Orchard Stable :: Duża hala

King Dice · Wysłany: 2018-08-01, 21:50

Wciąż nie dawał za wygraną, nie odpuszczając po półparadzie, a jedynie zagryzając metal w pysku, który wyraźnie dzisiaj mu przeszkadzał. Cały czas gniewnie chował uszy w grzywie, w dalszym ciągu zaciekle strzelając z ogona jak z bicza. Jak na razie na nic nie zdawała się aktywna praca wodzami, którą ogier ignorował, kombinując i nawet próbując przekładać jęzor ponad wędzidło, co mu się na szczęście nie udało, bo z pewnością dalsze kontynuowanie w takim stanie treningu byłoby bezsensowne :lol:

Odbił na koło, nieco poprawiając swoje ustawienie względem łuku, aczkolwiek nie na tyle, by zmiana zaskoczyła kobietę. Oj, ogier pokazał się jej dzisiaj stanowczo ze swojej złej strony, mając zupełnie w dupie, że sprawia jej jakiekolwiek problemy. Na razie nie korzystał z oferowanego i swoją drogą miękkiego kontaktu, często rolując się lub podrzucając łbem.
Dopiero większa częstotliwość występowania figur nieco zmieniła nastawienie ogiera do treningu, pozwalając mu na znaczne wyciszenie i pomagając mu w skupieniu. O ile kobieta nie zanudziła go wykonywaniem tych samych ćwiczeń, to King przynajmniej chwilowo odpuścił, wchodząc na kontakt z jej ręką i lekko odpuszczając w potylicy.

Ruth · Wysłany: 2018-08-05, 23:37

Skierowała go w pewnym momencie na drągi ułożone do kłusa, prowadząc w anglezowaniu i stałym, elastycznym kontakcie. Przed samymi drągami dodała mu łydkę i przeszła w lekki półsiad, prowadząc go zablokowanego w pomocach nad drągami, by tuż po nich usiąść w siodło i pchnąc go z miednicy do galopu w kierunku pierwszej przeszkody. Stacjonata 65 centymetrów zdawała się być dla niej wątłym problemem, nie znała jednak klasy skoków ogiera i miała się dopiero przekonać, czy nie będzie to problem dla niego. Przed przeszkodą oparte były drągi, tworzą korytarz, aby ogier nie uciekł przed przeszkodą, zaś sama stacjonata nie raziła kolorem, a sam ogier się z nią zapoznał. Stąd działanie Ruth było typowe - usiadła głębiej w siodło i wzięła ogiera na pomoce, przetrzymując go lekko w fouli, aby w odpowiednim miejscu dodać mu łydkę i przejść w półsiad w pchnięciem siodła. Podczas fazy lotu obciążyła lewe strzemię i w tym kierunku skierowała się łagodnym łukiem, siadając głębiej w siodło i rzucając ogierowi krótką półparadę, aby nie obiło mu coś znowu.

King Dice · Wysłany: 2018-08-06, 19:44

Zjechał z śladu kierując się w stronę płasko położonych drągów, kierując na nie uszy i delikatnie wyciągając łeb w przód, bacznie się im przyglądając. Pewne było to, że gdyby nie pewne prowadzenie i zachowanie czujności Ruth, ogier próbowałby spłynąć z najazdu, nie chcąc się nazbyt męczyć. Najechał prostopadle w sam ich środek, widocznie zwiększając akcję kończyn, nie zwalniając przy tym. Puknął ostatni z drągów przez chwilową stratę równowagi i wytrącenie z wcześniej obranego rytmu, ale nie miał zbytnio czasu na myślenie nad tym, bo zaraz po nich miał za zadanie przejść w galop. Akcentując wyraźnie pierwszy z kroków, szastnął ze świstem ogonem i dość nieszkodliwie oddał z zadu, bardziej z radości z uzyskanej możliwości galopowania, niżeli z złoliwości
Podążał w stronę pierwszej przeszkody, którą była dość neutralnie wyglądająca stacjonata, niezbyt dużej wysokości. Mimo że ogier startował dopiero w najniższych klasach, to w jego treningi były wdrażane wysokości około metra, a sam ogier z pewnością ma możliwości na o wiele więcej. Równe tempo pozwoliło na bezpieczne zmieszczenie się w wygodnej dla niego odległości, więc nie musiał skakać z daleka ani za bliska, po prostu zgrywając się z Ruth i odbijając po łydce. Mały bagaż doświadczenia i spory szacunek do drągów skutkował dość dużym zapasem, siwy jeszcze nie nauczył się, czym jest ekonomiczne skakanie. Zabaskilował zaokrąglając wyraźnie linie szyi i wylądował w równowadze na lewą nogę, wyrzucając jeden z tyłów w powietrze. Odbił po łuku i przegryzł krnąbrnie wędzidło po półparadzie, tym razem podskakując przodem.

