Orchard Stable :: Hala rekreacyjna

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-22, 17:23

Podświadomie brałem pod uwagę taką możliwość, że w pewnym momencie Soldatowi coś przeskoczy w głowie i zacznie być wesoło. Dlatego chociaż stało się to nagle, nie byłem bardzo zaskoczony - złapałem tylko mocniej lonżę, zapobiegając wyrwaniu się. Starałem się nie dać wyciągnąć się z koła, ale mimo wszystko chodziłem po niedużym okręgu razem z ogierem, pozwalając mu galopować i brykać. Właściwie pilnowałem tylko by nagle nie zawrócił ani nie zaplątał się w lonżę, a także cieszyłem się, że jeszcze na nim nie siedzę. Chociaż obecne wygłupy wcale nie były gwarancją tego, że się już nie powtórzą.
Poczekałem na moment aż ogier się uspokoi i zacznie myśleć, dopiero wtedy podjąłem próby uspokojenia jego galopu, a wkrótce także zwolnienia do kłusa.

Soldat · Wysłany: 2019-08-22, 17:32

Wbrew pozorom nie robił nic niebezpiecznego, a jedynie brykał i kwiczał sobie po cichu wyzbywając się nadmiaru energii i frustracji. Było to nawet bezpieczne, bo ani się nie szarpał ani nie próbował dyktować swoich warunków.
Na szczęście brakowało mu kondycji, dlatego taki popis nie trwał długo i już po kilku okrążeniach Soldat galopował w głową w dole parskając przy tym głośno. Do kłusa przeszedł samodzielnie tuż po tym jak się trochę zmachał. Wypuszczając nos do dołu oddychał głośno, ale nie trwało to długo, bo za chwilę znów się zerwał do galopu, choć znacznie spokojniejszego, po którym przeszedł do kłusa zaraz po tym jak Oliver zaczął go uspokajać.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-22, 23:50

Byłem świadom tego, że to nie złośliwość, tylko próba rozluźnienia się i rozładowania emocji, więc nie przeszkadzałem w tym Soldatowi i nie tłumiłem w nim tego. Jak się okazało słusznie, bo niebawem sam zaczął się wyciszać.
W końcu udało mi się nakłonić go do pozostania w kłusie, w którym utrzymałem go dłuższą chwilę nie chcąc, by po galopie od razu stępował. Jakiś czas później poprosiłem go o stęp i zatrzymanie, a potem podszedłem do niego, przepiąłem lonżę na drugą stronę i odesłałem go na koło w prawo, by jeszcze przelonżować go w drugim kierunku. Tym razem starałem się, by miało to ręce i nogi, czyli zamiast dzikich szaleństw zaproponowałem Soldatowi parę przejść, wydając mu komendy i pomagając w ich odczytaniu także mową ciała, a także chwaląc za dobre reakcje.

Soldat · Wysłany: 2019-08-25, 22:06

Krocząc kłusem wyraźnie wyszedł nosem do dołu zaokrąglając tym samym górną linię pleców i mocniej wkraczając zadem pod kłodę. Naturalnie przyjął takie ustawienie, chętnie żując przy tym wędzidło.
Przejście do stępa była, co prawda chaotyczne podobnie jak zatrzymanie, ale przepięta lonża nie zrobiła na nim wrażenia. W kłusie ponownie zszedł z nosem do dołu parskając przy tym głośno, co świadczyło o jego rozluźnieniu i dobrym samopoczuciu.
Przejścia zyskały i były bardziej pod kontrolą, choć po krótkim odpoczynku Soldat wyraźnie zaczął szukać pretekstu do kolejnego odpalenia wrotek. Czy to z powodu bata za tyłkiem czy mocniejszego przytrzymania lonży celem wykonania przejścia w dół.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-25, 22:28

Widząc, że ogierowi znowu zbiera się na dzikowanie, w pewnym momencie poprosiłem go o galop i zupełnie celowo zrobiłem to z większą energią, niż tylko poprzez komendę głosową i lekki ruch bata. Chciałem go sprowokować do energicznego ruszenia i prawdopodobnych kolejnych bryków, z nadzieją na to, że kondycja nie pozwoli mu robić tego w nieskończoność.
Gdy już uznałem, że tyle lonżowania mu wystarczy, zatrzymałem go i oddałem lonżę w ręce pomocnika, który ją zwinął podchodząc do Soldata by go przytrzymać. Dałem ogierowi smakołyk, po czym ostrożnie opuściłem strzemiona po obu stronach i lekko podciągnąłem popręg, cały czas mówiąc przy tym do ciemnogniadego i go głaszcząc, dzięki czemu powinien być spokojny. Wiele rzeczy wprowadziłem właśnie takim postępowaniem i miałem nadzieję, że dziś będzie podobnie bezproblemowo i przyjemnie.
W końcu dostawiłem do konia schodki i pierw po prostu na nie wszedłem, oswajając Soldata ze świadomością, że wyjątkowo jestem wyżej od niego. Pomocnik w tym czasie trzymał go za wodze, ale niezbyt kurczowo, by nie wprowadzać napiętej atmosfery i nie denerwować konia ograniczeniem swobody ruchów.

