Orchard Stable :: Roundpen

Matthew · Wysłany: 2017-02-27, 17:15

Jak tylko koń odwrócił się i uciekł w drugą stronę Matt wrócił na środek roundpenu, oddając mu przestrzeń. Tak więc Kruger nie musiał w żaden sposób spływać do środka i omijać Matta.
Pozwolił ogierowi na dwa okrążenia, po czym znów wysunął się przed niego, prostując się i nabierając powietrza. Zakładając, że Kruger biegł na prawo, Matt wystawił lewą rękę do góry, wskazując ogierowi przeciwny kierunek - znów zmiana. Gdy tylko ogier zwolnił i zawrócił, mężczyzna opuścił rękę, opuścił ramiona, wypuścił powietrze i cofnął się do środka roundpenu. Powtórzył manewr ponownie za dwa okrążenia.
Krugerrand powinien już wytracić wystarczająco energii, by zacząć skupiać się na Matthewie. Jak tylko Matt zarejestrował, że ogier odwraca w jego stronę ucho i lekko obniża głowę szukając rozluźnienia, zdjął wzrok z konia i lekko zagarnął ramię, oznajmiając mu, że może zwolnić, jeśli chce. Jeśli faktycznie Kruger przeszedł do kłusa, Matt znów wrócił do neutralnej pozycji wyjściowej, absolutnie nie podnosząc presji by znów nie podjudzić konia do galopu.
Pozwolił ogierowi pokonać dwa lub trzy okrążenia w kłusie, aby oboje się na pewno uspokoili. Potem Matt znów powoli zaczął wysuwać się przed Krugera, aby zmusić go do zmiany kierunku. Ruchy mężczyzny były powolne i posuwiste, jakby płynął w oleju. Jednocześnie postura jego ciała była pewna siebie, wyprostowana - tworzyła wizualna ścianę, przed którą ogier miał zawrócić.
Po zawrotce standardowo wycofał się od środka. Pozycję miał neutralną, a wzrok miał rozproszony - w żadnym wypadku nie był skierowany na konia - ale mimo to widział jego ruch i czekał tylko na kolejne sygnały od Krugera.

Krugerrand · Wysłany: 2017-02-27, 17:36

Ogier zwolnił w końcu do kłusa, nie czując potrzeby żeby galopować dalej, jednak Matt, który znowu wyszedł na jego tor, sprowokował konia nie do zawrócenia, a ruszenia żywszym kłusem przez środek roundpenu żeby bo ominąć. Krugerrand wybierał właściwe dla siebie drogi, nie rozumiejąc, że machnięcie ręką oznacza zmianę kierunku. Dopiero jak naprawdę został przyciśnięty, lub Matt ciągle zabiegał mu drogę wtedy odwrócił się na zadzie i znowu ruszył galopem w drugą stronę. Długo się tak nie poruszał, przechodząc do kłusa, w którym odpoczywał. Nijak jednak nie schodził głową do dołu, mając postawione uszy i parskając. Stąd każda próba Matta polegająca na zmianie kierunku spotykała się z kombinowaniem holsztyna. Omijał Matta nawet w pewnych momentach gdyby mężczyzna znalazł się blisko, podbił zadem, jedynie go strasząc, a nie próbując kopnąć. Wtedy też podrzucił łbem i zatrzymał się do stój, obserwując z bezpiecznej odległości czerwonowłosego.

Matthew · Wysłany: 2017-02-27, 18:04

To wskazanie ręką toru drogi nie jest kluczowe - wskazać drogę koniowi nieznającemu takich sygnałów miała raczej postura Matta i tor, po jakim się on poruszał. Wyciągnięta ręka była tylko wskazówką, plus koń mógłby zacząć ją kojarzyć z poleceniem.
Ale jako że Kruger jakiś odjebany był, to i tak chuja z tą ręką. :lol:

