jeszcze na ziemi, a nie byłem na grzbiecie Abaddona. :lol:

Mocniej zacisnąłem dłoń na lonży, żeby koń jej nie wyciągnął i starałem się go utrzymać na kole, tylko minimalnie z niego schodząc, bo jednak Abaddon, chcąc nie chcąc, był ode mnie dużo silniejszy. Pozwoliłem mu się wybrykać i dopiero gdy zauważyłem, że otrząsnął się z pierwszego szoku, zacząłem go uspokajać głosem.
- Hooola... Juuuż, spokooojnie - zawołałem cichym, spokojnym tonem, starając się sprowadzić ogiera do kłusa, a potem ponownie do stępa. Jeśli to zrobił, pochwaliłem go i dałem mu jeszcze przez chwilę postępować, aż celowo go pogoniłem do kłusa, wydając komendę i w razie potrzeby pomagając w jej realizacji ruchem bata. Celowo chciałem sprowokować konia do energicznego przejścia, by być może znowu wywołać wspomniane klepnięcie strzemion. Dobrze by było, żeby kasztan się znieczulił na ten dźwięk.

Abaddon · kuty na 2 - 21.01.2020

Z upływem czasu emocje ogiera opadły, przestał on barankować i opuścił łeb za wysokość kłębu. Skierował jedno z uszu na Olivera, wsłuchując się w barwę jego głosu, która rzeczywiście w jakimś stopniu go uspokajała. Niedługo po tym kasztan przeszedł do niższego chodu, niezdarnie się przy tym potykając. Po zrobieniu dwóch okrążeń zaczął zwalniać, finalnie przechodząc do stępa, w którym utrzymywał żwawe tempo, często zerkając do środka koła. Czuły na praktycznie wszystkie dźwięki od razu zareagował na prośbę o przejście wyżej. Przez to znów do jego uszu dotarł feralny dźwięk, który wywołał podobną reakcją co wcześniej, z tym że wszystko było mniej gwałtowne, a ogier szybko wyciszył się, zaczynając rozumieć, że strzemiona wcale nie zagrażają jego życiu. Przy następnych takich wypadkach z pewnością będzie na to reagował bardziej obojętnie.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-03-21, 18:31

Widząc, że jego reakcja jest lżejsza, jeszcze parę razy celowo sprowokowałem podobną sytuację, w międzyczasie zmieniając kierunku ruchu lub prosząc konia o galop.
Gdy już się rozruszał i oswoił, nie tylko ze sprzętem, ale również tym miejscem i nami, zwolniłem go do stępa. Oddałem pomocnikowi lonżę, a ten wkrótce zatrzymał ogiera, do którego podszedł razem ze mną, zwijając lonżę. W międzyczasie założyłem kask, a będąc już przy koniu, opuściłem strzemiona po obu stronach. Przechodząc z jednej na drugą, dałem Abaddonowi mały smakołyk, po czym stanąłem po jego lewej stronie, stawiając tam też schodki, z których po prostu zamierzałem wsiąść na ogiera. Pierw jednak wszedłem na schodki, dając koniowi chwilę na przyswojenie tego, że człowiek może być jednak wyższy. :lol:

Pomocnik w tym czasie chwalił Abaddona za spokój, bądź go uspokajał, jeśli było to konieczne. Zanim w ogóle pomyślałem o wsadzeniu stopy w strzemię, złapałem za oba łęki siodła i położyłem na nie lekki nacisk, po części oswajając konia z tym, co go czeka.