Ruth · Wysłany: 2018-08-06, 22:30

Po stacjonacie i półparadzie najechała na okser 80 centymetrów, skracając ogiera i poszerzając jego foulę z pomocą dosiadu, aby w odpowiednim miejscu posłać go do skoku z pomocą łydki, miednicy i oddania wodzy w przejściu w półsiad. Choć przeszkoda nie wymagała diametralnie dużego skoku, takim był, stąd kobiecie pozostało tylko utrzymanie się, zaakceptowanie niedoświadczenia siwka i poprowadzenie go dalej, na pojedynczy drąg w galopie, nad którym poprosiła go o zmianę nogi i o ile się to udało, skierowała go na lewo, w stronę koperty, zaś jeśli nie to na pokonaną już stacjonatę, ale od drugiej strony, aby wymusić na nim zmianę nogi podczas lądowania. Wtedy zaś skierowała go na właściwą przeszkodę, zamykając w pomocach do skoku, który wyszedł im ponownie lekko przesadzony. Zaraz po tym usiadła głębiej w siodło i skierowała ogiera na ścianę, prowadząc go w stosunkowo stabilnym galopie.

King Dice · Wysłany: 2018-08-07, 21:17

Wraz z przejściem do sedna treningu wykazywał coraz większe zainteresowanie kobietą i wyraźnie mogła wyczuć różnice przynajmniej w prowadzeniu ogiera, które poprawiło się diametralnie od samego początku.
Reagował na wszystkie jej pomoce, o ile były wystarczająco dla niego wyraźne do odczytania, przykładowo, gdy posłała mu półparadę, to chwilowo skierował jego ucho w tył. Zbliżał się równym tempem do następnej przeszkody, dopiero rozszerzając wykrok pare foule przed nią samą, aby przy tym mocniej pchać się zadem i nabrać energii do skoku. Odbił się siłowo i złożył dość stabilnie, wyciągając się nad drągami i wystarczająco dokrywając okser. Powrót na ziemię był przyjemny i dla niej i na niego, zamortyzowany nadgarstkami siwego. Po skoku najechał na położony drąg, zmieniając nogę na życzenie Ruth, robiąc to jednak z deka przesadnie i zapewne dla niej niewygodnie. Następnie udał się w stronę koperty, którą z dziecinną łatwością pokonał, nie mając problemu z odbiciem ani lądowaniem po niezbyt wymagającej przeszkodzie. Odbił na ścianę i poruszał się po śladzie, czasami sobie pobrykując tu czy tam.