Soldat · Wysłany: 2019-08-25, 22:38

Sprowokowany nie zastanawiał się nawet przez chwilę tylko energicznie zagalopował i parę razy podrzucił zadkiem za moment znów szybko się męcząc po takim spuszczeniu z siebie pary. Galopował jeszcze przez chwilę, aż sam przeszedł do kłusa będąc wyraźnie zmęczonym. Oddychał szybciej, ale też zdołał się zapocić pod czaprakiem i na szyi.
Zatrzymany do stój spojrzał uważnie na pomocnika, a jeszcze bardziej podejrzliwie zerknął na właściciela, który uraczył go smakołykiem. Nie uśpiło to jednak jego czujności i sprawiło, że Soldat bardzo uważnie obserwował każdy ruch mężczyzny.
O ile dopinanie popręgu czy uderzające o jego boki strzemiona nie były zbyt interesujące to już stojący na schodkach właściciel tak. Nie bardzo rozumiał to, co się dzieje, ale zachowywał spokój, choć była to dla niego całkiem nowa sytuacja. Przeżuwając wędzidło przestąpił z nogi na nogę, ale nie ruszył się z miejsca, choć powoli zaczynał być odrobinę zniecierpliwiony.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-26, 20:17

Uważnie obserwowałem ogiera, starając się przejść przez ten etap zajeżdżania w miarę bezstresowo. Widziałem jego zniecierpliwienie i byłem świadom tego, że proszę go o dość dużo; w końcu był jeszcze młody i, nie ma co ukrywać, niezbyt dojrzały.
- Wszystko dobrze, Soldat - odezwałem się do konia i pogłaskałem go po szyi, zaraz próbując pójść o krok dalej, czyli wsadzić stopę w strzemię. Nie włożyłem jej zbyt głęboko, w razie konieczności chcąc być gotowym na bezpieczne rozstanie się z koniem. Położyłem na nie lekki nacisk, podczas czego pomocnik uspokajał ogiera głaskaniem. Jeśli zachowanie Soldata mi na to pozwoliło, odbiłem się lekko drugą nogą, ale nie przerzuciłem jej nad siodłem, tylko pozwoliłem sobie pozostać "zawieszonym" na tym jednym strzemieniu przez dosłownie 2 sekundy. Co się wydarzyło po ich upływie, zależy od reakcji konia, która albo szybko sprowadziłaby mnie z powrotem na ziemię, albo pozwoliła wykończyć ten ruch.

Soldat · Wysłany: 2019-08-26, 21:47

Czując nacisk siodła na swój grzbiet zaczął się roić w miejscu, ale nie uciekał ani nie zerwał się z miejsca. Sytuacja była dla niego nowa, ale zamiast bronić się przed nieznanym był zwyczajnie ciekawy, przez bo obejrzał się na bruneta i trącił nosem jego tyłek, gdy ten spróbował się lekko przez niego przewiesić.
Znosił to dobrze, choć w pierwszej chwili spróbował ruszyć do przodu, ale przytrzymany przez pomocnika, pozostał w miejscu i przeżuł nerwowo wędzidło znów oglądając się za siebie i strzygąc uszami do tyłu.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-27, 00:28

Uspokajanie ogiera zrzuciłem chwilowo na barki pomocnika, który cały czas chwalił konia za spokój i pozwalał mu się oglądać, a nawet lekko przejść w bok, byle nie do przodu ani do tyłu. Gdy w ciągu wspomnianych dwóch, trzech sekund nic się nie wydarzyło, po prostu przełożyłem drugą nogę nad zadem konia uważając, by go nie szurnąć nią po zadzie. Miękko usiadłem w siodle, od razu łapiąc strzemię po drugiej stronie, po czym sam pochwaliłem Soldata. Być może przedwcześnie, bo nawet gdyby chciał, teraz ciężko byłoby mu mnie zbryknąć, ale za chwilę mieliśmy zacząć spacerować. W każdym razie, pogłaskałem go po szyi i podałem mu smakołyk, mówiąc przy tym coś miłego. Uśmiechnąłem się sam do siebie, czując jakąś taką wewnętrzną radość, że to już - i nawet jeśli miałem zsiąść za parę minut (albo sekund, jeśli mnie zrzuci :lol2:

