Orchard Stable :: Roundpen

Astrid · Wysłany: 2019-07-06, 23:30

Sprawnie doprowadziła Michałka na roundpen, raczej nie dając sobą targać po drodze, w razie potrzeby trochę intensywniej korzystając z przełożonego uwiązu. Wprowadziwszy go do środka, odwróciła go, aby zamknąć drzwi, a następnie wyciągnąć uwiąz spod parcianych pasków kantara i odpiąć go całkowicie, dając ciemnogniademu możliwość pójścia luzem. Sama zaś odsunęła się kilka kroków na sam środek lonżownika, uwiąz wcześniej wieszając gdzieś na płocie, zostając na środku z niczym oprócz dzierżonej w dłoni lonży, na razie pozwalając ogierowi chwilę rozejrzeć się po nowym miejscu i w zasadzie pozwalając mu całkowicie zapomnieć o swojej obecności.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-06, 23:50

Nie musiała dawać targać się po drodze, bo nawet nie miała do tego okazji, jeśli tylko wykazała się takim nakładem cierpliwości, aby pozwalać ogierowi rozglądać się po kątach i zatrzymywać na chwilę celem obwąchania co bardziej interesujących przedmiotów. Jego dominująca postawa miała miejsce głównie w boksie i teraz zgrywał postawę całkiem normalnego konia. Nie wyprzedał jej ani nie włóczył się z tyłu, dorównując jej krokiem i tylko czasami przystępując, zdecydowanie nie złośliwie. Roundpen był dla niego miejscem nowym nie tylko w Orchardzie, ale i całej karierze sportowej, więc rozejrzał się po nim z zainteresowaniem, a puszczony luzem ruszył sprężystym kłusem wokół obiektu, głowę niosąc nisko przy ziemi i krążąc nijako wokół kobiety, na którą na razie nie zwracał większej uwagi, zbyt zajęty zapoznawaniem się z każdym kątem tego miejsca.

Astrid · Wysłany: 2019-07-06, 23:56

Akurat cierpliwości nie brakowało jej wcale - dopóki ogier nie próbował po niej chodzić ani sam inicjować zmian kierunku, pozwalała mu na rozglądanie się i przyglądanie wszystkiemu co nowe, naturalnie w granicach rozsądku, nie chcąc pozwalać mu przy jednym obiekcie spędzać naście minut. Na samym roundpenie dała mu trochę czasu na zwiedzanie, obserwując jak kłusuje, widząc jego rozluźnienie i mając świadomość, że lada moment będzie musiała to naruszyć. Chciałoby się powiedzieć, że kosztem jego zaufania, ale póki co chyba nie ufał jej jeszcze praktycznie wcale - nie miała więc wiele do stracenia. Wierzyła jednak, że dobrze poprowadzona praca niczego dziś nie pogorszy, przynajmniej nie jeżeli w Michelangelo była choćby krzta chęci do dogadania się z nią.
Po kilku minutach takiej całkowitej bierności wobec ciemnogniadego, zaczęła zbierać energię na właściwą część dzisiejszej pracy. Wyprostowała się, łapiąc lonżę trochę luźniej i w miarę możliwości nawiązując ten sam nachalny, nieprzyjazny kontakt wzrokowy co w boksie, jeżeli nie, zwyczajnie wbijając takie spojrzenie w ogiera i pozwalając mu to w dowolnym momencie zauważyć. Jednocześnie ruszyła w jego kierunku ciężkimi, głośnymi krokami, gwałtownie unosząc obie ręce do góry i rozczapirzając palce, machając lekko lonżą, w pozycji drapieżnika poganiając go do galopu.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-07, 00:10

Wystarczało pół minuty, aby stracił zainteresowanie obiektem i wrócił do Astrid, jakby całkowicie zapomniawszy o zajściu z boksu. W tym momencie jednak nie zwracał na nią wiele uwagi, o wiele bardziej zajęty całym otoczeniem, gdzie nie mógł pominąć ani jednego jego elementu.
Kłusował w najlepsze dookoła, często robiąc zwroty celem zmiany kierunku albo podgalopowując parę metrów, aby zaraz wrócić do kłusa, starając się dostrzec jak najwięcej spoza roundpena, co było stosunkowo uniemożliwiane przez wysokie ogrodzenie, którego na szczęście nie próbował staranować. Kątem oka zauważył zielonowłosą i jej spojrzenie wbite w niego, którym na razie się nie przejął, po chwili znowu na nią zerkając, aby upewnić się, że dalej mierzyła go tym agresywnym wzrokiem. Zatrzymał się wtedy na zadzie i wycofał uszy, patrząc się na nią spojrzeniem swoich intensywnie czarnych oczu, w których błysnęły białka, kiedy tylko zaczęła się do niego zbliżać. Zarzucił głową ze zduszonym kwikiem i strzelił baranka, kłusem odchodząc w drugą stronę. Na obcym terenie nie czuł się już tak pewnie, przez co wolał uniknąć konfrontacji z kobietą, w ostateczności posuwając się do zagrań podobnych do tych sprzed kilkunastu minut.