Ruth · Wysłany: 2018-08-11, 00:43

Postawiła na koniec 'treningu' postawić na szereg, mianowicie stacjonatę 6 centymetrów, okser 70 i stacjonatę 80, która zdawała się być wymagająca, lecz z drugiej strony klasa koni nie odzwierciedla ich umiejętności. Zazwyczaj konie chodzące LLkę chodzą w skokach po metr, gorzej tutaj jednak z ich umiejętnościami, bo to się głównie na zawodach liczy.
Przed najazdem na szereg wzięła ogiera na siebie, prowadząc go dość ostrym zakrętem, aby sprawdzić zwinność jego ruchów i dodała łydkę tuż za popręgiem wypychając ogiera do szybszego tempa, które wymaganym było do pokonania szeregu. Bez odpowiedniego najazdu nie wyrobiłby się do ostatniej przeszkody, a było to zadanie niełatwe dla konia niedoświadczonego, choć nie takiego młodego. Być może nie miał wcześniej odpowiedniego opiekuna, który zadbałby o odpowiedni rozwój jego kariery?
Przed samym szeregiem ustabilizowała go na pomocach, usiadła głębiej obciążając zad i unosząc przody, aby pierwszą, drobniejszą przeszkodę pokonać z wybicia z miednicy, łydki i przejścia w półsiad, w którym podążała zgrabnie za ruchem ogiera, aby podczas lądowania od razu zebrać go na kontakt i usiąść w siodło, udelikatniając lądowanie na nogach. Od razu wybiła go nad kolejną przeszkodą, którą ponownie pokonali na czysto, by z drobnymi problemami w tempie, które po drugiej przeszkodzie było zbyt wolne pokonać ostatnią przeszkodę, na której wykonali zrzutkę. Mimo tego ogier dostał sowitą pochwałę w postaci pogłaskania po szyi i został skierowany w galopie na lewą nogę na kopię ostatniej przeszkody, przed którą już wcześniej, dla pewności ułożyła drągi po bokach przeszkody. Zamknęła go w pomocach i odpowiednim tempie, aby dodając mu energiczne, silne pomoce wznieść do skoku nad stacjonatą o prawie metrze wysokości. W trakcie lądowania odchyliła się do tyłu, powoli zbierając go na kontakt i paradą sprawdziła do kłusa, następnie po przejechaniu fragmentu do stępa, w którym poprowadziła Kinga na 3 okrążenia wokół hali, aby później wyprowadzić go z hali. Taki miała plan - przede wszystkim otworzenie go, sprawdzenie wytrzymałości, ale nie folgowanie, które mogło dać odwrotny skutek do pierwszego punktu. Mimo komplikacji była zadowolona z treningu, co nie omieszkała pokazać.
zt

King Dice · Wysłany: 2018-08-13, 23:20

Pokonanie zakrętu w tak szybkim tempie, jakim oczekiwała od niego Ruth, było dla niego nie lada wyzwaniem. Próbując zachować równowagę i jednocześnie podążać ciągle po wyznaczonym łuku ogier odgiął się nieprawidłowo szyją w drugą stronę, w taki nieprawidłowy, lecz naturalny sposób się ratując. Uważnie zmierzył wzrokiem pierwszy człon szeregu, prostując się parę fouli przed i uwalniając bardziej przody, mocniej wkraczając kłodą pod zad. Bez problemów pokonał stacjonatę i zaraz po wylądowaniu wyskoczył nad okserem, wystarczająco się wyciągając tak, by go odpowiednio dokryć. Z ostatnim członem było nieco więcej problemów, bo ogier wyraźnie zgasł, mając zbyt mało energii, by na czysto oddać skok. Strącił drąg i z lekko zaburzoną równowagą wylądował, pomagając sobie zanurkowaniem szyją w dół. Zebrał się do kupy i w odpowiednim, może zbyt pewnym tempie skierował się w stronę najwyższej dziś przeszkody. Trzy foule przed skrócił się samoistnie, mocno angażując zad, który służył mu za główny silnik. Podążył w skoku za jej ręką, baskilując i ogólnie tworząc ładny obrazek dla oka. Widać było, że potrzebował spuścić z siebie trochę pary, żeby trochę uspokoić główkę siwego. Nie trudno było zauważyć, że się zmęczył-sowicie się spocił i przy każdym kroku czy skoku poparskiwał, mając znacznie przyspieszone tętno. Przeszedł do stępa przez kłus i po zrobieniu paru okrążeń wrócił z kobietą do stajni.

zt/

Diego Montana · Wysłany: 2018-10-10, 23:16 **Tytuł**: Hodowca

Aiden Craven · Wysłany: 2018-10-17, 22:45

Przyprowadził Keenashawa na halę. Była ona na tyle duża, że niezależnie od tego, czy byli tu teraz sami, czy nie, mieli komfortowe warunki do pracy. Ogier mógł być podekscytowany widokiem przestrzeni, ale Aidenowi nie przeszkodziło to w opuszczeniu strzemion i podciągnięciu popręgu. Założył kask na głowę i trzymając wodze w lewej ręce, chwycił się nią przedniego łęku siodła, wsadził lewą stopę w strzemię i odbił się od ziemi, sprawnie dosiadając konia. Mając na uwadze dyscyplinę, poszło mu to wyjątkowo zgrabnie i co więcej, nie przeszkadzało mu, jeżeli ogier w trakcie wsiadania ruszył do przodu, zanim jeszcze chłopak zdążył dobrze usiąść. Gdyby tak było, po prostu kontynuował stęp, nie zawracając sobie głowy korygowaniem takich zachowań. Na torze nie miało to większego znaczenia.
Trzymając wodze napięte, tak, żeby nie wisiały, oczekiwał od Keena jedynie ruchu naprzód. Jeśli go odmawiał, próbując się cofać, dębować - a przecież mogło tak być - Aiden po prostu starał się go przepchnąć, po to zresztą miał bacik i resztę pomocy. Podobnie zachowałby się w przypadku baranów, na które "lekarstwem" również był ruch naprzód. Ale może wcale nie było tak źle i Keenashaw po prostu szedł stępem, choćby byle jak... Zobaczymy.