Matt podniósł długą linę z ziemi. Miał ją zwiniętą, tak, by jej koniec móc wygodnie wyrzucić przed siebie w każdej chwili. Gdy ogier tak sobie zaczął folgować i w końcu zatrzymał się, Matt ruszył ze środka roundpenu do niego. Szedł na wprost niego, wskazując prawą ręką prawy kierunek. Lewą rękę z liną podniósł i obił zwojem liny o udo. Potem lewą rękę trzymał lekko uniesioną tworząc presję po lewej stronie konia, aby ten nie mógł jej przekroczyć. Nie miał innej opcji, jak uciec w prawo. Matt szedł powoli, dając ogierowi czas do namysłu.
Jeśli koń ruszył na prawo, Matt wycofał się powoli do środka, obserwują ogiera. Jeśli jednak był kompletnie pojebany i zaczął szykować się do startu na lewo, Matt pozwolił mu na to, ale ruszył dynamicznym krokiem równo z koniem, wyrzucił linę za niego, aby go mocno popędzić. Skoro przyjacielu nie chcesz iść w tym kierunku co ja proponuję, będziesz biegać szybciej. Oczywiście Matt nie szedł za Krugerem, bo wciąż był niemalże na środku roundpenu. Szedł w odległości paru metrów od niego, ale dynamiczny krok i rzut liną tworzył dostateczną presję, aby pogonić konia z odległości.
Oczywiście to wszystko tylko jeśli rzucił się na lewo; jeśli poszedł w prawo tak jak każdy przyzwoity koń powinien, Matt zdjął presję i się wycofał.

Krugerrand · Wysłany: 2017-02-28, 20:13

Ciemnogniady stał i wpatrywał się w mężczyznę kompletnie nie rozumiejąc o co chodzi. Jedyne co przychodziło mu do głowy to była ucieczka, którą non stop praktykował. Jeszcze tyle co z ich nauki wynikło to, to że zaczął się przed tym bronić, a nie korzystać i się rozluźniać. Dlatego gdy Matt powoli zaczął iść, Krugerrand wybrał pierwszą opcję jaką była ucieczka w lewo. Mocno odpychając się z zadu, ruszył i zaokrąglił szyję, naraz wyrzucając zad w górę. W momencie gdy opadał lina wystartowała w jego stronę co poskutkowało mocniejszym rozpędzeniem się i rzuceniem do przodu, gdzie nie raz koń przyłożył nogami o ściany roundpenu nie wyrabiając się w takim tempie ze zwykłymi zakrętami. Już spocony na szyi, zaczął się jeszcze bardziej stresować, co wychodziło w poceniu się ogiera. Przy okazji z raz skrócił sobie cały roundpen, biegnąć bezpośrednio na ogrodzenie, ale przy pierwszym podejściu zatrzymał się na ścianie, rezygnując z oddania skoku w ostatniej chwili. Zaraz zmienił kierunek i ruszył żywszym galopem do przodu, zaczynając szybko i płytko oddychać.

Matthew · Wysłany: 2017-02-28, 23:34

Matt westchnął. Nie mam siły dochodzić do tego do czego tutaj doszło, ale skoro była panika, nie ma sensu niczego próbować. Matt podniósł sticka z ziemi, stanął całkowicie luźno i zaczął obracać powoli stickiem dookoła własnej osi, tak aby jego końcówka powoli nawinęła się na sztywną część. Zrobił pętelkę na końcu aby się nie rozplątało i odłożył przyrząd na ziemię. Potem podniósł długą linę i rozwinął ją, by zaraz zacząć zwijać ładnie od początku do końca. To samo uczynił z krótką. Wszystko robił powoli, jego ruchy były płynne, lekkie i spokojne, jakby się topił w błocie. Ruchy Matta był wręcz teatralnie spowolnione, aby do niczego nie sprowokować konia. Wzrok zaś miał tak luźny jakby był ślepy i w żadnym wypadku nie wskazywał żądną częścią ciała ani sprzętu na konia. Całkowite. Zdjęcie. Presji.
Ponadto fakt, że mężczyzna nie stał po prostu bezczynnie tylko wykonywał jakieś czynności zupełnie w tej chwili niepowiązane z koniem, mógł zaciekawić ogiera i odwrócić jego uwagę od biegania.