Astrid · Wysłany: 2019-07-07, 00:19

Nie odpuściła tego bardzo bezpośredniego przekazu - w dalszym ciągu pozostawała atakująca, nieustatysfakcjonowana samym kłusem, więc podganiając ciemnogniadego bardziej, w razie potrzeby rozwijając trochę lonży i końcówką prowokując go do ruszenia wyższym chodem. Przez następne dobre kilkanaście minut dokładała wszelkich starań, aby Michelangelo nieprzerwanie był w galopie, niezależnie od ilości energii i poświęcenia, które miała być zmuszona w to włożyć. Zapewne prędzej czy później znalazła sposób na to, aby dosłownie przestraszyć lub zdenerwować go na tyle, aby miał nieprzerwanie galopować. Inicjowała też zmiany kierunku, dokładniej polegające na gwałtownym "ataku" rękami w pobliżu jego toru galopu - stała się na ten krótki moment wrogiem, a końskim instynktem nigdy nie była walka, a ucieczka. Wówczas zaczęła uważniej przyglądać się jego "mimice", nie przestając zmuszać go do ucieczki, wyczekując zmiany w jego nastawieniu, szczególnie wyczulona na ruchy uszu.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-07, 01:01

W kłusie robił kolejne uniki przed kobietą, czując się coraz mniej komfortowo w związku z małą powierzchnią do ucieczki i jej coraz większą natarczywością. Skulone uszy i podkulony ogon świadczyły o jego zestresowaniu, które starał się ukryć pojedynczymi kłapnięciami zębami w jej stronę, samemu nieprzekonanym do tego gestu. Kiedy tylko końcówka lonży dotknęła jego napięte ciało, kwiknął głośno i oddał mocno z zadu w stronę kobiety, odruchowo puszczając się mocnym galopem, co jakiś czas na oślep wyrzucając nogi w próbie wybronienia się. Zdecydowanie nie czuł się dobrze w roli ofiary, w szczególności w miejscu, gdzie był zaledwie od paru dni, więc nie czuł się tu jeszcze bezpiecznie. W ten sposób galopował po całym roundpenie, parokrotnie próbując zwolnić do kłusa, ale zaraz podgoniony znowu ruszał w drugą stronę, przez dobrych parę minut bawiąc się z nią w kotka i myszkę. Powoli męcząc się tym wszystkim, także przez wzgląd na wiele emocji, skierował jedno ucho w jej stronę, jakby chcąc przekonać się, czy dalej jest za nim i zwyczajnie nie rozumiejąc celu tego wszystkiego.

Astrid · Wysłany: 2019-07-07, 01:13

Obserwowała go uważnie, widząc także rosnące zmęczenie, choć czując się nie do końca dobrze z takim ganianiem w kółko, wiedząc, że ma to bardzo konkretny cel który zostanie całkowicie zrujnowany, jeżeli w tym momencie mu odpuści. Zauważywszy zwrócone w swoją stronę ucho, odczekała moment, wkrótce zaczynając korzystać z trzymanej lonży i zaczynając rzucać jej końcówkę w jego stronę, nie na tyle, aby go nią dotknąć, ale tak, aby ta znalazła się blisko niego i zrobiła wrażenie samym faktem znajdowania się najpierw w powietrzu, potem blisko jego ciała. Próbowała w ten sposób sprowokować dalsze jego reakcje, oczekując, aż role w końcu ostatecznie się odwrócą - w tym momencie ona zachowywała się jak gniady, strasząc i próbując za wszelką cenę udowodnić, że ma wyższość. Wyczekiwała więc momentu, w którym on, tak jak Astrid kilkanadziesiąt minut temu, zaproponuje rozmowę i spróbuje podążyć do porozumienia. Wypatrywała każdego, nawet najmniejszego sygnału, wyczekując min. dalszych zmian w mimice, zmian średnicy koła czy przeżuwania - wszystko miało oczywiście zależeć od tego, jak szybko Michelangelo miał zrozumieć, że tym razem to on musi wyjść z inicjatywą, aby przestać być ofiarą, a odzyskać część wcześniejszego autorytetu.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-07, 17:29