Keenashaw · Wysłany: 2018-10-22, 21:38

Przyszedł za facetem na jedną z hal. Bacznie rozglądał się dookoła po drodze idąc, zapamiętując każdy szczegół. Na szczęście nie odstawiał żadnych numerów, zachowywał się dość spokojnie. On nie lubił towarzystwa innych ludzi oraz koni, denerwował się wtedy i niekoniecznie był idealnym wtedy partnerem do współpracy. Na razie głównie tor mu się kojarzył z wolnością i pędem, ale tylko do tej pory raz tam był i nikle to już pamiętał. Nieco kręcił się w miejscu podczas poprawiania sprzętu i dosiadania go. Faktycznie wraz z odczuciem obciążenia na grzbiecie, ruszył przed siebie stępem. Kroczył dość energicznie przed siebie, nie próbując jednak zmienić chodu przy tym. Z początku miał problem z zaakceptowaniem kontaktu, próbując pozbyć się metalu z pyska i mieląc nim intensywnie lub próbując zagryzać. Na razie szedł przed siebie po prostu, skupiając się na czymś innym niż szaleństwach na boki. Jednak dopiero zaczęli i wszystko jeszcze przed nimi.

Aiden Craven · Wysłany: 2018-10-22, 22:31

Aiden ignorował "paszczowe problemy" Keenashawa, nie zastanawiając się nad akceptacją kontaktu, który nie był w tym momencie sprawą priorytetową. Podejrzewał, że gdy zaczną więcej robić, akceptacja kiełzna przyjdzie ogierowi sama, bo po prostu nie będzie myślał nad tym, co ma w pysku, tylko skupi się na stawianych przed nim zadaniach.
Blondyn miał do dyspozycji całą halę, ale nie stępował po ścianach, tylko krążył po całej hali, także między "porzuconymi" na niej przeszkodami i stojakami. Starał się nieco powyginać ogiera, co miało mu też pomóc w rozluźnieniu się. Przez to, że jeździł wyścigi, ciężko było mu się przestawić na klasyczne pomoce, czy raczej używać ich tak, jak trzeba. Więc chcąc nie chcąc, zamiast używać łydki, pomagał sobie nieraz piętą, zadzierając ją do góry. Keenashaw był jednak jeżdżony tylko w ten sposób, więc nie powinno to raczej stanowić problemu.
Po dziesięciu minutach aktywnego stępa, Aiden skierował skarogniadego na ścianę i tam podjął pierwszą próbę zakłusowania. Ponownie użył bardziej pięty, niż łydki, ale sygnał był raczej czytelny. Gdy ogier ruszył kłusem, blondyn zaczął anglezować, wodze dalej trzymając na kontakcie, a w razie dalszego oporu z jego akceptacją, starał się przejechać problem, prosząc konia o ciut mocniejsze tempo.

Keenashaw · Wysłany: 2018-10-24, 23:01

No tak kto by się tam przejmował :D Faktycznie pewnie z czasem je zaakceptuje i przestanie się nim po prostu przejmować. Były ważniejsze rzeczy do przepracowania, a zasadniczo wyścigowcu chyba ten kontakt wyćwiczony do perfekcji nie jest aż tak potrzebny jak ujeżdżeniowcu czy skokowcu. Władza którą mieli w tym że byli tu sami poprawiało w pewnym sensie humor ogierowi, bo nie musiał się ogierzyć na prawo i lewo. Choć i tak zdawał się być w każdej chwili gotowy do działania. Stępował dość spokojnie przed siebie wokół hali, gdzie obrzucił także bacznym spojrzeniem stojące na niej przeszkody. Były dla niego nowością, więc ciekawiły go i to nie było nic dziwnego. Ogier początkowo miał problemy z odróżnieniem sygnałów od jeźdźca, dopiero pewnie mocniejsze sygnały stały się dla niego bardziej czytelne. Postarał się powyginać tak jak jeździec chciał, co nawet mu wychodziło nie najgorzej. Pokierowany na ścianę i zachęcony do szybszego tempa, przeszedł do niego zbyt chętnie i kłusował mocno przed siebie. Niemal był gotowy do wyrwania się do galopu. Jednak jego anglezowanie pomogło mu w końcu złapać odpowiednie, nieco bardziej stonowane tempo.