Krugerrand · Wysłany: 2017-02-28, 23:43

Z reguły większość koni uciekało do przodu, jeśli tylko ręka przed nimi była podniesiona, a dalej miały przed sobą przestrzeń. Dopóki jak ona naprawdę przed nimi się zamykała, nawet jeśli miało być to dynamiczne - to uciekały w drugą stronę. Stąd jako, że miał miejsce - szedł do przodu. Poniekąd ignorował sygnały typu uniesiona ręka, kojarząc je jednak ze zwolnieniem, a nie zmianą. Stąd gdy zaczął się jednak zbliżać to coś nie pasowało, więc trzeba było uciekać. Tak to pojmował Krug, chyba, że Matt autentycznie zagradzał mu drogę, a nie zostawiał tyle miejsca.
Tak czy inaczej, gdy Matt zrezygnował z ganiania go, momentalnie przeszedł do kłusa. Wysoko niosąc łeb, kroczył do przodu, robiąc tak może całe okrążenie roundpenu, aż wreszcie zwolnił do stępa i parsknął głośno. Jedno ucho skierował w stronę Matta, będąc ciekawym co on tam porabia, jednak dalej siedziało mu w głowie te uciekanie, stąd został na swoim obwodzie koła, nie zmniejszając go. Za to rozluźnił trochę plecy i opuścił głowę na wysokość klatki piersiowej, łapiąc oddech.

Matthew · Wysłany: 2017-03-02, 20:13

No tak, mógł skojarzyć uniesioną rękę ze zwalnianie przez klasyczne lonżowanie, niech tak będzie.
Cóż, Matt nie był w tej chwili pewien co poszło nie tak, będzie się musiał nad tym zastanowić później. Teraz liczył tylko na uspokojenie się konia, bo takie uciekanie w panice i kopanie ścian roundpenu to zdecydowanie nie był element, który chciał osiągnąć. Odetchnął więc z ulgą, gdy koń zwolnił. Nawet do stępa, co autentycznie zadziwiło i usatysfakcjonowało Matta, bo stawiał na to, że zanim koń przejdzie do najniższego chodu, będzie jeszcze długo kłusować z nieobecnym umysłem. Tymczasem Kruger musiał mieć bardzo szybki metabolizm psychiczny, bo naprawdę prędko wyszedł ze stanu paniki i zaczął się zastanawiać.
Cóż, Matt też się trochę zestresował, bo przejął się szczególnie tym łomotaniem podków o ściany roundpenu. Ale na szczęście miał tak samo szybki metabolizm psychiczny jak ogier. Szybko pomyślał, że może był zbyt podekscytowany, może był zły na coś i koń przez to odczytał jego sygnały jako zbyt agresywne? Poza tym Kruger miał swoje przyzwyczajenia i nieważne, jak dobrze wyszła im ostatnia zabawa na roundpenie, za każdym nowym razem mogła pójść inaczej. Poza tym ta ostatnia ich wspólna zabawa na roundpenie to była dość dawno...
Matta bardzo kusiło by spojrzeć na konia i podejść do niego, i jak najszybciej go wygłaskać, ale wiedział, że w swoim podekscytowaniu mógłby znowu rozbudzić niepotrzebnie Krugera i go spłoszyć. Zamknął więc oczy, skupiając się na rozluźnianiu poszczególnych partii ciała. W rękach trzymał luźno zwój liny, dłubiąc przy nim bez celu - tylko tak, by zajmować czymś ręce.

Krugerrand · Wysłany: 2017-03-03, 19:18

Ogier był po prostu mocno zmęczony i nie miał już siły biec dalej, gdyż stres plus takie odpalanie wrotek kosztowało go ogrom energii. Dlatego wolał już iść stępem, chcąc odpocząć trochę przed ewentualnym dalszym wysiłkiem. Nie mniej jednak dobrze, że Matt nie spróbował do niego podejść, gdyż ciemnogniady był gotowy w każdej chwili rzucić się do ucieczki. Miał dzięki temu więcej czasu dla siebie i uspokojenie się wewnątrz jak i na zewnątrz, gdyż jego chrapy chodziły jak szalone. Nie był jeszcze w szczytowej formie, mimo że halowy sezon go nie ominął, musiał kiedyś jednak odpocząć fizycznie od tego wszystkiego. Wracając jednak; Krugerrand miał ciągle na uwadze mężczyznę, mając jednak ten komfort psychiczny, że oboje mogli w nierównym stopniu się ,,olewać". Tym razem czerwonowłosy ignorował jego obecność, więc wszystko grało i koń nie musiał się obawiać kolejnego rajdu po obiekcie. Faktycznie mógł mieć gorszy dzień, lub zapomnieć o co chodzi, będąc wdrażanym w poważniejsze i częstsze treningi pod kątem sportowym, co również inaczej nastawiało go inną, nieznaną mu pracę. A jeśli chodzi o psychikę konia.. cóż musiał być twardy, skoro walecznie skakał wysokie przeszkody i do tego próbował wciąż podczas przejazdów zdominować jeźdźca, by pokonywać wszystko wedle swojego zamysłu.