), to i tak byłem zadowolony z tego kroku. Za chwilę poprosiłem pomocnika by ruszył, prowadząc konia stępem. Przed odesłaniem go na koło i bardziej samodzielną jazdą, chciałem jeszcze chwilę go pooprowadzać w taki właśnie sposób, póki co nic nie robiąc.

Soldat · Wysłany: 2019-08-27, 22:56

Ugruntowane wcześniej zasady i zaufanie, jakiego Soldat nabrał do bruneta przyczyniły się do tego, że ogier bardzo spokojnie znosił proces zajazdki. Wszystko to było dla niego naprawdę nowe, ale nie bał się tego i zwyczajnie krok po kroku poznawał.
Spokojna atmosfera przyczyniła się dodatkowo do tego, że Gniadosz czując już pełen ciężar mężczyzny na swoim grzbiecie krótko parsknął i zerknął za siebie. Było to trochę niecodziennie i dziwne, ale fakt, że to właśnie Oliver siedział na jego grzbiecie miał tu ogromne znaczenie.
Młody czuł się pewnie i grzecznie ruszył przed siebie prowadzony w ręku, kroczył spokojnie i oswajał się z obecnością mężczyzny na swoim grzbiecie. Był już na tyle duży aby móc swobodnie nieść ciężar jeźdźca, aczkolwiek wciąż brakowało mu jeszcze właściwie rozwiniętych mięśni, aby móc prawidłowo pracować pod siodłem.
Były to zaledwie pierwsze kroki, ale nic w tym dziwnego, że brunet był zadowolony i uśmiechnięty skoro Soldat znosił to tak dobrze i bezproblemowo.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-28, 18:42

Zamierzałem właściwie nauczyć go jedynie akceptacji jeźdźca na grzbiecie i rozumienia pomocy. Na tym miał się zakończyć jego "trening", po którym miał jeszcze dorosnąć do prawdziwej pracy, bo nawet w mojej, bardzo optymistycznej ocenie, potrzebował jeszcze dużo czasu. Na szczęście cały czas mogłem go mieć pod okiem, bez konieczności wywożenia nie wiadomo dokąd, dzięki czemu mogłem utrzymywać z Soldatem stały kontakt. Dzięki temu miałem pewność, że mnie nie zapomni i mogłem dbać o jego rozwój choćby poprzez lonżowanie.
- Dobry koń - pochwaliłem go raz jeszcze z niemałym entuzjazmem, po czym po tej krótkiej oprowadzance zdecydowałem się pójść o krok dalej. Pomocnik rozwinął lonżę i odesłał konia na koło, sprawiając złudne wrażenie, jakoby Soldat został puszczony luzem. Od tego momentu byłem gotów na atrakcje, ale nie spinałem się, dzięki czemu nie dawałem ogierowi podstaw do nerwowego zachowania.
Dzisiaj odpuściłem sobie naukę rozumienia łydek i służyłem po prostu za żywy plecak, więc jeśli nic się nie wydarzyło, to po trzech okrążeniach stępa na lonży pomocnik poprosił konia o kłus, w trakcie którego zamierzałem anglezować.

Soldat · Wysłany: 2019-08-28, 21:44

Takie długie dzieciństwo z pewnością pozytywnie miało wypłynąć na jego zdrowie, mięśnie i kości, które zdołają się prawidłowo rozwinąć wraz z wiekiem. To z kolei przełoży się na brak kontuzji i właściwy rozwój konia, który swoją przygodę z pracą pod siodłem miał zacząć dopiero za jakiś czas.
Pochwalony parsknął krótko i wypuścił nos do dołu, choć nie bardzo w tej chwili wiedział, czym jest kontakt i do czego służy wędzidło w jego pysku. Odesłany na koło spojrzał czujnie na pomocnika, a następnie na bruneta, nie bardzo to wszystko rozumiejąc.
Dopóki mógł iść naprzód to wszystko było w jak najlepszym porządku. Nawet w kłusie kroczył równo i spokojnie, choć momentami zdawał się uciekać spod tyłka i przyśpieszał gwałtownie w ten sposób szukając właściwej równowagi, która była nieco inna z jeźdźcem na grzbiecie.