Luke · Wysłany: 2018-10-25, 00:23

Bez większych obiekcji udał się z karą na dużą halę, w końcu gdy pytał jak młoda sprawowała się pod siodłem nie słyszał nigdy nic bardzo niedobrego, w dodatku obiekt nie był o tej porze przeludniony a w razie jednak jakichś problemów po pierwsze, nie od razu wylądowaliby na ścianie bo te stały daleko od siebie a po drugie, no po prostu ktoś tu jeszcze był więc... aj tam, przecież nikomu nie będzie potrzebna pomoc... :lol2:

Wprowadził Licorne do środka i dobrotliwie oprowadził ją w ręku po całym obiekcie żeby bez balastu na plecach już zaczęła się ruszać i na spokojnie sobie wszystko zobaczyła. Dopiero po pełnej rundce zatrzymał ją i sprawnie podciągnął nieco popręg, tak by siodło się nie przesunęło podczas wsiadania. Opuściwszy strzemiona przełożył przez jej głowę wodze i jeśli była taka konieczność, poprosił kogoś kto był w pobliżu o własnych nogach o przytrzymanie kopytnej by móc spokojnie ze schodków wejść na jej grzbiet. Zapobiegawczo przytrzymał ją w pomocach kiedy tylko umiejscowił swoje szanowne cztery litery w wygodnym, dość głębokim siedzisku i w sumie wolał nie sprawdzać, czy puszczona sama ruszy - chciał, żeby od początku ich wspólnej przygody uczyła się, że na treningu to jednak jeździec decyduje. Nie przeciągał jednak stania w nieskończoność i skoro tylko ułożył się jak należy a wodze nabrał pewnie w dłonie, "zwolnił blokadę" dołu swojego ciała i lekko wypchnął ją biodrami do przodu. Na nic się nie nastawiał do tej pory i poniekąd dał się zaskoczyć temu, w jaki sposób go poniosła do przodu, ale wyczuwszy jej bazowe tempo albo postarał się je zaktywizować, albo nieco spowolnić, w ostateczności po prostu z nim podążać jeśli miałoby się okazać samo w sobie bardzo dobre. Jak to przy młodym koniu, na razie w ogóle nie nabierał wodzy na taki typowy kontakt i używał jej na tym etapie tylko do wspomagania skręcania, wewnętrzną delikatnie wskazując jej kierunek a zewnętrzną po prostu robiąc miejsce i trwało to jedynie chwilę, aby nie uczyła się opierać na wewnętrznej wodzy skoro nie znała jeszcze za bardzo prowadzenia na zewnętrznej. Zajeżdżający Licorne kolega Luczka co prawda znał się na rzeczy i umiał dobrze wprowadzić młodego konia do pracy, ale na takim etapie nie można było nic brać za pewnik i dlatego właśnie Sugarman przez ich najbliższe jazdy jednak miał zamiar koncentrować się prawie wyłącznie na motorze ruchu a nie na takich pierdołach jak ustawienie, bo ono miało kiedyś po prostu przyjść samo, prędzej lub później w zależności od predyspozycji tej małej bestyjki.
Miało być bardziej na temat więc jeszcze dodam, że na początku po prostu prosił ją o aktywny stęp i jakoś tam ją już od czasu do czasu próbował wprowadzić na którąś z większych figur, w czym pomagały mu u=oplatające boki łydki.

