Odkąd pamiętam musiałam być silna. Los rekreacyjnie rzucał mi kłody pod nogi, które za każdym razem mijałam z dumnie podniesioną głową. Nie pamiętam kiedy ostatni raz płakałam, matka mówiła, że jako niemowlę płakałam może trzy, cztery razy, nie dając często po sobie poznać nawet choroby. Od zawsze byłam twarda, miałam serce z kamienia zarówno do siebie samej, jak i do innych ludzi. Nigdy nie byłam zainteresowana randkami, imprezami, dyskotekami. Preferowałam naukę, której przyświecała wizja przyszłości w dostatku. Pierdolony materializm. Chociaż nie, to nie materializm to... ambicje. Tak, zdecydowanie byłam i jestem ambitna. Czy zdolna, nie wiem, czy inteligentna, oceń sam, ale te cholerne, krzyżujące nastoletnie marzenia i doprowadzające do frustracji ambicje... to moje drugie imię. Jestem sprytna, to potrafię ocenić sama, chociaż zaraz stwierdzisz pewnie, że się chwalę. Nie, to nie tak. Po prostu jestem realistką i znam swoje mocne strony. Wiem, że cechuje mnie spryt czy elokwencja, wiem, że potrafię dać z siebie wszystko. Mam dryg do języków i matematyki, potrafię szybko liczyć i logicznie myśleć. Dobra, to dalej brzmi jak bycie samolubną i zadufaną w sobie, ale co jeśli powiem Ci kilka moich wad? Na przykład jestem strasznie nieufna - owszem, mogę komuś powiedzieć całkiem sporo o swoim życiu, ale nigdy nie powiem za dużo, nigdy nie wypaplam rzeczy, które mogłyby mi zaszkodzić. Przy okazji nie ma osoby na świecie, której ufałabym bezgranicznie. Nawet co do rodziców potrafię mieć wątpliwości. Kolejne, hmmm, przecenianie swoich sił. Nie raz się na tym przejechałam, kiedy podejmowałam się zbyt dużego ryzyka, zbyt dużej odpowiedzialności, kończąc tym samym ze szkodą dla siebie. Szczególnie, gdy wodziłam przy tym za nos inne osoby. Oh, uwielbiam to robić! Widzieć ich słabość na moim punkcie. Oczywiście, robię to czysto rekreacyjnie, coby nie było.

Dlaczego wyścigi, dlaczego informatyka? Usiądź wygodnie, rozluźnij, wyobraź sobie drobne dziewczę o blond włosach, błękitnych oczach i chude przez niedożywienie i znienawidzone przez sukcesy w szkole. Miałam 13 lat. Nie była to jeszcze era Facebooka, ale pierwsze telefony i aparaty pojawiły się w tej biednej, wiejskiej szkole. Dzieci opowiadały o swoich komputerach, grach, świecie zbudowanym z Pixelów. Ja zaś tworzyłam telefony z papieru... ale nie da się ukryć, że byłam kreatywna. Nie miałam takich udogodnień jak dostęp do internetu, co nie obyło się bez komentarzy wśród rówieśników. To właśnie wtedy postanowiłam, że kiedyś będę miała takich rzeczy pod dostatkiem. Ave ambicje, biedna dziewczyno z zapyziałej wsi. Po prostu napisałam na kartce w zeszycie, że zostanę Informatykiem i jakoś tak pozostało. Pomyśl sobie teraz jak wielkie samozaparcie musiałam mieć w sobie, by to uczynić. Potrafiłbyś siedzieć całymi dniami w bibliotece, gdyż w domu nie miałbyś miejsca na biurko? Ja potrafiłam, a to zaprowadziło mnie najpierw do Włoch, potem do Anglii a gdzie dalej poniesie... tego nie wiem.

♦ Ciekawostka pierwsza.
♦ Ciekawostka druga.