Matthew · Wysłany: 2017-03-04, 13:21

Hm, skoro musiał odpocząć, to takie zabawy luzem mogą mu pomóc, nieprawdaż? Nawet jeśli póki co wyszło to nie najlepiej, bo koń poważnie spanikował, to mimo wszystko ruch luzem pozwoli mu rozprostować ciało w sposób taki, w jaki koń sam sobie życzy - bez wypięć, bez wodzy, bez wędzidła. Wiadomo, że gdyby wyszło to w większym spokoju, byłoby zdecydowanie fajniej, ale nawet to, co się tu wydarzyło, może przynieść korzyści.
Matt westchnął i opuścił dłonie, po czym otworzył je, pozwalając linie opaść na ziemię. Wzniósł twarz do góry, zamykając oczy. Uniósł ręce, przeciągnął się, a następnie upadł nie do końca zgrabnie na tyłek. Zasiadł po turecku, odchylił się do tyłu i oparł rękami o ziemię. Z zamkniętymi oczami wsłuchiwał się w odgłosy otoczenia, próbując wychwycić wśród nich oddech Krugera i jego ciche kroki. A może usłyszy uderzenie jego ogona o ścianę roundpenu, albo odgłos mlaśnięcia pyskiem.

Krugerrand · Wysłany: 2017-03-04, 15:54

Właśnie odpoczywał, dlatego nie był jeszcze w pełnej kondycji jaką miał na sezony otwarte; gdyż chodził zdecydowanie mniej pod siodłem teraz zimą. Mógł sobie leniuchować, stąd te zmęczenie i niechęć już do galopowania mimo pierwszego ,,obiecującego" brykania. Kierując cały łeb w stronę czerwonowłosego za sprawą odgłosu uderzającej o ziemię liny, wpatrywał się chwilę w mężczyznę, by zaraz drgnąć mięśniami, które były gotowe do kolejnej ucieczki. Nie pobiegł jednak galopem, a się wzdrygnął i głośno fuknął, gdy Matt uderzył czterema literami o ziemię. Ruszając dalej stępem dookoła roundpenu, zdarzało mu się unieść łeb, by wyjrzeć poza ogrodzenie obiektu i zapatrzeć się na coś poza nim. Szybko jednak się znudził i schodząc nieco ze śladu wytarzał się. Matt wydawał się bezpieczny z tej odległości i ciemnogniady nie podejrzewał go o jakieś próby poganiania, więc zaufał mu na tyle, żeby się nieopodal zacząć tarzać. Podnosząc się do góry, otrzepał ciało i stanął jak święta krowa, na szczęście patrząc na czerwonowłosego, lub gdzieś w stronę wejścia.

Matthew · Wysłany: 2017-03-10, 15:13

Kiedy koń położył się, Matt również rozsunął łapki na boki, pozwalając swoim plecom opaść na ziemię. Odetchnął głęboko, uśmiechając się. Zerknął z tej pozycji w kierunku konia, ale był gdzieś dalej za jego głową. Mattowi nie chciało się aż tak jej obracać więc tylko mignęły mu gdzieś kopyta Krugera, gdy ten się przetaczał na drugi bok.
Przeniósł wzrok do góry. Nogi miał oparte na stopach, a ręce rozłożone krzyżem na boki. Zaczął lekko obijać dłońmi o ziemię, wybijając rytm jednej z Maidenowych solówek. Gdy koń się podniósł, przekręcił w końcu lekko głowę, zerkając na niego.
- Kruuuuuger - wyjęczał do niego. - Nie obrażaj się stary, okej?

Krugerrand · Wysłany: 2017-03-11, 21:35

Przyglądał się intensywnie wyjściu z obiektu, dopóki Matt nie zaczął uderzać w ziemię, wtedy przeniósł na niego spojrzenie, by po chwili znowu wpatrywać się przed siebie. Rozdął chrapy i wypuścił głośno z nich powietrze z niejakim westchnięciem. Zareagował na swoje imię, zwracając ucho w stronę czerwonowłosego, jednak w tej chwili nie śpieszyło mu się do tego, żeby podejść.
Opuścił pysk do ziemi i zaczął węszyć dookoła siebie, przestępując powoli do przodu. Przy jakiejś kupie nawet się zatrzymał i zrobił własną i dopiero po tym rytuale zwrócił się w stronę Matta i do niego podszedł. Spokojnie, trochę tak ,,zagadkowo", ale wreszcie stanął nad mężczyzną i opuścił pysk dosięgając nim jego twarzy.