Chwilowo zwolnił, chociaż nie na długo, bo zaraz Astrid znowu spróbowała go "zaatakować" lonżą, na co znowu stulił uszy i po oddaniu z zadu w tamtym kierunku przyspieszył w galopie, wewnętrznym okiem ciągle ją obserwując i oczekując kolejnej próby zaatakowania - bo tak wyglądała jej postawa i gesty dla niego w tym momencie. Lecz te, o dziwo, nie nadchodziły, co motywowało go do ciągłego myślenia i uwagi na najmniejszy element. Analizując każdą minutę ich spotkania, doszedł do wniosku, że mimo ciągłego straszenia go kobieta nie atakowała ostatecznie, co powoli zaczynało dodawać mu trochę odwagi. Znowu skierował jedno ucho na nią, wkrótce niepewnie zniżając też głowę bardziej do ziemi i przeżuwając powietrze w pysku na znak uległości.

Astrid · Wysłany: 2019-07-07, 17:41

Od momentu oddania z zadu i odwzajemnienia jej wcześniejszego ataku, przybrała neutralną pozycję, na pewien czas przestając wykonywać jakiekolwiek ruchy sugerujące, że miała być bliska ataku - zwiniętą lonżę trzymała blisko ciała w zgiętej dłoni, ramiona rozluźnione, łagodnie skierowane w stronę ziemi, choć nie miało trwać to długo. Obserwowała jego reakcje, uważnie analizując poszczególne zachowanie, zadowolona, że powoli zaczynali dochodzić do porozumienia, ale nie chcąc cieszyć się przedwcześnie. Dała mu więc szansę na zwolnienie, nie egzekwując już galopu, pozwalając na zejście do kłusa i spokojniejsze tempo, przez chwilę nie kłopocąc się poganianiem go. Jakiś czas - minutę, może półtora, dała mu na myślenie, nie chcąc atakować milionem sprzecznych komunikatów, swoją postawą dając mu do zrozumienia, że ma wobec niego dość neutralny stosunek. Zdecydowała się nieco to zmienić w ramach sprawdzenia, na ile trwała była chęć komunikacji z jego strony, zwłaszcza, że nie dopatrzyła się jeszcze wszystkich sygnałów świadczących o odpuszczaniu - pogoniła go więc lekko lonżą, znów prostując się lekko, po prawdzie robiąc to w mniej "atakujący" niż poprzednio sposób, ale nadal chcąc wymusić na nim powrót w galop na te kilkanadziesiąt sekund, ciekawa, jaki będzie tego efekt.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-08, 14:06

Kiedy tylko ta przyjęła bardziej neutralną postawę, on nieco zwolnił, nie odczuwając już takiej potrzeby ucieczki. W ten sposób mógł nieco odetchnąć, bo po kilku minutach galopu w dużych emocjach odczuwał już lekką zadyszkę, wynikającą szczególnie ze strachu. W tym czasie zaokrąglił lekko umięśnioną szyję, wewnętrznym uchem dalej strzygąc i uważając na kolejne posunięcia Astrid. Zmieniło się to wraz z kolejnym pogonieniem, na co wydał z siebie kwik i znowu podgalopował, spinając się przy tym niesamowicie. Jednak jeśli ta nie powtórzyła tego manewru i nie popędziła go znowu, dość szybko wrócił do kłusa, okrążając ją praktycznie przy samym ogrodzeniu, by wraz z założonymi minutami spokoju zaczynać bardziej "spływać" w jej stronę.