Oliver Pelerieux · Wysłany: 2019-08-30, 00:05

W takich chwilach starałem się zachować spokój, który nawet podświadomie mógł zostać zaburzony nagłym przyspieszeniem. W końcu byłem tylko człowiekiem i jak każdy, odruchowo broniłem się przed potencjalnym wypadkiem. Na szczęście takie przyspieszanie w kłusie było krótkie i wiadomego pochodzenia, więc sytuacja pozostawała pod kontrolą. Po paru okrążeniach w jedną stronę, zwolniliśmy do stępa, w którym znowu pochwaliłem Soldata, głaszcząc go po szyi. Strasznie dużo było tego głaskania, pieszczenia się i dawania smakołyków, ale na ogiera to ewidentnie działało. Nie musiałem go robić w pośpiechu, nie miałem w planach żadnych korungów ani innych atrakcji, więc mogło to tak wyglądać. Może naiwnie, ale zakładałem, że jednak będę go miał już na zawsze.
Zmieniliśmy kierunek, by na drugą stronę również trochę pokłusować i jeśli nic się nie wydarzyło, to po powrocie do stępa i zatrzymaniu zsiadłem z ciemnogniadego, ponownie uważając by go przypadkiem nie trącić. - Jesteś bardzo dzielny - uśmiechnąłem się, smyrając konia po chrapach. Wszystko trwało zaledwie parę minut, ale to dlatego, że chciałem teraz pracować z Soldatem codziennie. Dzisiaj miał za zadanie tylko dać na siebie wsiąść i mnie nie zabić, a skoro się udało, to mogliśmy wracać.
Podziękowałem za pomoc i wyszedłem z koniem z hali, zamierzając go rozstępować w ręku na dworze. zt

/Bez żadnych punktów jak coś.

Soldat · Wysłany: 2019-08-30, 20:38

To ciągłe uspokajanie i głaskanie wbrew pozorom było bardzo ważne, pozwalało Soldatowi czuć się pewnie i dodawało mu odwagi. Czuł się trochę niepewnie w zaistniałej sytuacji i wszystko to było zupełnie nowe. Mimo to dzielnie znosił obecność Olivera na grzbiecie, który nie dawał mu większych powodów do obaw.
Przechodząc do stępa po kłusie w obie strony, wyraźnie odetchnął i uspokoił się wyraźnie. Po tym jak mężczyzna zsiadł trącił go nosem, zupełnie jakby szukał wsparcia. Widząc jego uśmiech czuł, że Oliver jest zadowolony i sprostał jego oczekiwaniom, a to dodatkowo podbudowało jego pewność siebie.
Wychodząc z hali kroczył równym ale obszernym krokiem, na uwadze cały czas mając swojego właściciela, traktując go jak przewodnika.
/zt

Luke · Wysłany: 2019-10-03, 20:02

Co prawda pogoda na zewnątrz jeszcze nadawała się nieźle do treningów, to sezon halowy zaczynał się rozkręcać i dobrze było jednak trochę pojeździć też w takich warunkach. Przyprowadził więc Licorne na zaciszną halę i z zadowoleniem stwierdził, że nie będą jej musieli z nikim dzielić. Zatrzymał podopieczną przy schodkach z których po wprawnym podciągnięciu popręgu wsiadł na jej grzbiet. Choć od razu zamknął ją między pomocami, aby nie ruszyła samowolnie przed siebie, nie kazał jej też długo czekać i zaraz zaprosił do stępa na długiej wodzy. Rytmicznie bujał biodrami od pierwszego kroku, chcąc nakłonić podopieczną do aktywnego marszu z zaangażowanym w ruch zadem. Prowadził ją między równomiernie przyłożonymi, swobodnymi łydkami, zmieniając ich nacisk i ułożenie tylko, kiedy chciał ją w ten sposób wprowadzić na łagodny zakręt bez znaczącego użycia wodzy. Na razie za dużo od niej nie wymagał, tyle tylko, aby szła równym, nie ospałym tempem i schodziła na niezbyt głębokie zakręty/łuki kół/zmiany kierunku po przekątnej, po których prowadził ją Luczek. Gdyby nie szła ze swobodnie zwieszoną głową, wówczas na długim kontakcie przy wsparciu łydek zachęcał ją do zaokrąglenia się w dół, ale nie inicjował tego od razu, jeżeli kara szła przed siebie spokojna i wyluzowana.