Matthew · Wysłany: 2017-03-18, 13:23

Patrzył w górę, ale peryferycznie widział, jak koń zbliża się do niego. Uśmiechnął się, gdy chrapy Krugera znalazły się przy jego twarzy. Zaparł się rękami mocniej o ziemię i powoli podniósł na nich do siadu, aby być w nieco bardziej przemyślanej pozycji. Oparł łokcie o kolana, a jedną z dłoni wybijał na drugiej rytm Afraid to shoot strangers, nucąc też cicho pod nosem. Wczuwając się w muzykę, którą słyszał w swojej głowie, za chwilę wybijał również sekcję rytmiczną jedną z nóg.
Jaki miało to wszystko cel? Cóż, Matt był zwyczajnie lekko zagubiony i wolał pozostać neutralnym, równym dla Krugera osobnikiem póki nie rozgryzie jego zachowania. To nie tak, że kompletnie nie wiedział co się dzieje i co powinien robić - po prostu chwilo czuł, że cisza i zwyczajne bycie ze sobą będzie odpowiedniejsze. Może ze względu na to, że bał się, że zarówno w nim jak i koniu znów obudzą się zbędne, nadprogramowe emocje. Kolejną kwestią jest to, że schemat myślenia Matta nie był mu zawsze zbyt posłuszny. Myśli w jego głowie toczyły się własnym tokiem, każda w losowym kierunku, a spotykały się w najmniej spodziewanym momencie, dając mu rozwiązanie, którego od jakiegoś czasu poszukiwał. Tak więc Matt nie silił się w tej chwili na szukanie konkretnego sposobu działania. Skupiał się zamiast tego na muzyce grającej w nim, pozwalał swoim myślom płynąć, pozwalał życiu toczyć się dalej. Rozwiązanie przyjdzie do niego i do Krugera w odpowiednim momencie.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2017-05-21, 12:40

Przyprowadziłem Glorię na roundpen, jako że zdecydowanie potrzebowałem zamkniętej przestrzeni - nie chciałem dodatkowo utrudniać klaczy niełatwego zadania poruszania się po kole. W momencie, w którym niejako ograniczały ją ściany, było to nieco prostsze.
Gdy znaleźliśmy się w środku, upewniłem się, że wszystko gra, po czym odesłałem kasztankę na koło, w razie potrzeby pomagając sobie końcówką bata. Zakładając, że zaczęliśmy od lewej strony, to w lewej ręce trzymałem lonżę (dokładnie w taki sam sposób jak wodzę), a w prawej bat, tym samym tworząc tzw. trójkąt. Wydałem Glorii komendę do stępa, na początek nie wymagając od niej niczego poza przemieszczaniem się po kole aktywnym krokiem. Obserwowałem ją uważnie, na początek chcąc sprawdzić reakcję na komendy, zdolność utrzymywania stałego rytmu i tempa. Bez tego nie mogło być mowy o bardziej wymagającej pracy, stąd też wypinacze pozostały tak samo luźne.

Gloria Victis · Wysłany: 2017-05-21, 20:50

Klacz rozejrzała się ciekawsko po obiekcie, badając wzrokiem zarówno drewniane ściany, jak i piaszczysty grunt, który uginał się miękko pod jej kopytami. Niespiesznym, acz równym krokiem weszła na koło i ruszyła w lewą stronę. Jej łeb kołysał się lekko, łopatki przesuwały się w rytm kroków. Bardzo leniwych i ospałych kroków.
Oto była ta kiepska część natury Glorii - może i była przyjazna, stabilna i niezwykle łagodna, ale ciężko było ją pobudzić i posłać do aktywnego tempa. W stępie nie miała problemu z utrzymaniem odpowiedniego wygięcia, toteż nie wypadała ani łopatką ani zadem, zgrabnie wpisywała się w łuk. Zapewne prędzej czy później w jej kierunku została posłana komenda o zaktywizowanie się trochę, pchnięcie tempa do przodu, co Gloria skrzętnie zignorowała, szastając ognistym ogonem, łypiąc na mężczyznę rybim okiem. Na początku pracy zdecydowanie potrzebowała bardziej stanowczej ręki, rozgrzewki dla umysłu.