Astrid · Wysłany: 2019-07-08, 22:35

Obserwowała zbliżającego się gniadego, coraz bardziej usatysfakcjonowana efektami tej pracy. Różne konie różnie odbierały join-up i w różnym tempie przystawały na poszczególne etapy; Michelangelo, mimo, że w boksie bardzo wyraźnie starał się wyrazić swoją dominację, na samym lonżowniku był już trochę spokojniejszy, ale Astrid była zdania, że ta praca pozytywnie odbije się na ich relacji z ziemi. Wszak nie o samo miejsce, a stosunek Michałka do niej chodziło - wierzyła, że do końca dzisiejszej sesji gniady przekona się do niej choć trochę, przynajmniej na tyle, aby następnym razem nie musieli urządzać sobie kolejnej sesji natrętnego wpatrywania się w siebie przed jakimikolwiek próbami współpracy. W każdym razie, pozwoliła ogierowi zbliżyć się na tyle, na ile było mu wygodnie, nie czekając, aż zakręci dookoła niej koło absurdalnie niewielkie - ot, wyczekała chwili, w której bardzo ewidentny był fakt, że gniady się zbliżył, nic więcej. Wówczas, po zmianie kierunku i dwóch czy trzech okrążeniach kłusa, znów zdecydowała się sprawdzić jego reakcje, tym razem trochę innym celem - bardzo wyraźnie zadziałała rękami, rozczapirzając palce i unosząc je wysoko do góry w wyprostowaniu, znów po to, aby delikatnie go od siebie odgonić i pogonić do galopu. Po chwili takich sygnałów, jedną rękę całkowicie opuściła, drugą, po przyjęciu neutralnej pozycji z zaokrąglonymi ramionami, zamknęła, powoli opuszczając jako test tego, czy w ten sposób "przyciągnie" do siebie Michałka.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-09, 00:06

Jego zachowanie tak wyróżniało się od tego z boksu ze względu na to, że ten brał już nijako za swój, bo w końcu to tam spędzał większość czasu, a jako ogier terytorialny nie chciał, aby ktoś mu to miejsce naruszał. Tutaj był z kolei kompletnie obcy, nie znał jeszcze terenów Orchardu, co go nijako przytłaczało i znacząco odejmowało odwagi, szczególnie, kiedy był postawiony w takiej sytuacji, kiedy to człowiek zgrywał drapieżnika i atakującego. Był już tym zmęczony, więc nie galopował, kiedy nie musiał. Niemniej jego reakcja na podniesienie rąk była natychmiastowa - od razu zagalopował, chociaż nie panikował już tak, jak na początku. Z kolei obniżenie dłoni nie było już dla niego tak jednoznacznym gestem. Co prawda zaczął coraz częściej spływać do środka z obniżoną, zaokrągloną szyją, ale minęło dobrych kilka minut, zanim zwolnił do stępa, w którym to bardzo niepewnie schodził do środka, choć dalej nie podchodząc do niej bezpośrednio. Dopiero z czasem zrobił pierwsze kilka bardzo powolnych kroków w jej kierunku, głowę dalej trzymając nisko, choć wzrokiem bardzo uważnie lustrował jej osobę.

Astrid · Wysłany: 2019-07-09, 23:39

Wykazała się dużą cierpliwością, gdy ogier nie zareagował momentalnie na obniżenie ręki, wiedząc, że każdy koń jest inny i że być może zabrakło mu odwagi lub pewności, aby w pełni wykorzystać tą szansę na "rozejm". Mimo wszystko, gdy tylko zwolnił do stępa, Astrid zadbała o to, aby odwrócić się do niego plecami, przyjmując możliwie jak najbardziej pokojową postawę jak tylko potrafiła, ramiona układając pod kątem 45 stopni, głowę lekko przelychając i spojrzenie wbijając w ziemię. Jeżeli ostatecznie podszedł rzeczywiście blisko, tuż za nią, bardzo powoli odwróciła sie, wkrótce oferując jedną rękę do obwąchania i tą samą ręką pewnym, aczkolwiek łagodnym ruchem pogłaskała go między oczami, chwaląc także głosowo, sprawdzając, jak odbierze tak skrajnie przyjazny gest w obliczu ostatnich kilkunastu czy kilkudziesięciu minut.

Michelangelo · Wysłany: 2019-07-10, 00:36

Zyskiwał swoją pewność siebie z każdą kolejną sekundą, a chwilę po tym, jak Astrid odwróciła się do niego tyłem, podszedł do niej już bez większego zawahania, głowę ciągle niosąc nisko przy ziemi i obserwując ją. Wyczekiwał wszelkich kolejnych gwałtownych ruchów tak, aby w porę przed nimi uciec. Wystarczyło raz dostać lonżą po dupsku, aby teraz zachowywał pełną ostrożność, na moment cofając uszy, kiedy ta odwróciła się w jego stronę. Parsknął głośno i uniósł lekko łeb, z tej pozycji obwąchując jej dłoń, a także pozwalając na głaskanie, mimo że raczej nie był typem konia, który lubił pieszczoty, w szczególności od obcych. Ten gest jednak przekonał go bardziej do Astrid, którą ciągle obserwował bystrym wzrokiem czarnych oczu wbitych w jej twarz.