Licorne · Wysłany: 2018-10-25, 21:47

Rozmiar hali przytłoczył ją odrobinę na samym wejściu, ale był to chwilowy szok, z którego prędko się otrząsnęła. Tylko dlatego, że mieli do dyspozycji wyjątkowo komfortowe warunki - poza nimi była tu tylko jedna para, a nie dziesięć, jak się to czasami zdarzało. W takim tłumie z pewnością byłaby to stresująca jazda, a tymczasem Luke mógł się spodziewać, że będzie całkiem przyjemna.
Pomogło jej również to, że właściciel pierw zdecydował się z nią obejść halę, co było godne podziwu, biorąc pod uwagę jej rozmiary. Jeźdźcom zwykle nie chciało się tyle spacerować, ale ta decyzja wyjątkowo dobrze wpłynęła na Licorne, która momentalnie przestała się ze zdziwieniem rozglądać.
Jeszcze nie miała tyle cierpliwości, by stać spokojnie podczas wsiadania, więc rzeczywiście niezbędna okazała się pomoc z ziemi, w postaci osoby, która przytrzymała karą podczas gdy Luke siadał w siodle. Później poczekała, aż jeździec "zwolni blokadę" i dopiero wtedy ruszyła przed siebie stępem, którego wyjściowe tempo nie było najgorsze. Nikt jej nie "skrzywdził" w początkowych etapach nauki, więc nie bała się swobodnie poruszać, wykorzystując przy tym swoje zalety, które miała od urodzenia. Zatem miękko niosła swojego właściciela na grzbiecie, który jednak nie miał jeszcze wystarczająco siły, by robić to przez dłuższy czas. Dalej potrzebowała częstych, ale krótkich sesji, dzięki którym mogłaby nabrać siły. Łeb niosła w swobodnej, wygodnej pozycji, nie zadzierając go, ani też nie nurkując nosem w dół. Czasem, z własnej inicjatywy wykazywała zainteresowanie wędzidłem, ale przede wszystkim była skupiona na aktywnym marszu. "Kierownicę" w stępie miała stosunkowo dobrą, nieco gorzej wyglądało to w kłusie i galopie, ale absolutnie nie wynikało to ze złej woli. Musiała się po prostu nauczyć i trochę lepiej poznać swoje ciało, które póki co, było przeszkodą. Co prawda pewne dysproporcje już się wyrównały, a klacz w zasadzie niemal w pełni dojrzała, ale młodość w dalszym ciągu miała swoje prawa. Dopóki jednak zakręty były obszerne, nie przejawiała problemów w postaci zwalniania czy wypadania którąś częścią ciała z łuku, bo z pomocą wyginających ją łydek Luczka dawała temu radę.

Aiden Craven · Wysłany: 2018-10-27, 15:12

Od razu przytrzymał go w kłusie, starając się uspokoić jego tempo przez anglezowanie, ale też przytrzymanie na pysku. Keenashaw szybko się temu poddał, co Aiden od razu nagrodził głosem.
Gdy na halę weszła kolejna para, blondyn tylko obejrzał się krótko na Luke'a i Licorne, ale nic sobie nie zrobił z ich obecności. Hala była na tyle duża, by będąc tu tylko we dwoje, nie powinni sobie wcale przeszkadzać, ani nawet się szczególnie mijać.
Ich pojawienie się stanowiło zresztą wyraźny kontrast względem wykonywanej pracy. Głównym zadaniem Keenashawa w przyszłości miało być zachowanie dążności do ruchu naprzód, szczególnie w galopie, więc Aiden robił z nim teraz zupełnie inną pracę, niż chociażby Luke jeżdżący na Licorne. Wyglądał przy nim nawet dość śmiesznie w oczach osoby jeżdżącej klasycznie, ale takie już były realia tej dyscypliny.
Dalej więc kłusował, dość nisko trzymając ręce i chcąc nie chcąc, lekko się pochylając do przodu, bo jednak był przyzwyczajony do ciągłej jazdy półsiadem. Jego zadaniem było w pełni oswoić Keenashawa do obecności jeźdźca na grzbiecie i nauczyć go skręcać i zmieniać chody na życzenie jeźdźca.
Dlatego też niewiele jeździł po woltach, traktując je tylko jako urozmaicenie. Trzymał się raczej ścian, po których jeżdżąc co jakiś czas zmieniał chód z kłusa na stęp i z powrotem. Gdy chciał zwolnić, mocniej przytrzymywał konia i odchylał plecy, siadając w siodle. Natomiast gdy chciał ponownie ruszyć kłusem, dawał mu łydkę i nieco puszczał z przodu, umożliwiając swobodną zmianę chodu. W zakrętach natomiast wskazywał ogierowi kierunek wewnętrzną wodzą, operując też ciężarem ciała, kiedy to równoważąc konia naciskiem na zewnętrzne strzemię, wewnętrzną łydką zachęcał go do lekkiego wygięcia się.